Mokumse joekels

Grote voorn, meer is er bij Jan van Schendel niet nodig om hem enthousiast te krijgen. Als het dan ook nog eens om grote aantallen gaat is hij al helemaal niet meer te houden! Liever gisteren dan vandaag ging hij op pad om ze te vangen. Vlakbij de woonboot van ex-Beet redacteur Juul Steyn houden zich enorm veel en grote voorns op. Ideale ingrediënten voor een nieuwe aflevering Cityfishing!

Er is enorm veel viswater in Amsterdam, maar er zijn erg weinig goed bereikbare plekken. Nog maar kortgeleden had ik de mogelijkheid om Amsterdam eens aan de tand te voelen. De Da Costakade om precies te zijn en hoewel ik ervan overtuigd ben dat daar normaal gesproken echt goed te vangen is, vroor het precies in de nacht voor de visdag pittig en vielen de vangsten (waarschijnlijk daardoor) iets tegen. Binnen twee weken zag ik wat foto’s van ‘bakken van voorns’, die werden gevangen op maar enkele kilometers van waar ik had gevist in heel diep water. Al snel werd besloten tot een nieuwe Amsterdamse visdag en wat een prachtige dag is dat geworden!

De Borneokade ligt net iets ten oosten van het centrum van de stad en het eerste wat me bij aankomst opvalt is hoe relatief rustig het hier is. Je hebt hier echt niet het gevoel dat je middenin de grootste Nederlandse stad aan het vissen bent.

Royaal

Het water is hier langgerekt, langs de kade liggen woonboten en één van die boten wordt bewoond door ex-Beet redacteur Juul Steyn. Hij was het die me naar hier had gelokt. Zijn enthousiaste verhalen hebben ervoor gezorgd dat we nu voor een tweede maal in Amsterdam zijn neergestreken.

Juul is zelf visser in hart en nieren, hij begrijpt als geen ander wat wintervissen inhoudt. Vlak voor onze aankomst heeft hij de stek pal tegen een woonboot nog van wat voer voorzien. De stek is luxueus. Een royale houten steiger die aan één kant aan een woonboot grenst. En dat is als het goed is waar de vissen zich bevinden; onder die woonboot. Een prettige bijkomstigheid is dat het een perfect beschutte plek is. Geen overbodige luxe want het is echt hondenweer met volop regen en storm.

Het wordt hoe dan ook een bijzondere visdag, want dit is absoluut de diepste visplaats die ik in jaren heb bevist; zelfs pal tegen de eigen oever is het al 6 meter diep, op de stek tegen de 7 meter. Gedurende de hele dag heb ik om die reden ook met een compleet hengeldeel achter me gevist. Telkens als ik een vishaak moet ik dat extra hengeldeel volledig gebruiken om de vis uit het water te kunnen tillen! Zo diep is het hier.

Het vissen op diep water zorgt altijd voor een extra uitdaging. Het is veel moeilijker om aas en voer op exact de goede visplek te krijgen in vergelijking met het vissen op ondiepere wateren. Gelukkig is er maar weinig stroming en is de bodem redelijk vlak.

Ik besluit om het lokvoer iets extra te bevochtigen. Dit voer bestaat overigens uit precies dezelfde samenstelling die ik altijd en overal gebruik tijdens de wintermaanden bij het vissen op voorn; 1 liter van den Eynde Supercrack Voorn zwart en dat aangemaakt met zoveel mogelijk verse duivenmest. Duivenmest bevat vocht, wat in principe genoeg is om het voer mee aan te maken. Ik voeg er (in principe) dus geen extra water aan toe.

Baitdropper

Ik heb het nooit precies gewogen maar uit ervaring weet ik ongeveer hoeveel duivenmest er nodig is om deze hoeveelheid droogvoer te bevochtigen. Ik schat dat je toch wel 1 kilo duivenmest kunt gebruiken om die ene liter droogvoer de juiste vochtigheid te geven. Voor ondiepere wateren houd ik ervan om dit voer zo droog mogelijk te gebruiken. Door het grote percentage duivenmest verkrijg je een behoorlijk bindend lokaas met heel veel ‘werkende’ (stijgende en weer dalende) voerdeeltjes. Dit zorgt onder water voor een enorm lokkende werking op voorns!

