Het bericht Wedstrijdvissen in de warme maanden verscheen eerst op Beet Magazine.

De juiste balans

JAN VAN SCHENDEL – Het motto van het slotdeel Maximaal vangen is bij wedstrijdvissers altijd het uitgangspunt. Het materiaal wordt hierop aangepast en ook voor de elastiekmontage geldt het motto ‘de juiste balans’. In het slotdeel van deze driedelige reeks elastiekartikelen neemt Jan van Schendel de verschillende types elastiek onder de loep. De juiste balans met vislijnen en haakmaten blijkt erg belangrijk te zijn.

In de winter heb ik de meeste tijd om te vissen en dat doe ik zo vaak mogelijk. Gelukkig woon ik in een streek met verschillende jachthavens in de buurt en enkele commercials waar ook regelmatig wedstrijden worden gevist. Ik heb de laatste tijd nog eens goed opgelet wat je zo allemaal ziet aan de waterkant op het gebied van elastiek. Wat mij opviel, is dat ik in de jachthavens heel veel vissers zie die prefereren om geen elastiek te gebruiken.

Ergens begrijp ik hen wel. Je hebt daar een beperkte mate van getijdewater en het is veel gemakkelijker om je lijn te verlengen of in te korten wanneer je vist met een versneden hengeltop. Toch zijn er momenten dat je een goed afgesteld elastiek heel goed kunt gebruiken, met name wanneer je grote baarzen haakt. Alleen al daarom zal ik altijd elastiek gebruiken. Om precies te zijn volle elastiek met een diameter van 1 of 1,2 mm. De gebruikte bung komt met name hier prima tot zijn recht. Bijna voor iedere wedstrijd zet ik de gebruikte elastiek wel iets slapper of juist strakker, dit afhankelijk van de precieze visomstandigheden.

PERFECTE AFSTEMMING

Met vol bedoel ik simpelweg massieve elastiek. Dit is de soort die in Nederland verreweg het meest wordt gebruikt, met name bij de visserij op onze natuurlijke wateren. Het was ook het eerste type elastiek dat op de markt kwam. Deze volle elastiek is te verkrijgen in allerlei diameters, vanaf 0,5 tot wel 2 millimeter. Op vrijwel ieder Nederlands kanaal of ander soort natuurlijk water kun je wel met een diameter 0,8 mm, 0,9 mm, 1 mm of 1,2 mm uit de voeten. Die diameters komen overeen met de maten 4, 5, 6 en 8. In ons land vangen we nu eenmaal nog steeds hoofdzakelijk voorns en brasems, en bovendien zijn de wateren meestal relatief diep.

Voor mij is een van de belangrijkste aspecten, bij welke visserij dan ook, de juiste afstemming van het materiaal. Met name het gebruikte elastiek ten opzichte van de diameter van de vislijn is belangrijk. Nog belangrijker in dit verhaal is het gebruikte haakformaat, juist dit wordt vaak vergeten!

Juist wanneer je vist met volle elastieken moet alles heel goed op elkaar zijn afgesteld. Tenzij er heel goed is te vangen, zullen verreweg de meeste vissers, zeker tijdens wedstrijden, een haakje 18, 16 of hooguit 14 gebruiken in combinatie met een hoofdlijn van 12/00 of 10/00, met daaronder een onderlijn die 2/00 dunner is dan de gebruikte hoofdlijn. Wanneer de visserij matig is, dan zouden die hoofd- en onderlijn zelfs nog wel eens iets dunner mogen zijn en ook de gebruikte haakmaat zal kleiner zijn: een nummer 20 of zelfs 22 of 24.

Bij dit soort materiaal is een elastiekmontage in balans ultrabelangrijk! Een goede afstelling betekent voor mij dat het elastiek zodanig is afgesteld dat deze helemaal de hengeltop in ‘glijdt’ wanneer je de spanning eraf haalt. Dat is met kleine haken en dunne lijnen superbelangrijk. Bij een te strakke afstelling zul je heel veel vissen verspelen bij het zetten van de haak. Wanneer het geheel te strak afgesteld is, dan komt het elastische vermogen te laat op gang. Je zult het soms maar amper voelen, maar op het moment van het zetten van de haak verspeel je de vis omdat de haak gewoon niet optimaal wordt gezet zoals dat heet. Die vis wordt vaak vlakbij, of beter gezegd, pal op de voerplek verspeeld, en veel vissers weten wel wat voor gevolgen dat kan hebben. De verspeelde vis kan de andere azende vissen verstoren. Als dat gebeurt, dan is dat echt een drama! Het is essentieel dat onder dit soort omstandigheden alles perfect moet kloppen. Alle kleine visjes kun je uit het water tillen, de wat grotere dienen geschept te worden.

LUSVERBINDING

Ik bevestig de vislijn aan het elastiek door eerst aan het boveneinde van het nylon een grote lus te knopen met een zogenaamde 8-knoop en op het bovenste stukje van de lus op dezelfde manier nog een klein lusje. De bevestiging gaat als volgt: eerst open ik de grote lus en trek daar het stukje nylon dat meteen onder de lus zit door de lus heen. Daarna steek ik de knoop van het elastiek door de gevormde opening heen en trek alles dicht en tegen het knoopje aan. Daarna schuif ik het rubber kraaltje tegen deze bevestiging aan. Wanneer ik de bevestiging los wil maken, schuif ik het rubber kraaltje weg van de bevestiging, trek simpelweg aan het kleine uitstekende lusje van het nylon en alles gaat open. Supersimpel en maximaal effectief. Daar houd ik van!

1 van 3

SLIP ELASTIEK

Tot niet zo lang geleden gebruikte ik een spuitbusje met een lubricant op siliconenbasis om het elastiek zo soepel mogelijk door de hengel te geleiden. Op zich werkte dat prima, maar sinds ik zogenaamd ‘slipelastiek’ ben gaan gebruiken, is dat niet meer noodzakelijk. Dat elastiek is namelijk al voorbewerkt; simpelweg aan de waterkant het elastiek iets bevochtigen is al voldoende om alles weer maximaal te laten functioneren.

Het is wel zaak om voor iedere vissessie alles te controleren. De elastiekmontage moet gewoon optimaal door de binnenkant van de hengeltop (en tweede hengeldeel) glijden. Met minder moet je echt geen genoegen nemen. Verder is het altijd goed om voor iedere vissessie de kraaienpoot of connectorbevestiging te controleren. Als er ergens iets zou kunnen breken, dan is het bij die bevestiging of knoop omdat daar het elastiek wat kan verweren. Je zult een keer een vis haken en op dat moment breekt het elastiek op het verweerde gedeelte. De dobber zal terugvallen op het water en zal in het ergste geval onder water verdwijnen wanneer de vis gehaakt was. Zo niet, dan blijft de montage op het water staan en kun je deze misschien nog redden.

