Het voorjaar van 2020: het coronavirus is ingeslagen als een bom, maar eind mei wordt er groen licht gegeven om aan de waterkant te mogen vertoeven. Ik spendeer verschillende dagen en nachten aan een lokaal kanaaltje. Ik heb de intentie om mijn vijfjarig zoontje dit jaar meer kennis te laten maken met onze visserij. Het duurt niet lang voor ik hem kan enthousiasmeren om enkele nachtjes door te brengen in een tentje.

Genoeg aas en dat is maar goed ook!

 

Tekst & foto’s: Michael Aubry 

 

Ik plan een driedaagse sessie die meteen succesvol verloopt. We vangen gelijk één van de topvissen van het water met een gewicht van 23 kg plus. Er volgen nog vier andere vissen. We maken telkens enkele prachtige foto’s en brengen verslag uit aan het thuisfront. De eerste sessie met mijn zoon is meer dan geslaagd en het staat in de sterren geschreven dat hier nog veel vervolg aan zal gegeven worden.

 

De uitgestelde start

De eerste lange sessie staat eind mei, begin juni gepland. Ik heb twee weken ter beschikking en dien noodgedwongen in België te blijven. De afgelopen tien jaar heb ik amper in België gevist, dus ik heb eigenlijk weinig aanknopingspunten. Ik zoek een nieuwe uitdaging, die het dichtst bij mijn visserij in Frankrijk aanleunt. Al met al is de keuze snel gemaakt en ik opteer om naar één van onze grootste rivieren te trekken. De Maas is gelegen op 1,5 uur rijden vanaf mijn woonplaats en herbergt een prachtig bestand aan karpers….

 Geen plek voor een tent… dus minder bevist!

 

Er zal een gedeelte onder een stuw worden bevist waar er een sterke variëteit is aan diepteverloop. Je vindt er zones tussen één en twee meter diepte, maar evengoed een geul tot zes meter en verschillende stroomnaden. Als de stroming niet te sterk staat, acht ik het mogelijk om alle beschreven plaatsen fatsoenlijk te kunnen bevissen. Ik heb iets meer dan 200 kilo aas meegenomen en dat is maar goed ook. Op weg naar de stuw merkte ik op dat de brasems aan het paaien waren geslagen. Op basis van deze vaststelling durf ik vermoeden dat er ongelooflijk veel witvis op dit stuk van de rivier rondzwemt.

 

Baiting up

De eerste avond wordt er over de gehele sector een goede tien kilo aan boilies uitgestrooid. Het is al bijna donker als de eerste hengel te water wordt gelaten. Gedurende de nacht groeit het vermoeden dat ik me niet goed gepositioneerd heb. De lijnen nemen de hele tijd drijfvuil op en met momenten wordt de stroming te sterk om de rig in positie te kunnen houden. ’s Ochtends schiet mijn beetmelder wel voor het eerst in actie, maar jammer genoeg schiet de vis na eerst enkele meters lijn te hebben genomen los. Op basis van mijn bevindingen schuif ik een tweehonderd meter stroomafwaarts op.

 

Vader en zoon: op woensdagmiddag ga ik even naar huis om mijn zoontje op te halen. Ik zal nog vier nachten en vijf dagen samen met hem gaan vissen. Het geeft ook de mogelijkheid om de geslonken proviandvoorraad weer wat aan te vullen. Een uurtje of zeven later zijn we met volgeladen boten, opnieuw onderweg naar de stuw…

Tot zover een deel uit het artikel Staycation uit de nieuwe editie van Karperwereld  138 die nu in de winkel ligt. Wil je dit voortaan allemaal als eerste lezen en niks missen, neem dan een abonnement. Klik hier voor meer informatie.