Reeds in de ochtend kan het festijn beginnen. Jamie Lamine heeft zich geïnstalleerd als statisch visser en stalker Marco Deckers struint al vlijtig de oevers af. Het duurt niet lang of Jamie heeft twee vissen op de mat liggen; een schub van zo’n 8 kilo plus een heuse two tone spiegel die nog een stukje zwaarder is. Marco volgt met een schubje die hij wegplukt bij het veelbelovende eilandje in het midden van het water.

Daarna wordt het rustig aan het front en rijst het vermoeden dat Marco deze dag spekkoper zal worden. Jamie zit vastgepind op zijn stek en heeft nog net het geluk gehad dat hij twee actief azende vissen heeft weten te strikken. ‘Wachten op de volgende aanbeet’, veel meer kan Jamie niet doen. Marco daarentegen heeft het rijk voor zich alleen en kan actief op zoek naar karper. Het stalken zal nu een behoorlijk streepje voor hebben, zo lijkt het.

Stroompjes

Het water waar het experiment plaatsvindt bevat eigenlijk 6 ondiepe vijvers (1 tot 2 meter) van Hengelsport Strijthagen te Landgraaf, die met kleine stroompjes met elkaar in verbinding staan; wij hebben voor een van de grootste gekozen waar een flink bestand aan karper en brasem gehuisvest is.

Voor Marco zijn die in- en uitlaat van die stroompjes al meteen interessant. Sowieso zijn zogenaamde afwijkingen in het patroon zoals eilandjes, kuiltjes in de bodem, rietkragen, etc.  potentiele stekken, maar dit verdient extra aandacht. Door de stroming is de bodem er net even wat harder en in de luwte er van kunnen voedseldeeltjes bezinken en zich ophopen. Bij het inloopstroompje is er bovendien sprake van meer zuurstof in het water. Hoe mooi wil je het hebben?

Marco staart zich echter niet blind op dit gebeuren en maakt tal van voerstekjes; zo’n twaalf in totaal. Overal waar het ‘monotone’ wordt doorbroken, gaan twee handjes met pellets en hele en gebroken boilies het water in. Vervolgens heeft hij het plan om deze stekken systematisch af te vissen. Elke stek krijgt zo’n 20 minuten aandacht; is het niets dan verplaatst Marco zich. Uiteraard houdt hij ondertussen zijn ogen open. Wie weet openbaart zich ergens anders een bellenplakkaat, een staart of een draaiende karper in het oppervlak. Drie keer raden waar de rig dan komt te liggen.

Plons

Inderdaad, een rig bij het stalken en dus niet het klassieke pennetje. Het heeft alles van doen met de filosofie van Korda om de lijn over de bodem te laten lopen. Die lijn moeten ze niet voelen, vanwege eventuele negatieve associaties en bij de omhoog lopende lijn van het pennetje wordt dat een moeilijk verhaal. Nee, die lijn wil Marco zo strak mogelijk over de bodem laten lopen. Vandaar een snelzinkende 33/00 Kontour fluorocarbon hoofdlijn van Korda en zelfs nog wat kneedbaar lood (putty) ‘to be sure’.

Niks moet de karper er op wijzen dat hij zich in een ‘onveilige’ situatie begeeft. Vandaar dat Marco een licht wartelloodje gebruikt van iets meer dan 40 gram. “De plons van het lood kan wel degelijk vis afschrikken. Ik heb dat wel eens kunnen testen bij een groepje azende karpers. Ik begon met het voeren van een kleine pellets; niks aan de hand. Een maïskorrel? Niks aan de hand. Een boilie? idem dito. Een method? Bam, alle vis stoof weg”, aldus Marco.

De finishing touch van Marco bestaat uit een kant-en-klare standaard rig van Korda, beaasd met een opvallande, licht gekleurde 15 mm wafter van Mainline; kritisch uitgebalanceerd op het gewicht een haakmaatje 6. Anders gezegd heeft deze boilie onder water nauwelijks tot geen gewicht en schiet die extra gemakkelijk de bek in bij een azende karper.

Psychologisch

Meelopend met Marco lijken de voordelen voor een stalkende visser zich op te stapelen. Marco kan veel meer water afdekken. Niet alleen kan hij daarom veel potentiele hotspots bevissen, ook leert hij het water en in het beste geval de karper op dit water kennen. Verder kan hij inspelen op de omstandigheden. Denk aan een draaiende wind, waarbij hij meteen de windkant op kan zoeken, of juist de luwte.

We krijgen bijna medelijden met Jamie die op één stek vastgepind zit. Kansloos? Daar denkt Jamie zelf toch anders over. Allereerst geeft hij aan dat je als statisch visser helemaal niet passief hoeft te zijn. Zo kun je prima eventuele karper activiteit aanwerpen, zij het in een beperkte ruimte.

Verder is Jamie misschien wel psychologisch in het voordeel. Inderdaad, Marco heeft dan wel de mogelijkheid om veel meer stekken bevissen, maar kan dat juist niet tegen je werken? Loopt de nodige focus anders gezegd geen gevaar? Jamie is weliswaar beperkt tot één stek, maar kan deze dan ook wel volledig observeren en naar zijn zin opbouwen met voer. En dat met twee hengels in plaats van één.

Conclusie

Bovenal heeft Jamie toch wel de mooiste stek te pakken; een oeverrand met overhangende en verzonken struiken. Een echte holding area voor karper en al helemaal bij de omstandigheden van vandaag. Na een periode van veel regen, overheerst deze dag de zon en die is nog bijna zomers warm. Ook is er nauwelijks wind, waarbij we ons afvragen of die hier überhaupt wel eens een stempel kan drukken; de vijver is omringd met hoge bomen. Het zijn de omstandigheden waarbij je verwacht dat karper er niet lustig op uit trekt voor voedsel. De hoge luchtdruk van deze dag sterkt dat vermoeden. Onze geschubde vrienden zullen nu eerder beschutting en schaduw op zoeken.

Vanochtend was er dan ook hier en daar wel wat activiteit op en in het water te bespeuren, maar midden op de dag is dat als sneeuw voor de zon verdwenen. Daar waar Marco zijn ogen uit zijn gezicht tuurt, vergeefs op zoek naar tekenen van leven, krijgt Jamie uit het volledige niets en midden op de dag een run. Nummer drie voor de statische visser tegenover de ene vis voor de stalker.

