Tekst en foto’s: Leon Versaevel

De eerste keer dat ik naar Zweden trok, was in 2007. Samen met drie vismaten gingen we snoeken in Västervik, aan de Baltische Oostkust. Ik dacht toen al: als ik later een zoon krijg, wil ik in dit land met hem vissen! In 2013 en 2014 ging ik er samen met mijn vrouw op vakantie: een huisje aan het water, bootje erbij en lekker heel de dag op het meer vertoeven. Ik stond veelal met de hengel in de hand, en mijn vrouw kon lekker een boekje lezen en zonnen. In 2016, 2019, 2020 en 2021 trok ik er weer heen, met een steeds verder uitgebreid gezin, en om het af te maken ging ik ook twee keer een weekje snoeken met mijn beide zwagers en broer op een klein meer in Värmland, een provincie in het westen en midden van Zweden.

Droom

Maar in 2024 kwam mijn droom dan toch uit: mijn oudste zoon Thom kon mee. Hij vindt vissen helemaal geweldig en het werpen had hij al goed onder de knie gekregen door veel oefenen met zijn vader. Ik koos er bewust voor om naar de Baltische Zeekust bij Karlskrona te gaan. Ik had bij mijn eerdere trips namelijk wel gemerkt dat het vissen op de meren niet altijd eenvoudig was en dat het vinden van de snoek soms een erg moeilijke opdracht was. De meren zijn vaak erg diep en trollen is vaak de enige effectieve manier om de snoek te vinden. Ik wilde met mijn toentertijd 9-jarige zoon wel graag wat actie, want anders wordt het op die leeftijd lastig om geboeid te blijven. De Baltische Zeekust is wat dat betreft the place to be! Wij gingen in oktober en in die periode van het jaar ligt de snoek daar in tegenstelling tot Nederland extreem ondiep. Dieper dan een centimeter of 80 water moet je ze niet zoeken, en dat levert een hele leuke visserij op. De grote stukken kunstaas kunnen thuisblijven, want de Baltische snoeken lijken daar in deze tijd van het jaar geen interesse voor te hebben. Kleine shads, zoals de Westin Shadteez van 9 cm of de Savage Gear Craft Shad van 8,8 cm op een loodkop van 3,5 gram, werken echter uitstekend. Houd je hengeltop omhoog en de wartel van de onderlijn net boven het water; de aanbeten zijn dan snoeihard. Door de ondiepte en het heldere water zie je ze vaak ook toeslaan, en dit gegeven, in combinatie met de aantallen die je vangt, maakt deze visserij zo spectaculair. De snoeken zijn niet heel groot: gemiddeld ongeveer 70 cm, met uitschieters naar 90 cm. Een metersnoek komt daar niet heel vaak voor; daar maak je meer kans op in Nederland volgens mij.

Quality time

We hadden een huisje en een goede visboot van Zweedse mensen gehuurd in de buurt van Karlskrona. Ik kan het iedereen aanraden om zoiets een keer een week met zoon of dochter te doen! Lekker samen heel de dag vissen, daarna van een lekkere maaltijd genieten bij de McDonald’s of de Subway, dan nog een poosje uitbuiken op de bank en vervolgens naar bed. En de volgende dag begint het hele feest weer opnieuw! Het was een hele geslaagde vakantie en we besloten in 2025 weer terug te gaan naar dezelfde plek in hetzelfde huisje. De eigenaar van het vakantiehuisje had in de tussentijd de visboot vervangen. Hij had een Linder Arkip 460 met 50 pk-motor erachter en een Minn Kota Powerdrive Riptide erop aangeschaft. Ook zat er een Garmin Echomap met Navionics-kaart op de boot. Dat was een flinke upgrade ten opzichte van de boot die we het jaar ervoor hadden. Zeker met de Minn Kota Powerdrive Riptide konden we de rietkragen nu perfect uitkammen. Ook de ankerfunctie op deze elektromotor is erg handig bij deze visserij. Het liep heel de week erg lekker en Thom had zijn PR aangescherpt naar 93,5 cm. Toen we aan de laatste dag begonnen, stond de teller op 83 snoeken en we waren ervan overtuigd dat we de 100 gingen halen! Maar dit liep toch even anders…

“We zouden de 100 wel halen – dachten we…”

Kustwacht

Op vrijdag 24 oktober waren we lekker aan het vissen in onze favoriete baai waar we heel de vakantie al heel erg goed vingen. Rond een uur of 10 kwam er een vliegtuig laag over de baai gevlogen. We keken naar het schouwspel en visten daarna weer vrolijk verder. We hadden inmiddels alweer 5 snoeken in de boot gehad en de teller stond op 88 stuks. Die 100 gaan we halen! Of misschien toch niet… Ongeveer drie kwartier nadat het vliegtuig was overgevlogen, kwam er namelijk een boot onze kant op varen. Het bleek de kustwacht van Karlskrona te zijn. De twee mannen van de kustwacht lieten me foto’s zien die genomen waren vanuit het vliegtuig dat eerder die morgen overvloog en vroegen aan mij of wij de personen op de foto waren. Ik zei uiteraard: ja, dat zijn wij. De twee kustwachtmedewerkers vertelden ons dat we aan het vissen waren in een verboden gebied. Ik was verbaasd en vroeg hoe ik dat had moeten weten. Er staan geen waarschuwingsborden of iets dergelijks bij de baai. Het antwoord was dat ik dat zelf had moeten opzoeken op het internet.

Nu had ik voor mijn vakantie gezocht naar regels over het vissen. Ik had gevonden dat er geen vergunning nodig is voor het vissen in het betreffende gebied en dat er bepaalde vistechnieken en aassoorten verboden waren. De boot had een 50 pk-buitenboordmotor erachter, en daarvoor heb je in Nederland een vaarbewijs nodig, maar in Zweden hoeft dit niet. Daar moet je een vaarbewijs hebben als je boot langer is dan 12 meter. De snelheid speelt geen rol. Kortom, ik had me ingelezen op internet, maar ik had niets gevonden over verboden gebieden. Ik verwachtte er met een waarschuwing van af te komen, maar de kustwacht had andere plannen met ons. Ze wilden mijn ID-kaart zien. Die lag in mijn vakantiehuisje. Dat lag vlak bij de baai, dus ik vroeg de mannen achter me aan te varen. Helaas paste hun boot niet onder het bruggetje door en dus spraken we af dat de twee kustwachtmedewerkers naar mijn vakantiehuisje zouden komen met de auto. Ik begon al een beetje nattigheid te voelen: waarom zouden ze zo moeilijk doen tegen een vader en zijn zoon uit een ander land die per ongeluk op een verkeerde plek aan het vissen zijn?

DNA

Na drie kwartier kwamen de mannen bij mijn vakantiehuisje aan en toen begon het feest. Ze vertelden me dat ze me gingen verhoren en dat er via de telefoon een tolk aanwezig zou zijn. Het verhoor duurde twee uur en tijdens het verhoor werd mij verteld dat ik een boete kreeg van 28.200 Zweedse kronen. Dat is 2650 euro! Ik viel bijna achterover van mijn stoel en ik vroeg aan de twee kustwachten of het wel helemaal goed ging in hun bovenkamers. Ze vertelden me dat ze de Zweedse wet navolgden en dat ik een misdaad had begaan. Ik begreep er helemaal niks meer van! Een misdaad? Dit? Ze voegden er nog aan toe dat ze in Zweden met boetes werken die afhankelijk zijn van je salaris. Hoe meer je verdient, hoe hoger de boete is dus. De kustwachten gingen weg en ik ging verbouwereerd op de bank in mijn vakantiehuisje zitten. Na één minuut werd er op de deur geklopt: daar stonden ze weer. Ze waren nog wat vergeten: ze moesten mijn DNA nog afnemen! Toen brak mijn klomp helemaal! Je bent op vakantie met je 10-jarige zoon, lekker aan het vissen, en van het ene op het andere moment ben je een crimineel. Zoals ik al vertelde was dit mijn tiende bezoekje aan het land, en ik had nooit verwacht dit daar mee te moeten maken.

Gevangenisstraf

Dat dit en een aantal andere gebieden voor een bepaalde tijd in het jaar verboden zijn voor visserij op snoek, heeft te maken met de huidige stand van de snoekpopulatie in de Baltische Zee. Deze is al meerdere jaren na elkaar steeds verder aan het afnemen. Dat komt doordat er steeds minder paaiplekken voor de snoek aanwezig zijn, door toedoen van de mens. Ook is de haringstand sterk afgenomen, waardoor zeehonden snoek op hun menukaart hebben gezet. The predator has become the prey! Uiteraard wil ik als snoekvisser graag bijdragen aan het herstel van de snoekpopulatie, maar dan moet dit wel duidelijk uitgedragen worden door de instanties die daar verantwoordelijk voor zijn. Zeker als daar zulke hoge straffen op staan! Ik heb het naderhand nagezocht en het klopt dat vissen in een verboden gebied in Zweden wordt bestempeld als een misdaad. In de wet staat dat als men vist in een verboden gebied en dit expres of door nalatigheid doet, er afhankelijk van de ernst van de overtreding een straf kan worden opgelegd variërend van een boete tot een gevangenisstraf van maximaal een jaar!

