HERWIN KWINT – Tijdens een familievakantie in Frankrijk, heb ik met Fransman Vincent Hurtes een dag afgesproken om eens samen op de rivier De Lot te vissen. Vincent en ik trekken onze feederhengels krom op talrijke barbelen en kopvoorns uit de rivier de Lot en vertellen elkaar verhalen in het zuiverste Latijn. Vincent fluistert mij echter een verhaal toe dat gaat over grote voorns die hij gevangen heeft op de Spaanse rivier de Ebro. Het verhaal van Vincent over de grote voorns is er eentje die in mijn onstuimige brein blijft hangen…

En zo komt het dat ik jaren later in Barcelona land. Al wachtend bij de transportband krijg ik een déjà-vu. Ik denk aan de geboortes van onze kinderen. Het staren naar een transportband heeft namelijk een gelijkenis. Mijn hengels, ook wel mijn derde kinderen, gaan ter wereld komen. De transportband raakt echter alsmaar leger en nog steeds geen spoor van mijn lange pvc-koker. Plots is de gehele transportband leeg en wordt deze zelfs stopgezet. Geen hengels! Ik zak werkelijk door de grond en visioenen van Kwint op de hartbewaking schieten door mijn lijf. Gelukkig kan een Spaanse vliegveld officier mij vertellen dat ik bij de speciale bagage afdeling moet zijn. En jawel, daar ligt ie, mijn koker, mijn kinderen. Het moet een raar gezicht zijn geweest om een volwassen man, met koker, te zien huppelen door de gate.

Vincent staat in het wachtende publiek. Wanneer ik bij hem in de auto stap zie ik dat we aan aas geen gebrek hebben. Vincent heeft zijn auto tot het dak volgestampt met blikken maïs, grondvoer, gekookte hennep, gebroken maïs en vooral veel miniboilies. En dat alles voor een paar voorns die we vroeger met een zakje Justus en wat maden ook vingen, toch? Nou ja, mochten ze mij ooit bij GGZ opnemen, dan heb ik wat te vertellen in de pauzes, nietwaar?

Voeren

Vanuit Barcelona is het nog twee uur rijden door het prachtige Spaanse landschap voordat we arriveren aan de rivier waar we vier volle dagen de tijd hebben om er te vissen. Uiteindelijk arriveren we in het dorpje Flix in het departement Catalonië. Vincent heeft visvergunningen geregeld bij de federatie van Catalonië en hij heeft als plan om te vissen in het stuwstuk genaamd Riba-Roja.

De Ebro is hier zo ’n vier tot vijfhonderd meter breed en omringd door een vallei van hoge, roodbruin gekleurde rotspartijen waarop her en der groene struiken groeien. Het water is helder en zeer diep. Volgens Vincent is het op dit gedeelte een stuk rustiger met vissers en dat is precies waar ik naar verlang. En zo staat de kleine man uit Drenthe aan een immens groot water dat zijn gelijke niet kent. De soep der onzekerheid wordt opgediend; waar te beginnen, hoe te beginnen? Een brok onzekerheid is wat mij overvalt, zoals zo vaak.

In gebrekkig Engels maken we een plan van aanval. Ik tuig een zware karperhengel op en monteer een zwaar stuk lood om zodoende de dieptes en bodemprofiel te bepalen. Veel worden we er niet wijzer van. Zo ’n veertig meter uit de kant staat zo maar 13 tot 15 meter water en overal is de bodem zo hard als beton en bezaaid met stenen. Wanneer je zoals ik uit Drenthe komt, waar vrijwel geen enkel water dieper is dan tien meter, en waar de bodems uit boterzachte veen bestaan, is dat even omschakelen…

We kiezen voor een langzaam glooiend, schoon stuk bodem en besluiten om op zeven meter diepte een flinke hoeveelheid te voeren om er de volgende dag te vissen. We voeren twee kilo gekookte hennep, vijf kilo gekookte gebroken maïs, vijf kilo grondvoer, twee kilo 10 mm mini boilies en 12 blikken maïs. Dat lijkt veel, maar we hanteren een alles-of-niets-aanpak voor de eerste visdag. Deze hoeveelheid voer brengen we op de plaats door middel van een Spod die we monteren aan een zware karperhengel.

Het aanleggen van voerstekken is bij Nederlandse witvissers een ongehoord tafereel, terwijl het bij witvissers in Ierland, die op de natuurlijke meren vissen aldaar, veelal de standaard is. Ik maak er althans graag gebruik van en al helemaal wanneer de factor tijd beperkt is. Nadat deze monsterklus is gedaan rijden we terug naar het hotel in Flix. Terwijl de vis hopelijk onze voerstek ontdekt, heffen wij het glas op de Ebro en duiken we rond middernacht ons mandje in om zes uurtjes stevig te snurken.

Eerste visdag

Tegen zeven uur staan we aan de oever van de geweldige Ebro. Het is nog aardedonker, maar de stilte overvalt me. Het is stil, muisstil zelfs. Ik kijk naar een grote zwarte leegte en hoor wat kleine vis springen. De hemel is zwaarbewolkt en het is windstil. Tergend langzaam wordt het licht en de vis reageert hierop. En dan ineens weet je dat je aan de Ebro staat. Uit het niets hoor ik dreunen, zware diepe dreunen van springende karpers die zich volledig uit het water verheffen. Ook zie ik voorns, alsof het regent met witvis, zoveel kringen, zoveel leven, het is niet te bevatten. Ik zie zoveel witvis waardoor ik me afvraag of de hoeveelheid voer die we gisteren gebracht hebben, niet na een kwartier al volledig is weggevreten… Het is de hoogste tijd om positie te nemen en de lijnen nat te maken!

