Tekst & foto’s: Gianluca Casalini

Ik sprak de taal nog niet en anders dan ik gewend was waren de mensen hier afstandelijker. Gelukkig kon ik vrij snel op de middelbare school starten en leerde door omgang met reeds gemaakte vrienden de Nederlandse taal stukje bij beetje eigen te maken. Ik werd al snel een vaste bezoeker van de plaatselijke hengelsportwinkel Lahr Hengelsport die destijds een wand vol met karperfoto’s van klanten had hangen. Rond de tijd dat ik die foto’s uit mijn hoofd had leren kennen, had ik ook genoeg geld om mijn eerste karperset aan te schaffen: twee karperhengels voorzien van Shimano 3500A baitrunners.

EERSTE STAPPEN

Ik moet een jaar of acht geweest zijn toen ik mijn eerste stappen binnen het vissen zette. Aan de hand van mijn oom en tevens mijn peetvader leerde ik de eerste knepen van het vak. Ik zal nooit vergeten dat wij gewapend met een vaste stok voorzien van een dobber de Italiaanse rotswanden langs de zee trotseerde om de beste stekjes te vinden. Mijn oom zocht altijd plekken waar je moeilijk kon komen. De eerste keer dat wij samen gingen vissen wist ik de grootste harder voor mijn ooms neus weg te vangen. De aanpak bleek vrij simpel: je liet een stuk brood zakken in de school van harders en zo kreeg je al vrij snel beet. Taak was wel om de voorbij zwemmende school vissen zo snel mogelijk te blijven benaderen. Het was dus een uitdaging om je vis binnen te halen, onthaken en snel de haak opnieuw te beazen om deze vervolgens weer in de school te laten zakken.

Geen Facebook, geen Instagram geen social media. Het enige dat ik bij me had was een landkaart van regio Utrecht

Terug naar IJsselstein: inmiddels liep het vissen op de stadsvijvers heel goed. Binnen no-time begon ik bepaalde vissen te dubbelen. Zo herinner ik me nog altijd een artikel uit die tijd, geschreven door Evert Aalten, over een spiegelkarper die van Maarssen was overgezet in de stadsvijver van IJsselstein. Deze vis herkende ik dus ook. Maar eigenlijk wilde dat ik helemaal niet, bekende vissen vangen. Ik wilde avontuur, steeds verder uitwijken. Mijn eerste tent was een kampeertent, een witte voor vijf personen. Op een dag zei ik tegen mijn vader “Pa, je moet iets verzinnen, want de visspullen worden meer en meer”. Mijn vader werkt bij Bentstaal en daar mocht hij een fietskar maken voor mijn spullen. Die fietskar hebben we helemaal groen geverfd en hiermee kon ik op avontuur naar de onbekende plekken. Geen Facebook, geen Instagram geen social media. Het enige dat ik bij me had was een landkaart van regio Utrecht.

Op weg naar school fietste ik in 1996 elke dag van IJsselstein naar de binnenstad en kwam altijd langs de Hollandse IJssel en het Merwedekanaal dat uitmondt in de stadsgrachten. Ik zag stekken in Utrecht waar ik graag wilde vissen, maar ze waren niet bevisbaar omdat deze vanuit de kant onbereikbaar waren. Ik droomde er destijds van om te kunnen vissen op deze plekken, maar dat bleek voor toen nog onmogelijk. Tegenwoordig bevis ik de stadsgrachten vanuit mijn boot en kan ik hierdoor alle stekken perfect bevissen.

STROOMVERSNELLING

In het jaar 2000 kwam alles in een stroomversnelling. Ik ging van school, haalde mijn rijbewijs, leerde mijn vrouw kennen, kocht een huis en als kers op de taart werd ik vader. Met behulp van mijn auto kwam ik steeds meer te weten over de waterstelsels in mijn omgeving. Omdat mijn vrouw in verwachting was van mijn eerste zoon had ik tijdelijk een uitvalsbasis gevonden op een plas bij mijn schoonouders op de camping in Beesd. De vangsten waren super, maar die drukte was niks voor mij. Zo kwam ik uit bij een put die de ‘Volvo Put’ heette. Een week voor mijn zoon Valentino geboren werd (augustus 2000) ving ik daar de grootste spiegel die ik ooit had gezien.

