Het bericht Zonder zweet geen beet! verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Tijd voor vloermatten! verscheen eerst op Beet Magazine.

De laatste jaren is het echt weer iets waar Kevin Diederen naar uitkijkt. Vanaf het moment dat de winter echt goed is begonnen, verlangt hij, ondanks dat de kou ook zijn charmes heeft, echt naar het voorjaar. Vooral de periode eind april en de maand mei is bij hem geliefd en past perfect bij de visserij waar hij de laatste jaren ongelooflijk van heeft genoten: het gericht vissen op grote zeelten. In deze bijdrage vertelt hij over zijn visserij op een van de meest fascinerende vissoorten die de lage landen rijk is…

Tekst & foto’s: Kevin Diederen

Hoewel ik het absolute merendeel van mijn vistijd nog altijd in het karpervissen steek, heb ik al lange tijd een zwak voor zeelten. Met name de wat grotere exemplaren vind ik indrukwekkende vissen. Als je het geluk hebt om een echt stevig gebouwde zeelt voor je neus te zien liggen, kan je er haast niet anders dan dol op zijn. Na vroeger vooral zeelten van huis-, tuin- en keukenformaat te hebben gevangen met een dobbertje, vind ik het tegenwoordig het leukst om statisch vissend de uitdaging op te zoeken. En die uitdaging vind ik in het gericht bevissen van de echt grote exemplaren. Zeelten die in de Engelse literatuur vaker beschreven worden als de magische grens van 10 lb voorbijgaand. De laatste paar jaar is het me diverse keren gelukt om deze grens van 4,5 kg aan te tikken of zelfs te overschrijden.

Zeldzamer dan je denkt

Zeelten van een dergelijk kaliber zijn helaas een stuk zeldzamer dan velen denken. Tenzij je karpervissers moet geloven. Vaak hoor je ze praten over brasems en zeelten van extreme formaten die ze als bijvangsten krijgen. Hoewel het natuurlijk wel eens zo zal zijn dat er een vis van uitzonderlijk formaat tussen zit, is mijn ervaring dat ze er vaak naast zitten met hun schattingen. Dat maakt het natuurlijk lastig, want juist die tips van bijvoorbeeld karpervissers zijn nog altijd je beste kans voor het vinden van een geschikt water voor de specimen zeeltvisserij. De harde realiteit is dat ik veel tips na goed onderzoek in de prullenbak heb gegooid. Door echter echt daadwerkelijk op onderzoek uit te gaan en locaties te verkennen, heb ik op een aantal verschillende wateren grote zeelten gevangen.

Tot op heden waren dit altijd afgesloten, heldere wateren, die kenmerkend hadden dat er maar weinig vis zat. Doordat het natuurlijke maar ook door vissers in het water gegooide voedsel door minder monden gedeeld moet worden, blijft er veel meer over voor die paar vissen die er wel zwemmen. Mijn ervaring is dat je een sloot waar je flink wat actie kan krijgen van kleinere vissen dus al snel kan skippen als het doel is om een bovengemiddeld grote vis te vangen. Op de wateren waar ik de laatste jaren het gros van mijn uren heb gespendeerd, was het opvallend dat het merendeel van de vissen rond de 55 cm was. Zelden kwamen er vissen kleiner dan dit formaat op de kant en uitschieters naar boven behoorden tot de mogelijkheid. Een lengte van 60 cm is op de juiste wateren zeker goed mogelijk en als het dan ook nog om stevig in het vlees zittende vissen gaat, heb je echt een mega indrukwekkende zeelt te pakken.

Pieken

Omdat ik zelf een voorkeur heb voor wat zwaarder gebouwde vissen en deze visserij liever een korte tijd van het jaar zeer fanatiek beoefen om zo de rest van de tijd mijn focus naar onder andere karper te verleggen, probeer ik te pieken op het juiste moment. Op vrijwel alle plekken waar ik het heb kunnen zien, paaien eerst de brasems, vervolgens karpers en daarna pas de zeelten. En juist in de aanloop naar die paai beginnen de vrouwtjeszeelten, die een stuk groter worden dan de mannetjes, kuitaanzet te krijgen. Tijdens dit proces kunnen de vissen aanzienlijk zwaarder worden.

