Memorial Marcel Van Den Eynde in Italië

Afgelopen weekend was ik in Italië voor de jaarlijkse Memorial Marcel Van Den Eynde die ook nu weer werd georganiseerd op Ostellato, het wedstrijdwater van het Wereldkampioenschap Senioren van 2011. Allereerst, wat een fantastisch eerbetoon was het weer voor de persoon wiens naam deze wedstrijd draagt. Zoiets kan echt alleen maar in Italië volgens mij.

Het werd wel een weekend met aanmerkelijk minder deelname dan ik in alle andere edities gezien heb. Ook in Italië beginnen er op sommige plekken nu echt problemen te ontstaan met het visbestand. Op Ostellato is de situatie zelfs schrikbarend verslechterd binnen 2 jaar. Er werd nu in de aanloop naar deze wedstrijd eigenlijk maar amper vis gevangen en dan merk je dat ook in dit land aan de deelnemersaantallen natuurlijk. Allereerst ging ik op de zaterdag naar een andere wedstrijd kijken die op het Canal Bianco werd gevist. Dit kanaal ligt op zo’n 60 kilometer ten noorden van Ostellato en vormt een directe verbinding met de Adriatische Zee. Hier heb je dus getijdewater, hoewel je daarbij wel moet bedenken dat de getijdenverschillen veel minder groot zijn dan bij ons. Ik had al vaak gehoord over dit water als mogelijke toekomstige optie voor een eventueel nieuw Wereldkampioenschap in Italië dus nu de gelegenheid zich voordeed wilde ik deze kans niet missen.

WAT EEN VISLAND!

Wat is Italië toch een geweldig visland! Ik heb hierover al eens eerder stukjes geschreven, maar iedere keer weer als ik de wedstrijdvisserij hier zie dan verbaast het me weer. Op het Canal Bianco visten ruim 250 vissers mee bij deze individuele wedstrijd die eigenlijk niet meer was dan een training voor enkele grote wedstrijden die hier de komende weken worden gevist. Ik hoorde van enkele vissers die de dag voor de wedstrijd hier hadden gevist dat de vangsten geweldig waren. Maar dat was natuurlijk wel toen er met slechts enkele vissers getraind werd. Een wedstrijd is toch anders. Er werd nu ook goed gevangen maar dan heb ik het over een winnend gewicht van 14 kilo, veel gewichten van tussen de 5 en 10 kilo en ook enkele sectoren waar het gewoon ging om 3 of 4 kilo.

Nog iets heel aparts, er wordt hier tegenover elkaar gevist (dat kan ook gemakkelijk want het water is wel 150 meter breed) en op de ene oever werd gemiddeld zeker 3 keer zoveel vis gevangen dan op de andere oever. En dat bij een vergelijkbare diepte. De vissen hier? Bijna uitsluitend blieken variërend in gewicht van 30 gram tot 300 of 400 gram met enkele zwaardere uitschieters. Verder tegen het einde van de wedstrijd ook hier en daar flinke meervallen, allemaal op 4 tot 5 hengeldelen uit de oever. Zo zag ik iemand 4 van die vissen vangen in het laatste uur van de wedstrijd en die wogen zomaar 11 kilo bij elkaar. Je kunt alleen maar jaloers zijn op de vissers die hier vandaan komen. Overal wateren en op de meeste plekken best veel vis. Zeker in deze streek van het land zijn de mogelijkheden ongekend met overal kanalen en kanaaltjes. Al die wateren staan ook weer in verbinding met de rivier de Po, nog een fantastisch viswater hier.

KWALITEIT

Wat ik bovendien als echte liefhebber hier zie is de kwaliteit van de wedstrijdvissers. Ik denk niet dat je ergens anders in Europa een vergelijkbaar gemiddeld niveau ziet. Echt top! Verder lijkt niemand zich hier ook maar ergens druk over te maken. Niks geen gestress. Iedereen loopt relaxed rond en lijkt wel alle tijd van de wereld te hebben. Tot bij het begin van de wedstrijd dan want daarna is het natuurlijk vol er tegenaan. Na de wedstrijd gaat alles meteen weer even relaxed als ervoor. Ik blijf het schitterend vinden om te zien. Veel van de vissers die nu meevisten op het Canal Bianco zouden normaal gesproken trainen op de dag voor de Memorial Marcel Van Den Eynde op Ostellato maar nu was dat dit jaar dus veel en veel minder. Nadat ik de training op Ostellato gezien had kon ik het nog begrijpen ook. De vangsten tijdens de training waren ronduit bedroevend. Je kunt bijna niet geloven dat we hier in 2011 een van de mooiste WK’s ooit hebben gevist.

DE MEMORIAL MARCEL VAN DEN EYNDE

Op de zondag dus de Memorial Marcel Van Den Eynde. Dit jaar visten ongeveer 350 vissers mee aan de Memorial en dat is voor hier dan een dieptepunt. Tja, ik ken toch wel mindere vislanden. Het is toch eigenlijk onvoorstelbaar wat een grote naam Marcel Van Den Eynde hier is geweest in dit land. Marcel is toch alweer 7 jaar geleden gestorven en heel veel vissers die je spreekt hier hebben het nog steeds over hem. Prachtig!. Dit was een van de kleinste Memorials qua omvang en de redenen daarvoor omschreef ik hierboven al. Op dit water is er dan ook echt een groot probleem met het visbestand. Ik begrijp wel dat de hele grote karpers en ook meervallen op dit water worden weggevangen om ergens anders weer te worden uitgezet. Die leveren namelijk heel wat geld op tegenwoordig. Volgens sommige vissers hier gebeurt er met de blieken en brasems precies hetzelfde. Zo komen er meer en meer carpodromes hier waar plotseling ook heel veel bliek en brasem zit. Hoe dan ook waren de vangsten echt bedroevend in vergelijking met nog maar 2 jaar geleden dus wat het probleem ook daadwerkelijk mag zijn, iets gaat er hier totaal niet goed. Een ding krijg je wel op dit soort dagen, de wedstrijd kan nu echt alleen maar worden gewonnen door een heel goed team en dat is dan ook precies wat er gebeurde.

Lenza Emilliana Tubertini won vandaag met in totaal 5 klassementspunten. Drie van de vier vakken werden gewonnen en de resterende visser viste een 2 in zijn sector. Tja, dat kan niet veel beter. De meeste vissen werden nu gevangen met matchhengels in combinatie met dobbers van 20 tot 25 gram en een visserij op 40 tot 45 meter afstand. Zo zuiver mogelijk 'zachte' balletjes schieten met daarin verwerkt een kleine hoeveelheid muggenlarven, dat was het beste vissysteem. Onvoorstelbaar hoe goed sommige Italiaanse wedstrijdvissers deze visserij beheersen, echt een lust voor het oog.

RESPECT

Wat tenslotte dit weekend helemaal mooi maakte was het respect wat de mensen hier hebben voor onze Wereldtitel van afgelopen september in Kroatië. Ik heb vroeger weleens meegemaakt dat vissers uit andere landen ons nog net niet aan het uitlachen waren, ik geloof dat we inmiddels dat stadium wel voorbij zijn, in ieder geval zeker hier in Italië. Al met al gewoon een prachtig Italiaans weekend. Ik weet gelukkig niet wat jaloezie precies inhoudt. Anders zou ik het waarschijnlijk kunnen zijn op de Italiaanse vissers en vooral hun fantastische viscultuur. Zoiets zie je gewoon nergens anders!




Nederland België

Copyright © Vipmedia 2010   -   Privacy statement   -   Disclaimer