Dus: ‘Statisch vang je meer dan stalkend?’ Nee, dat zeker niet! Bij een ander weerbeeld, bijvoorbeeld, lage luchtdruk, regen, veel wind had de sessie zomaar in het tegenovergestelde kunnen resulteren. Ook al gaat het hier om een enkele sessie en is het lastig hier conclusies uit te trekken, toch lijkt het er wel sterk op dat je bij actieve vis als stalker in het voordeel bent. Is de vis passief, dan kun je als statisch visser wel eens streepje voor hebben, mits je de goede stek uitkiest.

Het bericht Stalken vs statisch verscheen eerst op Beet Magazine.

20:35 uur

We parkeren de auto’s op de met stenen bepakte dijk; wel zo handig dat je deze vlak achter de stek kunt parkeren. Maar wie denkt dat het gaat om een heel eenvoudige stek komt bedrogen uit. “Het is nu hoog water, straks bij afgaand water komen de eerste stenen vrij te liggen. Dan kunnen we langzaam ons er tussen en bovenop positioneren. Let wel heel erg op, want de stenen zijn spekglad en de spleten ertussen zijn diep. Neem geen risico en klauter gewoon als een klein kind over de stenen. “Ik ken iemand die hier vorig jaar is gevallen en daar nu nog last van heeft”, aldus Willem.

20:50 uur

De stenen lopen onder water door en zijn begroeid met zeewier. Vis vind hier voedsel en beschutting. “De stroming, stroomnaadjes en kolken zijn hier erg onvoorspelbaar. Ondanks afgaand water, waar je de stroming naar links verwacht, kan het zomaar een half uur keihard naar rechts stromen. Om dan vervolgens weer naar links te stromen en even later weer naar rechts”.

21:15 uur

Het leuke van zeebaars is dat je deze kunt vangen met veel verschillende technieken: voor ieder wat wils! Vanavond geen kunstaas, vliegenlat of strandvissen, maar dobbers en zagers. Ondertussen hebben Willem en Pim zich in het waadpak gehesen en laten ze hun effectieve en simpele set-up zien. Een minimaal 3 meter lange werphengel, molen met een 14/00 gevlochten hoofdlijn, tasje met aas, schepnet en een hoofdlampje; meer heb je niet nodig.

Op de hoofdlijn schuift een 20 grams dobber met centraal gat, die wordt gestopt door twee rubberen stuitjes. Neem een dobber die ruimte heeft voor een breekstaafje. Onder de dobber een langwerpig 15 grams lood, vervolgens een stuitje die de knoop naar de wartel beschermt. Aan de wartel een 160 cm fluorocarbon onderlijn van 38/00 Berkley Trilene met een maat 1 langstelige haak, een Gamakatsu VP-3113R. Om het aas bij de bodem te houden knijp je op ongeveer 20 cm van de haak een LG loodhagel.

21:40 uur

Onder aan de dijk ligt nog een strook van ongeveer 20 meter grote keien, die inmiddels deels zijn drooggevallen, het moment voor Willem en Pim om al klauterend op een mooie vlakke steen plaats te nemen. Met een zwiep belanden de dobbers op het water. “Het is erg belangrijk om continu contact met de dobber te houden. Door de stroming ontstaat er namelijk makkelijk een bocht in de lijn. Krijg je op dat moment beet, dan moet je eerst die bocht uit de lijn slaan. Grote kans dat de zeebaars dan het aas al heeft uitgespuwd”. Het is dus geen visserij van ‘inwerpen en afwachten maar’. Stroomopwaarts inwerpen om driftjes te maken langs de stenen.

Pim laat trots zijn in Zeeland zelf gestoken zagers zien. Sommige zijn gigantisch, wat een units! Dan is het een kwestie van de haak door de kop prikken en zover opschuiven dat de gehele haaksteel door de zager zit.

21:55 uur

“Ja, ik heb er één! Wat een kracht voor zo’n kleine vis. Het is geen grote hoor!”, roept Willem. Even een foto in de avondschemering en dan zwemt de ongeveer 30 cm lange zeebaars weer zijn vrijheid tegemoet.

De zon is verdwenen en het wordt nu snel donker. Pim en Willem duwen een breekstaafje in de dobber en even later dansen twee lichtjes over de golven. Wat een prachtig gezicht. Ook Pim heeft inmiddels zijn eerste baarsje binnen.

 22:30 uur

Het gaat los! Alsof er beneden een bel afgaat. Nagenoeg elke drift resulteert in een aanbeet. Het zijn allemaal baarzen van tussen de 30 en 40 cm. Willem haakt een betere zeebaars, maar helaas schiet deze vlak voor de kant los. Natuurlijk hopen ze altijd op die ene klepper, maar zo’n avond met actie is al leuk genoeg!

Willem en Pim weten dat zo’n vreetroes niet eeuwig kan duren, dus vol concentratie en op hoog tempo vissen ze door. Omstreeks 11 uur nemen de aanbeten weer af.

00:45 uur

In het ideale geval hangt het 15 grams lood net boven de bodem en sleept de onderlijn erachter aan. Zo danst de zager over de bodem en  langs stenen en zeewier. Maar ook de zager op halfwater vissen kan voor goede vangsten zorgen. Dit is een kwestie van ‘trial and error’. Dit is ook wat Willem en Pim toepassen. Regelmatig gaan de hoofdlampjes aan om de stuitjes te verschuiven. Het levert nog enkele zeebaarzen op.

01:45 uur

“Wil je ook zeebaars vangen, maar heb je wat hulp nodig, dan kun je aansluiten bij één van onze meevisdagen. Kijk op de Facebook van Hengelsport Wesdijk voor meer info. Naast zeebaarzen met de dobber organiseren we ook dagen waarbij we met strandhengels zeevis belagen. Ook voor de zoetwatervissers organiseren we meevisdagen”.

Het laatste uur zijn de aanbeten compleet weggevallen. Twee uur geleden kon je achterstevoren een zeebaars vangen, nu lijken ze wel van de aardbodem verdwenen! Met een tevreden gemoedstoestand worden de materialen in de auto’s gedeponeerd. Het was een heerlijk zomers avondje met de nodige actie.

Het bericht Dobberen op zeebaars verscheen eerst op Beet Magazine.