Bij de komst van je eerste kindje weet je nooit of wanneer je weer naar de hengels kunt grijpen, dus dit was een prima afsluiter voor een onbekende periode van niet vissen. Toen mijn zoon de eerste stappen zette, was ik er weer aan toe om mijn visserij op te pakken. Ik bleef wel in de buurt, maar deze keer op de rivier de Linge, niet ver van de camping. Het mooiste was dat ik gelijk op mijn eerste sessie weer een hele mooie schubkarper ving, toentertijd mijn PB en dat op de rivier!

DE PAAISESSIE

Nog geen kilometer van mijn werk loopt de Kromme Rijn, een aftakking van de Rijn. Vroeger was deze rivier wel 100 meter breed, maar tegenwoordig nog maar slechts zo’n 15 meter. Daar begon ik in de winter van 2004, op een stuk van twee kilometer, drie potentiële stekken stevig aan te voeren. Met mijn trolley was het soms wel anderhalve kilometer lopen vanaf de auto. Na de eerste 10 minuten vissen had ik mijn eerste vis al aan de kant, op een voor mij nog onbekende stek. Het mooiste moest nog volgen, want ik had in mei van dat jaar een nacht waarin ik achttien vissen wist te strikken, wat een nacht was dat!

Twee dagen later werd duidelijk waarom. Ik zat midden op een paaigrond en telde op een klein stukje ongeveer tachtig vissen. Ik zag daar zelfs wat vissen tussen die ik een paar dagen eerder had gevangen. Dit spektakel aanschouwde ik heel toevallig. De sloot was normaal gesproken heel helder, maar op die dag was het heel troebel en hoorde ik een hoop geplons en gespetter. Door een grote omgevallen boom kon ik niet zien waar de herrie vandaan kwam en hier kon ik niet omheen lopen want er stond een hekwerk voor. Nieuwsgierig ben ik het hek over gesprongen en zag deze grote school paaiende vissen. Achteraf gezien denk ik dat deze paaiplek is ontstaan door de hoeveelheid voer die ik er die maanden stug door had blijven strooien.

Na een tijdje viste ik afwisselend ook op andere wateren, zoals het Merwedekanaal en het Amsterdam-Rijnkanaal tot ergens in 2006. In die tijd heb ik echt super veel geleerd over trekroutes, dag- en nachtstekken. Langzaam maar zeker wist ik de sleutel tot succes steeds makkelijker te vinden en om het spel een beetje spannend te houden ging ik weer opzoek naar een nieuwe uitdaging. In januari 2007 werd mijn dochter Diamantea geboren en volgde er voor mij een periode van minder vissen. Tijdens de vele wandelingen in die periode liepen we grote stukken langs de uitgestrekte rivieren.

DE LUCA’S

In 2008 hadden we een krabbenplaag van jewelste op de rivier. In plaats van de hengels uit te werpen, spendeerde ik vooral mijn tijd aan stekken zoeken op de rivier de Lek. Ook startte ik een zoektocht naar de meest geschikte boilie voor mijn visserij. Die moest aan een paar eisen voldoen. Het moest een boilie zijn die tegen een stootje kon. Ook moest de mix niet al te duur zijn, zodat ik mijn voerhoeveelheid kon opschroeven om meer vis te bereiken op de grotere rivieren. Via Kees Verheij kwam ik terecht op het Belgische forum riviervissers.be. Hiermee nam ik voor mijn visserij misschien wel de beste afslag. Hier kwam ik al snel in contact met vissers die dezelfde gedachtegang hadden als ik en ze konden mij ook helpen met mijn vraagstukken. Zo is in een vrij korte periode een hechte band ontstaan met een aantal vissers waar ik 12 jaar later nog steeds een goede band mee heb! In samenwerking met Jan van der Steen hebben we mijn boiliemix kunnen samenstellen tot dit de bol was die ik zo graag wilde hebben.

In die tijd leerde ik ook Lex Cuyten kennen. We gingen steeds vaker samen vissen en ook privé zochten we elkaar vaker op. In het begin liet ik mijn boilies draaien door Jan van der Steen, maar toen Lex zijn eigen bedrijf begon werden deze boilies al snel meegenomen in het assortiment van Cuyten Boilies, genaamd de Luca’s.

Deze mix bevat geen vismeel of andere dierlijke eiwitten, maar is voorzien van ‘whey concentraat’ om het eiwitpercentage omhoog te brengen. Daarnaast voegen we zelf zeer attractief eivoer toe van Sluis CLO en versgemalen vogelzaden voor de instant respons en juiste vetzuren. Door nog een aantal toevoegingen ruikt en proeft deze boilie naar scopex en is zeer bestand tegen witvis; een echte aanrader voor de rivier.