Zo zonder extra bevochtigen vissen op deze grote diepte zou echter te riskant zijn. Vandaar dat ik het voer toch ietsje natter heb gemaakt. Ik voer 4 flink stevig aangedrukte voerballen met daarin flink wat casters en hennepkorrels. Ik ben ervan overtuigd dat mijn voerballen de bodem compact bereiken en pas daarna openbreken.

Om er nog zekerder van te zijn dat er ook los aas op de juiste stek belandt, maak ik gebruik van een zogenaamde baitdropper. Dat is een metalen kooitje met dekseltje die je heel makkelijk aan je haak kunt bevestigen. Dit kooitje kun je vervolgens volstoppen met voer naar keuze. Het ingenieuze aan dit ding is dat de onderantenne ergens tegenaan moet tikken om het aas vrij te geven. Met andere woorden, zet de baitdropper met de hengel op de bodem van het water, het dekseltje springt open en de inhoud komt naar buiten. Met deze dieptes heb je dit gewoon nodig. Het bijvoeren van los aas is geen optie; omdat je nooit weet waar het op de bodem terecht gaat komen. Daarnaast is de kans erg groot dat je onnodig veel kleine vis gaat aanlokken.

Puzzel

Ook al is er dan weinig tot geen stroming, je kunt op dit soort dieptes gewoon niet licht vissen. Ik besluit om vandaag mijn zwaarste handgemaakte ‘jachthavendobber’ te gebruiken: een lang, slank model met net onder de antenne een plat, wit vlakje. Een ongebruikelijk dobbermodel misschien, maar geloof me, voor mij werkt het prima. De dobber is 4,5 gram zwaar, de hoofdlijn is 14/00 en de onderlijn 12/00 mm. De gebruikte haak is een B711 Kamasan maat 15. Niet bepaald fijn materiaal, maar dat zou vandaag ook echt niet nodig zijn.

Het duurt misschien 30 seconden nadat de dobber voor het eerst in het water staat voordat ik de eerste vis al haak. Bij de volgende inzet gaat de dobber al niet meer staan en wordt het aas onderweg al gepakt. Tja, dan weet je natuurlijk dat er heel veel vis aanwezig is!

Het grootste ‘probleem’ in het begin is de relatief kleine vis; het is even puzzelen om de juiste manier te vinden om ook die grotere voorns aan de schubben te komen. Ik besluit allereerst om iets op de bodem te vissen, ongeveer een halve dobberlengte en verder zo direct mogelijk met al het lood bij elkaar pal tegen de onderlijnbevestiging. Verder worden de maden die ik in het begin gebruikte als haakaas vrijwel meteen vervangen door twee casters.

Nadat ik aardig wat kleinere vissen vang, wordt al snel duidelijk dat er wel degelijk grotere voorns aanwezig zijn. Vissen van 200 gram en meer wel te verstaan! Ik moet alleen zien uit te vinden hoe met name die te gaan vangen.

De oplossing is eigenlijk simpel; ik besluit al snel om flink wat aas bij te voeren, casters en hennep. De baitdropper bewijst vandaag absoluut zijn waarde! Al dat aas bereikt via de baitdropper de bodem en juist daar houden die grotere voorns zich nu op.

Deze tactiek werkt super, na een poos vang ik alleen nog maar grote voorns. Met zelfs een exemplaar dat zeker de 500 gram haalt. Fantastisch! Met in het achterhoofd die 6 meter diepte pal tegen de oever, kan ik het niet laten om daar ook twee ballen voer te droppen. Ik zal en moet daar ook even de dobber laten zakken! Meteen nadat het haakaas de bodem bereikt gaat de dobber onder en ook hier zijn de voorns van stevig formaat!

Feeder

Alles bij elkaar is dit echt een fantastische vissessie geworden. Mijn verwachtingen zijn waargemaakt en zelfs overtroffen! En dat ondanks de vrij korte duur van deze sessie. Het weer verslechterde en er werd sneeuw voorspeld, reden om op tijd in te pakken. Alles bij elkaar heb ik slechts een ruime twee uur gevist en toch wel een kilo of zes aan voorn gevangen. Als ik hier nog eens neer mag strijken dan is er één ding dat ik anders ga doen. Ik zal dan zeker ook voeren met maïskorrels, al dan niet gecrusht of geknipt in het voer. Ik weet bijna zeker dat je op die manier helemaal de grotere vissen kan uitsorteren. Tijdens die remise zal ik overigens ook mijn feederhengel meebrengen. Ik heb begrepen dat hier, naast al die voorns, ook enorm veel brasem te vangen is! Wat een schitterende visserij.