Voor de winterse jachthavenvisserij gebruik ik dus vol elastiek. Gaat het vooral om kleinere vissen, dan is dat slipelastiek van 1 mm diameter. Gaat het om een visserij met veel en grotere vis, dan kies ik voor 1,2 mm vol slipelastiek. Wanneer je een diameter 1,2 mm gebruikt die je wat strakker hebt afgesteld, dan kun je vissen tot ruim 300 gram zonder problemen uit het water tillen in plaats van te scheppen.

HOLLE ELASTIEKEN

Sinds enkele jaren zie je ook steeds meer holle elastieken langs de waterkant, en dan met name op de verschillende commerciële, karpergeoriënteerde vijvers. Holle elastieken zijn er vanaf een diameter van 1,2 tot en met 3,6 mm. De meeste vissers zullen zich beperken tot de diameters vanaf 1,8 tot en met 2,5 mm. Zeker op onze Nederlandse vijvers, waar het maar zelden een visserij betreft waarbij echt enorme vangstgewichten voorkomen, volstaan deze diameters. Welke diameter je moet inzetten, hangt vooral af van de grootte van de te vangen vissen en ook van hoeveel er te vangen zijn. Het is belangrijk om iedere gehaakte vis te landen, en vanuit dat uitgangspunt is het zaak om nooit een te dik elastiek te gebruiken. Beter een iets dunnere diameter, waardoor de dril misschien iets langer duurt, dan een vis die je verspeelt.

HOL & VOL

Wat is het verschil in eigenschappen tussen een vol en een hol elastiek? Als je een 1,8 mm vol met een 1,8 mm hol elastiek vergelijkt, dan zie je dat het volle elastiek over minder trekkracht beschikt en tevens minder ver uitrekt.

Als het een visserij betreft op grove en sterke vis (zoals karpers, kruiskarpers of zeelt) of met zware dobbers aan de slag moet gaan, dan verkies ik hol elastiek boven vol elastiek. Een hol elastiek monteer ik altijd via een side-pullersysteem in de hengel. Met zo’n systeem kun je schakelen en de lengte van het elastiek optimaal benutten. Bij een eerste run van een grote karper kun je de vis opvangen door de gehele lengte van het elastiek te benutten. Wanneer de vis onder de kant is, kun je de druk opvoeren door handmatig het elastiek in te korten.

Tegenwoordig heb je pullersystemen, die je ongelooflijk goed kunnen helpen tijdens de dril van een gehaakte vis. Eerst waren er de Pulla-bungs waar elastiek doorheen liep en waardoor je tijdens het landen van een vis meer druk kon uitoefenen door simpelweg een stukje elastiek uit de bung te trekken, zodoende kwam er meer spanning op te staan. Wat later kwamen de eerste hengels op de markt die topsets hadden met zogeheten side-pullersysteem. De gebruikte elastiek hangt daarbij ergens bij de verbinding tussen het tweede en derde hengeldeel uit het (vaak versterkte) hengeldeel.

Je kunt altijd voor de juiste spanning op de elastiek zorgen door simpelweg een rubber kraaltje tegen het hengeldeel te positioneren en het laatste stuk elastiek uit de hengel te laten bungelen. Je hebt van dat stukje elastiek tijdens het vissen geen last, maar wanneer je een echt grote vis haakt, zal dat laatste stukje elastiek door de rubber kraal heen, al dan niet gedeeltelijk, in het hengeldeel schuiven en je helpen door de extra rekkracht die zo wordt gecreëerd. Simpelweg nadat de vis gevangen is even het kraaltje op de juiste plek terugschuiven, en je vist weer op exact dezelfde manier. Deze side-pullersystemen zijn echt een fantastische uitvinding en eigenlijk zo’n simpele hulp om grote vissen ook echt in het schepnet te krijgen.

BONUSVISSEN

Hetzelfde geldt voor de moeilijke koudere periode op visvijvers. Vaak dien je iets dunnere hoofd- en onderlijnen te gebruiken om genoeg aanbeten te krijgen. Ook een kleiner haakaas en dito haak helpen je daarbij. Wanneer je een side-pullersysteem gebruikt, dan kun je een maatje dunner elastiek gebruiken, en dat is zo belangrijk wanneer je kleinere haken gebruikt!

Ook bij deze type visserij geldt dat alles zo goed mogelijk in balans moet zijn. Zelfs in het internationale vissen hebben deze side-pullersystemen en holle elastieken inmiddels hun intrede gedaan. Logisch, want soms zie je hele grote graskarpers gehaakt worden of barbelen. Met andere woorden, echt hele sterke vissen. En ook zware vissen die een echte bonus zijn voor het vangstgewicht. Ook dan is het gebruik van zo’n pullersysteem echt een verademing.

Verschillende hengelsportmerken hebben inmiddels hybride elastiek in hun assortiment. Het betreft hier volle elastieken met de eigenschappen van holle elastieken. Ik heb verschillende internationale topvissers dit materiaal inmiddels zien gebruiken. In ons land zag ik het tot op heden nog nooit gebruikt worden. Hoewel ik deze elastieken prima zag functioneren, zie ik persoonlijk nog niet echt het voordeel ten opzichte van de holle elastieken.

NATUURLIJKE WATEREN

NIKS VERSPELEN

Wat voor elastiek je ook gebruikt, wat voor type visserij het is: elastiek moet altijd goed in balans zijn met de gebruikte vislijnen en met de gebruikte haken. Het gaat uiteindelijk slechts om één ding, en dat is om maximaal effectief te vissen. Of ik bij een wedstrijd betrokken ben als visser of coach, aan één ding heb ik altijd een vreselijke hekel: verspeelde vissen. Het zijn namelijk altijd net die vissen die het verschil maken tussen goed presteren en falen. Natuurlijk, iedere visser verspeelt vissen, en dat is ook precies het excuus dat ik altijd weer hoor. Dat klopt, en soms is daar ook niets aan te doen. Toch kun je jezelf als visser onderscheiden door niet alleen zo perfect mogelijk te vissen, maar ook door het percentage verspeelde vissen zo laag mogelijk te houden. Hoe dat kan? Door het voor de omstandigheden perfecte materiaal te gebruiken in combinatie met de perfecte elastiekmontage. Zo simpel is het gewoon!

COMMERCIALS EN VISVIJVERS

|> Lees ook Deel 1 en Deel 2

Het bericht Vissen met Elastiek – deel 3 verscheen eerst op Beet Magazine.

De beginjaren

Was vroeger alles beter? Nou, zeker voor wat betreft onze sport niet bepaald. Met de tijd zijn allerlei gebruikte materialen kwalitatief steeds beter geworden en vaak vervangen door beter materiaal. Een van de grootste veranderingen ‘of all times’ moet toch wel het gebruik van elastiek zijn. Elastiek wordt vandaag de dag vrijwel algemeen gebruikt; je zag dit werkelijk nooit toen ik begon met vissen, of beter gezegd: vrijwel nooit.

