Het bericht Zeebaars… verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Kantvissen in het voorjaar verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht De klok slaat wijting verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Vertegenwoordiging Sportvissers verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Zeebaars in Ijmuiden verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Dunne onderlijnen vangen meer vis(soorten) verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Wedstrijdvissen op het zoute? verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Maanstand, stroming en golven verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Noorwegen maar dan anders verscheen eerst op Beet Magazine.

Zeebaars is zonder enige twijfel een van de meest populaire roofvissen van West-Europa. Van de Straat van Gibraltar tot helemaal in Noorwegen: overal krijgen vissers spontaan hevige zeebaarskoorts als deze sterke en mooie dieren onder de kust verschijnen. Vooral de visserij met kunstaas is daarbij in amper tien jaar erg populair geworden overal, met speciaal ontwikkelde hengels, lijnen en kunstaas. In deze bijdrage vertelt John Willems over een heel andere manier van vissen die uit Noorwegen afkomstig is en die ook razend effectief kan zijn…

Tekst en foto’s: John Willems (visling.nl)

Vraag je aan een zeebaarsvisser wat het mooiste is aan het vissen op de gestekelde krachtpatsers, dan krijg je verschillende antwoorden: “het wegschieten van de dobber”, “de explosieve kracht tijdens de dril”, “de aanbeet op een topwater” – en heel vaak wordt natuurlijk ook de snoeiharde aanbeet genoemd. Ik geef het grif toe: ook ik vind het allemaal prachtig, maar voor mij is toch echt die hamerharde aanbeet op een goed gepresenteerde shad het summum. Dat genot wordt op de voet gevolgd door het drillen van de onvoorspelbare stekelridders. Maar… soms is het goed om andere technieken toe te passen. Een avondje zeebaars vissen met visvriendin Nathalie van den Berg heeft dat onlangs weer eens heel goed duidelijk gemaakt.

Lekker bijkletsen

Door overvolle agenda’s is het al een tijdje niet gelukt om samen met Nathalie te vissen, maar vanavond gaat het gebeuren. Er waait helaas een stevige wind 5-6 Beaufort uit het noordwesten. Normaal gesproken blaas ik dan de afspraak af. Ik ben namelijk niet dol op wind uit het noordwesten, want meestal betekent dat weinig vis. Als ik met klanten vis, is dat natuurlijk niet leuk… Maar vanavond gaan we tóch. Gelukkig denkt Nathalie immers hetzelfde over onze afspraak: we gaan lekker bijkletsen over onze laatste visavonturen. Nathalie bij haar werkgever Visreis.nl en ik als visgids voor Visservice. We gaan gewoon een avondje lekker vissen, zoute lucht inademen en genieten in goed gezelschap. Vangen vinden we mooi, maar het is niet strikt noodzakelijk. Vissen is immers zoveel meer dan alleen vangen. De zee op gaat niet lukken vanavond, maar in het havengebied zijn genoeg stekken in de luwte.

Zoute lucht inademen en genieten in goed gezelschap: vangen is bijzaak!

We vissen een aantal stekken af zoals we zo vaak doen, met shads en kleine pluggen, maar de zeebaars geeft niet thuis. Dan trilt mijn GSM en krijg ik een foto toegestuurd van een prachtige zeebaars, gevangen met zagers. De maag zit vol met krabben… Zo, dat is wel heel vroeg in het seizoen! Normaal gezien is de krabbentijd pas in augustus! We moeten met levend aas vissen, is de conclusie. Gelukkig heb ik vanmiddag hele levendige kweekzagers gehaald bij Dierenwereld van Someren in Heemskerk. Deze bewaar ik graag in een niet al te grote koelbox met zeewater en een luchtpompje erop. Nathalie besluit om te gaan dobberen met zagers, en ik ga slepen.