Op mijn aasplateau een volle bak rode maden, zoete maïs, gekookte hennep, miniboilies en klevend grondvoer. Ik monteer een grote plastic korf van 40 gram. Als onderlijn pak ik 18/00 mm en haak 14 welke ik volprop met rode maden. Vincent doet nagenoeg hetzelfde maar vist op vijf meter diepte, terwijl ik op zeven meter diepte start met vissen. De korf beland tussen de springende vis. We vangen vis maar naarmate de ochtend vordert, beginnen we allebeide onze twijfels te uiten. We vangen wel voorns, maar deze zijn amper een pond per stuk. En daar zijn we niet voor gekomen. Ook zijn de voorns die we vangen erg beschadigd, vermoedelijk door de paai die onlangs heeft plaats gevonden. Mogelijk zijn de grotere vrouwtjes nog in de paaigebieden?

Ik besluit om met zoete maïs te vissen en de maden achterwege te laten. Vreemd genoeg stoppen de aanbeten per direct. Er is geen enkele interesse in zoete maïs. Vervolgens monteer ik een 8 mm gele pop-up, zo ’n tien centimeter boven de bodem, maar ook dit doet de feedertop niet bewegen. Vreemd, terwijl het sterft van de voorns op mijn voerplek, krijg ik totaal geen respons op zoete maïs of scherp geviste fluo pop-up. Dit is iets wat ik nimmer heb meegemaakt. Ik beaas de haak opnieuw met zoete maïs en besluit de tijd te nemen. Mijn stek kookt letterlijk van de voorn en pas na ruim een half uur zie ik zo’n twijfelachtige flutaanbeet waarop ik reageer. Het is meteen een betere voorn van zo’n 800 gram. Maar het mag niet baten, na een uur krijg ik geen enkele respons meer op zoete maïs, één van de betere instant aassoorten die ik ken. Zodra ik maden op de haak monteer, krijg ik binnen een paar seconden een aanbeet, vaak nog tijdens het afdalen naar de bodem.

Ik verwijder de korf en monteer een wartellood van 50 gram, welke ik zover als mogelijk het water inwerp, ver van de voerstek vandaan. Op de haak vier maden. Het lood belandt op ongeveer 16 á 17 meter diepte en binnen luttele seconden vang ik ook hier een voorn. Dit herhaal ik enkele keren en waar ik mijn aas ook deponeer, binnen no-time hangt er een voorn aan de haak. Doch, allen zijn amper 500 gram. Eén ding is duidelijk, de rivier zit afgeladen vol met voorn. Maar waar zijn die grote kilo voorns waar Vincent over sprak? Hij zelf weet het ook niet en is zichtbaar nerveus aan het worden. Dat is de bedoeling natuurlijk ook weer niet. Door zijn voorgaande sessies eens grondig te analyseren komen we er al snel achter dat de dikke voorns niet meteen de eerste dag kwamen, maar pas de tweede of derde dag. Dat schept vertrouwen en brengt weer wat rust. Geen paniek.

Dag twee, het karpermeer

Aan het einde van de eerste visdag voeren we de stek wederom stevig aan. Ditmaal brengen we het voer verder uit de kant op precies veertig meter waar het zo’n vijftien meter diep is. Dit is voor mij een diepte waarop ik zelden heb gevist en al zeker niet op voorn. Daarbij laten we het grondvoer achterwege en verhogen we het aandeel zoete maïs en miniboilies aanzienlijk. Tien kilo grondvoer is op deze rivier binnen een uur weggevreten. We kiezen expres voor de zoete maïs en miniboilies ook al vielen ze vandaag totaal niet in de smaak.

Door toch voor deze aassoorten te kiezen zijn we er zekerder van dat er aas op de stek blijft liggen aangezien de kleinere voorns dit (nog) niet pakken. We willen selectief op grote voorn vissen en moeten met ons aas door een barrière heen, de barrière van herkenning wel te verstaan. De voorns die op deze rivier zwemmen komen mogelijk hun hele leven niet in aanraking met onnatuurlijk aas. Als karpervisser weet ik dat het erg lang kan duren om de vissen die groot zijn geworden op natuurlijk aas te laten wennen aan onnatuurlijk aas zoals maïs en boilies.

Het is wel een grote gok, want het bestand aan karper is hier groot en die lusten deze aassoorten ook graag. Uit ervaring weet ik dat karpers dergelijke voerplekken kunnen domineren ten nadele van de witvisvangsten en we komen tenslotte voor de voorns. We nemen de gok en voeren de stek stevig aan, zoals gezegd nu op grotere diepte.