Duivenmest

Als je duivenmest in je voer wilt gaan gebruiken is het belangrijk dat je een goede duivenmelker vindt. Liefst iemand die net zo begaan is met zijn duiven als jij met de hengelsport. Zo iemand zal dagelijks de duivenkooien schoonmaken en juist dat is belangrijk. Duivenmest moet vers zijn om ermee te vissen. Dit kun je makkelijk checken door eraan te ruiken. Ruik je ammoniak? Dan is het niet vers! Verder is het allemaal betrekkelijk simpel. De mest wordt verzameld in een vorm naar keuze. Ik druk het in bakjes en vries het dan meteen in.

De beste tijd om mest te verzamelen is van november tot januari. In deze tijd krijgen de duiven geen medicatie en laten ze het minst veren lost. Met als resultaat; erg schone mest! Zelf gebruik ik de mest gewoon zo, rechtstreeks uit de kooi. Je kunt er echter voor kiezen om de mest te spoelen. Dit doe je door de mest in een panty te kappen en te spoelen met stromend water tot het moment dat het water dat de panty verlaat niet meer groen van kleur is. Door de mest te spoelen verliest de mest wel zijn bindende eigenschappen, dat is iets om rekening mee te houden!

Het bericht Cityfishing met JVS – Amsterdam verscheen eerst op Beet Magazine.

Streetfishing is inmiddels gemeengoed geworden van de hengelsport, maar gek genoeg ligt het accent voornamelijk op het roofvissen. Daar gaan wij dus maar eens verandering in brengen. Cityfishing, witvissend midden in stadskernen! Of daar brasems, voorns en consorten rondzwemmen? Reken maar van yes! Niemand minder dan witviscoryfee Jan van Schendel gaat speciaal voor jou op pad. We trappen af met Rotterdam, het Noordereiland!

Tekst Jan van Schendel, foto’s redactie

Er is geen stad in Nederland waar ik vaker heb gevist dan in Rotterdam. Noord Brabant en Limburg mogen in de ogen van veel vissers dan de echte wedstrijdbolwerken van Nederland zijn, voor mij, toch ras Brabander, ging de reis op weg naar allerlei viswedstrijden al vanaf het begin meestal in westelijke richting. De reden? Er waren veel en goede wedstrijden, met vaak volop vis en ook vaak meer vooruitstrevende wedstrijdreglementen met toen al vaak toegestaan het feeder- en matchvissen en vaak ook langer durende wedstrijden.

Bijna ieder viswater in Rotterdam en omgeving heb ik dan ook wel eens bevist en daarbij hoorde ook altijd, meestal in het najaar en tijdens de wintermaanden, het vissen op die imposante Nieuwe Maas; tussen laten we zeggen de Van Brienenoord- en Erasmusbrug. We hebben hier te maken met getijdenwater, je mag gerust spreken over een ruwe visserij die bovendien constant wisselde door opkomend en afgaand water en uiteraard de kentering.

Een mooie plek vinden was ook niet zo gemakkelijk en meestal was het zaak om vooral de achterpoten van het visplateau goed tussen de stenen vast te zetten. Anders kon je zomaar het water in schuiven.

Inmiddels wordt er in deze omgeving veel en veel minder gevist. Het is simpelweg lastig en duur parkeren tegenwoordig. Maar met een beetje creativiteit en informatie kom je een heel eind. Waarom al die moeite? Wel, ik was heel erg benieuwd hoe het vissen er nu is. Vroeger kon het er buitengewoon zijn, waarom zou daar verandering in zijn gekomen?

35 LOODHAGELS

Zo trok ik de stoute schoenen aan en besloot het Noordereiland in hartje Rotterdam eens op de korrel te nemen. Dit eiland splitst in feite de Nieuwe Maas met aan beide zijden van het eiland een (redelijk hoge) kademuur. Niet overal is te vissen trouwens, daarvoor liggen er teveel afgemeerde vrachtschepen. Vooral langs het smalste gedeelte van het water zijn er toch wel degelijk goede mogelijkheden.