Afhankelijk van de bouw van de vis, leeftijd en genetische aanleg moet je niet gek opkijken van 10, 15 of in extreme gevallen zelfs ruim 20% toename. Nu is het voor mij overigens niet zo dat de uitslag van een unster doorslaggevend is voor het plezier of de voldoening die ik aan een vis beleef. Maar als ik mag kiezen, heb ik toch liever een grote, zware en tegelijk puntgave vis dan eentje die net is afgepaaid met het bijhorende ingevallen en vaak wat beschadigde lijf. Voor mij betekent dit in de praktijk dat ik het zeeltvissen pas rond eind april oppak om zo tijdens de maand mei te pieken. Hoewel het soms tot in juni kan duren voordat ze afgepaaid zijn, heb ik ook al meegemaakt dat het midden mei voorbij was. Ik heb dus in de winter alvast met potlood wat data omcirkeld om ook dit voorjaar weer slim wat sessies te plannen.

Lekker overdag

Het mooie van deze visserij is dat het goed mogelijk is om lekker overdag vis te vangen. Hoewel je vaak mensen hoort zeggen dat de zeelt zeer vroeg in de ochtend actief is, heb ik gemerkt dat juist op de kraakheldere en vaak wierrijke wateren de tweede helft van de ochtend en zelfs soms de middag beter is.

Het is niet zelden dat ik in de ochtendschemer start met vissen en een stek uren later pas begint te lopen. Toch kies ik er te allen tijde voor om wel al zo vroeg mogelijk de visdag te beginnen. Er gaat namelijk niets boven de dag in alle rust starten en genieten hoe de natuur ontwaakt. Doordat de zoektocht naar buitengewoon goede wateren mij steeds verder van huis brengt, kies ik er wel voor om bij voorkeur voor langere sessies naar de waterkant te gaan.

Zo viste ik in 2024 in totaal 11 visdagen verspreid over 3 sessies op zeelt. Op diverse dichter bij huis gelegen wateren merkte ik namelijk dat vooraf voeren echt grote verschillen maakte. Maar als de viswateren verder van huis liggen, kan het lastig zijn om dit in de praktijk uit te voeren. Door meerdere dagen achter elkaar op een stek door te brengen, kan je dit enigszins nabootsen en ik heb gemerkt dat de tweede of zelfs derde dag bij mij vaak een stuk succesvoller is dan de eerste. Als ik overdag voldoende actie krijg, kies ik er wel voor om ’s avonds de hengels binnen te draaien, tegen de tent te zetten en lekker mijn nachtrust te pakken zonder effectief door te vissen. En die nachtrust kan je na een lekker actieve dag wel goed gebruiken.

De statische uitrusting

Tussen de regels door lezend heb je waarschijnlijk wel al het beeld gekregen dat de manier waarop ik deze visserij beoefen veel raakvlakken heeft met het karpervissen. Door de goede dingen van het statische karpervissen te combineren met wat zaken uit de feedervisserij, krijg je een mooie samensmelting die zowel voor mij als voor flink wat buitenlandse vissers voor grote successen heeft gezorgd.

Mijn voorkeur gaat ernaar uit om met twee of soms zelfs drie hengels op beetmelders te vissen. Dit geeft mij de vrijheid om tussendoor bij te voeren, koffie te zetten, van de natuur te genieten en tal van andere zaken te doen zonder dat ik een teken van leven mis. Hoewel het soms hard kan lopen, kan het namelijk ook soms urenlang doodstil blijven. Als je dan meerdere dagen op rij vist en lange dagen maakt, is het haast onmogelijk om een feedertopje in de gaten te houden.

De hengels die ik gebruik zijn voor mij een compromis. Je wilt namelijk voldoende demping hebben om te kunnen genieten van de dril en losschieters te voorkomen. Maar tegelijk heb je ook de power nodig om ver genoeg en accuraat te werpen en indien nodig sterke vissen uit allerlei narigheid zoals planten te houden. Een 3,60 m lange “specimen” hengel met een testcurve van 1,75 lb is daarbij ideaal. Gecombineerd met een maat 4000 tot 6000 vrijloopmolen en een 10 lb nylon of fluorcarbon hoofdlijn kan ik er altijd mee uit de voeten.