Daarna rijden we naar een groot natuurlijk meer waar we ’s avonds laat aankomen. Overal waar we kijken zien we karpers springen. We worden helemaal blij van dit fantastische schouwspel. Het bestand dat we zien is te vergelijken met een commercial, maar dan is het wateroppervlakte honderden keren zo groot. Dankzij het gunstige klimaat, paait de karper hier meerdere keren per jaar en het jongbroed groeit snel in het voedselrijke water. Ondanks de slechte weersvoorspelling besluiten we om hier morgenvroeg in het donker al aanwezig te zijn. En aanwezig zijn we, wederom na een kort nachtje.

Tot onze grote telleurstelling is het vannacht heftig gaan regenen en bij aankomst regent het nog steeds met bakken uit de lucht. De moed zakt ons in de schoenen wanneer we zien dat het water in één nacht een ruime meter is gestegen. Om een lang verhaal kort te maken: de heftige regenval is dusdanig onprettig dat we rond twee uur ermee kappen. We zijn steenkoud, doorweekt en dat alles voor slechts drie aanbeten… Op de terugweg rijden we nog even bij de Ebro langs. Wederom voeren we de stek aan. Die avond staan we al vroeg aan de bar, te vroeg… En ja, het werd laat en gezellig. We proosten de onzekerheid weg en op de kilo voorns.

In pursuit for big roach

Het opstaan verloopt moeizaam, de reden laat zich raden. Eerst maar eens een paar aspirines de keel in. Toch staan we in het donker aan de Ebro. Vandaag is de hemel helder, maar het waait stevig en daarbij is het koud, steenkoud zelfs.

Op de thermometer van de auto zie ik dat het drie graden boven nul is en er staat zeker windkracht vijf á zes. We beginnen met vijf spods vol met zoete maïs en miniboilies. Uiteraard staat de spodhengel afgeclipt, precies op 35 meter. Omdat er op onze voerstek zo ’n vijftien meter water staat, clippen we de feederhengel af op zo ‘n 40 meter. Het voer uit de spod valt immers recht naar beneden, terwijl een feederkorf naar je toe komt tijdens de afdaling en ook nog eens vanwege de opwaartse druk van het water een extra boog veroorzaakt in de lijn. Wie mijn YouTube kanaal eens afspeurt zal hier een filmpje ontdekken hoe ik de juiste afstand exact bepaal.

We starten deze ochtend met de vertrouwde rode maden en na een uurtje vissen heeft geen enkele beaasde haak de bodem nog geraakt. Nog voordat de onderlijn de bodem heeft bereikt volgt er een aanbeet. De vis is massaal op de voerstek aanwezig en daarbij zijn ze vreemd genoeg een formaatje groter dan de eerste dag. Rond elf uur vang ik mijn eerste echt grote voorn van ruim boven de kilo. Tot mijn grote vreugde zie ik dat deze voorn boiliepoep uitschijt. Wel verdikkeme… de grotere vissen azen dus op de miniboilies!

Meteen veranderen we onze montages. Zowel Vincent als ik schakelen meteen over naar een lange boilie-onderlijn van 50 cm 23/00 mm met als aas een 10 mm boilie. Een gouden greep. De grote voorns zitten er wel degelijk, maar kregen gewoon geen kans vanwege de enorme concurrentie van kleinere vis. En de kleinere voorns laten de miniboilies gewoon liggen. Eén en één is drie. In rap tempo vangen we kilo voorns aan de lopende band, allen van vijftien meter diepte.

In de loop van de dag neemt de wind nog feller toe en slaan de golven op de kant. De golfslag beukt op het leefnet en het leefnet beukt op de stenen. We twijfelen geen moment om het leefnet om te keren en de gevangen vissen de vrijheid te laten voordat ze beschadigd raken. De zon schijnt fel en het wordt een woeste visserij aan de woeste golven en tussen de hoge rotsen van de Ebro. Het is voor mij een ongekende situatie om in deze omstandigheden grote hoeveelheden voorns te vangen. Het Spaanse avontuurtje is dik geslaagd, ik klok precies 92 vissen waarvan de meeste rond de kilo wegen. Vele voorns zijn om en nabij de kilo. Een van de toppers weegt 1225 gram, zonder kuit en helemaal leeg. Zou je deze voorns vol met kuit vangen, dan zijn gewichten van 1,5 kilo geen uitzondering. Twee tevreden mannen keren huiswaarts. Ze zijn een avontuur rijker.

Het bericht Megavoorns van de Spaanse Ebro verscheen eerst op Beet Magazine.

Vijftig jaar geleden viel het eerste nummer van Beet op de deurmat. Geen glossy zoals we die nu kennen, wel een strak vormgegeven cover met flitsende kleuren, maar verder nog een groot deel zwart-wit. Wat lezers destijds in handen kregen, was een tijdsdocument, een blad dat de ziel van de hengelsport ademde en dat vandaag, een halve eeuw later, nog altijd herkenbaar is in zijn ambitie: informeren, inspireren en verbinden. Wanneer we het eerste nummer openslaan, voelen we direct de tijdgeest. Het papier is mat, de vormgeving functioneel, de fotografie overwegend zwart-wit. Toch straalt het blad iets uit wat tijdloos is: nieuwsgierigheid en liefde voor de sport.