RIVIERFEEST

We schrijven de periode tussen 2009 en 2019. Het getijdegedeelte van de Lek bleef het meest aan me trekken. Ik voelde me hier al direct thuis, want door de verschillende omstandigheden voelde het alsof ik terug was aan zee. Golven, scheepvaart, eb en vloed. Het grootste verschil met toen waren de vissen zelf, die waren een stuk groter en zwaarder. Tijdens de visserij op de Lek was ik echt afhankelijk van de waterstand. Als de waterstand niet goed was, dan waren de karpers heel slecht te vangen. In de tien jaar die volgde voelde het altijd als een feest. Ik kan me haast niet meer voorstellen hoeveel plezier ik aan de Lek heb beleefd. Samen met Kees Verheij, Simon Dekker, Peter Bos en Gerrit Verschoor wisselden we veel vangstinfo. Zodoende leerde ik veel over het trekgedrag van de vissen. Iedere keer dat ik dacht ‘gekker kan het niet’ werd er altijd wel een schepje bovenop gedaan.

Vanaf 2013 begonnen mijn eerste buitenlandse vistrips. Die speelde zich veelal af op de Maas in België samen met Lex, hij had natuurlijk al veel ervaring in het buitenland. Omdat we zo gedreven waren en goed kunnen omgaan met stromend water, waren de vangsten ook regelmatig boven verwachting. Er waren sessies bij waar we drie keer meer vingen dan dat we ooit hadden durven dromen. In die tijd kwam ook het filmen op en onstond de basis voor ons huidige Runningwater team. Jongens als Erik Rijken en Erik de Snoo maakten harde schijven vol video-opnames. De reeks van Runningwater is inmiddels welbekend en ik ben er zeker van dat onze video’s veel vissers geïnspireerd hebben om stappen te nemen die ze normaal niet zo snel hadden genomen. Met de komst van onze rivier-Belg Tom Onincx is het team completer dan ooit tevoren.

RIVIERSTAPPEN

Over de tactiek van het huidige riviervissen wordt natuurlijk al veel geschreven, maar soms zie ik hele foute dingen gebeuren die echt niet meer van deze tijd zijn. ik zal hieronder kort en krachtig samenvatten wat voor mij de belangrijkste stappen zijn in het riviervissen.

Stap één is wat mij betreft vooral goed op je materiaalkeuze te letten. Te dunne lijn, ongeschikte loodmontages (zoals inline tussen de stenen) en een verkeerde voorslag in combinatie met een verkeerde lengte, zijn veelgemaakte fouten. Bekijk eerst goed de stek en pas daar je materiaal op aan. Als je op de rivier gaat vissen, dan betekent dat niet automatisch dat je de hengels omhoog moet zetten en dat je 300 gram lood moet gebruiken.

RIVIERMATERIAAL 1

Molens: Om zwaar lood weg te zetten, en ook omdat meerval steeds vaker als bijvangst voorkomt, raad ik je aan een molen met dikke as te nemen. De Finn-Nor Offshore Spinning is bijvoorbeeld een prima molen voor het zware werk, die bovendien niet al te duur is.

Hoofdlijn: Als hoofdlijn op de rivier kies ik meestal voor nylon van minimaal 40/00 en maximaal 50/00. Voor de laatste optie ga ik meestal als ik geen voorslagknoop wil gebruiken, bijvoorbeeld wanneer er veel drijfvuil is. Een zeer geschikte lijn is de Ashima Gangster Strong, maar ook de meeste zeevislijnen voldoen prima.

Voorslag: Ik heb zelf met veel verschillende voorslagen gevist. Als ik er één moet kiezen, dan zou ik altijd gaan voor de ouderwetse Kryston Quiksilver 45 lb. Helaas is de ‘oude’ versie niet meer verkrijgbaar; de nieuwe is niet meer wat het was. Hetzelfde geldt voor het onderlijnmateriaal in 25 en 35 lb. Wat ik tegenwoordig veel gebruik als voorslag is de 65 lb Armadillo van Fox.

Haken: Ik ben geen voorstander van klauwhaken. Ook op rivieren met veel obstakels vis ik gewoon met een haak met een rechte punt. Bijvoorbeeld de Solar 101 of de Super Hook van Gamakatsu.

Ik zal nooit drillen met een lood boven de 280 gram. Met een nog zwaarder lood verhoog je de kans op het verspelen van een vis tijdens de dril. Zeker als je veel obstakels onder water hebt moet je ervoor zorgen dat de vis snel omhoogkomt. Beter is het dan om met een steenmontage te vissen, waarbij de steen meteen wordt gedropt tijdens een aanbeet.