Maden en casters

Als je aan aas voor zeelt denkt, denk je al snel aan methodfeeders en pellets. En deels is dat ook wat ik in mijn visserij gebruik. Ik heb echter wel gemerkt dat met name op wateren met veel natuurlijk voedsel pellets absoluut in het nadeel zijn ten opzichte van levend aas. Binnen de Engelse specimen zeelt scene zijn maden al jaren een van de favoriete aassoorten. Zelf heb ik er ook, vissend met speciale inline maggotfeeders, ongelooflijk goed op gevangen. Door deze feeders met regelmaat te vullen en bijvoorbeeld elk half uur op je stek in te werpen, bouw je al snel een constant spoor van kleine, kruipende voedseldeeltjes op. Tijdens de laatste 3 jaar ben ik echter een nog grotere fan geworden van casters. Maden in een verpopte staat dus.

Met casters heb ik het idee dat de zeelten er mogelijk nog een stuk doller op zijn. De kans is ook groot dat de meer crunchy textuur een grote bonus is en bijvoorbeeld het geluid van hierop kauwende vissen aanlokkelijk klinkt. Feit is overigens dat ze in ieder geval een stuk makkelijker zijn in gebruik. Zelf haal ik mijn casters altijd bij een op het wedstrijdvissen gerichte hengelsportzaak die ze speciaal voor mij vers maakt. Vanwege de grote hoeveelheden die ik gebruik, bestel ik ze vooraf en laat ik ze in halve liter zakjes verpakken.

Deze zakjes kan ik heel makkelijk in de koelkast en ook tijdens het vissen in een grote koeltas of box bewaren. Met behulp van koelelementen blijven ze aan de waterkant makkelijk een midweek goed. Door de casters in de kleinere zakjes te laten verpakken, kan ik steeds pakken wat nodig is. Ik meng ze in riante hoeveelheden met nog een beetje gekiemde hennep en wat 2 mm pellets om zo een voertapijt aan te leggen. Vanwege de combinatie van vaak grotere afstanden en de erg kleine voedseldeeltjes doe ik dit met een speciale spodhengel en Spomb. Zo kan ik precies op dezelfde vierkante meters als waar mijn hengels komen te liggen het aas aanbieden. De casters die ik van een geopende zak over heb, stop ik overigens in een bakje waarna ik ze onder water zet. Zo blijven ze een stuk langer goed en voorkom je dat ze gaan drijven.

Om een stek goed op te starten, begin ik dus altijd met het aanleggen van een voertapijtje. Dat bestaat uit een mix van de casters met een kleine hoeveelheid hennep en wat van de 2 mm pellets die ik ook in een methodfeeder kan gebruiken. Afhankelijk van de hoeveelheid te verwachten vis en ook door gewoon uit te proberen, begin ik vaak met een zestal goed gevulde Spombs. Als ik eenmaal wat vissen heb gevangen, zal ik wederom opnieuw wat bijvoeren. In de tussentijd vis ik met standaard methodfeeders bovenop dit voerbed. De met pellets gevulde feeders zijn als het ware de kersen op de taart. Door te kiezen voor feeders van 45 gram in combinatie met korte onderlijntjes en vlijmscherpe haken zorg je gelijk voor een goed zelfhakend systeem, en dat is dodelijk effectief.

Effectief

In tegenstelling tot wat je bij veel methodfeedervissers ziet, gebruik ik korte 7 cm onderlijntjes gemaakt uit soepel gevlochten materiaal. Door de onderlijn zo kort te houden, zal je zeelten, die een stuk trager azen dan karpers, veel effectiever prikken. Ook blijft het haakaas veel mooier op of in ieder geval tussen de pellets liggen ten opzichte van een wat stijvere nylon of fluorcarbon onderlijn. Vissend met dit systeem heb ik vrijwel geen losschieters gehad.

Om een mooi subtiel geheel te creëren, kies ik voor twee rubberen nepcasters als haakaas. Daar waar ik bij de madenvisserij vrijwel uitsluitend kunstmaden gebruik, heb ik vissend met twee Drennan nepcasters over een bedje van het echte spul ook enorme vangsten meegemaakt. Het werkt dus goed en is ook nog eens lekker praktisch. Twee van die kunststofjes gevist op een haartje met een klein klauwhaakje heeft al honderden zeelten in de fout laten gaan.

Vissen maar!