Tekst en foto’s: Redactie

Een blad voor alle vissers

Wat direct opvalt aan dat eerste nummer is de breedte van de inhoud. Beet positioneerde zich vanaf het begin als een magazine voor de complete sportvisser. Witvis, zeevis, roofvis, karper, alles kreeg aandacht. Geen nicheblad, maar een platform voor iedereen die zijn vrije uren langs het water doorbracht. Dat brede karakter blijkt onder meer uit de indrukwekkende reportage over wereldrecords. “De grootste vis ter wereld” kopte het blad groots, met foto’s van gigantische haaien en andere zeecreaturen. De beelden zijn spectaculair en soms zelfs rauw. Het waren andere tijden: vangsten werden nog vaak gepresenteerd als trofeeën, imposant uitgestald voor de camera. Toch spreekt er vooral verwondering uit. De fascinatie voor het onbekende, voor het extreme, voor wat er mogelijk is met hengel en lijn. Diezelfde verwondering zien we terug in de internationale reportages. Het artikel over Groenland, “IJsbergen, noorderlicht en ongekende vismogelijkheden”, neemt de lezer mee naar een wereld die voor velen onbereikbaar moet hebben geleken. Grote ijsbergen domineren de spreads, terwijl de tekst praktische informatie biedt over reisroutes, vissoorten en omstandigheden. Het is een combinatie van droom en degelijkheid: Beet wilde laten zien wat mogelijk was, maar ook hoe je daar kon komen.

1 van 2

Praktisch en leerzaam

Naast avontuur bood het eerste nummer vooral veel kennis. Dat blijkt uit de uitgebreide soortbeschrijvingen, compleet met gedetailleerde lijntekeningen van vissen. Pagina’s vol nauwkeurig getekende baarzen, zalmachtigen en andere soorten, voorzien van toelichtingen over kenmerken en leefgebied. Die tekeningen, technisch, bijna encyclopedisch, onderstrepen een belangrijke pijler van het blad: educatie. Beet wilde niet alleen verhalen vertellen, maar ook kennis overdragen. De sportvisser moest leren kijken, herkennen, begrijpen. Wat is het verschil tussen soorten? Hoe herken je een specifieke baars? Welke kenmerken zijn bepalend? Die informatieve inslag zien we ook terug in praktische rubrieken zoals “Visweekend”. Geen romantisch verhaal, maar concrete informatie: bereikbaarheid, overnachtingsmogelijkheden, vergunningen. Zelfs prijzen en telefoonnummers worden genoemd. Het blad fungeerde daarmee als gids, lang voordat internet bestond.

Ook de publicatie van getijdentabellen laat zien hoe serieus men de zeevisser nam. Pagina’s met cijfers, tijden en waterstanden, essentieel voor wie afhankelijk is van het ritme van eb en vloed. Het zijn geen spannende pagina’s om te lezen, maar ze maken duidelijk dat Beet vanaf het begin een praktisch hulpmiddel wilde zijn.

De advertenties als spiegel van de tijd

Minstens zo fascinerend als de redactionele inhoud zijn de advertenties. Ze vormen een spiegel van de hengelsportindustrie van dat moment. We zien paginagrote advertenties van molens en hengels, met trotse slogans als “Neem geen risico: koop een Mitchell.” De fotografie is sober, de productinformatie uitgebreid. Capaciteit, inhaalsnelheid, lijnopname, alles wordt nauwkeurig vermeld. Geen lifestylebeeld, maar techniek en betrouwbaarheid.

Ook merken als DAM, ABU en andere gevestigde namen presenteren zich met technische precisie. Staaldraad, telescopische hengels, steekhengels, het zijn producten die innovatie uitstralen, maar tegelijk robuust ogen. De vormgeving is zwart-wit, met stevige kaders en duidelijke lettertypes. Wat opvalt, is dat advertenties destijds inhoudelijker waren. Ze vertellen verhalen over kwaliteit, over herkomst, over duurzaamheid. Het zijn geen snelle verkooppraatjes, maar uitgebreide presentaties. Dat past bij een tijd waarin materiaal kostbaar was en zorgvuldig gekozen moest worden.

Zelfs de kleinere advertenties – hengelsportzaken, importeurs, reisorganisaties – dragen bij aan het beeld van een groeiende, professionele sector. De hengelsport was allang geen marginaal tijdverdrijf meer; het was een volwassen markt.

1 van 2

Een andere beeldcultuur

De fotografie in het eerste nummer is een wereld van verschil met de huidige standaard. Zwart-witbeelden domineren. Composities zijn soms wat statisch, maar krachtig in hun eenvoud. Vissers poseren met hun vangst, boten liggen stil in mistige landschappen, ijsbergen torenen boven het water uit. Opvallend is de eerlijkheid van de beelden. Geen geforceerde glimlach, geen opgepoetste setting. Wat je ziet, is wat er was. Een vis op een tafel. Een man met een hengel in een rivier. Een boot met mannen die een grote vis aan boord halen. Die puurheid geeft het eerste nummer een documentair karakter. Het voelt alsof je niet alleen naar een magazine kijkt, maar naar een archief.

De toon van het blad

Wat uit de teksten spreekt, is een combinatie van enthousiasme en autoriteit. De schrijvers nemen hun lezers serieus. Er wordt uitgelegd, geanalyseerd, soms zelfs gewaarschuwd. Tegelijk is er ruimte voor verwondering en avontuur. De reportage over grote vissen is bijvoorbeeld niet alleen een opsomming van gewichten en lengtes, maar ook een reflectie op records en menselijke ambitie. Het laat zien dat de sportvisserij altijd al werd gedreven door de vraag: hoe groot kan het worden?