Onduidelijkheid

Op het moment dat dit allemaal plaatsvond, had ik niet door wat er allemaal gebeurde. Nadat ik rustig over het voorval had kunnen nadenken echter, begreep ik dat ik werd beschuldigd van een misdaad door nalatigheid. Daar was ik het evenwel grondig mee oneens. De verboden gebieden zijn namelijk niet voorzien van waarschuwingsborden, en als je in het Nederlands op het internet naar verboden gebieden in Blekinge zoekt, vind je niks. Pas als je de zoekterm vertaalt naar het Zweeds, krijg je sites te zien waarop de verboden gebieden aangegeven staan. De informatie op de verschillende sites verschilt echter, en sommige sites zijn gewoon niet bereikbaar. Al met al een zeer onduidelijke situatie dus! De beschuldigingen heb ik dan ook aangevochten in de rechtbank van Karlskrona. De boete is na de rechtszaak gelukkig vernietigd, maar het duurde maanden voordat de zaak afgerond was. Ook heb ik een klacht ingediend bij de Zweedse ombudsman, die vervolgens een onderzoek is gestart naar de DNA-afname. In de daaropvolgende reactie van de kustwacht werd toegegeven dat de DNA-afname disproportioneel en onnodig was in deze zaak, en dat de kustwacht de interne procedures hierover gaat herzien. Ook heb ik de aanklager en de kustwacht een document toegestuurd waarin ik laat zien dat de beschuldiging van nalatigheid onterecht was. Ik hoop dat men daar in de toekomst wat mee gaat doen, want Karlskrona is een populair visgebied, ook voor mensen die niet uit Zweden afkomstig zijn. Het is uiteraard de verantwoordelijkheid van de visser om de regels te kennen van het water waar je gaat vissen. Maar de beheerder van het water is bij wet verplicht de regels die gelden duidelijk en voor iedereen zichtbaar te maken. Dat waren ze hier even vergeten!

Beroemd

Ergens in maart 2025 kreeg ik opeens een telefoontje uit Zweden. Het was de lokale krant P4 Blekinge. Ze hadden mijn klacht aan de ombudsman gelezen, want het rapport van de ombudsman is online openbaar in te zien. Ze wilden me graag interviewen over de situatie. Ik heb toen ’s avonds met die journalisten gebeld en het interview is op de Zweedse radio uitgezonden. Op de avond van het interview met de radio kreeg ik een sms, dit keer van de landelijke Zweedse televisiezender TV4. Ook zij wilden mij interviewen over het voorval. Dat resulteerde in een artikel dat op hun internetpagina werd geplaatst. Ik vond het heel bijzonder om dit allemaal mee te maken. Je gaat lekker een weekje snoeken met je zoon, en opeens ben je onderwerp van gesprek in de Zweedse media. Achteraf klinkt dit misschien gewoon als een spannend verhaal, maar neem van mij aan dat het ook een hoop stress en gedoe veroorzaakt om erachter te komen wat er precies gebeurd is en waar je van beschuldigd wordt. Ook is het lastig om uit te vogelen waar je moet zijn met je vragen en je klachten, en hoe je zoiets moet aanvechten bij een rechtbank in een ander land. Ik weet ook nog steeds niet wat er met mijn DNA is gedaan en wat er verder mee gaat gebeuren… Zo zie je maar weer dat je altijd op je hoede moet zijn wanneer je naar het buitenland gaat om te vissen. Andere cultuur, andere opvattingen, andere regels en wetten. Als je je trip bij een respectabel reisbureau boekt of met een lokale visgids op pad gaat, heb je daar minder last van: die mensen kennen de regels altijd wel. Maar als je alles zelf regelt en alleen op pad gaat, bestaat het gevaar dat je dingen mist. Aanstaande oktober gaan we weer. Het zou mooi zijn als er dan een mooi groot en duidelijk waarschuwingsbord bij de baai staat!

CHECK HET ARTIKEL ONLINE EN RADIO INTERVIEW

Het bericht Dure snoeken verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst en foto’s: Rico ’t Mannetje

Het zijn zeker niet de snoeiharde aanbeten waar bijvoorbeeld de zeebaars zo bekend om staat. Persoonlijk vind ik de ruisvoorn simpelweg één van de – misschien zelfs wel dé – mooiste zoetwatervissen van Nederland. Hoe groter ze zijn, des te mooier ze worden. De vuurrode vinnen en de oranje/gouden gloed op de schubben zijn werkelijk een lust voor het oog. Het is dan weer keer op keer een feestje wanneer ik weer met zo’n prachtige vis op de foto mag. De ruisvoorn mag dan wel niet zo spectaculair zijn qua fysiek vermogen, maar kan wel ontzettend schuw en behoorlijk kieskeurig zijn als het gaat om aasvoorkeur. Het zijn niet alleen vegetariërs, maar ook rovers van de bovenste plank! Insecten en insectenlarven, maar ook kleine jonge vis zijn niet veilig in de buurt van deze vis.

LEEFGEBIED

De ruisvoorn komt in heel Nederland voor. Van kleine slootjes bij jou in het dorp, tot aan de vele grote zoetwaterplassen die Nederland rijk is. Vooral helder, stilstaand of rijk begroeid langzaam stromend water is waar ruisvoorn zich thuis voelt. Fiets je regelmatig door de polder? Kijk dan eens in de watertjes om je heen en zult je verbazen hoeveel er eigenlijk rondzwemmen. Dit geldt natuurlijk over het algemeen voor de kleinere vissen. De grote vissen laten zich niet zo makkelijk zien. Maar, met een goede polaroidzonnebril en enige kennis van het water, kun je soms heel grote ruisvoorns tegenkomen. Oók in de watertjes waar je dat niet snel verwacht.

De afgelopen jaren ben ik mij steeds meer in het vissen op grote ruisvoorn gaan verdiepen. Het voordeel van een allround sportvisfanaat is dat je in heel veel gebieden terechtkomt. Makkelijke, maar soms ook minder toegankelijke plekken. Plekken waar je ‘per ongeluk’ opeens heel andere mooie vissoorten tegenkomt. Stekken die je een totaal andere kijk op een bepaald water kunnen geven. Zo’n soort gebeurtenis bracht mij naar grote ruisvoorn… Voorheen hield ik mijzelf, tijdens het ruisvoornseizoen, met allerlei visserijen bezig. Dat terwijl ik wist dat de ruisvoorn zich in een bepaald gebied ophield. Tegenwoordig doe ik dat totaal anders. Als ik één ding heb geleerd, is het wel dat wanneer je weet dat ze op een bepaald stuk zitten, je niet te lang moet wachten om te proberen er één te vangen.

Misschien wel dé mooiste zoetwatervis van Nederland, ruisvoorn!

Voordat je het weet zijn ze vertrokken en zie je ze voorlopig niet meer terug. Profiteren van de korte aanwezigheid is dus iets wat je zeker moet doen! Met name rond het paaiseizoen van de ruisvoorn wordt het ineens een stuk interessanter om achter deze grote vissen aan te gaan. Net zoals bijvoorbeeld karper en brasem, zoeken deze vissen in het voorjaar de ondiepte op om zich klaar te maken voor de paai. Ruisvoorn lijkt dit als eerste te doen in vergelijking met eerder genoemde vissen. Het voorjaar is dé periode voor grote ruisvoorn!

DE VISSERIJ

Ben je een fanatieke karpervisser die graag struinend de karper opzoekt? Dan snap je waarschijnlijk de spanning, vreugde én voldoening wel van deze visserij. Zeker wanneer je eindelijk die targetvis vangt, waar je al weken achterna zit. Steeds geeft de vis zich niet thuis wanneer je voor de zoveelste keer je aasje deponeert in de baan die hij zwemt. Maar wanneer de vis dan eindelijk toehapt en op het matje ligt, doet je dat alle moeite en tijd vergeten. De manier van vissen lijkt dus vaak enorm op de karpervisserij, alleen het materiaal dat je nodig hebt is een stuk lichter.

Zoals ik al aangaf ben ik een allround visser. Ik heb dan ook met enige regelmaat last van keuzestress. En die keuze maken is soms erg lastig voor mij. Zo had ik mij afgelopen voorjaar voorgenomen om een lange periode, wanneer de omstandigheden gunstig zouden zijn, de focus op de grote ruisvoorn te leggen. Even geen afwisseling tussen bijvoorbeeld de karper- en zeeltvisserij. Nee, de volle concentratie eens echt gericht op de grote ruisvoorn. De jaren ervoor ben ik al regelmatig succesvol geweest met het vangen van ruisvoorn. Alleen had ik sterk het gevoel dat ik steeds te laat was en dat het beste moment eigenlijk al voorbij was. Ik besloot dan ook om mijn aanpak dit keer over een hele andere boeg te gooien…

JUIST MOMENT

Eind februari 2019 hadden we te maken met extreem warme temperaturen voor de tijd van het jaar. Op sommige plaatsen kwam het kwik zelfs even boven de 20 graden Celsius. De watertemperatuur, zeker op de ondiepe stukken, zou nu rap moeten stijgen. Op een vrije middag besloot ik dan ook om wat watertjes af te lopen. Op de eerste stek zag ik geen teken van leven. Ik besloot snel naar de volgende stek te gaan. Ook hier kon ik geen ruisvoorn spotten. Zou het dan toch nog te vroeg zijn?

Ondanks de hoge temperaturen van de afgelopen week, kon ik me bijna niet voorstellen dat er nergens ruisvoorn te spotten was. Ik had me er min of meer al bij neergelegd dat ik misschien toch te vroeg was. Het is immers ook eind februari! Al denkend loop ik terug naar de auto en plotseling schiet mij opeens iets te binnen. Ik wist nog een uithoekje van een watertje niet ver hier vandaan. Dit stukje water (een dode zijarm van een grote plas) ligt compleet in de luwte en er staat nog geen 30 centimeter water. Hoewel ik hier nooit eerder ruisvoorn had gespot, heb ik de potentiële plek wel onthouden. Ik besloot er snel even te gaan kijken.