Voorkom dat je hoofdlijn in contact komt met de stenen. Wat goed is op één stek, kan juist heel verkeerd aflopen op een andere stek. Pak je dit goed aan, dan kun je de kans op verspelen terugbrengen tot nul. Neem daarnaast niet te veel onnodig risico’s; liever minder aanbeten, maar wel de vis vangen. Ik heb liever geen aanbeet, dan beet krijgen gevolgd door lijnbreuk. Sommige vissers forceren zo’n lijnbreuk simpelweg door op een risicovolle stek een paar meter te dichtbij te vissen om sneller beet te krijgen. Uiteindelijk telt wat je hebt gevangen; vis verspelen kan gebeuren, maar leer hiervan!

Nog een heel belangrijk aspect gaat over het niet verplaatsen van de montage door de zuiging van een schip of een plakkaat drijfvuil. Stel de molenslip altijd zo in dat deze nog lijn kan geven als er te veel druk op komt te staan, zodat je montage én haak niet over de bodem schuift, met gevolg een botte haakpunt. Controleer ook regelmatig je montage, zeker als je in zware omstandigheden vist. Vissen is niet alleen beet krijgen en drillen, maar ook altijd op zoek gaan naar oplossingen.

RIVIERMATERIAAL 2

Rodpod: Gebruik een rodpod die stabiel is en waarvan je de voorpoten goed ver kan uitschuiven. De Skypod van Fox is hier een goed voorbeeld van. Het nadeel is het zware gewicht van dit soort rodpods. Zodra je losse steunen in de grond kan krijgen, is dat wel de beste oplossing. Je kan dan de hengels ook beter verdelen en gericht naar je hotspot laten wijzen.

Stretcher: Als je van plan bent op de rivier te vissen en je wilt een nieuwe stretcher aanschaffen, neem dan een model waarbij je de poten goed ver kan uitschuiven. In veel omstandigheden heb je die extra lengte wel nodig! Denk aan de basaltblokken of hele schuine kanten.

Tent: Deze gebruik ik liever niet, alleen als het regent of hard waait. Ik slaap het liefst in de open lucht. Mijn voorkeur gaat uit naar de Pioneer van Aqua Products. Dit vind ik de beste tent ooit gemaakt. Deze is zo opgezet en kan tegen een windstoot!

Ik bleef maar vangen, ook op plekken waar normaal gesproken geen water stond, maar waar de koeien liepen!

PERFECTE WATERSTAND

Het voorjaar van 2016 beleefde ik in Nederland mijn hoogtepunt op het gebied van riviervissen. De waterstand was perfect en deze bleef ook een paar maanden goed. Deze waterstand had ik nog nooit eerder had meegemaakt en het is daarna helaas ook nooit meer voorgekomen. Er werd zoveel water afgevoerd dat alle sluisdeuren wekenlang werden opengetrokken. Hierdoor was nog amper verschil te zien tussen eb en vloed. Dat hield in dat ik door bleef vangen, ook op plekken waar normaal gesproken geen water stond maar de koeien liepen! Zo ving ik naast de ‘Twee Kleur’, een oude bekende die normaal nooit zo ver zou komen, ook gemiddeld veel grotere en ook onbekende vissen als wat ik in al die jaren gewend was. Op 18 juli kon ik de jackpot delen samen met Lex. Tot op de dag van vandaag is dat voor mij een van de mooiste herinneringen op visgebied.

Het bericht Rivierverslaving verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Avonturen op de Columbia Rivier verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Naturals verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht De wraak van de weerhaak verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Winters geluk verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Karper sessie in de Franse Alpen verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Herfst aan de rivier verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst en foto’s: Bernd Brink

1. Je kunt niets vangen met oostenwind – Fout!

Ik heb uitstekend gevangen bij oostenwind. Ik denk dat deze misvatting twee redenen heeft. Ten eerste is westenwind overheersend in Europa. De windkant , dus oostoever, is daarom vaak de beste visplek. Veel vissers realiseren zich niet dat de westenwind daar de hoofdreden daarvoor is en vissen altijd op deze oever, zelfs als de wind oostelijk is. Maar de karpers zitten dan hoogstwaarschijnlijk aan de overkant!