Noorse montage

Terwijl ik mijn sleepmontage nog moet beazen, is de dobber van Nathalie al ondergedoken. Da’s wel heel snel! Een scholenbaarsje is de dader. Hopelijk volgen er grotere als het straks gaat schemeren. Mijn sleepmontage is heel simpel en is bedacht in Noorwegen. Beaasd met flinke stukken makreel, of koolvis kan je daar, met deze montage een “fruits de mer”-schotel aan vissoorten vangen, maar nu wil ik kijken of vriend zeebaars erin trapt. Het is een eenvoudige montage om in elkaar te knutselen. Knoop een meter fluorocarbon 50/100 aan je hoofdlijn, schuif hier een kraaltje op en knoop er een stevige speldwartel aan vast. Doe dit op zo’n manier dat de kraal je knoop beschermt. Waarom eerst een leader van fluorocarbon, hoor ik je nu denken? Het antwoord is simpel. Gevlochten lijn is kwetsbaar en met slepen kom je veel stenen, mosselen en andere schelpen tegen. Fluorocarbon is veel slijtvaster, vandaar dus mijn keuze. Neem vervolgens een pilkertje van 40 gram en haal de dreg eraf. De haakloze pilker bevestig je nu via de speldwartel aan de leader van fluorocarbon. Bevestig een haaklijntje van 30-50 cm van wederom fluorocarbon (35/100 vind ik zwaar genoeg) aan de pilker en daaraan een niet al te kleine, stevige haak met een ruime bocht. Misschien vraag je je af waarom ik een pilker gebruik als werpgewicht. Het antwoord is simpel: de pilker lijkt op een visje en ik hoop zo voedselnijd uit te lokken.

Naar mijn mening is het goed om de zager als een soort shad op de haak te schuiven. Halverwege de zager komt de haak eruit. Het staartje kan zo heel natuurlijk bewegen en de zeebaars verleiden.

Eerste manier

Nu zijn er twee manieren van slepen vanuit de boot. Ten eerste kan je inwerpen en dan steeds een stukje binnenspinnen tot je je aas tot onder de boot hebt gesleept. De tweede manier bestaat eruit dat je de boot langzaam laat driften, zodat de wind en/of de stroming het werk doen. We beginnen met die eerste techniek en dat werkt prima deze avond! Drie worpjes later heb ik al drie scholenbaarsjes gevangen. Dat is best leuk op zo’n licht spinhengeltje, maar ze mogen groter. Nathalie maakt het niet uit hoe groot de vis is die ze vangt. Ze ziet mij baarsjes vangen en dus schakelt ze ook over op een sleepsysteem. Nat gebruikt een enigszins ander systeem dan ik. Zij knoopt ook eerst een fluorocarbon leader aan haar gevlochten hoofdlijn en schuift daar een rolloodje over van 20-30 gram. Vervolgens doet ze er een kraal op, die straks de knoop beschermt waarmee ze haar rolling swivel nr. 4 bevestigt. Aan die rolling swivel komt een fluorocarbon haaklijn van 50 cm en een haak Gamakatsu F14 nr. 1. De zager gaat op dezelfde manier aan de haak als bij mijn montage. Beide montages zijn trouwens ook heel geschikt om vanaf de kant op zeebaars te vissen.

Heel enthousiast “Rock your boat” zingend vangt Nathalie de ene na de andere scholenbaars en zowaar de eerste maatse zeebaars. “Een mooi maatje voor de pan”. Wij zijn beide van mening dat je vis dan zo snel mogelijk, op een respectvolle wijze, moet doden en verzorgen. Als eerste geef je het beest een flinke klap met een ploertendoder tussen z’n ogen. Daarna snijden we de tweede kieuwboog door, zodat de baars leegbloedt. Vervolgens spoelen we de vis grondig in zeewater en bewaren we hem op ijs.

Heel enthousiast “Rock your boat” zingend vangt Nathalie de ene na de andere scholenbaars

Een uurtje later is Nathalie nog steeds vrolijk aan het zingen (ik krijg dat liedje niet meer uit m’n hoofd natuurlijk…) en vangen we nog steeds scholenbaarzen. Zelfs een geinig botje kan de zager niet weerstaan. Inmiddels hebben we ontdekt dat een circle hook niet handig is bij het spinnen over de bodem. Met een circle hook draai je de lijn strak als je beet hebt: de haak komt automatisch in de hoek van de vissenbek terecht. Je hoeft dus niet te slaan. Sterker nog: aanslaan zorgt er juist voor dat de haak zich niet zet. Hoewel de aanbeten fel zijn, werkt aanslaan met een gewone haak veel beter.