Destijds was Gerrit Broeren de uitzondering op de regel. Gerrit was een van de beste wedstrijdvissers in Nederland en qua visstijl was hij totaal anders dan iedereen. Allereerst, hoewel Gerrit zeker niet bestempeld kon worden als bodybuilder, gebruikte hij zelden of nooit een viskoffer. Hij viste altijd staand en al zijn gebruikte hengelsportmateriaal was daar ook op afgestemd. Probeer dat staande vissen maar eens, ik ben ervan overtuigd dat je tien minuutjes meer dan lang genoeg vindt! Verder viste Gerrit altijd, ook op stromende wateren, met elastiek aan het topeinde van zijn hengel, terwijl toen iedereen zogenaamde versneden toppen gebruikte met aan het einde een buigend stukje glasfiber. Dat elastiek ‘bungelde’ tussen de hengeltop en de gebruikte vislijn en werd bevestigd onder een kort stukje omgebogen aluminium ter vervanging van het versneden gedeelte van de hengeltop.

Ik heb als beginnende visser verschillende keren geprobeerd om de vismanier van Gerrit te kopiëren, maar ik kon er nooit mee overweg. Natuurlijk zag ik de voordelen van het gebruik van elastiek, maar wat mij betreft waren de nadelen groter. In ons winderige landje kon ik nooit de dobber mooi stil in het water houden omdat de wind vrij spel had op het gebruikte elastiek. Het blokkerend vissen, hoewel dat toen niet zo vaak nodig was, lukte me al helemaal niet. Gerrit ging dat allemaal veel beter af, dat bleek wel uit zijn resultaten!

Bedenkelijk gezicht

Alweer een aantal jaren later verschenen er plots voorgebogen, holle topjes waar het elastiek doorheen liep. Dat was al een hele verbetering, maar nog steeds beviel het me allemaal niet goed genoeg. Ik bleef dus doorvissen, net als vrijwel iedereen, met mijn vertrouwde versneden toppen. Dat deed ik nog steeds toen ik, weer een aantal jaren later, op regelmatige basis wedstrijden ging vissen in Engeland. Daar was een versneden hengeltop inmiddels zowat een bezienswaardigheid. Iedereen gebruikte daar toen al elastiek op dezelfde manier zoals het inmiddels ook hier is ingeburgerd. Ik heb daar vaak bedenkelijke gezichten gezien over het systeem dat ik gebruikte.

Zeker destijds, midden jaren ‘80 van de vorige eeuw, had je in Nederland maar zelden te maken met grote vissen die gehaakt werden. De visserij was bijna puur voorn-gericht en in het midden en westen van Nederland ging het vaak ook om kleine kolblei. Brasems werden er toen echt niet veel gevangen en over andere vissen dachten we amper na. In Engeland bleek dat heel anders te zijn. Daar moest je regelmatig zeelten vangen en tijdens de zomermaanden heel vaak paling. Ook kopvoorns, en toen ook al karpers, kwamen voor. Kortom, grotere en vooral veel sterkere vissen dan wij hier gewend waren om te vangen.

Vertrouwen

Vertrouwen is voor mij zowat het belangrijkste aspect in onze sport. Heel lang viste ik in Engeland nog gewoon door met mijn vertrouwde materiaal. Maar eerlijk is eerlijk, langzaam maar zeker begon het steeds meer te ‘knagen’. Ik moest gewoon bekennen dat ik toch wel een aantal heel belangrijke vissen had verspeeld; vissen die mij heel duur kwamen te staan. De ommekeer kwam uiteindelijk na weer een hele grote verspeelde vis, die ik tien minuten aan de haak had gehad en me gewoon de winst kostte in een hele grote wedstrijd. Tja, een brasem van minimaal 2,5 kilo aan een 06/00 mm onderlijntje en een haakje 26 is nu eenmaal een hele slechte combinatie met een versneden hengeltop… Na die vis was het dus echt klaar en besloot ik om over te stappen. Ik heb na die dag nooit meer een versneden hengeltop gebruikt.

In Engeland viste ik altijd samen met Bob Nudd. Hij was een meester in het gebruiken van de juiste elastiekdikte en de mate van op spanning zetten. Dat heeft mij natuurlijk veel tijd bespaard. Bob had me altijd in mijn waarde gelaten met mijn vismanier, hoewel hij me tig keer had geadviseerd om ook elastiek te gaan gebruiken… Toen ik eindelijk zover was om over te stappen, leerde hij me meteen alle juiste basisprincipes.

Zo heb ik dus eigenlijk zelfs nooit ook maar de kans gehad om iets verkeerd aan te leren. Juist dat verkeerd aanleren is iets wat ik zo vaak langs de waterkant zie! Geloof me dat er meer vissers zijn die niet maximaal gebruik maken van de mogelijkheden van het gebruikte elastiek dan vissers die dat wel doen. En dat terwijl de informatie nu toch heel gemakkelijk is te vergaren met internet en alle sociale media van tegenwoordig, zeker als ik het vergelijk met ‘toen’.

Compleet verhaal

Lang niet alle vissers gebruiken hun elastiekmontages op de goede manier; het leek me dus geen slecht idee om hier eens een compleet verhaal over te schrijven. Met compleet bedoel ik alles van het begin tot het einde wat met dit onderwerp te maken heeft. Dat lukt me nooit in slechts één artikel en dus gaan jullie hierover ook de komende maanden lezen. Wanneer ik alles volledig weet te omschrijven, dan gaan er zeker genoeg vissers zijn die er hun voordeel mee kunnen doen, waardoor ze gewoon minder door hen gehaakte vissen zullen verspelen.

Ik vind het altijd zo zonde om te zien. Je hebt alle moeite gedaan om zo’n vis tot aanbijten te verleiden; wanneer dat eindelijk is gelukt wordt zo’n vis verspeeld omdat de elastiekmontage niet in orde is. Geloof me, ik weet zelf maar al te goed hoe dat voelt. Ik heb namelijk alle fouten zelf al gemaakt. En het zijn natuurlijk ook altijd de grootste en tijdens wedstrijden beslissende vissen die eraf gaan…

Verschillende soorten

Vrijwel ieder hengelsportmerk heeft tegenwoordig een complete range aan elastiek in zijn assortiment. Ik heb het dan over ‘volle’ oftewel massieve elastieken, holle elastieken en tegenwoordig zijn er zelfs al hybride elastieken. Al die elastieken zijn er dan in verschillende diameters, die worden aangegeven via een bepaalde nummering en kleuren. Je zou door de bomen het bos niet meer zien!

Ik kan iedereen adviseren om altijd uit te gaan van de diameter. Die bepaalt namelijk uiteindelijk de mate van rek en van daaruit kun je dan de juiste keuzes maken voor je eigen visserij. Die keuzes zijn namelijk erg verschillend. Het maakt bijvoorbeeld wel degelijk een verschil of je op voorn en brasem vist in een standaard Nederlands kanaal, ten opzichte van een visserij op F1’s en karpers op één van de vele commercials die ons land inmiddels rijk is.