In de buitenlandse reportages klinkt bovendien een bijna ontdekkingsreizigersmentaliteit door. Reizen naar Groenland of andere verre oorden was destijds geen vanzelfsprekendheid. Het blad fungeerde als venster op de wereld.

Vormgeving en structuur

Kijkend naar de opbouw valt de duidelijke structuur op. Rubrieken zijn herkenbaar, koppen stevig en duidelijk gezet. Er wordt veel gebruikgemaakt van kaders, lijnen en strakke indelingen. Functioneel, overzichtelijk, zonder franje. Sommige spreads zijn volledig gewijd aan fotografie, andere juist aan tekst. De balans is niet altijd perfect volgens hedendaagse maatstaven, maar het geheel is coherent. Het blad weet wat het wil zijn. De paginanummering, de vaste rubrieken, de combinatie van lange reportages en kortere berichten: het fundament voor wat Beet later zou worden, ligt hier al zichtbaar.

Wat misschien wel het meest indrukwekkend is aan dit eerste nummer, is de vaststelling dat zoveel elementen die we vandaag nog kennen, hier al aanwezig zijn.

De combinatie van avontuur en praktijk. De aandacht voor materiaal. De liefde voor kennis. De internationale blik. De betrokkenheid bij alle disciplines.

Zelfs de rubriek “Uit binnen- en buitenland” laat zien dat Beet vanaf het begin het nieuws wilde volgen. Niet alleen grote verhalen, maar ook kleinere berichten kregen een plek. Het blad was een platform voor de sport in de breedste zin van het woord.

1 van 2

Een product van zijn tijd, en toch tijdloos

Natuurlijk is het eerste nummer ook duidelijk een product van de jaren zeventig. De advertenties, de vormgeving, de fotografie, alles ademt die periode. Sommige beelden en benaderingen voelen vandaag anders aan dan toen. Maar onder die tijdgebonden laag zit iets dat verrassend actueel is: passie. De passie voor water, voor vis, voor materiaal, voor reizen, voor records. Het eerste nummer van Beet was geen experiment. Het was een statement. Hier stond een blad dat de sport serieus nam. Dat vissers serieus nam. Dat kennis en beleving wilde combineren.

Vijftig jaar later

Nu, vijftig jaar later, kunnen we dat eerste nummer zien als een fundament. De wereld is veranderd. Technologie heeft zijn intrede gedaan. Foto’s zijn kleurrijk en digitaal. Informatie is overal beschikbaar. Maar de kern is hetzelfde gebleven. Wie het eerste nummer van Beet doorbladert, ziet de oorsprong van een traditie. Een traditie van verhalen vertellen. Van kennis delen. Van dromen voeden. Dat eerste nummer was meer dan papier en inkt. Het was het begin van een gemeenschap. Een plek waar vissers zichzelf herkenden en nieuwe horizonten ontdekten. En misschien is dat wel de grootste prestatie van dat allereerste magazine: dat het niet alleen verslag deed van de hengelsport, maar er mede vorm aan gaf. Vijftig jaar later kijken we met trots terug. Niet alleen omdat Beet nog bestaat, maar omdat het fundament zo stevig werd gelegd. In zwart-wit. Met tekeningen, tabellen en prachtige vissen. Met advertenties vol technische details. Met verhalen over de grootste vissen ter wereld. Daar begon het. En daar zijn we trots op.

Het bericht 50 jaar Beet – terug naar het begin verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Vissen aan de zuidwestkust van Ierland verscheen eerst op Beet Magazine.

Bron: Heading South | Martijn Dekkers

Waarom Maio?

Maio, een van de eilanden van Kaapverdië, staat bekend om zijn schitterende stranden en helderblauwe wateren. Voor vissers is het een waar walhalla. Hier vind je niet alleen diverse vissoorten, maar ook een warme, gastvrije sfeer waar je als visser volledig tot je recht komt.

De reis naar Maio

Onze reis begon in Amsterdam, met een vlucht naar Lissabon en vervolgens naar Praia, het grootste eiland van Kaapverdië. Hier werden we opgepikt door Michael, de eigenaar van Maio Fishing Club. Na een korte boottocht arriveerden we op Maio, klaar voor de grootste visavonturen van ons leven.

De ideale accommodatie

Bij aankomst in de Dutch Anglers Bar was het meteen duidelijk dat we in een visvakantieparadijs waren beland. De muren zijn versierd met indrukwekkende foto’s van recordvissen en je voelt de opwinding in de lucht. Elke dag begint met een heerlijk ontbijt, zodat we goed voorbereid op pad kunnen gaan.

Vissen op Maio

De visactiviteiten op Maio zijn divers en spannend. We visten zowel vanaf de kant als vanuit de boot, waarbij we elke dag nieuwe technieken en strategieën toepasten.

Bootvissen

Met onze ervaren gidsen van Maio Fishing Club gingen we dagelijks vissen op anker. De adrenaline gierde door onze lichamen wanneer we met grote diep- en ondiepduikende pluggen trollend op zoek gingen naar de grootste vissen. De aanbeten waren spectaculair en we vingen onder andere wahoo en marlijn.