Bij aankomst zie ik meteen twee mooie ruisvoorns genieten van de eerste warme dag van het jaar. Omdat dit heel schuwe vissen zijn en er nog amper begroeiing staat langs de oevers, is het noodzaak extra voorzichtig te zijn wanneer je dit soort vissen benadert. Op m’n knieën sluip ik zachtjes naar de waterkant. Ik werp mijn dobbermontage met een trosje maden voorbij deze twee ruisvoorns en trek heel voorzichtig het aas terug in de buurt van de vissen. Na enkele seconden komt één van de vissen zachtjes, maar duidelijk, naar het aas gezwommen. De vis raakt met zijn lip even de maden aan, maar schenkt er vervolgens geen aandacht meer aan. Wat ik ook probeer, het lukte me niet om één van deze vissen in verleiding te brengen. Afijn, het goede nieuws is dat ik ruisvoorn heb gespot. Nu moet ik ze alleen nog aan het azen krijgen.

Helaas zouden dit de eerste twee, maar voorlopig ook de laatste twee grote ruisvoorns zijn die ik zou zien. In het vroege voorjaar ben je extra afhankelijk van zon die het wateroppervlak net even een paar graden doet stijgen overdag. Met donker weer (bewolkt en wind) kun je het in het vroege voorjaar wel vergeten. En aangezien er ook nog fulltime gewerkt moet worden, moet alles net even precies goed samenvallen.

WIE HET EERST KOMT…

Het is inmiddels eind april en een warm Paasweekend is voorbij. Ik ben doordeweeks een dag vrij, maar de weersvoorspellingen (bewolkt en best wat wind) zijn niet echt gunstig voor de ruisvoorn. In de ochtend besluit ik om een paar vroege voorjaarszeebaarzen achterna te gaan. Maar wanneer in de middag de zon zich toch laat zien en de wind wat gaat liggen, beginnen bij mij de alarmbellen te rinkelen. Ik switch thuis snel mijn uitrusting.

Een typische stek waar je misschien wel ruisvoorn kunt verwachten. De ene keer willen ze levend aas en soms hebben ze meer trek in iets vegetarisch.

MATERIAAL

De hengel die ik gebruik is een drie meter lange hengel met een werpgewicht tot tien gram. Daarop een kleine/lichte 2500 serie molen met een dunne (16/00) nylon hoofdlijn. Mijn dobbermontage maak ik op een 15/00 fluorocarbon onderlijn van circa anderhalve meter lang. Als beetindicator gebruik ik een inline vlokdobber met daarboven een rubber stoppertje. In plaats van knijploodjes, gebruik ik altijd tungsten sinkers van Korda. Dit heeft namelijk een hoop voordelen ten opzichte van gewoon knijplood. Tungsten is zacht en beschadigt de lijn dus niet. Makkelijk, want je kunt deze dan meteen als stopper gebruiken om afstand te houden van je aas. Daarnaast heeft het meer gewicht dan lood en heb je meteen een aardig werpgewicht om je dobbermontage wat verder uit te werpen. En last but not least; tungsten heeft een doffe kleur en schittert niet als (normaal) lood in de zon. Dit lijkt niet veel uit te maken, maar dit maakt in de praktijk een hoop verschil. Als haak gebruik ik altijd de Gamakatsu LS-3513F. De brede haakbocht zorgt voor een mooie aaspresentatie en een goede inhaking.

AAS

Het aas dat ik altijd meeneem is witbrood, maden en mais. Ik varieer regelmatig met het aas, maar ik voer nooit! De kans is namelijk groot dat je meeuwen, eenden of andere ongewenste dieren naar je stek lokt. Gebeurt dit, dan ben je meteen kansloos. Zeker als het gaat om grote ruisvoorn. De ene keer willen ze levend aas en soms hebben ze meer trek in iets vegetarisch. Ook draag ik altijd een polaroidzonnebril om beter zicht te krijgen wat er in het water gebeurt.

De eerste is zonder twijfel één van de grootste ruisvoorns die ik ooit heb gezien en rijd naar de supermarkt voor vers brood en mais. Maden heb ik gelukkig nog in de koelkast staan na een feedersessie van het afgelopen weekend. Onderweg naar de eerste stek, zie ik meteen in een zijslootje een school kleine ruisvoorn aan het wateroppervlak liggen. Dat is een gunstig voorteken. Een stukje verderop kom ik aan waar ik de grote ruisvoorns verwacht. De eerste blik over het water belooft niet veel goeds. Maar na een paar minuten spotten, zie ik dan toch een serieuze ruisvoorn voorbij zwemmen. Ik volg hem, werp hem meerdere malen aan, maar hij kijkt totaal niet om naar het aas.

Het riet is inmiddels al lekker gegroeid en ik besluit om mezelf een beetje verdekt op te stellen. Niet veel later komt (waarschijnlijk) dezelfde vis voorbij gezwommen. Dit is echt een heel serieus exemplaar. Ik werp mijn montage met een trosje maden in de baan van de vis. Maar net wanneer ik denk dat deze eindelijk komt, verschijnt er van onder een paar afgebroken takken een andere ruisvoorn. Heel even liggen ze recht tegenover elkaar, starend naar het trosje met maden. De eerste is zonder twijfel één van de grootste ruisvoorns die ik ooit heb gezien. Ik hoop dan ook dat deze als eerste zal toehappen. Maar het is juist de vis die onverwachts tevoorschijn kwam, die het trosje met maden genadeloos naar binnen werkt. Ik zet de haak en na een korte felle dril land ik de eerste ruisvoorn van het jaar. Het meetlint geeft een lengte van 40,5 centimeter aan! Wat een prachtvis… Maar meteen denk ik terug aan twee minuten geleden. De ruisvoorn die ik eigenlijk achterna zat. Deze vis moet wel een eind voorbij de 40 centimeter zijn geweest. Nog enkele uren na het vangen van mijn eerste ruisvoorn van het seizoen, ga ik op zoek naar deze vis. Maar helaas, de vis is nergens meer te vinden.

PASSENDE PUZZELSTUKJES

Het is begin mei en de dagen worden langer. Meer zonuren en de temperaturen gaan al richting de 20 graden Celsius. Het is maandag en het mooie voorjaarsweer brengt mij in bepaalde gedachten tijdens het werk; bij die ene grote ruisvoorn… Soms heb je gewoon zo’n voorgevoel dat er iets moois kan gebeuren. Ik moet vanavond, na mijn werk, zo snel mogelijk terug naar de plek waar ik die absurd grote ruisvoorn tegenkwam!

In de avond valt mij meteen de activiteit op aan het wateroppervlak. Een blik over het water doet mijn hart sneller kloppen. Ik zie meteen een school van zeker vijf grote ruisvoorns aan het wateroppervlak azen. Heel voorzichtig benader ik deze tot werpafstand. Ik werp mijn dobber met een kleine vlok achter de school met ruisvoorn en trek het aas voorzichtig terug tot tussen de azende ruisvoorn. Ik heb meteen hun aandacht. Eén vis twijfelt geen moment en komt direct naar het aas gezwommen. Ik kan mijn vlok niet meer zien, maar ik zie de vis vlak voor mijn dobber afzakken. Enkele seconden later gaat de dobber onder en zet ik de haak. Hangen! Ik voel meteen dat dit een grote ruisvoorn is. Na een korte spannende dril kan ik de vis uiteindelijk scheppen. Wat een bak! Ik leg de vis op het meetlint en zie dat de staart 45 centimeter aanwijst. Wauw! Ik zet de vis niet meteen terug, maar besluit hem in het water in een groot drijfnet te leggen. Op deze manier weet ik zeker dat ik kans maak om er nog één te vangen.

De school ruisvoorns heeft zich inmiddels door dril van de vis verplaatst naar een stuk verderop. Ik besluit om precies hetzelfde te doen. Opnieuw ligt mijn vlokje tussen de ruisvoorns en zinkt tergend langzaam naar beneden. Langzaam zie ik een grote bek open gaan, waarin het vlokje volledig verdwijnt. Heel even denk ik dat het om een kleine karper gaat. Maar wanneer ik de haak zet, zie ik meteen dat dit één van de grootste ruisvoorns moet zijn die ik ooit heb gehaakt.

Door het riet en het wier wordt de dril nog wat spannend gemaakt. Maar uiteindelijk kan ik ook deze vis scheppen. De eerste blik op deze vis zal ik nooit meer vergeten. De vis is in alles extreem. De lengte, de hoogte en die kleur… Ongelooflijk! Ik leg de vis op het meetlint en tot mijn vreugde zie ik dat de vis tot iets over de 48 centimeter in lengte gaat! Dit is verreweg de grootste ruisvoorn die ik ooit heb gezien.

Snel stop ik de vis bij de andere ruisvoorn in het drijfnet. Heel even pak ik een momentje om alle adrenaline en vreugde op me in te laten werken. Op dit moment heb ik 93 centimeter ruisvoorn in mijn net en niemand in de buurt om foto’s te maken. Ik ben vaak alleen op pad en kan redelijk (met behulp van een statief) foto’s maken. Maar dit is zo bijzonder. Het risico op mislukte foto’s wilde ik zeker niet nemen. Niet vandaag! Deze vangst is uniek. Ik bel snel één van mijn vismaatjes op. Gelukkig is hij ook nieuwsgierig naar deze vangst en wil graag wat foto’s komen maken. Bezweet en hijgend komt hij even later aangerend.