Als je de spullen en het aas op orde hebt, is het eigenlijk een kwestie van simpelweg proberen. Want plannen maken en dingen voorbereiden is leuk, maar vis vangen is toch echt het uiteindelijke doel. Dat doe je natuurlijk aan de waterkant. Door met de Spomb voorzichtig een stek op te bouwen en regelmatig je methodfeeders daarop opnieuw uit te werpen, zet je al de eerste stappen in de goede richting. De ene keer merk je dat elk half uur opnieuw werpen het beste werkt en op andere momenten of wateren is het lonend om een hengel zelfs meerdere uren te laten liggen. Dat is het mooie natuurlijk van vissen. We raken nooit klaar met dingen uitproberen, leren en genieten.

CASTER RIG STAP VOOR STAP

1 van 12

Het bericht Gericht op grote zeelt verscheen eerst op Beet Magazine.

Geïnspireerd door de ‘specimen hunters’, zoals je die met name in Engeland ziet, was er altijd al een zwak voor de visserijen op andere soorten. Na de nodige jaren terug al gericht op zeelt te hebben gevist, was het in 2020 dat ik de knoop doorhakte. En dat kwam eigenlijk doordat ik voor het eerst weer eens een poosje fanatiek iets anders deed en daar enorm veel plezier in had. Als aangename afwisseling op het karpervissen had ik namelijk flink wat lol met de barbelen van een Nederlandse rivier. En als dat al zo mooi was, dan moest ik maar eens werk gaan maken van een gerucht over mooie zeelten.

SPOKEN NAJAGEN

In het verleden heb ik al eens geprobeerd om grote zeelten te vangen. Een van de wateren die ik toen aandeed zorgde voor de vangst van mijn eerste exemplaar van 60 cm. Het meetlint ging er 5 mm voorbij en mijn gebalde vuisten in de lucht. Het bestand bleek echter kleiner dan verwacht en ook tips van andere wateren zorgden niet voor het gehoopte resultaat. Karpervissers schatten bijvangsten als zeelten (en ook specimen brasems) in de praktijk toch een stuk groter dan ze daadwerkelijk zijn… En dat resulteert vaker in spoken najagen dan op goud stuiten.

Toch had ik al in 2020 twee wateren op de korrel. De één groot, eigenlijk iets te ver van huis, met weinig vis maar wel zekerheid van de aanwezigheid van echt grote zeelten. De ander binnen acceptabele reisafstand, kleiner maar nogal onzeker. Ik maakte daarom het plan om in het voorjaar van 2020 na een periode intensief karperen het kleinere water eerst te bekijken. Al vissend kon ik zelf ontdekken wat de potentie was en als ik vroeg genoeg zou beginnen had ik eventueel speelruimte om iets later in het voorjaar alsnog de focus te verleggen naar het andere water. Waar ik op hoopte waren vissen die wellicht over mijn lengte pr zouden gaan en de in Engeland haast heilige ‘double figure’ grens van 10 lb zouden overschrijden. Eerlijkheid gebied mij echter te zeggen dat een goede 4 kg zware vis in plaats van de 4,5 kg target ook al een droom zou zijn. Want dergelijke zeelten liggen absoluut niet voor het oprapen en vaak zal je moeten proberen om vrouwtjes te vangen die enige kuitaanzet hebben en daardoor een stukje zwaarder zijn.

OP ONDERZOEK

Voorzien van een thermoskan vol koffie, een peilhengel en vooruit… ook nog eens de radiografische voerboot met een dieptemeter sta ik al vroeg in het voorjaar aan de plas. Het water is flink aan het dampen terwijl de zon zijn best doet om na een nog veel te koude nacht de boel te verwarmen. Toch zie ik al visactiviteit. Een paar keer rolt er overduidelijk zeelt verspreid over het midden van het water. En een poos later weet ik ook nog een pak meer over het bodemverloop.

Aan de linkerkant van het water vind ik een ondieper deel met ook nog eens een schoon plekje tussen de planten. En zo’n schoon plekje in een zee van wier kan wel eens een killer zijn. Een kleine hoeveelheid maden, hennep, wat pellets een ander klein snoepgoed wordt er dan ook achter gelaten om vervolgens twee dagen later terug te keren.

En die eerste visdag is het vervolgens ook echt genieten. De madenfeeders liggen in het eerste licht al op scherp, terwijl de natuur prachtig ontwaakt. En diep weg gekropen in de dikke pufferjas heb ik het naar mijn zin. Maar actie blijft helaas uit. Wel zie ik boven dieper water weer enkele zeelten rollen en na een visloze dag besluit ik met de peilhengel, gevlochten lijn en een dobber daar het talud in kaart te brengen. En precies aan de voet van het talud vind ik waar ik naar zocht: schoon grind aan de rand van een muur van wier. Exact daar gaat dus het restant van het aas heen, als voorbereiding voor een bezoekje twee dagen later.