Geen enkele lezer hoeft zich zorgen te maken, zijn of haar visserij zal aan bod komen, met daarbij de uitleg en alle benodigde materialen. Ik wil zo volledig mogelijk zijn. Daarvoor is dit onderwerp belangrijk genoeg.

Het bericht Vissen met elastiek – Deel 1 verscheen eerst op Beet Magazine.

HERWIN KWINT – Tijdens een familievakantie in Frankrijk, heb ik met Fransman Vincent Hurtes een dag afgesproken om eens samen op de rivier De Lot te vissen. Vincent en ik trekken onze feederhengels krom op talrijke barbelen en kopvoorns uit de rivier de Lot en vertellen elkaar verhalen in het zuiverste Latijn. Vincent fluistert mij echter een verhaal toe dat gaat over grote voorns die hij gevangen heeft op de Spaanse rivier de Ebro. Het verhaal van Vincent over de grote voorns is er eentje die in mijn onstuimige brein blijft hangen…

En zo komt het dat ik jaren later in Barcelona land. Al wachtend bij de transportband krijg ik een déjà-vu. Ik denk aan de geboortes van onze kinderen. Het staren naar een transportband heeft namelijk een gelijkenis. Mijn hengels, ook wel mijn derde kinderen, gaan ter wereld komen. De transportband raakt echter alsmaar leger en nog steeds geen spoor van mijn lange pvc-koker. Plots is de gehele transportband leeg en wordt deze zelfs stopgezet. Geen hengels! Ik zak werkelijk door de grond en visioenen van Kwint op de hartbewaking schieten door mijn lijf. Gelukkig kan een Spaanse vliegveld officier mij vertellen dat ik bij de speciale bagage afdeling moet zijn. En jawel, daar ligt ie, mijn koker, mijn kinderen. Het moet een raar gezicht zijn geweest om een volwassen man, met koker, te zien huppelen door de gate.

Vincent staat in het wachtende publiek. Wanneer ik bij hem in de auto stap zie ik dat we aan aas geen gebrek hebben. Vincent heeft zijn auto tot het dak volgestampt met blikken maïs, grondvoer, gekookte hennep, gebroken maïs en vooral veel miniboilies. En dat alles voor een paar voorns die we vroeger met een zakje Justus en wat maden ook vingen, toch? Nou ja, mochten ze mij ooit bij GGZ opnemen, dan heb ik wat te vertellen in de pauzes, nietwaar?

Voeren

Vanuit Barcelona is het nog twee uur rijden door het prachtige Spaanse landschap voordat we arriveren aan de rivier waar we vier volle dagen de tijd hebben om er te vissen. Uiteindelijk arriveren we in het dorpje Flix in het departement Catalonië. Vincent heeft visvergunningen geregeld bij de federatie van Catalonië en hij heeft als plan om te vissen in het stuwstuk genaamd Riba-Roja.

De Ebro is hier zo ’n vier tot vijfhonderd meter breed en omringd door een vallei van hoge, roodbruin gekleurde rotspartijen waarop her en der groene struiken groeien. Het water is helder en zeer diep. Volgens Vincent is het op dit gedeelte een stuk rustiger met vissers en dat is precies waar ik naar verlang. En zo staat de kleine man uit Drenthe aan een immens groot water dat zijn gelijke niet kent. De soep der onzekerheid wordt opgediend; waar te beginnen, hoe te beginnen? Een brok onzekerheid is wat mij overvalt, zoals zo vaak.

In gebrekkig Engels maken we een plan van aanval. Ik tuig een zware karperhengel op en monteer een zwaar stuk lood om zodoende de dieptes en bodemprofiel te bepalen. Veel worden we er niet wijzer van. Zo ’n veertig meter uit de kant staat zo maar 13 tot 15 meter water en overal is de bodem zo hard als beton en bezaaid met stenen. Wanneer je zoals ik uit Drenthe komt, waar vrijwel geen enkel water dieper is dan tien meter, en waar de bodems uit boterzachte veen bestaan, is dat even omschakelen…

We kiezen voor een langzaam glooiend, schoon stuk bodem en besluiten om op zeven meter diepte een flinke hoeveelheid te voeren om er de volgende dag te vissen. We voeren twee kilo gekookte hennep, vijf kilo gekookte gebroken maïs, vijf kilo grondvoer, twee kilo 10 mm mini boilies en 12 blikken maïs. Dat lijkt veel, maar we hanteren een alles-of-niets-aanpak voor de eerste visdag. Deze hoeveelheid voer brengen we op de plaats door middel van een Spod die we monteren aan een zware karperhengel.

Het aanleggen van voerstekken is bij Nederlandse witvissers een ongehoord tafereel, terwijl het bij witvissers in Ierland, die op de natuurlijke meren vissen aldaar, veelal de standaard is. Ik maak er althans graag gebruik van en al helemaal wanneer de factor tijd beperkt is. Nadat deze monsterklus is gedaan rijden we terug naar het hotel in Flix. Terwijl de vis hopelijk onze voerstek ontdekt, heffen wij het glas op de Ebro en duiken we rond middernacht ons mandje in om zes uurtjes stevig te snurken.

Eerste visdag

Tegen zeven uur staan we aan de oever van de geweldige Ebro. Het is nog aardedonker, maar de stilte overvalt me. Het is stil, muisstil zelfs. Ik kijk naar een grote zwarte leegte en hoor wat kleine vis springen. De hemel is zwaarbewolkt en het is windstil. Tergend langzaam wordt het licht en de vis reageert hierop. En dan ineens weet je dat je aan de Ebro staat. Uit het niets hoor ik dreunen, zware diepe dreunen van springende karpers die zich volledig uit het water verheffen. Ook zie ik voorns, alsof het regent met witvis, zoveel kringen, zoveel leven, het is niet te bevatten. Ik zie zoveel witvis waardoor ik me afvraag of de hoeveelheid voer die we gisteren gebracht hebben, niet na een kwartier al volledig is weggevreten… Het is de hoogste tijd om positie te nemen en de lijnen nat te maken!

Op mijn aasplateau een volle bak rode maden, zoete maïs, gekookte hennep, miniboilies en klevend grondvoer. Ik monteer een grote plastic korf van 40 gram. Als onderlijn pak ik 18/00 mm en haak 14 welke ik volprop met rode maden. Vincent doet nagenoeg hetzelfde maar vist op vijf meter diepte, terwijl ik op zeven meter diepte start met vissen. De korf beland tussen de springende vis. We vangen vis maar naarmate de ochtend vordert, beginnen we allebeide onze twijfels te uiten. We vangen wel voorns, maar deze zijn amper een pond per stuk. En daar zijn we niet voor gekomen. Ook zijn de voorns die we vangen erg beschadigd, vermoedelijk door de paai die onlangs heeft plaats gevonden. Mogelijk zijn de grotere vrouwtjes nog in de paaigebieden?