VARIEER -doen

Om direct een veelbesproken tactiek aan te pakken, varieer je inhaalsnelheid. Roofbleivissen staat vaak synoniem voor rook uit de molens draaien, maar dat hoeft echt niet altijd. Zeker voor stekken met dressuur of het vissen op een plas mag het gerust wat langzamer. In snelstromend water kun je dit oplossen door wat meer stroomopwaarts te staan en het aasje langer in het hol van de leeuw te laten dwarrelen. Deze manier van vissen heeft mij al leuke resultaten opgeleverd en zeker ook niet de minste. Vergeet echter niet dat ook het tegendeel kan kloppen. Er zijn wateren waar het niet snel genoeg kan gaan om de bleien in actie te laten komen.

ZONDER SCHEPNET -niet doen

Ga nooit roofbleien zonder een schepnet. Roofbleien zijn vaak wilde vissen en de omgeving waar je vist is meestal niet bepaald visvriendelijk. Een schepnet voorkomt heel wat gedoe en zorgt dat je de roofblei vlot kunt scheppen en eventueel zelfs in het water kan onthaken. Ook wanneer je een echte kapitale vis gehaakt hebt is er niets zo relax dan deze snel en veilig het net in te zien glijden.

NOTEREN -doen

Noteer je vangsten. Informatie als tijdstip en het debiet van de rivier zijn voor mij heel belangrijk. Ook zul je merken dat heel vroeg en heel laat op de dag een gouden uurtje kan plaatsvinden, zelfs op taaie dagen.  Vooral in de zomer houden rooflbeien er zeer specifieke aastijden op na. Zo maakte ik afgelopen jaar een gouden avondsessie mee met mijn vismaat. De jagende roofbleien deden het water werkelijk koken. Maar na 20 minuten was alles voorbij alsof er niks gebeurd was en liet geen enkele vis zich nog strikken.

 LANG DRILLEN -niet doen

Dril niet overdreven lang op een roofblei. Door de stroming geven ze vaak alles en dat kan na een eindeloze dril fataal zijn. Dril ze zo vlot mogelijk af en gebruik je schepnet. Ook terugzetten doe je het best in een kalmer hoekje van de stroming zodat de vis op adem kan komen. Zeker een groot exemplaar kan kwetsbaar zijn na een hevige dril. Een grote vis vangen is mooi, maar hem ongeschonden terug zien wegzwemmen is zonder twijfel het mooiste wat je als sportvisser kunt wensen.

FLUOROCARBON -doen

Gebruik altijd een fluorcarbon leader wanneer je op roofblei vist. Doorgaans zijn de snelstromende stekken bezaaid met stenen en is het vooral de schuurbestendigheid van dit materiaal dat je goed kunt gebruiken. Qua dikte van de leader ga ik zelf nooit dunner dan 28/00. Je zult zien dat de felle aanbeten en heftige drils gerust dat beetje extra kunnen gebruiken. Wees ook niet zuinig op de lengte. Een goeie leader is voor mij minstens 50 cm en eventueel zelfs nog langer. Vergeet na een hevige dril ook niet je leader en knoop te checken.

ÉÉN TYPE KUNSTAAS -niet doen

Vis niet met één type kunstaas. Ik heb al roofbleien gevangen op het meest uiteenlopende kunstaas. Van mini-spinners tot jerkbaits voor het snoeken. Er is dus zeker ruimte voor experimenteren. Zeker wanneer er in jouw regio veel met hetzelfde soort aas gevist wordt is het goed om net wat anders te proberen. Laat ook softbaits niet links liggen. Veel slanke shads zijn perfect om hard stromend water mee te bestoken. Ook hier is variatie echt belangrijk voor succes. Hengeldruk heeft wel degelijk invloed op deze vissen en een flexibele sportvisser heeft altijd een streepje.

SIZE DOES MATTER -doen

Qua hengels mag het voor mij allemaal een beetje langer. Ik vis minstens met een spinhengel van 2,70 meter en zelfs 3 meter is niet overdreven. In sterke stroming zijn langere hengels ideaal om je kunstaas te sturen. Ook zetten ze klein aas goed weg en is er genoeg body om de haak te zetten. De actie van de hengel mag snel zijn. Het perfecte wapen om de roofbleien mee te lijf te gaan is voor mij de Fox Pro Series 2,7 meter met een werpgewicht van 7-21 gram. Deze heeft een gevoelige top maar een enorm sterke body. Wil je graag wat zwaarder vissen dan is de 14-42 gram beter geschikt.  Vis je vanuit de boot dan kan de lengte minder van belang zijn.

VERGETEN VAN RIVIERPLASSEN -niet doen

Vergeet de aangrenzende rivierplassen niet. Hoe spectaculair het vissen op de rivier ook is, de logge zware roofbleien zijn maar al te vaak op de plassen te vinden. Hier staat het investeren in het zoeken van de juiste stekken centraal. Heb je deze gevonden, dan is het vroeg of laat raak en kun je een onvervalste bak verwachten. Op plassen kan het zinvol zijn om tijd de investeren in het vinden van speldaas. Ook zijn factoren zoals windrichting hier plots veel belangrijker dan op de rivier. Een ding is zeker, waar speldaas zit, zit meestal ook roofblei. Vergeet ook hier de vroege en late avonduurtjes niet.

FOX SWIM MAPPER -doen

Gebruik tijdens de sessie je smartphone om waterstanden in de gaten houden als je op een rivier vist. Vergeet niet dat verder stroomopwaarts of stroomafwaarts het debiet anders kan zijn. Dat betekent dat ook de activiteit van de vis kan verschillen. Sinds dit jaar gebruik ik hiervoor de Swim Mapper app van Fox. Oorspronkelijk gemaakt voor karpervissers, maar perfect te gebruiken tijdens het roofbleien. Aan de hand van foto’s kun je een bepaalde stek vol van informatie voorzien. Je zult zien dat de grotere vissen vaak van dezelfde soort ‘pockets’ in een stek komen.

HONKVAST ZIJN -niet doen

Wed niet op één paard. Als ik een dagje roofbleien inplan probeer ik mijn wateren divers te kiezen. Zo is de kans groter dat het op een bepaalde plek goed loopt en kun je voor de rest van de dag je pijlen zetten op dat ene water. Vooral in de lente zijn roofbleien wispelturig. Dan switch ik  net zo lang totdat ik het water met de juiste omstandigheden heb en daar focus ik mij de rest van de dag op.