“Nou laat ze maar eens zien”, zegt hij. Even later kan hij in het laatste avondlicht een aantal mooie plaatjes schieten. Super, een moment om nooit meer te vergeten!

KERS OP DE TAART

De volgende avond kan ik het niet laten om nog eens terug te gaan. Hetzelfde water, dezelfde aanpak. Daar waar ik gister nog succes had en meerdere grote ruisvoorn zag liggen, lijkt het nu wel uitgestorven. Op een paar kleine ruisvoorns na, valt er weinig te zien.

Ik besluit hier niet lang te blijven en meters te maken. Na een kleine wandeling zie ik in de verte een viertal ruisvoorns mij tegemoet zwemmen. Snel werp ik mijn vlok in de baan van de vissen. Eerst zwemmen ze alle vier voorbij, maar wanneer er één besluit terug te keren, volgt de rest van de school meteen. Ik weet niet wat ik zie. Van totaal geen interesse, naar het plotseling ontstaan van voedselnijd. Ze willen alle vier dezelfde vlok en al snel hapt de eerste toe. Helaas sla ik mis. Maar de vlok valt in het water uit elkaar en ik zie dat de vissen zich ontfermen over het achtergebleven brood. Vlug doe ik een nieuw vlokje aan m’n haak, werp deze meteen tussen de ruisvoorns en binnen enkele seconden is het nu wel raak. Tijdens de dril van deze ruisvoorn zwemt er steeds een andere vis mee. Dat is toch wel bijzonder. Zo schuw en schichtig als ze normaal zijn, lijken ze nu opeens nergens bang voor te zijn. Na het landen van deze vis, stop ik de ruisvoorn in mijn drijfnet. Het kan niet lang duren voordat ik ook een tweede vis haak. Ze zijn op dit moment zo gretig… En inderdaad, de volgende worp is meteen weer raak. Opnieuw een prachtige dubbel. Iets kleiner dan de dag ervoor, maar met een lengte van respectievelijk 40 en 46 centimeter is ook dit een geweldige vangst!

DE BALANS

Uiteindelijk kan ik deze week meerdere 40 centimeter-plus vissen vangen. Ook met de vlieghengel pak ik nog twee mooie vissen. Soms moet je simpelweg het geluk hebben dat alles een keer samenvalt. Daartegenover staat wel dat je veel tijd en moeite moet investeren en daarom wat dingen even opzij moet zetten om uiteindelijk een keer succesvol te zijn. Wanneer alles dan uiteindelijk op zijn plek valt, is er eigenlijk nog maar één ding wat je moet doen… Genieten!

Het bericht Struinend op Ruisvoorn verscheen eerst op Beet Magazine.

Mokumse joekels

Grote voorn, meer is er bij Jan van Schendel niet nodig om hem enthousiast te krijgen. Als het dan ook nog eens om grote aantallen gaat is hij al helemaal niet meer te houden! Liever gisteren dan vandaag ging hij op pad om ze te vangen. Vlakbij de woonboot van ex-Beet redacteur Juul Steyn houden zich enorm veel en grote voorns op. Ideale ingrediënten voor een nieuwe aflevering Cityfishing!

Er is enorm veel viswater in Amsterdam, maar er zijn erg weinig goed bereikbare plekken. Nog maar kortgeleden had ik de mogelijkheid om Amsterdam eens aan de tand te voelen. De Da Costakade om precies te zijn en hoewel ik ervan overtuigd ben dat daar normaal gesproken echt goed te vangen is, vroor het precies in de nacht voor de visdag pittig en vielen de vangsten (waarschijnlijk daardoor) iets tegen. Binnen twee weken zag ik wat foto’s van ‘bakken van voorns’, die werden gevangen op maar enkele kilometers van waar ik had gevist in heel diep water. Al snel werd besloten tot een nieuwe Amsterdamse visdag en wat een prachtige dag is dat geworden!

De Borneokade ligt net iets ten oosten van het centrum van de stad en het eerste wat me bij aankomst opvalt is hoe relatief rustig het hier is. Je hebt hier echt niet het gevoel dat je middenin de grootste Nederlandse stad aan het vissen bent.

Royaal

Het water is hier langgerekt, langs de kade liggen woonboten en één van die boten wordt bewoond door ex-Beet redacteur Juul Steyn. Hij was het die me naar hier had gelokt. Zijn enthousiaste verhalen hebben ervoor gezorgd dat we nu voor een tweede maal in Amsterdam zijn neergestreken.

Juul is zelf visser in hart en nieren, hij begrijpt als geen ander wat wintervissen inhoudt. Vlak voor onze aankomst heeft hij de stek pal tegen een woonboot nog van wat voer voorzien. De stek is luxueus. Een royale houten steiger die aan één kant aan een woonboot grenst. En dat is als het goed is waar de vissen zich bevinden; onder die woonboot. Een prettige bijkomstigheid is dat het een perfect beschutte plek is. Geen overbodige luxe want het is echt hondenweer met volop regen en storm.

Het wordt hoe dan ook een bijzondere visdag, want dit is absoluut de diepste visplaats die ik in jaren heb bevist; zelfs pal tegen de eigen oever is het al 6 meter diep, op de stek tegen de 7 meter. Gedurende de hele dag heb ik om die reden ook met een compleet hengeldeel achter me gevist. Telkens als ik een vishaak moet ik dat extra hengeldeel volledig gebruiken om de vis uit het water te kunnen tillen! Zo diep is het hier.

Het vissen op diep water zorgt altijd voor een extra uitdaging. Het is veel moeilijker om aas en voer op exact de goede visplek te krijgen in vergelijking met het vissen op ondiepere wateren. Gelukkig is er maar weinig stroming en is de bodem redelijk vlak.

Ik besluit om het lokvoer iets extra te bevochtigen. Dit voer bestaat overigens uit precies dezelfde samenstelling die ik altijd en overal gebruik tijdens de wintermaanden bij het vissen op voorn; 1 liter van den Eynde Supercrack Voorn zwart en dat aangemaakt met zoveel mogelijk verse duivenmest. Duivenmest bevat vocht, wat in principe genoeg is om het voer mee aan te maken. Ik voeg er (in principe) dus geen extra water aan toe.

Baitdropper

Ik heb het nooit precies gewogen maar uit ervaring weet ik ongeveer hoeveel duivenmest er nodig is om deze hoeveelheid droogvoer te bevochtigen. Ik schat dat je toch wel 1 kilo duivenmest kunt gebruiken om die ene liter droogvoer de juiste vochtigheid te geven. Voor ondiepere wateren houd ik ervan om dit voer zo droog mogelijk te gebruiken. Door het grote percentage duivenmest verkrijg je een behoorlijk bindend lokaas met heel veel ‘werkende’ (stijgende en weer dalende) voerdeeltjes. Dit zorgt onder water voor een enorm lokkende werking op voorns!

Zo zonder extra bevochtigen vissen op deze grote diepte zou echter te riskant zijn. Vandaar dat ik het voer toch ietsje natter heb gemaakt. Ik voer 4 flink stevig aangedrukte voerballen met daarin flink wat casters en hennepkorrels. Ik ben ervan overtuigd dat mijn voerballen de bodem compact bereiken en pas daarna openbreken.

Om er nog zekerder van te zijn dat er ook los aas op de juiste stek belandt, maak ik gebruik van een zogenaamde baitdropper. Dat is een metalen kooitje met dekseltje die je heel makkelijk aan je haak kunt bevestigen. Dit kooitje kun je vervolgens volstoppen met voer naar keuze. Het ingenieuze aan dit ding is dat de onderantenne ergens tegenaan moet tikken om het aas vrij te geven. Met andere woorden, zet de baitdropper met de hengel op de bodem van het water, het dekseltje springt open en de inhoud komt naar buiten. Met deze dieptes heb je dit gewoon nodig. Het bijvoeren van los aas is geen optie; omdat je nooit weet waar het op de bodem terecht gaat komen. Daarnaast is de kans erg groot dat je onnodig veel kleine vis gaat aanlokken.

Puzzel

Ook al is er dan weinig tot geen stroming, je kunt op dit soort dieptes gewoon niet licht vissen. Ik besluit om vandaag mijn zwaarste handgemaakte ‘jachthavendobber’ te gebruiken: een lang, slank model met net onder de antenne een plat, wit vlakje. Een ongebruikelijk dobbermodel misschien, maar geloof me, voor mij werkt het prima. De dobber is 4,5 gram zwaar, de hoofdlijn is 14/00 en de onderlijn 12/00 mm. De gebruikte haak is een B711 Kamasan maat 15. Niet bepaald fijn materiaal, maar dat zou vandaag ook echt niet nodig zijn.

Het duurt misschien 30 seconden nadat de dobber voor het eerst in het water staat voordat ik de eerste vis al haak. Bij de volgende inzet gaat de dobber al niet meer staan en wordt het aas onderweg al gepakt. Tja, dan weet je natuurlijk dat er heel veel vis aanwezig is!

Het grootste ‘probleem’ in het begin is de relatief kleine vis; het is even puzzelen om de juiste manier te vinden om ook die grotere voorns aan de schubben te komen. Ik besluit allereerst om iets op de bodem te vissen, ongeveer een halve dobberlengte en verder zo direct mogelijk met al het lood bij elkaar pal tegen de onderlijnbevestiging. Verder worden de maden die ik in het begin gebruikte als haakaas vrijwel meteen vervangen door twee casters.

Nadat ik aardig wat kleinere vissen vang, wordt al snel duidelijk dat er wel degelijk grotere voorns aanwezig zijn. Vissen van 200 gram en meer wel te verstaan! Ik moet alleen zien uit te vinden hoe met name die te gaan vangen.