Kantvissen

Ook het kantvissen was een ervaring op zich. Gewapend met zware hengels en een eenvoudig maar effectief systeem, vingen we verschillende haaien en roggen. De spanning om een grote vis te vangen was onbeschrijflijk. Het was geweldig om te zien hoe onze inspanningen beloond werden met indrukwekkende vangsten.

Spinhengels en lichte visserij

Om de tijd tussen de aanbeten te doden, gebruikten we ook lichte spinhengels. Met kleurrijk kunstaas vingen we talloze soorten vissen, van jacksoorten tot groupers. Elke dril was een feestje en het was een geweldige manier om de dag af te sluiten.

Een culinaire ervaring

Na een lange dag vissen genoten we van de gevangen vis. Of het nu ging om gebakken wahoo of ceviche, de lokale keuken op Maio is een traktatie. Elke maaltijd was een culinair hoogstandje dat perfect aansloot bij onze avonturen op zee.

>| Lees het Premium artikel “Down South” voor een uitgebreid reisverslag

Conclusie: een onvergetelijke visvakantie

Onze visvakantie Kaapverdië op Maio was een onvergetelijke ervaring. De combinatie van adembenemende natuur, rijke visserijervaringen en de warme gastvrijheid van de lokale bevolking maakte het tot een reis om nooit te vergeten. Als je op zoek bent naar avontuur, zon en mooie vangsten, dan is Maio de perfecte bestemming voor jouw volgende visvakantie.

Het bericht Visvakantie Kaapverdië: Ontdek het Vissersparadijs Maio verscheen eerst op Beet Magazine.

Bron: Eilandhoppen in Denemarken | Bart Debaes 

Zeeforel: De Juweel van de Noordzee

De Deense eilanden zijn bekende topstekken voor zeeforel. Het is een vis die, ondanks dat er vaak 1000 worpen voor nodig zijn, de moeite waard is voor iedere visser. Zeeforel is niet alleen een uitdagende vangst, maar ook een prachtige vis die veel vissers aantrekt naar de Deense kust.

De Eilandhop Tour

Een populaire manier om te vissen in Denemarken is door deel te nemen aan een “Island Jump Fishing Tour”. Deze tour, georganiseerd door het Avernakø Landhotel, biedt een gestructureerde manier om verschillende eilanden te verkennen en te vissen zonder gedoe met vervoer en accommodatie. Dit is ideaal voor vissers die willen genieten van de natuur terwijl ze hun hengels uitwerpen.

De Voorbereiding

Voordat je begint met vissen in Denemarken, is het verstandig om lokale informatie in te winnen. Een bezoek aan een hengelshop zoals “Gofishing” in Odense kan je veel leren over de beste stekken en aas. Hier kun je ook visvergunningen kopen, die essentieel zijn voor iedere visser in Denemarken.

• Jaarvergunning: DKK 214,00 (€28,70)
• Dag- of weekvergunningen zijn ook beschikbaar
• Gepensioneerden hebben geen vergunning nodig

Het Kweekproject: Duurzaam Vissen in Denemarken

Een belangrijk aspect van het vissen in Denemarken is het duurzame beheer van de zeeforelpopulatie. Dankzij initiatieven zoals het Funense zeeforelkweekproject wordt de populatie van deze vissoort in stand gehouden. Deze organisatie werkt aan het versterken van de wilde populatie door middel van kweek en het terugplaatsen van jonge vissen in hun natuurlijke habitat.

De Impact van Duurzaamheid

De duurzame praktijken zorgen ervoor dat vissers kunnen blijven genieten van het vissen in Denemarken, terwijl de natuur wordt beschermd. Het is belangrijk dat elke visser bijdraagt aan het behoud van deze prachtige vissoort.

Ervaringen van Vissers

Vissers die de eilanden van Denemarken verkennen, zoals de populaire eilanden Avernakø en Lyø, hebben vaak geweldige ervaringen. De combinatie van de natuurlijke schoonheid van de omgeving, de mogelijkheid om zeeforel te vangen, en de gastvrijheid van de lokale bevolking maakt het vissen in Denemarken een onvergetelijke ervaring.

Conclusie: Vissen in Denemarken is een Must-Do

Vissen in Denemarken biedt een unieke kans om te genieten van de natuur terwijl je op zoek bent naar de felbegeerde zeeforel. Met de juiste voorbereiding en een duurzame benadering kun je een geweldige tijd beleven op de Deense eilanden. Of je nu een ervaren visser bent of net begint, het avontuur van vissen in Denemarken zal je niet teleurstellen.

>| Lees Eilandhoppen in Denemarken 1+2

Nuttige links

• Visvakantie in Denemarken
• Beste sportvis regio’s in Denemarken
• Tips: Goede stekken
• Visgidsen

Het bericht Vissen in Denemarken: Een Gids voor Zeeforelvisserij verscheen eerst op Beet Magazine.

Bron: Zuidelijk zeevisavontuur | Daan Wintein

Waarom Strandvissen in Frankrijk?

Ieder jaar trekken duizenden vakantiegangers vanuit de lage landen naar de zonnige Zuid-Franse kusten. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de vraag rijst: “Zou er daar kunnen gevist worden?” Voor de liefhebbers van strandvissen is de Frans-Atlantische kust, met zijn ongerepte zandstranden, een waar paradijs. In dit artikel slechts een kleine selectie van de ongekende mogelijkheden.