Het bericht Roofblei clinic verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst en foto’s Henri Karremans

Zelfs voor de zoetwatervisser is geep een reden om een uitstapje te maken naar de kust. De mannen van het zoute Spro wedstrijdvisteam (Eric Goossens, Jan Hennekam, Jan Stam en Remco Geuze) gingen naar het Zeeuwse Ritthem om de drukke dagelijkse beslommeringen in te ruilen voor een avondje heerlijk relaxen en veel geep vangen.

Zodra in het voorjaar de watertemperatuur begint op te lopen, krijgen veel zoutwatervissers de kriebels. Elk moment kan ‘Belone belone’ in ons kustwater arriveren. Op de hotspots, zoals bij de Oosterscheldekering en de dijk bij Westkapelle, zie je vanaf half mei de liefhebbers de dijken bevolken.

Dijkspots

Dijken zijn hotspots, omdat geep daar hun eitjes af komen zetten en dan met name de al wat oudere begroeide dijklichamen met losse, grotere stenen. De recent vernieuwde dijken in de Oosterschelde laat de geep links liggen, omdat daar geen mogelijkheden zijn om de eitjes op wier en dergelijke af te zetten.

Dat worden in de loop der jaren vanzelf weer aantrekkelijke stekken. Vandaar dat de ervaren Spro wedstrijdcracks kiezen voor de dijk bij Ritthem, waar diep stromend water gemakkelijk bereikbaar is. Geep aast namelijk in de stroomnaden van het water. Op het moment dat het niet stroomt, rond hoog en laag water, toont de vis geen belangstelling voor je aas.

De tijd van de grote kuitzieke gepen, die in mei vooral in de Oosterschelde worden gevangen, is op deze zomerse juniavond al voorbij. De kleinere exemplaren zijn de hele zomer echter tot ver in september nog te vangen. Als je dan met licht materiaal aan de slag gaat is er evenwel veel sport te beleven.

 Montage

Voor het geepvissen gebruiken de heren lichte 3,6 meter lange feeder- of karperhengels, die uitgerust zijn met volledig zoutwaterbestendige molens. Hiermee kun je een dobber, buldo (half gevuld met water) of een sbirolino  makkelijke een veertigtal meter gooien. Hoe meer tegenwind, hoe zwaarder het gewicht van het drijflichaam moet zijn. Je moet namelijk wel de stroomnaden van het water zien te bereiken!

Het verschil tussen de traditionele geepdobbers en de sbirolino is dat bij laatst genoemde de lijn door het drijflichaam loopt. Hierdoor ondervindt de geep nog minder weerstand na de aasopname. Bovendien is het contact met de vis direct en beleef je nog meer plezier aan het drillen van een gehaakte geep. De montage maak je als volgt: Schuif de sbirolino op de hoofdlijn en knoop vervolgens een tonwartel aan het uiteinde van de hoofdlijn. Knoop 20/00 nylon aan de tonwartel maak een onderlijn van circa 1 meter, voorzien van een Gamakatsu LS 5013 of F314 haak in de maat 8 tot en met 12. Met deze montage komt de beet nog steeds heel direct door op de feeder- of karperhengel.

Techniek

Als aas gebruiken Eric Goossens en zijn teammaten verse reepjes runderhart, een klein kweekzagertje of een stukje zalmhuid, geknipt in de vorm van een mini-visje. Ook wil de geep nog wel eens graag een klein zeebliekje grijpen. Na het inwerpen beweegt dit door de stroming attractief in het water, het visje hoeft dus niet levend te zijn. Bovendien benader je de geep actief, door de dobber of sbirolino heel langzaam binnen te vissen. Je kunt de montage gelijkmatig binnen te draaien, maar af en toe het aasje afremmen levert soms nog meer aanbeten op.

Het aas wordt aangeboden in de stroomnaad, want daar azen de gepen op kleine visjes, die door de stroming in moeilijkheden zijn gebracht. Of geep op je stek aanwezig is wordt al snel duidelijk, want vaak speelt de vis met je dobber en soms springen ze uit het water wanneer de dobber of sbirolino het water raakt. Geef geep de tijd het aas te pakken, want ze hebben dan wel een lange snavel, maar geen brede bek. Zodra de vis zichzelf gehaakt heeft voel je, omdat je licht materiaal gebruikt, de weerstand op je hengel en zie je de geep soms spectaculair uit het water komen. Het lijkt wel een circusacrobaat! Je kunt de vis rustig naar de kant drillen en je zult merken dat zelfs een relatief klein geepje veel sport en dus visplezier oplevert.

Delicatesse

Eenmaal op de kant zijn er twee opties: of je doodt de vis onmiddellijk, omdat je de geep voor consumptie mee wilt nemen, of je onthaakt de vis netjes met natte handen en zet hem zo snel mogelijk terug. Zit de haak te diep geslikt, knip dan het aaslijntje zo dicht mogelijk bij de snavel af, waardoor de vis er geen hinder van ondervindt. Deze sportvis dient met respect te worden behandeld. We zijn naast sportvissers ook natuurliefhebbers!

Dinnertime

De beste tijd voor een spannende geepsessie zijn de vroege ochtend of de avond. Op de warmste uren van de dag, wanneer de zon hoog aan de hemel staat, is de geep meestal niet actief. Rustige, bewolkte dagen vormen soms de uitzondering op de regel. Vroege vogels onder de vissers en iedereen die in de avonduren wil afkoelen aan het water zijn dus in het voordeel. Bovendien heb je tijdens deze uurtjes van de dag weinig of geen last van ‘dijktoeristen’,  die op zomerse dagen soms massaal het strand of de dijken bevolken. In principe kun je tot in september op geep blijven vissen, waarbij gezegd moet worden dat de geepjes in het najaar bijna allemaal klein van stuk zijn, het plezier van het vangen blijft echter hetzelfde! Voordat de geep in september vertrekt, zijn ze meestal nog een paar weken te vangen langs de Walcherense kust. In de Oosterschelde is dan al geen geep meer te vangen.

Hier moet je zijn

Ritthem is een klein dorpje in de gemeente Vlissingen en ligt aan de Westerschelde. De mannen van het Spro-team kozen bij deze reportage voor een stek aan de zeedijk, bij het Kortenswegje; een doodlopende weg van de Zeedijkweg. De Zeedijkweg herkent elke TomTom! Parkeer onder aan de dijk, steek via de trap de dijk over en na 100 meter linksaf sta je direct aan het diepe water van de Westerschelde, waar de stroming tegen de hoek van de dijk botst.