De oplossing is eigenlijk simpel; ik besluit al snel om flink wat aas bij te voeren, casters en hennep. De baitdropper bewijst vandaag absoluut zijn waarde! Al dat aas bereikt via de baitdropper de bodem en juist daar houden die grotere voorns zich nu op.

Deze tactiek werkt super, na een poos vang ik alleen nog maar grote voorns. Met zelfs een exemplaar dat zeker de 500 gram haalt. Fantastisch! Met in het achterhoofd die 6 meter diepte pal tegen de oever, kan ik het niet laten om daar ook twee ballen voer te droppen. Ik zal en moet daar ook even de dobber laten zakken! Meteen nadat het haakaas de bodem bereikt gaat de dobber onder en ook hier zijn de voorns van stevig formaat!

Feeder

Alles bij elkaar is dit echt een fantastische vissessie geworden. Mijn verwachtingen zijn waargemaakt en zelfs overtroffen! En dat ondanks de vrij korte duur van deze sessie. Het weer verslechterde en er werd sneeuw voorspeld, reden om op tijd in te pakken. Alles bij elkaar heb ik slechts een ruime twee uur gevist en toch wel een kilo of zes aan voorn gevangen. Als ik hier nog eens neer mag strijken dan is er één ding dat ik anders ga doen. Ik zal dan zeker ook voeren met maïskorrels, al dan niet gecrusht of geknipt in het voer. Ik weet bijna zeker dat je op die manier helemaal de grotere vissen kan uitsorteren. Tijdens die remise zal ik overigens ook mijn feederhengel meebrengen. Ik heb begrepen dat hier, naast al die voorns, ook enorm veel brasem te vangen is! Wat een schitterende visserij.

Duivenmest

Als je duivenmest in je voer wilt gaan gebruiken is het belangrijk dat je een goede duivenmelker vindt. Liefst iemand die net zo begaan is met zijn duiven als jij met de hengelsport. Zo iemand zal dagelijks de duivenkooien schoonmaken en juist dat is belangrijk. Duivenmest moet vers zijn om ermee te vissen. Dit kun je makkelijk checken door eraan te ruiken. Ruik je ammoniak? Dan is het niet vers! Verder is het allemaal betrekkelijk simpel. De mest wordt verzameld in een vorm naar keuze. Ik druk het in bakjes en vries het dan meteen in.

De beste tijd om mest te verzamelen is van november tot januari. In deze tijd krijgen de duiven geen medicatie en laten ze het minst veren lost. Met als resultaat; erg schone mest! Zelf gebruik ik de mest gewoon zo, rechtstreeks uit de kooi. Je kunt er echter voor kiezen om de mest te spoelen. Dit doe je door de mest in een panty te kappen en te spoelen met stromend water tot het moment dat het water dat de panty verlaat niet meer groen van kleur is. Door de mest te spoelen verliest de mest wel zijn bindende eigenschappen, dat is iets om rekening mee te houden!

Het bericht Cityfishing met JVS – Amsterdam verscheen eerst op Beet Magazine.

De beginjaren

Was vroeger alles beter? Nou, zeker voor wat betreft onze sport niet bepaald. Met de tijd zijn allerlei gebruikte materialen kwalitatief steeds beter geworden en vaak vervangen door beter materiaal. Een van de grootste veranderingen ‘of all times’ moet toch wel het gebruik van elastiek zijn. Elastiek wordt vandaag de dag vrijwel algemeen gebruikt; je zag dit werkelijk nooit toen ik begon met vissen, of beter gezegd: vrijwel nooit.

Destijds was Gerrit Broeren de uitzondering op de regel. Gerrit was een van de beste wedstrijdvissers in Nederland en qua visstijl was hij totaal anders dan iedereen. Allereerst, hoewel Gerrit zeker niet bestempeld kon worden als bodybuilder, gebruikte hij zelden of nooit een viskoffer. Hij viste altijd staand en al zijn gebruikte hengelsportmateriaal was daar ook op afgestemd. Probeer dat staande vissen maar eens, ik ben ervan overtuigd dat je tien minuutjes meer dan lang genoeg vindt! Verder viste Gerrit altijd, ook op stromende wateren, met elastiek aan het topeinde van zijn hengel, terwijl toen iedereen zogenaamde versneden toppen gebruikte met aan het einde een buigend stukje glasfiber. Dat elastiek ‘bungelde’ tussen de hengeltop en de gebruikte vislijn en werd bevestigd onder een kort stukje omgebogen aluminium ter vervanging van het versneden gedeelte van de hengeltop.

Ik heb als beginnende visser verschillende keren geprobeerd om de vismanier van Gerrit te kopiëren, maar ik kon er nooit mee overweg. Natuurlijk zag ik de voordelen van het gebruik van elastiek, maar wat mij betreft waren de nadelen groter. In ons winderige landje kon ik nooit de dobber mooi stil in het water houden omdat de wind vrij spel had op het gebruikte elastiek. Het blokkerend vissen, hoewel dat toen niet zo vaak nodig was, lukte me al helemaal niet. Gerrit ging dat allemaal veel beter af, dat bleek wel uit zijn resultaten!

Bedenkelijk gezicht

Alweer een aantal jaren later verschenen er plots voorgebogen, holle topjes waar het elastiek doorheen liep. Dat was al een hele verbetering, maar nog steeds beviel het me allemaal niet goed genoeg. Ik bleef dus doorvissen, net als vrijwel iedereen, met mijn vertrouwde versneden toppen. Dat deed ik nog steeds toen ik, weer een aantal jaren later, op regelmatige basis wedstrijden ging vissen in Engeland. Daar was een versneden hengeltop inmiddels zowat een bezienswaardigheid. Iedereen gebruikte daar toen al elastiek op dezelfde manier zoals het inmiddels ook hier is ingeburgerd. Ik heb daar vaak bedenkelijke gezichten gezien over het systeem dat ik gebruikte.

Zeker destijds, midden jaren ‘80 van de vorige eeuw, had je in Nederland maar zelden te maken met grote vissen die gehaakt werden. De visserij was bijna puur voorn-gericht en in het midden en westen van Nederland ging het vaak ook om kleine kolblei. Brasems werden er toen echt niet veel gevangen en over andere vissen dachten we amper na. In Engeland bleek dat heel anders te zijn. Daar moest je regelmatig zeelten vangen en tijdens de zomermaanden heel vaak paling. Ook kopvoorns, en toen ook al karpers, kwamen voor. Kortom, grotere en vooral veel sterkere vissen dan wij hier gewend waren om te vangen.

Vertrouwen

Vertrouwen is voor mij zowat het belangrijkste aspect in onze sport. Heel lang viste ik in Engeland nog gewoon door met mijn vertrouwde materiaal. Maar eerlijk is eerlijk, langzaam maar zeker begon het steeds meer te ‘knagen’. Ik moest gewoon bekennen dat ik toch wel een aantal heel belangrijke vissen had verspeeld; vissen die mij heel duur kwamen te staan. De ommekeer kwam uiteindelijk na weer een hele grote verspeelde vis, die ik tien minuten aan de haak had gehad en me gewoon de winst kostte in een hele grote wedstrijd. Tja, een brasem van minimaal 2,5 kilo aan een 06/00 mm onderlijntje en een haakje 26 is nu eenmaal een hele slechte combinatie met een versneden hengeltop… Na die vis was het dus echt klaar en besloot ik om over te stappen. Ik heb na die dag nooit meer een versneden hengeltop gebruikt.

In Engeland viste ik altijd samen met Bob Nudd. Hij was een meester in het gebruiken van de juiste elastiekdikte en de mate van op spanning zetten. Dat heeft mij natuurlijk veel tijd bespaard. Bob had me altijd in mijn waarde gelaten met mijn vismanier, hoewel hij me tig keer had geadviseerd om ook elastiek te gaan gebruiken… Toen ik eindelijk zover was om over te stappen, leerde hij me meteen alle juiste basisprincipes.

Zo heb ik dus eigenlijk zelfs nooit ook maar de kans gehad om iets verkeerd aan te leren. Juist dat verkeerd aanleren is iets wat ik zo vaak langs de waterkant zie! Geloof me dat er meer vissers zijn die niet maximaal gebruik maken van de mogelijkheden van het gebruikte elastiek dan vissers die dat wel doen. En dat terwijl de informatie nu toch heel gemakkelijk is te vergaren met internet en alle sociale media van tegenwoordig, zeker als ik het vergelijk met ‘toen’.

Compleet verhaal

Lang niet alle vissers gebruiken hun elastiekmontages op de goede manier; het leek me dus geen slecht idee om hier eens een compleet verhaal over te schrijven. Met compleet bedoel ik alles van het begin tot het einde wat met dit onderwerp te maken heeft. Dat lukt me nooit in slechts één artikel en dus gaan jullie hierover ook de komende maanden lezen. Wanneer ik alles volledig weet te omschrijven, dan gaan er zeker genoeg vissers zijn die er hun voordeel mee kunnen doen, waardoor ze gewoon minder door hen gehaakte vissen zullen verspelen.

Ik vind het altijd zo zonde om te zien. Je hebt alle moeite gedaan om zo’n vis tot aanbijten te verleiden; wanneer dat eindelijk is gelukt wordt zo’n vis verspeeld omdat de elastiekmontage niet in orde is. Geloof me, ik weet zelf maar al te goed hoe dat voelt. Ik heb namelijk alle fouten zelf al gemaakt. En het zijn natuurlijk ook altijd de grootste en tijdens wedstrijden beslissende vissen die eraf gaan…

Verschillende soorten

Vrijwel ieder hengelsportmerk heeft tegenwoordig een complete range aan elastiek in zijn assortiment. Ik heb het dan over ‘volle’ oftewel massieve elastieken, holle elastieken en tegenwoordig zijn er zelfs al hybride elastieken. Al die elastieken zijn er dan in verschillende diameters, die worden aangegeven via een bepaalde nummering en kleuren. Je zou door de bomen het bos niet meer zien!