Ik besluit om met zoete maïs te vissen en de maden achterwege te laten. Vreemd genoeg stoppen de aanbeten per direct. Er is geen enkele interesse in zoete maïs. Vervolgens monteer ik een 8 mm gele pop-up, zo ’n tien centimeter boven de bodem, maar ook dit doet de feedertop niet bewegen. Vreemd, terwijl het sterft van de voorns op mijn voerplek, krijg ik totaal geen respons op zoete maïs of scherp geviste fluo pop-up. Dit is iets wat ik nimmer heb meegemaakt. Ik beaas de haak opnieuw met zoete maïs en besluit de tijd te nemen. Mijn stek kookt letterlijk van de voorn en pas na ruim een half uur zie ik zo’n twijfelachtige flutaanbeet waarop ik reageer. Het is meteen een betere voorn van zo’n 800 gram. Maar het mag niet baten, na een uur krijg ik geen enkele respons meer op zoete maïs, één van de betere instant aassoorten die ik ken. Zodra ik maden op de haak monteer, krijg ik binnen een paar seconden een aanbeet, vaak nog tijdens het afdalen naar de bodem.

Ik verwijder de korf en monteer een wartellood van 50 gram, welke ik zover als mogelijk het water inwerp, ver van de voerstek vandaan. Op de haak vier maden. Het lood belandt op ongeveer 16 á 17 meter diepte en binnen luttele seconden vang ik ook hier een voorn. Dit herhaal ik enkele keren en waar ik mijn aas ook deponeer, binnen no-time hangt er een voorn aan de haak. Doch, allen zijn amper 500 gram. Eén ding is duidelijk, de rivier zit afgeladen vol met voorn. Maar waar zijn die grote kilo voorns waar Vincent over sprak? Hij zelf weet het ook niet en is zichtbaar nerveus aan het worden. Dat is de bedoeling natuurlijk ook weer niet. Door zijn voorgaande sessies eens grondig te analyseren komen we er al snel achter dat de dikke voorns niet meteen de eerste dag kwamen, maar pas de tweede of derde dag. Dat schept vertrouwen en brengt weer wat rust. Geen paniek.

Dag twee, het karpermeer

Aan het einde van de eerste visdag voeren we de stek wederom stevig aan. Ditmaal brengen we het voer verder uit de kant op precies veertig meter waar het zo’n vijftien meter diep is. Dit is voor mij een diepte waarop ik zelden heb gevist en al zeker niet op voorn. Daarbij laten we het grondvoer achterwege en verhogen we het aandeel zoete maïs en miniboilies aanzienlijk. Tien kilo grondvoer is op deze rivier binnen een uur weggevreten. We kiezen expres voor de zoete maïs en miniboilies ook al vielen ze vandaag totaal niet in de smaak.

Door toch voor deze aassoorten te kiezen zijn we er zekerder van dat er aas op de stek blijft liggen aangezien de kleinere voorns dit (nog) niet pakken. We willen selectief op grote voorn vissen en moeten met ons aas door een barrière heen, de barrière van herkenning wel te verstaan. De voorns die op deze rivier zwemmen komen mogelijk hun hele leven niet in aanraking met onnatuurlijk aas. Als karpervisser weet ik dat het erg lang kan duren om de vissen die groot zijn geworden op natuurlijk aas te laten wennen aan onnatuurlijk aas zoals maïs en boilies.

Het is wel een grote gok, want het bestand aan karper is hier groot en die lusten deze aassoorten ook graag. Uit ervaring weet ik dat karpers dergelijke voerplekken kunnen domineren ten nadele van de witvisvangsten en we komen tenslotte voor de voorns. We nemen de gok en voeren de stek stevig aan, zoals gezegd nu op grotere diepte.

Daarna rijden we naar een groot natuurlijk meer waar we ’s avonds laat aankomen. Overal waar we kijken zien we karpers springen. We worden helemaal blij van dit fantastische schouwspel. Het bestand dat we zien is te vergelijken met een commercial, maar dan is het wateroppervlakte honderden keren zo groot. Dankzij het gunstige klimaat, paait de karper hier meerdere keren per jaar en het jongbroed groeit snel in het voedselrijke water. Ondanks de slechte weersvoorspelling besluiten we om hier morgenvroeg in het donker al aanwezig te zijn. En aanwezig zijn we, wederom na een kort nachtje.

Tot onze grote telleurstelling is het vannacht heftig gaan regenen en bij aankomst regent het nog steeds met bakken uit de lucht. De moed zakt ons in de schoenen wanneer we zien dat het water in één nacht een ruime meter is gestegen. Om een lang verhaal kort te maken: de heftige regenval is dusdanig onprettig dat we rond twee uur ermee kappen. We zijn steenkoud, doorweekt en dat alles voor slechts drie aanbeten… Op de terugweg rijden we nog even bij de Ebro langs. Wederom voeren we de stek aan. Die avond staan we al vroeg aan de bar, te vroeg… En ja, het werd laat en gezellig. We proosten de onzekerheid weg en op de kilo voorns.

In pursuit for big roach

Het opstaan verloopt moeizaam, de reden laat zich raden. Eerst maar eens een paar aspirines de keel in. Toch staan we in het donker aan de Ebro. Vandaag is de hemel helder, maar het waait stevig en daarbij is het koud, steenkoud zelfs.

Op de thermometer van de auto zie ik dat het drie graden boven nul is en er staat zeker windkracht vijf á zes. We beginnen met vijf spods vol met zoete maïs en miniboilies. Uiteraard staat de spodhengel afgeclipt, precies op 35 meter. Omdat er op onze voerstek zo ’n vijftien meter water staat, clippen we de feederhengel af op zo ‘n 40 meter. Het voer uit de spod valt immers recht naar beneden, terwijl een feederkorf naar je toe komt tijdens de afdaling en ook nog eens vanwege de opwaartse druk van het water een extra boog veroorzaakt in de lijn. Wie mijn YouTube kanaal eens afspeurt zal hier een filmpje ontdekken hoe ik de juiste afstand exact bepaal.

We starten deze ochtend met de vertrouwde rode maden en na een uurtje vissen heeft geen enkele beaasde haak de bodem nog geraakt. Nog voordat de onderlijn de bodem heeft bereikt volgt er een aanbeet. De vis is massaal op de voerstek aanwezig en daarbij zijn ze vreemd genoeg een formaatje groter dan de eerste dag. Rond elf uur vang ik mijn eerste echt grote voorn van ruim boven de kilo. Tot mijn grote vreugde zie ik dat deze voorn boiliepoep uitschijt. Wel verdikkeme… de grotere vissen azen dus op de miniboilies!

Meteen veranderen we onze montages. Zowel Vincent als ik schakelen meteen over naar een lange boilie-onderlijn van 50 cm 23/00 mm met als aas een 10 mm boilie. Een gouden greep. De grote voorns zitten er wel degelijk, maar kregen gewoon geen kans vanwege de enorme concurrentie van kleinere vis. En de kleinere voorns laten de miniboilies gewoon liggen. Eén en één is drie. In rap tempo vangen we kilo voorns aan de lopende band, allen van vijftien meter diepte.