Hier vind je een ideale stroomnaad, parallel met de zeedijk. Daar aast de geep! Er is plaats voor een redelijke grote groep vissers, die driftend op geep willen vissen. Vanwege de steenstort en het steil aflopende talud is het niet aan te raden om hier met bodemlood te vissen.

Materiaal

Hengel: feeder- of karperhengel van 3.60 meter
Molen: Formaat 3000-4000, zoals de Spro Zalt-Arc XS 1202 type 730/745 of de Soraia, type 525/540
Hoofdlijn:  22/00 tot 25/00 Gamakatsu Super G-line nylon of 08/00 G-Power Ultra Braid
Onderlijn: 1 meter 20/00 nylon met een tonwartel en Gamakatsu LS 5013 of F314 haak in de maat 8 tot en met 12.

Het bericht Zeeuwse gepen verscheen eerst op Beet Magazine.

Augustus 2002, Denemarken. Aan de oevers van het grootse meer Skanderborg begint Ed Willems aan zijn derde wedstrijddag van de prestigieuze Queen of Hearts, een vierdaags festival, georganiseerd door Beet. Vandaag de dag is het betreffende water een transformatie ondergaan. Hoe helder het nu is, des te troebeler was het destijds. Brasem was er heer en meester en maar wat vaak sierde de platten dan ook de netten van witvissers.

De eerste dag heeft Ed al prima gevist en na een langdurige opstartfase met wat voorn, weet hij met de matchhengel de brasem te lokaliseren en 56 kilo te vangen! Deze derde dag lijkt hetzelfde te beginnen. Met de nadruk op ‘lijkt’!

Droomscenario

Natuurlijk draait het bij een goede vissessie om de juiste plek op het juiste moment en ook moet daar iemand staan die weet wat hij doet. Ed benadrukt echter dat je ook de ‘juiste’ buren moet hebben. Dat laatste betaalt zich uit tijdens die bewuste derde dag. Zowel hijzelf als zijn twee buren beginnen met de vaste hengel. Toch schakelen die buren al snel over op de feeder. Beiden vangen ze meteen brasem! Niet één, maar inzet na inzet is het raak!

Met de feeder halen de buren weliswaar meer afstand, de waterdiepte blijft nagenoeg hetzelfde.

Bij Ed gebeurt er nauwelijks iets en zijn geduld wordt op de proef gesteld. Hij laat zich echter niet verleiden en blijft halsstarrig met de vaste hengel op 8 meter vissen en vooral doorvoeren. Als doorgewinterde wedstrijdvisser voorziet hij een droomscenario. Met de feeder halen de buren weliswaar meer afstand, de waterdiepte blijft nagenoeg hetzelfde. Met zowel links als rechts van hem voerstekken op afstand en zijn eigen voerstek kortbij, ontstaat er nu een trechter. Een soort flessenhals, waarbij het zomaar kan gebeuren dat de brasem zichzelf daar gaat verdringen.

Fietsband

Drie kwartier verstrijken, maar dan ziet Ed zijn waggler wegschieten. Hangen! Brasem! Het is het startsignaal voor een waanzinnige sessie. Een once-in-a-lifetime gebeurtenis. De rest van de dag zal hij niets dan vis na vis binnenslepen. Op een gegeven moment staat verslaggever Pierre Bronsgeest bij hem. Pierre probeert het een en ander te klokken en weet vast te stellen dat Ed in één uur tijd 72 brasems vangt. Meer dan 1 brasem per minuut! Onder water moet het een gekkenhuis zijn! Achteraf vermoedt Ed dat er duizenden platten op dit stuk van Skanderborg krioelden.

Na twee uur lijkt er een eind te komen aan dit gekkenhuis. Inmiddels vist Ed reeds op zo’n 6,5 meter afstand vanaf zijn plateau op nog geen 1,4 meter water. Plotseling komt hij muurvast te zitten. Frustratie ten top! Wat nu? Hij heeft twee opties: of hij probeert de boel met kracht los te trekken, of hij waadt er naar toe.

Natuurlijk doe je geen concessies bij een grove visserij als deze.

De eerste optie mag dan wel het meest logisch klinken, schijn bedriegt. Ed vist met een supersterke 25/00 hoofdlijn en 3 mm dik (vol) elastiek (maat 18) en geen plastic connector op de top, maar een metalen wartel. Natuurlijk doe je geen concessies bij een grove visserij als deze, waarbij snelheid van het grootste belang is! Probleem is nu echter dat hij deze robuuste montage niet zomaar los kan trekken, zonder dat de hengel breekt.

Zodoende kiest Ed voor optie 2! Hij draagt een waadpak met op borsthoogte twee zakken, die hij volpropt met voer en begint voorzichtig schuifelend zijn weg naar de vastzittende montage. Onderweg voert hij links en rechts. Wat er dan gebeurt, kan Ed nog steeds niet geloven. Hij begeeft zich midden in een massale school brasem en voelt ze.

Dat is nog zwak uitgedrukt! Met harde tikken voelt hij brasemkoppen tegen zich aan stoten. Geloof het of niet, ze willen het voer tussen de plooien van zijn waadpak wegplukken. Het is maar goed dat brasems geen tanden hebben, anders was hij met huid en haar opgevreten.

Dan komt hij op de stek aan en kan hij zijn montage lostrekken. Een fietsband was de boosdoener. Eenmaal terug op zijn plateau is het de eerste inzet al weer raak. Alsof er niets is gebeurd, alsof Ed gewoon een van hen was. Het duurt niet lang of hij kan van 6,5 meter op zelfs slechts 5 meter gaan vissen.

Veel en snel

Het kost Ed nog enige moeite om deze sessie terug te halen. Op dat moment stond hij niet zozeer bij dit ongekende tafereel, maar verkeerde hij in een roes. Veel vangen en snel ook! Nagenieten kon altijd nog! Alles draaide om twee zaken. De vis op de stek vasthouden en snelheid!

Dat eerste natuurlijk door efficiënt te voeren! En niet zo’n klein beetje ook! Bij elke aanbeet, ging er meteen een bal voer het water in. Een lokvoer van vis-icoon Bert van Gerven, het zogenaamde ‘Absolute’ van Geers. Een heel naturel basisvoer, wat veel water opneemt, makkelijk pakt en waarmee je dus snel kunt voeren tijdens het vissen zelf.