Ik kan iedereen adviseren om altijd uit te gaan van de diameter. Die bepaalt namelijk uiteindelijk de mate van rek en van daaruit kun je dan de juiste keuzes maken voor je eigen visserij. Die keuzes zijn namelijk erg verschillend. Het maakt bijvoorbeeld wel degelijk een verschil of je op voorn en brasem vist in een standaard Nederlands kanaal, ten opzichte van een visserij op F1’s en karpers op één van de vele commercials die ons land inmiddels rijk is.

Geen enkele lezer hoeft zich zorgen te maken, zijn of haar visserij zal aan bod komen, met daarbij de uitleg en alle benodigde materialen. Ik wil zo volledig mogelijk zijn. Daarvoor is dit onderwerp belangrijk genoeg.

Het bericht Vissen met elastiek – Deel 1 verscheen eerst op Beet Magazine.

Streetfishing is inmiddels gemeengoed geworden van de hengelsport, maar gek genoeg ligt het accent voornamelijk op het roofvissen. Daar gaan wij dus maar eens verandering in brengen. Cityfishing, witvissend midden in stadskernen! Of daar brasems, voorns en consorten rondzwemmen? Reken maar van yes! Niemand minder dan witviscoryfee Jan van Schendel gaat speciaal voor jou op pad. We trappen af met Rotterdam, het Noordereiland!

Tekst Jan van Schendel, foto’s redactie

Er is geen stad in Nederland waar ik vaker heb gevist dan in Rotterdam. Noord Brabant en Limburg mogen in de ogen van veel vissers dan de echte wedstrijdbolwerken van Nederland zijn, voor mij, toch ras Brabander, ging de reis op weg naar allerlei viswedstrijden al vanaf het begin meestal in westelijke richting. De reden? Er waren veel en goede wedstrijden, met vaak volop vis en ook vaak meer vooruitstrevende wedstrijdreglementen met toen al vaak toegestaan het feeder- en matchvissen en vaak ook langer durende wedstrijden.

Bijna ieder viswater in Rotterdam en omgeving heb ik dan ook wel eens bevist en daarbij hoorde ook altijd, meestal in het najaar en tijdens de wintermaanden, het vissen op die imposante Nieuwe Maas; tussen laten we zeggen de Van Brienenoord- en Erasmusbrug. We hebben hier te maken met getijdenwater, je mag gerust spreken over een ruwe visserij die bovendien constant wisselde door opkomend en afgaand water en uiteraard de kentering.

Een mooie plek vinden was ook niet zo gemakkelijk en meestal was het zaak om vooral de achterpoten van het visplateau goed tussen de stenen vast te zetten. Anders kon je zomaar het water in schuiven.

Inmiddels wordt er in deze omgeving veel en veel minder gevist. Het is simpelweg lastig en duur parkeren tegenwoordig. Maar met een beetje creativiteit en informatie kom je een heel eind. Waarom al die moeite? Wel, ik was heel erg benieuwd hoe het vissen er nu is. Vroeger kon het er buitengewoon zijn, waarom zou daar verandering in zijn gekomen?

35 LOODHAGELS

Zo trok ik de stoute schoenen aan en besloot het Noordereiland in hartje Rotterdam eens op de korrel te nemen. Dit eiland splitst in feite de Nieuwe Maas met aan beide zijden van het eiland een (redelijk hoge) kademuur. Niet overal is te vissen trouwens, daarvoor liggen er teveel afgemeerde vrachtschepen. Vooral langs het smalste gedeelte van het water zijn er toch wel degelijk goede mogelijkheden.

Je kunt hier redelijk goed en, hoe is het mogelijk, gratis parkeren en het duurde dan ook niet lang voordat ik een mooie plek had gevonden op slechts enkele honderden meters van de Erasmusbrug en recht tegenover het Gerechtsgebouw.

Ik wist absoluut niet wat te verwachten vandaag en had dan ook zowel feeder- als vaste stokmateriaal meegenomen. Na het bekijken van de vissituatie leek me de vaste stok de meest logische optie en dus viel mijn keuze dan ook daarop. Ik wilde eigenlijk met vlagdobbers vissen  maar op het moment van aankomst was de echte kolkende stroming die je hier soms hebt al weg omdat het al bijna laag water was. Een gewone boldobber van 8 gram was dan ook meer dan zwaar genoeg, aangezien we de eerste uren met weinig stroming te maken zouden hebben.

Het leek me verder een ideaal moment om een Italiaanse loodmontage uit te proberen, een ketting van maar liefst 35 loodhagels waarmee je het haakaas bij obstakels op de bodem perfect daar langs of overheen kunt sturen. Ik voerde vooraf 8 flinke voerbollen en besloot om daarna constant kleine voerballetjes bij te voeren met daarin wat casters en maden.

FEEDER

Het resultaat viel alleszins tegen. Hoewel de situatie perfect leek ving ik maar amper wat; 2 voorns en enkele zwartbekgrondels om precies te zijn. Onbegrijpelijk! Na zo’n anderhalf uur proberen besloot ik dan ook mijn feederhengel uit het foedraal te halen. Wat verder uit de kant had ik vis zien draaien in het oppervlak. Winde, brasem? In ieder geval vis van formaat. Meestal is dat een goed teken en wil dat ook wel zeggen dat deze vis wil azen. Nou, dat zou even later blijken ook.

Het water was inmiddels nog verder gezakt en het bleef nog vrij lang redelijk doorstromen. Ik peilde snel de diepte en er leek geen enkele goede reden te zijn om verder te vissen dan zo’n 30 meter waar het zo’n 6 à 7 meter diep was. Snel voerde ik 3 plastic voerkorfjes met daarin veel maden en casters. Toen snel de onderlijn aan de montage met  3 maden op een haak 14 en vissen maar.

KNOTSVOORNS

Ingooien en de montage aan een strakke lijn naar de bodem laten zakken met de hengeltop naar beneden. Het wachten kon beginnen. Nou, nee dus! Geloof het of niet, echt direct werd de feedertop kromgetrokken. Even later kon ik een kerngezonde brasem van zo’n 800 gram netten. Om een lang verhaal kort te houden, er zat op die afstand enorm veel vis, ze lagen gewoon opgestapeld. Nooit lag het aas langer dan een minuut in het water voordat de volgende vis weer gehaakt was. Wat een schitterende visserij.

Wat opviel was dat de brasems niet echt de overhand hadden, hoewel ik er daar toch een flink aantal van ving, waaronder enkele anderhalve kilo vissen. Daarnaast ving ik namelijk knotsen van voorns, inclusief een vis van wel 700 gram.

Ook rondom het wisselen van het getijde, toen het een tijdje maar amper stroomde, bleef ik goed vangen al was het typisch dat juist op dat moment ook kleinere kolbleien het aas pakten. Even later begon het steeds sneller naar links te stromen en kwam het water snel op. Geen probleem, ik kon nog net doorvissen met mijn 55 grams plastic korf door mijn hengel simpelweg in de hand te houden en mee naar voor te bewegen zonder dus de hengelsteun te gebruiken. Iedere inworp betekende immers telkens weer binnen enkele tellen een vis!

Zo beleefde ik hier een werkelijk schitterende visdag en ik kan iedereen aanraden om hier eens een hengeltje uit te werpen. Ik ben ervan overtuigd dat je hier met de vaste stok, ook al lukte dat nu niet meteen, vaak heel succesvol kunt zijn en voor het feederen is deze plek werkelijk geknipt. Het zijn  bovendien echte vissen die je hier vangt. Echte vechters die allemaal kerngezond zijn. Anders kunnen ze ook gewoon niet overleven bij deze omstandigheden. Zorg wel voor een schepnetsteel die lang genoeg is. De kademuur is namelijk redelijk hoog.

Het bericht Cityfishing met JVS – Rotterdam verscheen eerst op Beet Magazine.

Rumoer in het oppervlak!

ANDRE DE WIT – Als de zon aan kracht wint, de dagen langer worden en de karpers actiever, begint het te kriebelen. Ik rijd langs de vertrouwde plekken, maar ook nieuwe, veelbelovende stekken worden bezocht. Afgelegen slootjes en ondiepe uitlopers van plassen of riviertjes zijn mijn jachtgebied. De zichtvisserij, een karper het aas zien pakken onder de hengeltop, is verslavend. Pakt-ie de korst of draait hij op het laatste moment toch weg? De adrenaline giert door je lichaam en als je dit eenmaal hebt meegemaakt, ben je verkocht!

Tijdens zonnige dagen struin ik plekken af, op zoek naar activiteit in het oppervlak. Met de polaroid op zoek ik naar een rimpeling in het oppervlak of een plompenblad dat omhooggeduwd wordt. Je merkt al snel waar je op moet letten. Een windstil hoekje, dat ene plekje waar wat drijfvuil ligt of een omgevallen boom. Allemaal plekken waar de karpers zich veilig voelen en lekker kunnen opwarmen in het zonnetje.