De Kustregio’s

De Franse Atlantische kust strekt zich uit over de regio’s Charente Maritime, Gironde en de Landes, met een indrukwekkende kustlijn van bijna 250 km. Belangrijke plaatsen zijn onder meer:

• La Rochelle
• Montalivet
• Mimizan
• Hossegor-Cap Breton

Deze gebieden bieden talloze mogelijkheden voor strandvissen in Frankrijk, met uitgestrekte zandstranden en een rustige omgeving voor de vissers.

Reisvoorbereiding

Plan je reis goed om lange files te vermijden. Verwacht ongeveer 10 tot 11 uur reistijd voor de 1000 km van Brussel naar Mimizan. Houd rekening met tolwegen, die variëren van €50 tot €80. Zorg ervoor dat je accommodatie tijdig boekt, vooral in populaire vakantieparken en campings.

Waar en Wanneer Vissen?

Of je nu alleen gaat vissen of met het gezin, er zijn voldoende mogelijkheden voor strandvissen in Frankrijk. De hotspots zoals La Tremblade en Mimizan bieden kansen voor zowel de ervaren als de beginnende visser. De variëteit aan vissoorten, waaronder zeebaars, harder, geep en zelfs tarbot, maakt deze locaties bijzonder aantrekkelijk.

De Kustlijn en Getijden

De 250 km lange kustlijn biedt een divers landschap. Met getijden van 1.5 tot 4 meter is het belangrijk om de juiste tijd te kiezen om te vissen. De hoge branding en stroming maken het mogelijk om ook bij hoog water diepere delen van de zee te bereiken.

Wat te Verwachten?

Bij strandvissen in Frankrijk kun je een breed scala aan vissoorten verwachten:

• Zeebaars (gewone en gestippelde)
• Harder
• Geep
• Tarbot
• Ombervis

Deze variëteit maakt het vissen in Frankrijk spannend, want je weet nooit wat je aan de haak krijgt!

Montages en Aas

Je hebt geen nieuwe uitrusting nodig om te vissen in de Atlantische Oceaan. Hengels en molens uit de lage landen zijn perfect voor gebruik hier. Kies voor onderlijnen die geschikt zijn voor de soorten die je wilt vangen. Populaire aassoorten zijn onder andere:

• Slijkpieren
• Coreanos
• Americano’s
• Sardines

Deze aassoorten zijn effectief voor het vangen van harder, zeebaars en geep.

>| Lees het hele premium artikel “Zuidelijk zeevisavontuur” van Daan Wintein.

Conclusie

Strandvissen in Frankrijk biedt een unieke ervaring voor elke visser. Of je nu alleen gaat of je gooit een hengeltje uit tijdens de gezinsvakantie, de Atlantische kust heeft voor ieder wat wils. Met een goede voorbereiding en de juiste technieken kun je een geweldige (vis)vakantie beleven. Dus vergeet vooral je hengel niet in te pakken.

Het bericht Strandvissen in Frankrijk: Ontdek de Atlantische kust verscheen eerst op Beet Magazine.

Waar kun je vissen aan het Gardameer?

Het Gardameer strekt zich uit over verschillende Italiaanse regio’s, met tal van plekken die ideaal zijn voor de vissport. Enkele van de meest populaire locaties zijn:

• Peschiera del Garda
• Desenzano del Garda
• Riva del Garda
• Garda
• Malcesine

Deze locaties bieden niet alleen prachtige uitzichten, maar ook uitstekende vismogelijkheden. Of je nu vanaf de oever of met een boot vist, er zijn genoeg opties.

Welke vissoorten vind je in het Gardameer?

De biodiversiteit van het Gardameer maakt het een uitstekende bestemming voor vissers. De meest voorkomende vissoorten zijn:

• Black Bass: Een populaire roofvis die vaak wordt gevangen in de zomer.
• Karper: Deze vissoort is te vinden in de ondiepe gebieden van het meer.
• Forel: Beschikbaar in de koelere delen van het meer.
• Snoek: Een veelvoorkomende soort die goed te vangen is.

Deze variëteit maakt het Gardameer aantrekkelijk voor elke sportvisser, ongeacht hun voorkeur voor zoet- of zoutwatervissen.

Welke vergunning heb je nodig?

Voor vissen in het Gardameer heb je een visvergunning nodig. Deze vergunning kun je verkrijgen bij lokale autoriteiten of online. Zorg ervoor dat je bekend bent met de specifieke regels en voorschriften, zoals de visseizoenen en de toegestane vangsthoeveelheden. Dit voorkomt problemen en zorgt ervoor dat je verantwoord vist.

Wat is de beste tijd om te vissen?

De beste tijd voor vissen in het Gardameer hangt af van de soort vis die je wilt vangen. Over het algemeen zijn de maanden april tot en met oktober het meest succesvol. In deze periode zijn de watertemperaturen ideaal en is er veel activiteit onder de vissen.

Specifieke seizoenen voor populaire vissoorten:

1. Black Bass: Beste vangst van mei tot september.
2. Karper: Actief van april tot oktober.
3. Forel: Het voorjaar en de herfst zijn ideaal.

Het bericht Vissen in het Gardameer: Een Complete Gids verscheen eerst op Beet Magazine.