In de loop van de dag neemt de wind nog feller toe en slaan de golven op de kant. De golfslag beukt op het leefnet en het leefnet beukt op de stenen. We twijfelen geen moment om het leefnet om te keren en de gevangen vissen de vrijheid te laten voordat ze beschadigd raken. De zon schijnt fel en het wordt een woeste visserij aan de woeste golven en tussen de hoge rotsen van de Ebro. Het is voor mij een ongekende situatie om in deze omstandigheden grote hoeveelheden voorns te vangen. Het Spaanse avontuurtje is dik geslaagd, ik klok precies 92 vissen waarvan de meeste rond de kilo wegen. Vele voorns zijn om en nabij de kilo. Een van de toppers weegt 1225 gram, zonder kuit en helemaal leeg. Zou je deze voorns vol met kuit vangen, dan zijn gewichten van 1,5 kilo geen uitzondering. Twee tevreden mannen keren huiswaarts. Ze zijn een avontuur rijker.

Het bericht Megavoorns van de Spaanse Ebro verscheen eerst op Beet Magazine.

Eerlijk is eerlijk, nog maar enkele jaren geleden was bondscoach Jan van Schendel erg sceptisch over de visserij op Nederlandse commercials. Maar dat is tegenwoordig compleet anders! Er zijn veel redenen, maar op visvijvers vang je tenminste vis en, erg belangrijk bij wedstrijdvissen: hier komen de betere vissers toch ook vanzelf bovendrijven.

Tekst Jan van Schendel, foto’s redactie

Wat is er toch veel veranderd in de witvisserij! Zeker als je het vergelijkt met ‘vroeger’, zoals dat heet. En in dit geval hoeft de vergelijking met vroeger geen enkele decennia te zijn; zelfs als je de witvisserij van nu met pakweg tien jaar geleden vergelijkt, dan is veel anders geworden.

Natuurlijk, nieuwe ontwikkelingen en innovaties zullen er altijd zijn. Nieuwe of verbeterde ideeën zijn in welke sport dan ook aanwezig en dat is in de sportvisserij absoluut niet anders. Materialen worden beter en beter en worden ook steeds bereikbaarder voor grote groepen sportvissers. Daarnaast worden ook vismanieren alsmaar effectiever door nieuwe aanpassingen. Vooral in de wedstrijdvisserij zijn er heel veel ‘denkers’ die van alles uitzoeken en ontwikkelen om de concurrentie een stapje voor te blijven. Wat dat betreft mag je de wedstrijdvisserij gerust vergelijken met de Formule 1 in de auto-industrie. Heel veel nieuwigheden komen met name daar vandaan.

Wedstrijdvisserij mag je gerust vergelijken met de Formule 1 in de auto-industrie…

WAAROM ZO POPULAIR?

Soms, en dat zijn vaak de echt grote nieuwe ontwikkelingen in onze sport, zie je ook nieuwe vismanieren ontstaan, simpelweg door veranderende visomstandigheden. Zo was er ooit de ontwikkeling van de feedervisserij. Je zou het misschien niet denken, maar die nu toch algemeen bekende en veel beoefende visserij waaide pas over naar Nederland vanaf 1980 en werd eigenlijk pas echt populair in de jaren ’90. Logisch dat feederen gigantisch populair werd. Het is nu eenmaal een geweldig effectieve en bovendien relatief goedkope vismanier. In veel andere Europese landen, vooral in Midden- en Oost-Europa, zie je nu dezelfde ontwikkeling als destijds bij ons.

Een net zo grote nieuwe ontwikkeling is volgens mij het ontstaan van de visserij op de zogenaamde ‘commercials’, om er hier maar meteen een Engelse term tussen te gooien. Die Engelse term staat simpelweg voor het vissen op vaak (maar niet noodzakelijk) privétwateren, met een vaak prima visbestand en die je eigenlijk betaalwateren zou kunnen noemen. Je betaalt per dag of per dagdeel een bedrag voor het vissen op dat water.

WAT ZIJN F1-VISSEN?

F1’s zijn kweekvissen die het best te vergelijken zijn met giebels, de Zuid-Europese carasio’s en met een beetje fantasie zelfs de kroeskarper. Deze vissen zijn met name zo geschikt voor dit soort wateren omdat ze ook azen tijdens de koude wintermaanden, wanneer normaal gesproken karpers bijna niet azen of ergens allemaal bij elkaar zwemmen. F1’s zijn speciaal gekweekt om ook tijdens de wintermaanden een interessante visserij te garanderen voor de bezoekende vissers.

ENGELAND VOOROP

Zoals zo vaak met grote nieuwe zaken in onze sport, is ook deze nieuwe soort visserij overgewaaid vanuit het Verenigd Koninkrijk. Engeland met name. Het ontstaan van dit soort visserij gebeurde in een tijd dat ik vaak wedstrijden viste; zo zag ik ook meteen het ontstaan van die visserij. Er was in Engeland op de natuurlijke wateren gewoon heel weinig vis meer te vangen. Bovendien was de bereikbaarheid van die wateren ronduit dramatisch slecht te noemen. Dat gold misschien nog wel meer voor die plaatsen waar wedstrijdparkoersen lagen.

Nergens was het niveau van de wedstrijdvisserij hoger dan wat ik daar meemaakte en dat interesseerde me mateloos. Ik heb altijd genoten van de visserij en heb er mijn mooiste wedstrijden gevist. Dat neemt echter niet weg dat het soms gekkenwerk was om alleen maar op de visstek te geraken. Eindeloos lopen over zompige kleiakkers en dan vaak, als je het water had bereikt, nog langs vijftig steknummers tot aan je eigen visstek. Echt vre-se-lijk, iets wat in Nederland gewoon absoluut onmogelijk zou zijn.

Ik schreef het al, bijna altijd ging het om wel erg weinig vis en bovendien was er nog een groot probleem. Met name in de steden werden vaak de achtergelaten auto’s opengebroken, met alle problemen van dien. Kortom, het was al met al niet zo onbegrijpelijk dat iemand op het idee kwam – iemand met veel geld en veel land – om een water simpelweg te laten graven met de sportvisserij op allerlei manieren in gedachten. Met veel vis, in een mooie ligging, goed bereikbaar, met een viswinkel en natuurlijk met een soort cafetaria waar in ieder geval een Engels ontbijt was te krijgen, maar zeker ook met iets te drinken na de vissessie. Nou, zoals men in Engeland zegt: “the rest is history”. Het succes van die eerste ondernemer leidde tot steeds meer van dat soort wateren. Ik durf gerust te stellen dat de ontwikkeling van het commercial vissen in Engeland de redding is geweest voor het wedstrijd- en witvissen! Een uitspraak die door veel Engelse topvissers, zoals Bob Nudd, openlijk wordt uitgesproken.

In Engeland zijn er zo’n 1500 tot 2000 geregistreerde vijvers en vijvercomplexen; sommige locaties hebben meer dan 1000 visstekken!