Dan nog de voertechniek. Feitelijk voerde Ed allesbehalve geconcentreerd, maar juist rondom zijn plateau. Ving hij vis op de ene stek, dan voerde hij tijdens het drillen op de andere om daar na het onthaken van de brasem meteen te gaan vissen.

Dat onthaken zelf is een verhaal apart. Stel je voor dat je 72 brasems in een uur tijd moet onthaken. Dat terwijl je vingers week worden van het water. Je kunt je voorstellen dat dat zijn tol gaat eisen. Een manicure specialist zal er haar handen vol aan hebben.  Ed had in ieder geval een truc in petto, geleerd van Bert van Gerven.

Een drupje secondelijm op de duim, even laten drogen en vervolgens met een spijker een kleine inkeping maken, waar precies het bledje van de haak in past. Met zo zijn duim als hakensteker kon hij zo razendsnel de haak uit de brasembek duwen.

Grof geschut

Nogmaals, snelheid stond centraal. Natuurlijk was de montage daar volledig op afgestemd. Grof geschut; volgens Ed had hij wel met 40/00 hoofdlijn kunnen vissen! Het had niets uitgemaakt! Finesse was hier absoluut niet op zijn plaats!

Een obstakel vormden de voorns op de stek. Het is en blijft een prachtige vis om te vangen, maar ze zijn sterker en leggen minder gewicht in de schaal dan een brasem. Die dag mochten ze nog niet in de schaduw staan van het gemiddelde slag brasem van zo’n 700 tot 800 gram; het ultieme wedstrijdformaat! Zo gooide hij met regelmaat los voer buiten de voerstrook om de voorns weg te lokken. Niettemin zou hij deze dag hoe dan ook 30 tot 40 kilo voorns vangen.

Zo waren er nog tal van maatregelen om de snelheid op te voeren. Het meest in het oog springende was zijn katapultsysteem. Ed had zijn opslag ingekort en elke keer dat hij brasem landde, trok hij zelf meteen nog een stukje elastiek uit de top. Vervolgens drukte hij de haak uit de bek van de brasem en liet hij de montage op de elasticiteit van het elastiek wegschieten, terug op de voerplek. Met de vis nog in de hand en hengel onder de oksel kon hij dan meestal alweer de volgende vis aanslaan. Brasem in het net, balletje voer in het water, de volgende vis landen en het proces herhaalde zich. Keer op keer! Geen zandkorreltje die deze vismachine kon laten stagneren.

Verlossende cijfers

En toen het eindsignaal. Hoeveel dacht hij dat hij zelf had gevangen? 100 kilo? Misschien wel 120 kilo vis? Hij wist het eigenlijk niet, hij was net uit een roes ontwaakt! De tel was hij lang geleden kwijt geraakt. Toen er 4 man aan te pas moesten komen om de netten uit het water te tillen begon het toch enigszins te dagen. Het wegen duurde even, het rekenen ook, maar toen de verlossende cijfers! 156,7 kilo! Een waanzinnig gewicht. Euforie maakt zich meester van Ed. Niet zozeer, omdat dit hem heel dicht bij de eindzege bracht (hij moest nog een dag). Integendeel, Ed had iets meegemaakt, dat vrijwel niemand hem kan navertellen. Dat is al meer dan genoeg!

Het bericht 72 brasems per uur op Skanderborg verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst en foto’s: Martijn Dekkers

De laatste jaren wordt er door steeds meer vissers gericht op deze haaiensoort gevist en met succes. Bij bijna alle charterboten die op de Westerschelde en de Noordzee varen is het mogelijk om gericht op haai te vissen

Dat haaien tot de verbeelding spreken is goed merkbaar wanneer er een haai aan boord komt. Tijdens onze workshops zien we dan ook grote, stoere kerels zo blij als een kind wanneer het net onder de haai schuift.

Het vissen op haai kan op twee manieren: gericht op grote haaien met weinig bijvangst, een selectieve visserij, of het veredelde vissen op plat- en rondvissen.

Deze laatste techniek is wellicht de leukste wanneer je voor het eerst op haai gaat vissen. Met een driehaaks paternoster die speciaal aangepast is voor het vissen op haai maak je kans op de meest uiteenlopende vissoorten. Schar, wijting, steenbolk, zeebaars, bot, tong en natuurlijk haaien.

De techniek

Voor deze visserij gebruiken we drie stalen afhouders voorzien van een loodje om het geheel lekker plat op de bodem te houden. De haaklijntjes worden voorzien van wat grotere haken dan normaal bij het vissen op platvis. Het maatje 4 wordt vervangen door een maat 2. Nu heb je een zeer gevarieerde visserij. Enig nadeel hier aan is het vangen van een echt grote haai. Haaien boven de 90 cm zijn sterk en op bovengenoemde manier is het niet zeker dat je deze weet te landen.

Zelf kies ik liever voor een gerichte visserij op de haaien, maar dan die je rekening te houden met het feit dat je niet veel beet krijgt op een dag, maar de beten die je krijgt zijn doorgaans wel van haaien!

Sterke haaien

Nu zetten we enkel onderlijnen met één haak in en dat dient dan ook een flinke, stevige haak te zijn. Haakmaat 0/2 is niets overdreven. Deze haak wordt ruim voorzien van aas zodat het lekker opvalt. Steek en -kweekzagers zijn goed aas, net als krab, reepjes makreel en inktvis.

Net als karpers en snoeken zijn de grotere haaien echt sterke vissen. Het is dus zeer belangrijk om met een goed afgestelde slip te gaan vissen. Wanneer het nodig is moet de haai lijn kunnen nemen, kan hij dat niet zal je haaklijntje snel breken. Neem dus de tijd voor het drillen van een haai, alleen dan zal je hem binnen halen en kan je er even mee poseren voor een mooie foto en daar kan je dan je vismaten weer jaloers mee maken….

Wil je nu alles weten over de visserij op grote gevlekte gladde haaien, check dan de Beet van juni!