Op drift

Ondanks de harde wind en de goede vangst gaan we het toch op een andere manier aanpakken. We gaan driften: de tweede manier dus. Met behulp van de Minn Kota frontroller kan ik ervoor zorgen dat we niet te snel driften. We zoeken een mooie overgang van stenen en zand, want daar hangt altijd baars rond. Met behulp van de afstandsbediening van de frontroller richt ik de Vislingboot in de juiste koers tegen de wind in. Door nu het vermogen op de schroef aan te passen driften we gecontroleerd. Ondanks de eerdere ervaring gebruik ik nu een circle hook onder de pilker. Ik verwacht namelijk dat de druk door het driften ervoor zorgt dat de zeebaars zichzelf haakt. Nathalie verandert echter niets aan haar montage en is ook de eerste die een knappe zeebaars vangt. Zij werpt half tegen de driftrichting in en spint langzaam over de bodem. Mijn zager sleept recht achter de boot. De hengel staat in de steun, zodat ik op de dieptemeter kan kijken of we niet te erg in de stenen komen. Vastlopen en zo montages kwijt raken willen we natuurlijk niet.

Na een korte tik op de top staat m’n hengel plots zo krom als een hoepel. De slip doet zijn werk goed. Een mooie zeebaars heeft de zager gegrepen. Daarstraks vertelde ik dat vangen niet strikt noodzakelijk is, maar dit is toch wel heel fijn. Als Nathalie de zeebaars voor me schept, zie ik dat de circle hook inderdaad in de hoek van zijn bek vast zit. Onthaken gaat zo wel heel makkelijk. Met een grote grijns laat ik de prachtvis weer zwemmen. Op de Vislingboot hebben we namelijk de regel dat alleen vissen tussen de 50 en 60 cm mee naar huis mogen. Kleiner mag nog even groeien en groter mag voor het nageslacht gaan zorgen. Uiteraard gaan er nooit meer dan twee zeebaarzen per visser mee. Vanavond houden we het op ieder ééntje.

Ondanks de harde noordwestenwind is het een heerlijke ontspannen avond geworden. We hebben hartstikke leuk gevist, koppies leeggemaakt, veel gelachen en de vriendschap versterkt. Het is al donker als we aanmeren op de vaste ligplek van de Vislingboot. We spuiten nog even de Yamaha buitenboordmotor, frontroller, boot, hengels en molens schoon met zoet water. En daarna kunnen we ieder weer ons bedje opzoeken. Twee dagen later appt Nathalie me een foto van het gerecht dat ze heeft bereid met haar zeebaars. Verser kan niet! Ik vis sowieso graag met haar en dat plaatje maakt ze compleet door haar eigen vis op te eten. Genieten… Ik word hier zo blij van!

Genieten van een zelfgevangen zeebaars: dat is deel van het totaalplaatje van onze hobby!

Nawoord

Er komt helaas steeds meer weerstand tegen de hengelsport. Er is vooral veel onbegrip wanneer vissers een vis vangen en dan weer terugzetten. Daar zien mensen het nut niet van in! In Duitsland is het om die reden dan ook verboden om vissen terug te laten zwemmen. Veel minder kritiek is er op het eten van eigen gevangen vis, zolang het respectvol en zorgvuldig gebeurt. Naar mijn mening is het echt cruciaal dat we met z’n allen uitdragen dat hengelsport niet alleen vis vangen is, maar een compleet plaatje, een beleving, misschien zelfs een manier van leven. Dat geeft het goede beeld en zorgt voor een beter imago van de sportvisserij. Met respect omgaan met de natuur onder en boven water is noodzaak als we onze hobby willen blijven beoefenen.

Het bericht Anders op zeebaars verscheen eerst op Beet Magazine.