Mijn voorkeur gaat uit naar rustige, afgelegen plekken. Lekker in mijn eentje in een weiland of kruipend tussen de struiken door, één met de natuur! Een schooltje karpers nietsvermoedend hun rondjes zien draaien. Een graskarper een rietstengel uit de kant horen trekken. Hem vervolgens zien wegzwemmen met de complete stengel nog uit zijn bek stekend, prachtig!

Iets minder idyllisch, maar niet minder interessant, zijn de plekken midden in de stad of andere drukke plekken. Slootjes, parkvijvers of kanaaltjes, ook hier zijn vaak genoeg karpers te vinden! Ze schrikken niet meer van voorbijrazende auto’s of treinen, maar wel van een verkeerd geplaatste voetstap!

Als ik een karper spot, bepaal ik eerst wat de beste manier is om deze te belagen. Ligt-ie stil of zwemt hij rustig rond, strak in het oppervlak of net iets dieper? Allemaal factoren die meespelen. Graag kijk ik ook eerst wat verder rond. Vaak maakt een gevangen karper zoveel commotie, dat de rest van de vissen zich voorlopig niet meer laat zien. Als ze rustig hun rondjes draaien, is het ook handig om eerst te kijken welke route ze meestal nemen. Op deze manier kun je de plek bepalen waar je ze het beste kunt ‘opvangen’. De juiste strategie bepalen en je geduld bewaren is belangrijk!

Hebberig als ik ben, kies ik meestal de mooiste of grootste karper uit, waar ik achteraan ga. Wat dus inhoudt dat ik soms een korst voor een andere (vretende) karper wegtrek! Dat is soms moeilijk, maar als je je zinnen op een bepaalde karper hebt gezet, toch echt noodzakelijk…

Flexibele montage

In het voorseizoen of op wateren zonder vegetatie gaat er alleen een tweepondshengel met 30/00 (drijvende ziglijn) mee. Als de plompenbladeren amper aanwezig zijn, is zwaarder vissen niet noodzakelijk. Een dikkere lijn zal alleen maar argwaan opwekken. Meestal zet ik er een klein pennetje op. Zodoende kan ik ook op de bodem of half water vissen zonder de hele montage aan te moeten passen. Vis ik met een korst, dan schuif ik het pennetje gewoon 75 cm van de haak af. De karper stoort zich er totaal niet aan. Vaak ligt er al wat drijfvuil, zodat het niet opvalt.

Target in beeld

Tijdens mijn ronde langs wat wateren stuit ik op een schooltje karpers in een klein slootje. Een stuk of vijf schubs en een wat grotere spiegel. De laatste trekt uiteraard het meest mijn aandacht! Ze zwemmen onrustig wat heen en weer. Maar af en toe duiken ze de kant in om tussen de planten wat voedsel bijeen te schrapen. Er liggen dus kansen! Als ik een vlokje brood langzaam laat afzinken in de zwemroute van de spiegel, wordt deze glashard genegeerd! Mogelijkheden voor de schubs zijn er wel, maar dan verstoor ik de hele school. Ik besluit om ze te volgen en gewoon mijn kans op de spiegel af te wachten.

Heen en weer struinend door het weiland is plotseling het moment daar! De spiegel zit met zijn kop vol in een wierbed. Een korstje zal niet werken, hij is geobsedeerd door de watervlooien tussen het wier. Ik laat een vlokje brood zakken in één van de spaarzame open plekjes. Die houd ik ter hoogte van de karper, zal hij de fout maken of toch schrikken? Gespannen houd ik het brood zo stil mogelijk. Elke beweging kan argwaan opwekken bij de spiegel. Plotseling merkt hij het op en zonder argwaan gaat het vlokje naar binnen! Na de aanslag laat de spiegel mij de hele sloot zien. Met het schepnet in mijn hand volg ik de vis tot-ie uitgeraasd is. Voldaan til ik de buikige spiegel op de kant. Even een paar foto’s en dan kan hij weer aansluiten bij de schubkarpers!

Midden tussen het groen

Als de karpers passief in het oppervlak liggen, is het vaak moeilijk om een aanbeet uit te lokken. Zeker als er geen plompen of andere planten in de buurt liggen. Als ze geen beschutting hebben, zijn ze vaak wat bewuster van hun omgeving. Zodoende schrikken ze wat sneller als er ineens een enkele korst in hun blikveld verschijnt! Wat brood of kattenbrokken voeren kan soms helpen om ze actiever te krijgen. Maar zeker graskarpers die de klappen van de zweep kennen, zijn hier niet van gediend! Een oplossing die mij regelmatig wat moeilijk vangbare vissen oplevert, is het vissen net onder het wateroppervlak. Ik schuif mijn dobbertje, zonder lood, op 10-15 cm boven de haak. Afhankelijk van hoe hoog de vissen in het water liggen. Daar komt een vlokje brood aan, ter grootte van een vingernagel. Erg klein dus! Die laat ik dan richting de vissen drijven. Dit wordt vaak niet als gevaarlijk gezien en alsnog gepakt!

Een andere variant is het rijgen van een grote korst (soms zelfs een halve boterham!) in de lijn en een klein korstje of vlokje eronder hangen. Het kleine stukje brood is makkelijker naar binnen te werken dan de halve boterham! Dit is uiteraard niet (ver) te gooien, maar meestal komt de actie toch op enkele meters afstand en is dan prima te volgen.

Later in het seizoen gaat er ook een zwaardere stok mee. Voorzien van 40/00, om ook in onderwaterjungles te kunnen vissen. Als ze midden in een groot plompenveld liggen, is een te dunne lijn onverantwoord. Met zwaar materiaal kun je ze beter afblokken en in de bovenste waterlaag houden zodat ze zich niet helemaal vastzwemmen tussen de stengels. Maar ook hier zitten grenzen aan! Is het te dichtbegroeid of liggen er grote takken? Dan zijn alleen de randen van dergelijke obstakels te bevissen. Je wilt natuurlijk niet een karper laten rondzwemmen met een dik stuk nylon achter zich aanslepend!

Zo’n zware lijn werpt natuurlijk niet geweldig. Normaal gebruik ik gewoon gesneden brood, want ik vis meestal met kleine korstjes en kort onder de top. Maar wat als ze net buiten werpafstand liggen? Bij het vissen tussen planten wil ik niets anders dan een haak aan de lijn hebben. Een eventuele dobber of floater controller als werpgewicht blijft overal achter hangen, wat zeer onwenselijk is. Een manier om de vissen op afstand toch te bereiken, is het gebruik van ongesneden brood. Hier kun je makkelijk een flinke drijvende korst van maken! Heb je geen ongesneden brood voorhanden, dan is er nog een mogelijkheid. Monteer eerst gewoon een normaal korstje aan de haak. Scheur de randen van een snee brood af en vouw het binnenste gedeelte om het korstje heen. Dit is zwaar genoeg en blijft toch goed drijven. Als dit buitenste gedeelte, na een tijdje in het water, loskomt, houd je nog steeds de originele korst over. Dit ligt dan vlak bij het grote stuk vrijgekomen brood. Hierdoor wordt de kleinere korst al snel als ‘veilig’ gezien, dubbel voordeel!

Aangename verrassing!

Een van de plekken waar ik ieder jaar weer terugkom, is een watertje waar zich rond de paai altijd flink wat karpers verzamelen. Meestal vissen van gemiddeld formaat, maar er zitten vaak spiegels met mooie beschubbing en rijenkarpers tussen! Het is aangesloten op een riviertje, zodat een uitschieter altijd tot de mogelijkheden behoort.

Meestal zoek ik een specifieke vis uit, zo ook nu. Maar deze ligt wat verder uit de kant, helemaal verscholen in het dichte plompenveld. Ik kan niet zien of het een schub of spiegel is. Alleen het omhoogduwen van een plompenblad verraadt de vis. Een korst vliegt over het water en langzaam trek ik deze naar de vis toe. De laatste centimeters gaan uiterst langzaam om de vis niet te laten schrikken. Als de korst naast de karper ligt, is het afwachten.

Meestal ruiken ze de korst wel en duurt het niet lang voordat ze actie ondernemen. Zo ook in dit geval. Het plompenblad gaat steeds nerveuzer op en neer deinen en mijn hartslag knalt naar 180! Dan verschijnt er een bek in het oppervlak en wordt de korst gedecideerd naar binnen gezogen. Een tel later sla ik aan en het water spat uiteen! Ik houd de hengel zo hoog mogelijk, maar uiteraard ploegt de karper door het plompenveld. De dikke lijn kan gelukkig wel wat hebben en ik kan hem al snel de goede kant op sturen. Het net gaat het water in en even later loods ik een dikke schub naar binnen. Pas als ik het net optil, merk ik dat deze wel wat zwaarder is dan wat er normaal rondzwemt. Eenmaal op de mat aanschouw ik een prachtig gebouwde schubkarper! Met zijn 93 cm een aangename verrassing uit dit kleine watertje!

1 van 7

Het bericht Korstvissen verscheen eerst op Beet Magazine.