Lees ook:

Geep

Zeebaars

Dutch Fishing Stuff

Ontstaan uit pure passie voor de sportvisserij heeft Martijn Dekkers DutchFishingStuff opgericht. “Al decennia lang vissen wij op iedere vissoort die in Nederland te vangen is. Van voorn tot meerval en van wijting tot haai, het heeft allemaal aan onze haken gehangen. Naast het sportvissen op zich houden wij ons al jaren bezig met het verzorgen van vislessen op basisscholen, assisteren op beurzen en actieweekenden voor hengelsportzaken, het verzorgen van artikelen voor diverse hengelsportbladen enz. Vanaf 2018 zullen wij ons vooral gaan richten op workshops, gidsen en het assisteren bij groepsaangelegenheden!” Martijn geeft tal van workshops:

• Zeebaars met de dobber
• Haaivissen op de Noordzee
• Schar en wijting vanaf de boot
• Wrakvissen op de Noordzee
• Snoek(baars) met dood aas
• Makreel met kunstaas
• Haaivissen vanaf het strand
• Eigen workshop kiezen

Het bericht Vissen op Nederlandse haai verscheen eerst op Beet Magazine.

De meeste van ons leerde het hengelen wel van iemand in onze naaste kring: je vader, je grootvader, een oom, de buurman. Er was meestal wel iemand in de buurt die paraat stond om jou de kneepjes van de hengelsport onder de knie te krijgen.

“Helaas overleed mijn grootvader op jonge leeftijd en verloor ik het vissen uit het oog”

Bij mij was het mijn grootvader die het mij leerde op 6-jarige leeftijd. De kortste vaste hengel werd tevoorschijn gehaald, tuigje eraan, wat brood erbij en naar de waterkant. Helaas overleed mijn grootvader op jonge leeftijd en verloor ik het vissen uit het oog.

Op latere leeftijd nam ik dit weer op, helaas niemand die mij nog kon helpen. Gelukkig leven we in het digitale tijdperk en is er voldoende materiaal te vinden, maar alsnog slaagde ik er niet echt in om mezelf te lanceren en werden targetvissen zoals barbeel en zeelt niet gehaald.

Meet, greet & fish

Gelukkig kreeg ik een tijd terug van Beet Magazine de kans om met barbeelspecialist Tim Janssen van Korum mijn eerste barbeel ooit te kunnen vangen. Van een beter iemand kun je het niet leren. Tijdens dit gezellige samenzijn werd de eerst barbeel gevangen en vertelde hij me, dat er in ergens in een ver land een echte barbeelguru leeft. Een man, die net als mijn grootvader, weliswaar tientallen jaren ervaring en duizenden barbelen heeft gevangen.

Zodoende nam ik contact op en een tijd later reisde ik samen met mijn vismaat Yves af naar deze guru in Frankrijk. Aangekomen in Fumay ontmoette we Ade Kidell van Kingfisher Maison, een man die bekend staat om zijn geweldige barbeelvisserij. Het ontvangst was hartelijk en de koffie was nog niet op of we konden al beginnen met vissen. We konden onze hengel uitwerpen in één van de mooiste omgevingen die ik ooit gezien had. De omgeving is gewoonweg een plaatje.

We kregen een erg uitgebreide uitleg, wat mij direct deed terugleven aan de tijd met mijn grootvader. Plots voelde ik me enorm thuis en luisterde ik naar zijn verhalen. Ondertussen lagen onze montages als in het water, en nog niet veel later kwamen de eerste barbelen al boven water.

Wat een ongelooflijke visserij is dit. Dat weekend vingen we een mooi aantal vissen, maar het belangrijkste, we kregen de nodige kennis waar we ons hele leven van zouden kunnen gaan genieten. Tijdens de avonden zaten we, samen met nog een aantal vissers, gezellig rond het houtvuur. Heet van de naald kwamen dan ook de grootste vissersverhalen, een tijd om nooit te vergeten. Yves en ik waren zo van onder de indruk dat we een tweede weekend boekten, ditmaal in het voorjaar.

“We hadden al wel een aantal mensen leren kennen die ons op weg hadden geholpen maar helaas lukte het nog niet zo best.”

Na een paar lokale barbeelpogingen kwam, er op een forel en één barbeel na, niet veel vis op de kant. We hadden al wel een aantal mensen leren kennen die ons op weg hadden geholpen, maar helaas lukte het nog niet zo best. Nu moet het lukken dat één van deze mensen ook aanwezig was tijdens ons lang weekend in Frankrijk. Na twee uur rijden kwamen we Jos Essers, zijn zwager en neefje tegen op de plek waar we het laatst met een voldaan gevoel wegreden.

Erg leuk om zo met eensgezinden samen te kunnen vissen en elkaars ervaringen te delen. Dit is voor mij dan ook de kern van vissen, niet het vangen, niet het materiaal, maar het samen met andere mensen te leren vissen. Dat was ook zo toen ik 26 jaar geleden naast mijn bompa zat. Zeg nu zelf wat is er mooier om een passie met elkaar te delen om zo samen een vriendschap op te bouwen.

Terug aan het idyllische water. We zijn gewapend met diverse visies en ontwikkelen onze eigen aanpak. Op deze manier landen we nog meer vis als ervoor.  We vangen allen een mooi aantal prachtige vissen: barbeel, kopvoorn, brasem, karper, voorn, alver en zelfs sneep wordt verwelkomd op de mat.

We mogen genieten van een uitbundig gezellig weekend. We hebben gelachen, gezweet en af een toe zelfs een dansje gedaan van geluk. Soms zit geluk in een klein hoekje. Ben ik blij dat dit hoekje maar net over de franse grens ligt.

Het bericht Barbeel zo veel je wil verscheen eerst op Beet Magazine.

Je hebt echte snoekvissers die de bijvangst van een snoekbaars vervelend vinden. Andersom bestaat ook. Natuurlijk kenn we allemaal ook de karpervissers. Ofwel vissers die het feitelijk op een soort hebben voorzien. Minder bekend zijn we met fenomeen brasemvissers. Vissers die zich specialiseren in het vangen van xxl platte.

Hier op de redactie hebben we maar liefst  twee van die rare snuiters rondlopen, Arnout Terlouw en Mark Pijnappels. Toegegeven, hun visserij dwingt respect af en de vangstfoto’s die ze hier laten zien, zijn indrukwekkend.

Nu hebben we uiteraard ook deze foto van Facebook aan hen voorgeschoteld. En jawel, warempel, er was een blik van verbazing, maar dat maakte rap plaats voor ongeloof. Laten we eerlijk zijn, jaloezie zal ook op de loer liggen. Enfin, mocht dit een echte foto zijn, dan schat Arnout deze vis op 20 kilo. Lengte? Ruim over de meter. Een bizar gewicht, te meer als je je beseft dat het wereldrecord, gevangen in Engeland op zo’n 10,2 kilo staat. In Nederland staat het record brasem op 7 kilo en 77 cm.