Bron: Het waadpak ontmoet de wandelschoenen | Steffen Schulz

De schoonheid van het Zillertal

Het Zillertal is niet alleen een wintersportbestemming. In de zomer verandert het in een natuurparadijs. Gezinnen kunnen genieten van groene almen, bergbeekjes en talloze wandelpaden. Terwijl ik vis, ontdekken de kinderen de natuur of spelen op de schone speelplaatsen.

Verblijf in Bed & Breakfast Zum Schneider

Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen door Familie Sieben. De kinderen maakten snel vrienden, waardoor wij heerlijk konden ontspannen. Het authentieke huis, gebouwd in 1652, biedt comfortabele familiekamers met moderne voorzieningen. Meer info: Zum Schneider

Vissen met Rik

Rik biedt een unieke viservaring. Hij kent de beste plekken voor het vangen van wilde forellen. Met de Tiroler gastviskaart, die Rik voor je regelt, kun je de mooiste rivieren en stuwmeren bevissen. Of je nu een beginner of ervaren visser bent, de vangstgarantie is hoog.

Activiteiten voor het hele gezin

Naast vissen zijn er talloze activiteiten. Van klimparken tot alpaca-wandelingen, het Zillertal biedt voor ieder wat wils. Wij genoten van het openluchtzwembad en de prachtige natuur.

Waar kun je vliegvissen in het Zillertal?

Het Zillertal biedt verschillende plekken waar je kunt vliegvissen. De meest populaire locaties zijn de rivieren en beken die door het dal stromen. Enkele van de beste plekken zijn:

• De Ziller: Deze rivier is de belangrijkste waterloop in het Zillertal en biedt uitstekende mogelijkheden voor vliegvissen.
• De Stilluppbach: Een zijrivier van de Ziller, bekend om zijn ongerepte natuur en goede visstand.
• De Gerlosbach: Deze rivier is rijk aan forel en biedt uitdagende visplekken.

Welke rivier voor forel?

Als je specifiek gericht bent op het vangen van forel, dan zijn de Ziller en de Stilluppbach je beste opties. Beide rivieren zijn bekend om hun gezonde forelpopulaties. De Ziller is vooral populair vanwege de grotere exemplaren, terwijl de Stilluppbach ideaal is voor het vangen van kleinere, maar actieve forellen. Zorg ervoor dat je de juiste technieken toepast om succesvol te zijn.

Welke vergunning heb je nodig?

Voor het vliegvissen in het Zillertal heb je een visvergunning nodig. Deze vergunning kun je meestal verkrijgen bij lokale viswinkels of online. Het is belangrijk om te controleren welke vergunning je nodig hebt, afhankelijk van de specifieke rivier waarin je wilt vissen. Dit kan variëren, dus zorg ervoor dat je goed geïnformeerd bent voordat je aan je visavontuur begint.

De beste periode om te vliegvissen

De beste periode voor vliegvissen in het Zillertal is van het vroege voorjaar tot het late najaar. De maanden mei tot september zijn bijzonder goed, omdat de watertemperaturen dan stijgen en de forellen actiever worden. In deze periode hebben ze ook een grotere bereidheid om te bijten op kunstvliegen. Houd rekening met het weer en de waterstanden, aangezien deze factoren van invloed kunnen zijn op je vangsten.

Het bericht Familievisvakantie in het Zillertal verscheen eerst op Beet Magazine.

Bron: Zeebaars langs de kust van Kilkenny | Rudy van Duijnhoven

De Kustlijn van Kilkenny

Langs de kust van Cullenstown vind je volop mogelijkheden voor zeebaars vissen. De combinatie van ondiepe zandbanken en stromingen zorgt voor ideale omstandigheden. Een goed voorbeeld is een recente vistrip waarbij een zeebaars van zestig centimeter werd gevangen, wat de potentie van dit gebied onderstreept.

Visspecificaties en Technieken

Voor het vliegvissen op zeebaars is het belangrijk om de juiste uitrusting te hebben. Gebruik een hengel van negen tot negen en een halve voet met een lijnklasse van #8. Streamers van zeven tot tien centimeter zijn effectief, vooral in gebieden met veel stroming. Let op de getijden; een groot verschil tussen eb en vloed bevordert de activiteit van de vis.

Populaire Visspots

De Bunmahon Stage Cove en de landtong bij Tramore zijn uitstekende plekken om te vissen. Hier tref je diepe geulen en jagende zeebaarzen. De uitmondingen van rivieren zoals de Nore bieden ook mogelijkheden voor het vangen van forel en andere soorten, wat de diversiteit van vissen in Ierland benadrukt.

>| Lees het hele artikel “Zeebaars langs de kust van Kilkenny“

Conclusie

Zeebaars vissen in Ierland is een unieke ervaring, vooral in County Kilkenny. Of je nu een ervaren visser bent of net begint, de combinatie van prachtige natuur en diverse vistechnieken maakt dit gebied een must-visit. Plan je trip, pak je hengel en ontdek wat de Ierse kust te bieden heeft!

NUTTIGE LINKS:

• Fishing in Ireland
• Talbot Hotel
• Killure Lodge

Het bericht Zeebaars Vissen in Ierland: Ontdek de Kust van Kilkenny verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Vissen op Black bass in Italië – Gardameer verscheen eerst op Beet Magazine.