VIJVEREXPLOSIE

Juist omdat ik grote verschillen zag met de visserij in ons land, ben ik heel lang erg sceptisch gebleven over de ontwikkeling van de visserij op commercials bij ons. In Nederland waren heel veel wateren altijd perfect bereikbaar. Er was bovendien overal volop vis te vangen en bovendien is nergens in Europa — dat mag gerust eens worden gezegd — het vergunningsysteem beter en goedkoper geregeld dan in ons land.

Ik kon me simpelweg nooit voorstellen dat er voldoende voedingsbodem voor de commercialvisserij bij ons zou zijn of ontstaan. Nooit dacht ik destijds dat met name de visstand op heel veel wateren zo zou afnemen. En al helemaal stond ik destijds nooit stil bij het feit dat veel openbare wateren tegenwoordig veel minder goed bereikbaar zijn, bijvoorbeeld door de aanleg van nieuwe fietspaden waar we met de auto geen toegang meer tot hebben…

In tegenstelling tot mijn gedachten van toen bleek later dat er wel degelijk ruimte was voor dit soort visserij in ons land. Wel is het volgens mij een groot probleem om genoeg visplekken te creëren ten opzichte van de vraag die er nu is ontstaan. Hierdoor is het commerciële vissen tot op heden kleiner dan het zou kunnen zijn. Het valt nu eenmaal niet mee om in ons kleine landje, met al zoveel ruimtegebrek, planning permission te krijgen om dit soort wateren aan te leggen. Zeker niet wanneer het een commercieel project blijkt te zijn, waardoor bijvoorbeeld de belangen van de bestaande lokale middenstand eventueel kunnen worden geschaad.

Om de juiste gradaties even aan te geven: in Engeland zijn er zo’n 1500 tot 2000 geregistreerde vijvers en vijvercomplexen, waarbij er locaties zijn met meer dan 1000 visstekken! Ik vrees dat er op dit moment in Nederland nog amper meer dan 1000 visstekken zijn voor deze visserij bij elkaar. Trouwens, in België zijn er honderden en honderden vijvers die steeds meer karpergericht worden.

Hoe je het ook wendt of keert, ook in ons land heeft de visserij op commerciële visvijvers absoluut een plek verworven in de sportvisserij. Daar is absoluut niks mis mee! Er is vaak veel vis te vangen en ook gaat het om interessante vissoorten die te vangen zijn. Met name de karpers en de F1’s zijn prachtige vissen om te vangen en, eerlijk is eerlijk, ook ik ben inmiddels ‘gegrepen’ door met name de visserij op de F1’s.

ANDERE MANIER VAN DENKEN, ANDERE AANPAK

De visserij op de commerciële wateren in ons land is eigenlijk vooral karper- en F1-gericht. Op sommige plekken worden die vissen zowel met de vaste stok als met feederhengels bevist. In verreweg de meeste gevallen spreken we over relatief kleine wateren en veel van die wateren zijn met name geschikt voor het vastestokvissen. Het visbestand is vrijwel altijd groter, relatief gezien, dan op de meeste natuurlijke wateren en dus moet je daar als visser rekening mee houden bij het bepalen van de juiste aanpak. Simpel gesteld: je hoeft nu minder de vissen aan te lokken naar je visstek. Ze zwemmen er vaak al, namelijk.

Het gebruikte vismateriaal verschilt natuurlijk, afhankelijk van waar je vist. Iedereen zal begrijpen dat je dikkere lijnen zal moeten gebruiken op plekken waar karpers van vijf kilo te vangen zijn, dan op plaatsen waar ze amper boven één kilo uitkomen. De 08/00 tot 12/00 mm diameter lijnen kunnen in ieder geval gerust worden gewisseld voor 14/00 mm tot 20/00 en soms nog dikker. Alles natuurlijk gebaseerd op het effectief bevissen van de te vangen vissen op een bepaald water. Gebruik bij twijfel gerust een maatje dikker, zou ik zeggen. Met name in de warmere zomermaanden, wanneer de karpers gruwelijk veel kracht kunnen ontwikkelen.

DIVERSE VISSERIJ

Een van de mooie dingen aan de visserij op commercials vind ik dat je telkens weer op andere manieren de aanwezige vissen het best kunt bevissen. Het ene moment werken simpelweg maden en casters prima, dan weer is maïs een veel beter aas. Bijna altijd zijn de aanwezige vissen bovendien gekweekte vissen en die zijn vaak grootgebracht met allerlei pellets. Dat aas kennen ze dus en lusten ze bijna altijd graag. Op veel wateren kun je heel succesvol vissen met wormen en dan is er met name in de warmere jaargetijden nog de visserij met deeg, die soms onverslaanbaar kan zijn. Al die verschillende aassoorten vereisen weer hun eigen vismanier en soms ook hun eigen specifieke materiaal. Kortom: er is altijd iets te leren en te bedenken. Passief vissen is bovendien maar zelden een optie, zo is me inmiddels wel duidelijk geworden. Al met al is op commercials echt een prachtige visserij ontstaan, waarbij tijdens wedstrijden de beste vissers ook vaak echt weten te winnen. Ik zie wedstrijdvissen als een eerlijke sport en dan kan ik dat toch alleen maar mooi vinden?

Om even terug te komen op de verschillende vismanieren, volgt hier een overzicht van de belangrijkste aassoorten, hoe en wanneer ze te gebruiken:

Op commercials is echt een prachtige visserij ontstaan, waarbij tijdens wedstrijden de beste vissers ook vaak echt weten te winnen.

NATUURLIJK AAS

MADEN

Ook op de commercials geldt dat maden het meest natuurlijke aas zijn dat er bestaat. Maden zullen alle vissen vangen, groot maar ook vaak klein. Maden zijn met name in de koude maanden op veel commercials een geweldig aas. Bedenk wel dat je vaak dient te vissen met weerhaakloze haken (bijna altijd een van de regels op dit soort wateren). Dode maden werken dan vaak prima op de haak, simpelweg omdat ze er beter blijven zitten. Ook kun je met dode maden prima vissen op een hair rig met een bandje.

CASTERS

Ook soms een prima aas, dat qua gebruiksmanier is te vergelijken met maden. Zeker niet het meest gebruikte aas op commercials, maar daar waar de vissen dit aas goed kennen kan het prima werken om ermee te voeren en te vissen.

WORMEN

Zo’n geweldig aas soms! Vooral in het voorjaar en het najaar. Simpelweg enkele stukjes van een grote worm in een baitbandje stoppen werkt vaak prima. Op de haak kan ook, maar dit bewegende aas kan soms van de weerhaakloze haak vallen. Kleine beetjes fijngeknipte wormen voeren via een klein pole cupje en dan het haakaas precies daarop laten vallen, kan soms onverslaanbaar zijn!