Broodje aap?

Natuurlijk gonzen hier meteen allerlei verdachtmakingen in het rond. “De foto is getrukeerd.” “Met wat dan?”, grapte Arnout, Photoshop hadden ze toch niet in die tijd.” Hoe dan ook, beide brasemknuffelaars zijn het er over eens dat dit een broodje aap verhaal is. De normale jongens van team Beet hebben zo hun twijfels. Wat denk jij? Laat het weten in een reactie hieronder.

Het bericht Wereldrecord brasem? verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst:  Jan van Schendel

Dit was namelijk een bijzonder vreemde visweek. Er waren enkele redelijk goede sectoren en op alle andere sectoren was de visserij ongelooflijk slecht.  Na bijzonder goed voorjaarsweek kwam er een flinke terugslag van het weer en het werd koud, nat en vaak winderig. Dat had een gigantische impact op de visserij, lees hier verslechtering.

Zo werd het een week met nog steeds enkele redelijke vangstgewichten maar bijvoorbeeld Arjan Klop eindigde op een top 10-positie met over de 3 beste uitslagen in totaal nog geen 5 kilo. Dat is echt ongekend voor dit water in dit jaargetijde. Het mooie van zo n week is dan dat het wel lijkt dat niemand zich verder ergens druk over maakt. Men accepteert de situatie en maakt er gewoon het beste van. Ik kreeg na die week bedankjes van mensen die amper vis gevangen hadden. Wat dat betreft zijn de Engelse wedstrijdvissers echt uniek.

Om eerlijk te zijn, ik maakte me best zorgen over de laatste visweek want er waren amper tekenen van verbetering ook aan het einde van de week. Ook tijdens enkele kleine “knock ups” tijdens het weekend waren de vangsten zeker niet goed te noemen. Best wat vissers dachten zelfs al dat de vissen weer het kanaal uitgezwommen waren. Nou dat viel erg mee. Bij het begin van deze week verbeterde het weer en meteen was de visserij weer best goed. Uiteindelijk won Billy Reynolds jr. deze week met 4 punten en 162 kilo vis in totaal. Voor een gewichtsprijs had je net iets minder dan 100 kilo nodig.

Wat kunnen viswateren toch veranderen soms!! Het is nog niet zo lang geleden, hooguit zo’n 10 jaar, dat tijdens deze Engelse weken werkelijk alle vissen gevangen werden met de vaste stok. Nu lijkt dat wel totaal voorbij. Zeker 95% van alle vissen worden gevangen met de feeder en dat op allerlei verschillende afstanden. Waarom dit nu zo is? Ik kan er totaal geen logische verklaring voor vinden. We denken vaak veel te weten over de vissen die we proberen te vangen, nou soms weten we in werkelijkheid er maar heel weinig over.

Wat gebeurt er nu met al die vissen in zo’n week dat ze absoluut niet bijtlustig zijn zoals tijdens de 2^e Engelse week van dit jaar? In tegenstelling tot wat veel vissers dachten zijn ze in ieder geval niet weg geweest want meteen toen het weer verbeterde (en zo natuurlijk ook de watertemperatuur hoger werd, aasden ze weer. Ik kan me alleen maar voorstellen dat, door de weersomstandigheden die vissen allemaal gewoon heel stil liggen ergens zonder belangstelling voor welk aas dan ook. Geen azende vissen wil lang niet altijd zeggen dat ze er gewoon niet zijn. Dat weet ik zeker!

In den verre

Na deze 3 weken had ik het gelukkig even iets rustiger, hoewellll. Ik viste enkele wedstrijdjes op karpervijvers met behalve een 2^e en een 3^e plaats niet bijster veel succes. Verder kwam nu de voorbereidingstijd voor de verschillende Internationale kampioenschappen. Ik ben inmiddels 2 dagen in Wroclaw, Polen, geweest voor een trainingsweek-end met ons Damesteam en nu op het moment dat ik dit schrijf zit ik in een hotel in Minsk, Wit Rusland, waar ik ben voor het Wereldkampioenschap Feedervissen voor Clubteams.

Morgen begint hier de trainingsweek en ik kan niet wachten!! Wat een schitterend water hebben we dit jaar met de Zaslawia roeibaan net buiten de stad hier. Ik verwacht eigenlijk een prachtige visweek met volop voorns en ook hier en daar brasems die gevangen zullen worden. Al met al een technische visserij.

“Tactisch hebben we, en daarmee bedoel ik zeker ook mezelf, het toen niet helemaal goed gedaan.”

Enkele jaren geleden werd hier een Europees Kampioenschap Dobbervissen gehouden en toen vond ik het resultaat, ondanks de prima 3^e plek Individueel van Ramon Pasmans, wat teleurstellend. Tactisch hebben we, en daarmee bedoel ik zeker ook mezelf, het toen niet helemaal goed gedaan. Veel te weinig aandacht besteed toen aan de destijds overal te vangen voorns en teveel tijd aan de brasems die lang niet overal te vangen waren. Nu is de situatie overigens hooguit gedeeltelijk vergelijkbaar. Er lijkt nu gewoon meer vis aanwezig te zijn en Ik hoop dat de aanpak van komende week wat beter zal uitpakken.

Een ding weet ik in ieder geval zeker, aan de hulp van onze contacten hier gaat het niet liggen want die is echt fantastisch. Echt indrukwekkend hoe de mensen hier ons behulpzaam willen zijn. Zelfs fout rijden in Minsk toen we aankwamen was gewoon onmogelijk. Men stond ons al op te wachten op de vluchtstrook van de snelweg.

Jullie horen binnenkort meer over deze wedstrijd in mijn volgende column en tegelijkertijd ook over het Masters Wereldkampioenschap in Kroatië wat vrijwel meteen volgt op dit kampioenschap. Vang ze!

Lees ook:

Internationaal presteren

Start van het coachseizoen

De mooiste wintervisserij

Het bericht Kanaal door Voorne verscheen eerst op Beet Magazine.

Het riggen van de Black Minnow kan echter nog wel een dingetje zijn. Zeebaarscrack Mehmet Buyukilmaz liet het ons zien.

Het bericht De Fiiish Shad verscheen eerst op Beet Magazine.