De tweede reden is dat oostenwind vaak samengaat met een hogedrukgebied. Bij helder, hogedrukweer liggen de vissen meestal ondieper. Als je je haakaas dan op de gebruikelijke ‘succesdiepten’ aanbiedt, vis je de karpers voorbij. Misschien goed om dan eens een zigrig te proberen!

2. Wind is altijd goed – FOUT!

Ik heb altijd een goed gevoel als er een goede kabbel op het water staat. De oever waar de wind op staat is mijn eerste keuze. Alleen als de lucht veel kouder is dan het water kan de rustige, luwe kant beter zijn. De wind maakt het makkelijker om de vis te vinden. Doordat die zuurstof aanvoert, kan de wind er ook direct voor zorgen dat de karpers beter azen. Maar het kan soms ook te veel van het goede zijn. Een storm die grote golven veroorzaakt op een ondiep water, of ondiep zone zorgt ook voor veel turbulentie onder water. Ik vis dan vaak dieper als dat mogelijk is. Maar als er geen diepe zones zijn, zwijgen de beetmelders meestal. Het is duidelijk dat de vissen hun eetlust verliezen als ze voortdurend heen en weer worden geschud.

3. De beetmelders zwijgen als het windstil is – FOUT!

Een gebrek aan wind maakt het vaak moeilijk om de vis te vinden. Maar als het haakaas op de juiste plek aangeboden wordt, heb ik geweldige momenten beleefd. Vooral op grote wateren die bijna altijd in beweging worden gehouden door golven, profiteren karpers van het kalme water en voeden zich in zeer ondiepe zones die ze anders vermijden. Op een kalme nacht heb ik er geen probleem mee om mijn aas in minder dan 50 cm water aan te bieden, en het zijn niet alleen de kleinere exemplaren die daar azen!

4. Als het regent, bijten de vissen – FOUT!

Ik heb dit al ontelbare keren gehoord, vooral van niet-vissers. Ik weet niet hoe deze populaire wijsheid is ontstaan. Regen kan vissen inderdaad aanzetten tot eten. Na een warme periode brengt het zuurstof. Als er bomen boven het water hangen, spoelt de regen insecten in het water en de karpers weten dit. Hetzelfde geldt voor stekken waar water wordt ingelaten of afgevoerd. Maar je vangt de vis meestal NA de regen. Ik krijg zelden beet tijdens de regen. Vissen lijken niet van regen te houden. Dit geldt vooral voor lange, gestage regen. Dit was soms zo duidelijk te merken, dat de aanbeten alleen plaatsvonden tijdens korte onderbrekingen in de regen.

Ik heb twee vermoedens waarom regen een negatief effect heeft. Ten eerste het lawaai. Karpers kunnen goed horen, en het lawaai is onaangenaam. Mijn tweede gok heeft te maken met het zijlijnorgaan. Met dit langeafstandszintuig kunnen vissen drukgolven registreren, bijvoorbeeld wanneer een andere vis voorbijzwemt. Ze kunnen het gebruiken om zich te oriënteren en een obstakel in de verte te herkennen. Als er enorme hoeveelheden regendruppels op het water vallen, zijn er talloze drukgolven die dit laterale zijlijnorgaan verstoren. De oriëntatie wordt beperkt en vooral een naderende vijand kan slechter worden herkend. Ik ben ervan overtuigd dat de vissen daarom in hun veilige schuilplaats blijven in plaats van op zoek te gaan naar voedsel. Daarom vis ik dieper als het regent, waar ik nog steeds af en toe aanbeten krijg. In heel ondiep water blijven de beetmelders meestal stil.

5. Het is moeilijk om vis te vangen in de heldere zon! – KLOPT!

Als de zon hoog aan de hemel staat en fel schijnt, zijn de kansen op succes zelden goed. De vissen blijven dan in de bovenste waterlagen die overspoeld worden met licht. Ze zijn nu zelden in een vreetbui, tenzij er veel waterinsecten in het open water zitten. Dan moet het aas ook in open water worden aangeboden, bijvoorbeeld met een zig rig, om een vis toch tot aanbijten te verleiden. Een bodemhengel die ’s nachts nog aanbeten opleverde, ligt nu te diep. Bij helder weer leg ik daarom mijn haakaas overdag meestal veel ondieper.

6- Bij mist vang je niet goed – KLOPT!