MAÏS

Een van de meest allround aassoorten en daarmee ook bijzonder geschikt voor de visserij op commercialvijvers. Karpers en ook F1’s lusten nu eenmaal heel graag maïs. Altijd wat maïs voeren via een pole cup wanneer je met dit aas op de haak vist. Denk er ook eens aan om een combinatie van maïskorrels en gecrushte maïs aan te voeren pal onder de eigen visoever. Bijna altijd komen de grootste karpers laat in de wedstrijd pal onder de eigen oever. Soms tot pal tegen het leefnet aan, vaker een eindje links of rechts van waar je zit. Dat kan het verloop van een wedstrijd in een ommezien totaal veranderen. Die grote vissen willen dan maximaal azen op dat moment, dus dan moet er ook wel wat aas klaar liggen voor die vissen!

PELLETS

Wanneer er veel vis zwemt, werkt een iets grotere harde pellet in een baitbandje vaak prima. Iets groter in vergelijking met de harde pellets die je voert, wel te verstaan. Op veel commercials reageren de vissen absoluut positief op geluid en worden naar de visstek gelokt door los bijgevoerde pellets. Daartussen hangt dan het iets grotere haakaas. Zorg er wel voor dat de bijgevoerde pellets zinken! Voor gebruik de pellets even iets bevochtigen en controleren of ze zinken. Hoe lang precies bevochtigen, hangt af van het type pellet. Zorg ervoor dat ze niet te zacht en kruimelig worden; dat trekt kleine vis aan.

1 van 4

Ook softpellets en/of expanderpellets werken vaak prima; zeker in de koudere maanden vaak beter dan harde pellets als haakaas. Verschillende soorten expanders dienen op een voor hun specifiek beste manier te worden klaargemaakt. Deze informatie staat meestal op de verpakking. Het gaat uiteindelijk maar om één ding: dat ze goed en lang op de haak blijven zitten.

DEEG

Het vissen met deeg of ‘paste’ is een kunst apart bij de commercialvisserij. Ik kan hier echt niet in een ommezien alle ins en outs omschrijven. Dat vergt een compleet apart artikel en ik beloof jullie dat zo’n artikel er ook gaat komen. Het onderwerp is belangrijk genoeg ervoor. Onvoorstelbaar wat voor doeltreffende manier van vissen dit vaak kan zijn!

VISSEN OP COMMERCIALS: BASISTIPS

De regelmatige lezers van mijn artikelen weten inmiddels wel dat ik houd van een zo simpel mogelijke aanpak, en dat geldt voor elk type visserij. Volgens mij zijn wij vissers vaak degenen die de dingen te gecompliceerd maken. Daarbij nog iets (en ook dat is simpel): het is allereerst belangrijk om zo effectief mogelijk te vissen op ieder gebied.

Het gaat bij de visserij op commercials vaak om veel vis en flinke gewichten. Vooral tijdens de warmere maanden van het jaar. Veel vissen verspelen is dus absoluut geen optie! Hetzelfde geldt voor het aanlokken van te veel vissen tegelijk. Lang niet iedere beweging van de dobber is een aanbeet. Jezelf beheersen is een belangrijk onderdeel van deze visserij. Probeer, zeker wanneer je ondiep vist of pal tegen de oever, om de haak te zetten door een simpele beweging van de hengel opzij of naar boven. Hard aanslaan betekent absoluut een hoop problemen. Met name wanneer je vist met een hele korte opslag (afstand tussen dobber en hengeltop)! Alles draait dan om de hengel, en vaak eindigt het in een niet meer te ontwarren spinnenweb.

Nog iets over het vissen zelf. De precieze reden ervoor weet ik niet, maar op heel veel vijvers zijn de taluds heel steil, vooral pal tegen eilandjes en de eigen oever. Probeer bij een bodemvisserij altijd om het aas aan te bieden vlak tegen de bodem, maar vis nooit te ver op die bodem. Met name wanneer je vist op de F1’s zul je merken dat het soms ‘krengen’ zijn om te vangen. Alleen nadat je de perfecte diepte vindt, zal je ze maximaal vangen zonder al te veel aanbeten te missen. Enkele centimeters dieper of ondieper kan al een enorm verschil uitmaken!

1 van 3

Ik schreef het al, de vissen zijn vaak al aanwezig op je stek en te veel vissen tegelijk aanlokken levert vaak te veel lijnzwemmers op. Het voeren dient dan ook secuur op de visstek te gebeuren en bovendien zijn kleine aashoeveelheden vaak al genoeg. Dat is wat vaak wordt bedoeld met het ‘vis voor vis’ lokken en vissen.

METHOD FEEDEREN

Daar waar het feedervissen is toegestaan, is het vissen met de methodfeeder meestal een geweldige vismanier. De grondbeginselen van deze visserij zijn even duidelijk als simpel. Zuiver werpen is een must, het voer of de pellets mogen pas op de bodem zich rond de methodvoerkorf verspreiden en nadat de korf de grond heeft bereikt mag hij nooit nog bewegen! De aanbeten zullen niet te missen zijn, en ook hier is het zaak om je goed te beheersen. Wanneer er veel vissen op de stek zwemmen, zijn lijnzwemmers onvermijdelijk. Laat de hengel liggen totdat je zeker bent dat de vis zich heeft gehaakt. Negen van de tien keer is dat de beste manier. Gebruik ook altijd een ribbelsteun (wokkel) of een ander type hengelsteun waar de hengel niet vanaf getrokken kan worden. Een gladde hengelsteun is hier absoluut uit den boze!

Het vissen met enkel een Arlesey bomb, oftewel wartelloodje, kan ook bijzonder doeltreffend zijn. Vaak is het schieten van enkele 8 mm pellets al genoeg om in de buurt rondzwemmende karpers aan te lokken. Het vissen met zo’n bombloodje, in combinatie met een grote harde pellet, boilie, wafter of wat voor ander aas dan ook op een hair rig, kan een fantastische vismanier zijn!

VIS EENS MEE

Wat een variatie in visserij… en dan hebben we het nog niet eens gehad over bijvoorbeeld de visserij met de pellet waggler, dibbers en voerdobbers… Nu is het zaak om een en ander eens in de praktijk uit te gaan proberen. Ik heb al zo vaak vissers gezien die ‘bang zijn voor het nieuwe’, met name wedstrijdvissers. Dan zie ik ze komen kijken tijdens een wedstrijd, en nog eens en nog eens; vaak weet ik dan al genoeg. Men blijft weg omdat men het toch niet aandurft. Tja, in onze sport kun je nooit alleen maar winnen. Dat lukt zelfs niet na vele jaren lang een bepaalde vismanier te beoefenen. Hoe dan ook moet je tijd, moeite en inzet investeren om iets onder de knie te krijgen. Mijn advies? Vis simpelweg eens mee! Een betere manier om dingen te leren bestaat niet. Wat is er nu te verliezen behalve wat tijd? Tot ziens aan de waterkant!

Het bericht Vissen op commercials verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Methodfeeder vissen in het voorjaar verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Pelletvissen met de vaste stok verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Wintervissen op commercials verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Het complete dobberoverzicht verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Pellet Waggler verscheen eerst op Beet Magazine.