Je kunt hier redelijk goed en, hoe is het mogelijk, gratis parkeren en het duurde dan ook niet lang voordat ik een mooie plek had gevonden op slechts enkele honderden meters van de Erasmusbrug en recht tegenover het Gerechtsgebouw.

Ik wist absoluut niet wat te verwachten vandaag en had dan ook zowel feeder- als vaste stokmateriaal meegenomen. Na het bekijken van de vissituatie leek me de vaste stok de meest logische optie en dus viel mijn keuze dan ook daarop. Ik wilde eigenlijk met vlagdobbers vissen  maar op het moment van aankomst was de echte kolkende stroming die je hier soms hebt al weg omdat het al bijna laag water was. Een gewone boldobber van 8 gram was dan ook meer dan zwaar genoeg, aangezien we de eerste uren met weinig stroming te maken zouden hebben.

Het leek me verder een ideaal moment om een Italiaanse loodmontage uit te proberen, een ketting van maar liefst 35 loodhagels waarmee je het haakaas bij obstakels op de bodem perfect daar langs of overheen kunt sturen. Ik voerde vooraf 8 flinke voerbollen en besloot om daarna constant kleine voerballetjes bij te voeren met daarin wat casters en maden.

FEEDER

Het resultaat viel alleszins tegen. Hoewel de situatie perfect leek ving ik maar amper wat; 2 voorns en enkele zwartbekgrondels om precies te zijn. Onbegrijpelijk! Na zo’n anderhalf uur proberen besloot ik dan ook mijn feederhengel uit het foedraal te halen. Wat verder uit de kant had ik vis zien draaien in het oppervlak. Winde, brasem? In ieder geval vis van formaat. Meestal is dat een goed teken en wil dat ook wel zeggen dat deze vis wil azen. Nou, dat zou even later blijken ook.

Het water was inmiddels nog verder gezakt en het bleef nog vrij lang redelijk doorstromen. Ik peilde snel de diepte en er leek geen enkele goede reden te zijn om verder te vissen dan zo’n 30 meter waar het zo’n 6 à 7 meter diep was. Snel voerde ik 3 plastic voerkorfjes met daarin veel maden en casters. Toen snel de onderlijn aan de montage met  3 maden op een haak 14 en vissen maar.

KNOTSVOORNS

Ingooien en de montage aan een strakke lijn naar de bodem laten zakken met de hengeltop naar beneden. Het wachten kon beginnen. Nou, nee dus! Geloof het of niet, echt direct werd de feedertop kromgetrokken. Even later kon ik een kerngezonde brasem van zo’n 800 gram netten. Om een lang verhaal kort te houden, er zat op die afstand enorm veel vis, ze lagen gewoon opgestapeld. Nooit lag het aas langer dan een minuut in het water voordat de volgende vis weer gehaakt was. Wat een schitterende visserij.

Wat opviel was dat de brasems niet echt de overhand hadden, hoewel ik er daar toch een flink aantal van ving, waaronder enkele anderhalve kilo vissen. Daarnaast ving ik namelijk knotsen van voorns, inclusief een vis van wel 700 gram.

Ook rondom het wisselen van het getijde, toen het een tijdje maar amper stroomde, bleef ik goed vangen al was het typisch dat juist op dat moment ook kleinere kolbleien het aas pakten. Even later begon het steeds sneller naar links te stromen en kwam het water snel op. Geen probleem, ik kon nog net doorvissen met mijn 55 grams plastic korf door mijn hengel simpelweg in de hand te houden en mee naar voor te bewegen zonder dus de hengelsteun te gebruiken. Iedere inworp betekende immers telkens weer binnen enkele tellen een vis!

Zo beleefde ik hier een werkelijk schitterende visdag en ik kan iedereen aanraden om hier eens een hengeltje uit te werpen. Ik ben ervan overtuigd dat je hier met de vaste stok, ook al lukte dat nu niet meteen, vaak heel succesvol kunt zijn en voor het feederen is deze plek werkelijk geknipt. Het zijn  bovendien echte vissen die je hier vangt. Echte vechters die allemaal kerngezond zijn. Anders kunnen ze ook gewoon niet overleven bij deze omstandigheden. Zorg wel voor een schepnetsteel die lang genoeg is. De kademuur is namelijk redelijk hoog.

Het bericht Cityfishing met JVS – Rotterdam verscheen eerst op Beet Magazine.