Een lichte grondmist heeft geen effect. Dichte mist daarentegen, waarbij je geen 100 meter ver kan zien, is bijna een garantie voor een blank. Mist wordt gevormd wanneer vocht (waterdamp) condenseert op de fijnste deeltjes in de lucht. Om dichte mist te krijgen moet er veel waterdamp in de lucht zijn. Hoe warmer het is, hoe meer vocht de lucht kan vasthouden. Om veel vocht te laten condenseren, moet het veel kouder worden. Mist is dus altijd het resultaat van een temperatuurdaling en daar houden karpers helemaal niet van. Het is dus niet de mist, maar de kou die de beetmelders doet zwijgen. Zoals met bijna alle negatieve weersverschijnselen, helpt het dan soms om het aas dieper aan te bieden. Maar een ‘mistkarper’ zal altijd een zeldzame vangst blijven.

7. Karpers zeggen nee tegen hagel en sneeuw – KLOPT!

Of het nu hagel is die het water bekogelt of sneeuwvlokken die zachtjes op het water vallen, beide zijn bevroren water. Dit veroorzaakt een snelle temperatuurdaling. Zoals gezegd met mist, is dit vergif voor de vangsten. Nogmaals, wie diep vist, heeft de meeste kans op een koude vangst. Op zulke dagen kun je het beste naar een diep water gaan en de ondiepe parkvijver links laten liggen.

8. Je vangt geen karper bij vorst – FOUT!

Dat je geen karper kunt vangen bij koud weer is duidelijk ontkracht. Het is alleen moeilijker omdat vissen bij lage temperaturen minder eten. Maar koud water is niet altijd slechter dan warm water. Karpers houden van constante temperaturen. In november en begin december ligt de watertemperatuur vaak op zo’n 7 a 8 graden Celsius en daalt nog maar langzaam. Je kunt nu vaak veel beter vangen dan in de weken ervoor, wanneer de eerste vriesnachten de watertemperatuur snel met enkele graden laten dalen.

9. Het is moeilijk om vis te vangen als het echt warm is – KLOPT!

Karpers houden van warmte, maar dit geldt alleen zolang het zuurstofgehalte hoog genoeg is. Hoe warmer het water, hoe minder zuurstof het bevat. Vooral in ondiep, stilstaand water daalt het zuurstofgehalte dramatisch tijdens een hete periode. Vissen vermijden dan elke inspanning, inclusief vertering van voedsel. Als het al lukt, kun je nog steeds aanbeten krijgen in de koele ochtenduren in ondiep water. Diepe zandafgravingen en stromende wateren bieden dan betere kansen omdat daar het zuurstofgehalte meestal hoger ligt.

10. Lagedrukgebieden zijn goed, hoge druk is slecht – FOUT!

Luchtdruk speelt een grote rol bij het bepalen van ons weer. Veranderingen in luchtdruk zorgen voor veranderingen in het weer. Dit is waar veel van de vorige wijsheden samenkomen. Ik heb zowel in lagedrukgebieden als in hogedrukgebieden heel goed gevangen. Lagedrukgebieden kunnen omstandigheden creëren voor zeer goede vangsten. Bijvoorbeeld, na een hete periode (bijna altijd een periode met hoge luchtdruk), zorgt een naderend lagedrukgebied met harde wind en regenbuien, voor een hoge zuurstofinput. De voorheen trage karpers gaan dan vaak over tot een vreetbui.

Of wanneer, in de lente, de wind van een depressie het warme oppervlaktewater in een baai duwt en praktisch het hele bestand zich daar verzamelt. Logischerwijs zijn de vangstvooruitzichten daar heel goed. Uit dat soort voorbeelden wordt vaak de conclusie getrokken dat lage druk altijd goed is voor de vangsten. Ik zeg: nee, het komt door zuurstof- of temperatuurstratificatie onder invloed van de wind. Een stijgende hogedruk heeft deze positieve effecten niet. De wind neemt meestal af. Een gebrek aan wind kan ervoor zorgen dat de vissen zich meer verspreiden in het water en maakt het moeilijker om ze te vinden (zie stelling 2). Hogedruk geeft meestal helder weer, waardoor de vangkansen overdag afnemen (zie stelling 5).

De meest toepasselijke weerregel is: Slecht weer bestaat niet, het moet gewoon drie dagen stabiel zijn! Als een weerssituatie stabiel is, zijn de vangstvooruitzichten goed. Het maakt niet uit of het hoog of laag is. Als het weer verandert, zijn de kansen beter van hoog naar laag. Maar niet altijd, want een depressie kan ook koude regen brengen (zie stelling 4). En een koudegolf is nooit goed (zie stelling 7).

Het bericht Wel of geen Visweer – 10 Tips verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Het meer van Bled verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht De Grijze verscheen eerst op Beet Magazine.