FIRST BLOOD

Omdat ik toch nog een beetje huiverig ben voor de presentatie slinger ik twee helikoptermontages met pop-up geviste maden door de mist. Deze zullen helpen om de onderlijnen, ook bij eventueel aanwezig wier, niet verstrikt in te hebben liggen. En na regelmatig opnieuw ingeworpen te hebben weet ik hier later die dag de eerste zeelt te vangen, maar verspeel er ook eentje in het wier.

Het is een heerlijk gevoel om er in ieder geval al eentje binnen te hebben. En met exact 3 kg bij 56 cm is het zeker geen kleine vis. Maar een enkele zwaluw maakt nog geen zomer. Zou dit voor het water een normaal formaat zijn? Of misschien zelfs al een uitschieter? Ik neem mij voor nog snel enkele visdagen in te plannen in de hoop het te gaan ontdekken.

Een volgend bezoek geeft mij de bevestiging dat er groter zwemt. Want naast enkele vissen van iets kleiner formaat, volgt er een mooi exemplaar van 58 cm.

Maar helaas krijg ik ook weer te maken met vastzwemmers in het wier. De vissen duiken namelijk vrijwel allen direct in de dikke begroeiing die langs het talud staat om vervolgens los te schieten. Ik krijg het idee dat de los bungelende feeder van het helikopter systeem tijdens de dril (te) veel planten oppikt en als eerste stap voor de oplossing voor dit probleem vervang ik hem voor exact dezelfde maggot feeder, maar dan inline gemonteerd.

Met de actie die ik inmiddels op het voer krijg zal de stek wel schoon moeten zijn en mij voldoende zekerheid moeten geven om de feeder op deze manier in combinatie met een korte onderlijn te presenteren. Hopelijk zal de inline feeder zorgen voor een wat meer gestroomlijnd geheel tijdens de dril en zo minder planten oppikken. De onderlijn maak ik van soepel, gevlochten materiaal – slechts 8 cm lang – met een Guru MWGB haak in de maat 10. Met een tweetal plastic maden op de hair ziet het er mooi scherp uit. Tijd om het uit te proberen!

YES!

Het is duidelijk te merken dat ik met het achterlaten van voer de aandacht van de vissen trek. Tijdens de volgende sessie krijg ik al snel de eerste aanbeten. Het is een mooi ritueel. In het donker aankomen, alles opzetten en vervolgens zo snel als ik een richtpunt kan waarnemen een paar spombs met klein aas op de plek werpen. Hierna de vishengels clippen op de juiste afstand en de gevulde maggotfeeders strak op de plek leggen.

De eerste vis volgt vrijwel direct en later op de ochtend komt er weer een beetmoment. Tijdens die aasperiode krijg ik het aan de stok met een duidelijk sterkere en op de kant ook zeker grotere vis. Een massief ogende vis van net voorbij de 60 cm en 3,8 kg zwaar geeft enorm veel voldoening. Plus ik heb een mooie bonus. Die visdag krijg ik namelijk meer beet dan daarvoor en verspeel ik geen enkele vis meer in het wier. De aanpassingen werken!

Na het succes zet ik meerdere keren de wekker extra vroeg om nog voor een werkdag de hele rit naar het water af te leggen. Het hele stuk rijden om vervolgens maden en ander klein aas zoals hennep, pellets en grof gemalen Frolic te voeren hakt er in. Maar de zestiger zorgt voor de benodigde extra motivatie. En dat betaalt zich tijdens het volgende bezoek uit. Het gaat met in totaal negen vissen goed los en een bepaald moment zal mij zeker nog lang bijblijven:

De tweede vis die ochtend is een mannetje van 55 cm welke nog eventjes in het net mag bijkomen. Dat is iets wat ik graag doe om mijzelf ondertussen de kans te geven de hengel opnieuw in te werpen, eventueel bij te voeren en daarna pas naar de fotocamera te grijpen. Op die manier kan de vis namelijk even op adem komen en maak ik zelf ook zo optimaal mogelijk gebruik van de aasperiode. Maar voordat ik ook maar een camera in mijn handen heb vertrekt dezelfde hengel weer.

En zo komen er twee vissen in het net, waarbij het mannetje duidelijk de kleinere van het stel is. Door de tweede vis in het net te onthaken, in plaats van op de kant te tillen, kan ik de hengel weer snel in orde maken. En ook daarna sta ik, voordat ik het door heb, weer met een kromme stok! Aanbeet nummer drie in enkele minuten zorgt er voor dat ik een nog forser exemplaar in het net weet te krijgen. ‘Die moet wel richting de zestig gaan’ denk ik nog, terwijl ik snel maar weer bijvoer. De aanwezige vissen aan het azen houden, de fotospullen pakken en dan maar eens goed wegen en meten… Nou ja, dat is het plan. Want nog voordat ik er aan toekom is er weer actie.

Deze vierde derde vis die ik binnen enkele minuten haak voelt haast als een karper. Met een flinke dosis power pakt de vis zelfs al op afstand lijn en wanneer ik hem onder de hengeltop zie vechten krijg ik weke knieën! Gelukkig los ik ook deze vis niet en glijdt hij in het inmiddels gezellig drukke, maar diepe landingsnet. De eerste vis, het mannetje van midden 50, geef ik vervolgens maar zijn vrijheid om de andere vissen meer ruimte te geven. De hengels blijven ook maar even op de kant, terwijl ik de unster en het lint erbij haal. Drie zeelten met een totale lengte van meer dan 180 cm (!) zorgen voor een heerlijke roes. De grootste meet 63 cm en weegt 4,15 kg, een heus nieuw PR!

OP NAAR EEN DOUBLE!

Na nog een paar aprilsessies te hebben gevist en zelfs een derde zestiger te hebben gevangen, krijg ik de kans om foto’s te vergelijken met de vangsten van een goede kennis die inmiddels zelf ook op het water is begonnen te vissen. Opvallend is dat daarbij op een enkele vis na de vissen met elkaar overeen komen. Dat geeft mij gelijk de indruk dat het bestand niet heel groot kan zijn. Maar die ene duidelijk herkenbare vis van hem is ook weer een grote. Plus een van de verspeelde vissen in het begin gaf mij ook het idee fors van formaat te zijn.

De maand mei loopt haast tegen zijn eind als ik weer aan de oevers van het prachtige water sta. Die dag moet ik voor werk in de buurt zijn en ik kan het niet laten al eerder te vertrekken, om zo vroeg in de ochtend wat rond te kijken. Deze keer staat de wind op de overkant van waar ik in april viste en verspreid langs die oever zie ik ook gelijk enkele zeelten rollen. Nadat het werk gedaan is ben ik terug met een peilhengel en emmertje voer. Al snel merk ik dat de planten in de tussentijd flink gegroeid zijn en het kost dan ook flink wat tijd plus moeite om een schone plek te vinden. De eerste van een paar voerbeurten volgt.

Tijdens die meiochtend rollen en springen de vissen precies op mijn stek. Het oogt alsof de hele zeeltpopulatie op de stek ligt te wachten. Gedurende de eerste paar uur van de sessie heb ik dan ook echt moeite om de hengels op de steunen te houden. Achter elkaar volgen wat opvallend kleinere exemplaren elkaar op. Vissen tot midden 50 cm, maar duidelijk wel al wat voller door de aanzet van kuit. Maar waar hangen de grotere uit? Na een ongelooflijk aantal van veertien kleinere vissen komt het antwoord in de vorm van de 63’er die ik in april al ving. Maar de vis oogt een stuk dikker, voller en nog indrukwekkender. Maar liefst 4,6 kg geeft de unster aan. Een in Engelse ponden onvervalste ‘double figure’ zeelt!

Na de vis op foto vastgelegd te hebben volgen er nog een paar aanbeten. En alsof het nog niet genoeg is vang ik een van de andere april-giganten terug op een lengte van 62 cm bij 4,4 kg en maak ik de visdag af met de nog ontbrekende grote vis die ik bij de kennis op een foto zag. Vissen en vangsten waar ik eerst alleen maar van kon dromen zijn werkelijkheid geworden!

|> LEES ALLE ZEELT ARTIKELEN

Het bericht Zeeltpassie verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Zigvissen verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Kanaalkarpers verscheen eerst op Beet Magazine.