HERWIN KWINT – Tijdens een familievakantie in Frankrijk, heb ik met Fransman Vincent Hurtes een dag afgesproken om eens samen op de rivier De Lot te vissen. Vincent en ik trekken onze feederhengels krom op talrijke barbelen en kopvoorns uit de rivier de Lot en vertellen elkaar verhalen in het zuiverste Latijn. Vincent fluistert mij echter een verhaal toe dat gaat over grote voorns die hij gevangen heeft op de Spaanse rivier de Ebro. Het verhaal van Vincent over de grote voorns is er eentje die in mijn onstuimige brein blijft hangen…

En zo komt het dat ik jaren later in Barcelona land. Al wachtend bij de transportband krijg ik een déjà-vu. Ik denk aan de geboortes van onze kinderen. Het staren naar een transportband heeft namelijk een gelijkenis. Mijn hengels, ook wel mijn derde kinderen, gaan ter wereld komen. De transportband raakt echter alsmaar leger en nog steeds geen spoor van mijn lange pvc-koker. Plots is de gehele transportband leeg en wordt deze zelfs stopgezet. Geen hengels! Ik zak werkelijk door de grond en visioenen van Kwint op de hartbewaking schieten door mijn lijf. Gelukkig kan een Spaanse vliegveld officier mij vertellen dat ik bij de speciale bagage afdeling moet zijn. En jawel, daar ligt ie, mijn koker, mijn kinderen. Het moet een raar gezicht zijn geweest om een volwassen man, met koker, te zien huppelen door de gate.

Vincent staat in het wachtende publiek. Wanneer ik bij hem in de auto stap zie ik dat we aan aas geen gebrek hebben. Vincent heeft zijn auto tot het dak volgestampt met blikken maïs, grondvoer, gekookte hennep, gebroken maïs en vooral veel miniboilies. En dat alles voor een paar voorns die we vroeger met een zakje Justus en wat maden ook vingen, toch? Nou ja, mochten ze mij ooit bij GGZ opnemen, dan heb ik wat te vertellen in de pauzes, nietwaar?

Voeren

Vanuit Barcelona is het nog twee uur rijden door het prachtige Spaanse landschap voordat we arriveren aan de rivier waar we vier volle dagen de tijd hebben om er te vissen. Uiteindelijk arriveren we in het dorpje Flix in het departement Catalonië. Vincent heeft visvergunningen geregeld bij de federatie van Catalonië en hij heeft als plan om te vissen in het stuwstuk genaamd Riba-Roja.

De Ebro is hier zo ’n vier tot vijfhonderd meter breed en omringd door een vallei van hoge, roodbruin gekleurde rotspartijen waarop her en der groene struiken groeien. Het water is helder en zeer diep. Volgens Vincent is het op dit gedeelte een stuk rustiger met vissers en dat is precies waar ik naar verlang. En zo staat de kleine man uit Drenthe aan een immens groot water dat zijn gelijke niet kent. De soep der onzekerheid wordt opgediend; waar te beginnen, hoe te beginnen? Een brok onzekerheid is wat mij overvalt, zoals zo vaak.

In gebrekkig Engels maken we een plan van aanval. Ik tuig een zware karperhengel op en monteer een zwaar stuk lood om zodoende de dieptes en bodemprofiel te bepalen. Veel worden we er niet wijzer van. Zo ’n veertig meter uit de kant staat zo maar 13 tot 15 meter water en overal is de bodem zo hard als beton en bezaaid met stenen. Wanneer je zoals ik uit Drenthe komt, waar vrijwel geen enkel water dieper is dan tien meter, en waar de bodems uit boterzachte veen bestaan, is dat even omschakelen…

We kiezen voor een langzaam glooiend, schoon stuk bodem en besluiten om op zeven meter diepte een flinke hoeveelheid te voeren om er de volgende dag te vissen. We voeren twee kilo gekookte hennep, vijf kilo gekookte gebroken maïs, vijf kilo grondvoer, twee kilo 10 mm mini boilies en 12 blikken maïs. Dat lijkt veel, maar we hanteren een alles-of-niets-aanpak voor de eerste visdag. Deze hoeveelheid voer brengen we op de plaats door middel van een Spod die we monteren aan een zware karperhengel.

Het aanleggen van voerstekken is bij Nederlandse witvissers een ongehoord tafereel, terwijl het bij witvissers in Ierland, die op de natuurlijke meren vissen aldaar, veelal de standaard is. Ik maak er althans graag gebruik van en al helemaal wanneer de factor tijd beperkt is. Nadat deze monsterklus is gedaan rijden we terug naar het hotel in Flix. Terwijl de vis hopelijk onze voerstek ontdekt, heffen wij het glas op de Ebro en duiken we rond middernacht ons mandje in om zes uurtjes stevig te snurken.

Eerste visdag

Tegen zeven uur staan we aan de oever van de geweldige Ebro. Het is nog aardedonker, maar de stilte overvalt me. Het is stil, muisstil zelfs. Ik kijk naar een grote zwarte leegte en hoor wat kleine vis springen. De hemel is zwaarbewolkt en het is windstil. Tergend langzaam wordt het licht en de vis reageert hierop. En dan ineens weet je dat je aan de Ebro staat. Uit het niets hoor ik dreunen, zware diepe dreunen van springende karpers die zich volledig uit het water verheffen. Ook zie ik voorns, alsof het regent met witvis, zoveel kringen, zoveel leven, het is niet te bevatten. Ik zie zoveel witvis waardoor ik me afvraag of de hoeveelheid voer die we gisteren gebracht hebben, niet na een kwartier al volledig is weggevreten… Het is de hoogste tijd om positie te nemen en de lijnen nat te maken!

Op mijn aasplateau een volle bak rode maden, zoete maïs, gekookte hennep, miniboilies en klevend grondvoer. Ik monteer een grote plastic korf van 40 gram. Als onderlijn pak ik 18/00 mm en haak 14 welke ik volprop met rode maden. Vincent doet nagenoeg hetzelfde maar vist op vijf meter diepte, terwijl ik op zeven meter diepte start met vissen. De korf beland tussen de springende vis. We vangen vis maar naarmate de ochtend vordert, beginnen we allebeide onze twijfels te uiten. We vangen wel voorns, maar deze zijn amper een pond per stuk. En daar zijn we niet voor gekomen. Ook zijn de voorns die we vangen erg beschadigd, vermoedelijk door de paai die onlangs heeft plaats gevonden. Mogelijk zijn de grotere vrouwtjes nog in de paaigebieden?

Ik besluit om met zoete maïs te vissen en de maden achterwege te laten. Vreemd genoeg stoppen de aanbeten per direct. Er is geen enkele interesse in zoete maïs. Vervolgens monteer ik een 8 mm gele pop-up, zo ’n tien centimeter boven de bodem, maar ook dit doet de feedertop niet bewegen. Vreemd, terwijl het sterft van de voorns op mijn voerplek, krijg ik totaal geen respons op zoete maïs of scherp geviste fluo pop-up. Dit is iets wat ik nimmer heb meegemaakt. Ik beaas de haak opnieuw met zoete maïs en besluit de tijd te nemen. Mijn stek kookt letterlijk van de voorn en pas na ruim een half uur zie ik zo’n twijfelachtige flutaanbeet waarop ik reageer. Het is meteen een betere voorn van zo’n 800 gram. Maar het mag niet baten, na een uur krijg ik geen enkele respons meer op zoete maïs, één van de betere instant aassoorten die ik ken. Zodra ik maden op de haak monteer, krijg ik binnen een paar seconden een aanbeet, vaak nog tijdens het afdalen naar de bodem.

Ik verwijder de korf en monteer een wartellood van 50 gram, welke ik zover als mogelijk het water inwerp, ver van de voerstek vandaan. Op de haak vier maden. Het lood belandt op ongeveer 16 á 17 meter diepte en binnen luttele seconden vang ik ook hier een voorn. Dit herhaal ik enkele keren en waar ik mijn aas ook deponeer, binnen no-time hangt er een voorn aan de haak. Doch, allen zijn amper 500 gram. Eén ding is duidelijk, de rivier zit afgeladen vol met voorn. Maar waar zijn die grote kilo voorns waar Vincent over sprak? Hij zelf weet het ook niet en is zichtbaar nerveus aan het worden. Dat is de bedoeling natuurlijk ook weer niet. Door zijn voorgaande sessies eens grondig te analyseren komen we er al snel achter dat de dikke voorns niet meteen de eerste dag kwamen, maar pas de tweede of derde dag. Dat schept vertrouwen en brengt weer wat rust. Geen paniek.

Dag twee, het karpermeer

Aan het einde van de eerste visdag voeren we de stek wederom stevig aan. Ditmaal brengen we het voer verder uit de kant op precies veertig meter waar het zo’n vijftien meter diep is. Dit is voor mij een diepte waarop ik zelden heb gevist en al zeker niet op voorn. Daarbij laten we het grondvoer achterwege en verhogen we het aandeel zoete maïs en miniboilies aanzienlijk. Tien kilo grondvoer is op deze rivier binnen een uur weggevreten. We kiezen expres voor de zoete maïs en miniboilies ook al vielen ze vandaag totaal niet in de smaak.

Door toch voor deze aassoorten te kiezen zijn we er zekerder van dat er aas op de stek blijft liggen aangezien de kleinere voorns dit (nog) niet pakken. We willen selectief op grote voorn vissen en moeten met ons aas door een barrière heen, de barrière van herkenning wel te verstaan. De voorns die op deze rivier zwemmen komen mogelijk hun hele leven niet in aanraking met onnatuurlijk aas. Als karpervisser weet ik dat het erg lang kan duren om de vissen die groot zijn geworden op natuurlijk aas te laten wennen aan onnatuurlijk aas zoals maïs en boilies.

Het is wel een grote gok, want het bestand aan karper is hier groot en die lusten deze aassoorten ook graag. Uit ervaring weet ik dat karpers dergelijke voerplekken kunnen domineren ten nadele van de witvisvangsten en we komen tenslotte voor de voorns. We nemen de gok en voeren de stek stevig aan, zoals gezegd nu op grotere diepte.

Daarna rijden we naar een groot natuurlijk meer waar we ’s avonds laat aankomen. Overal waar we kijken zien we karpers springen. We worden helemaal blij van dit fantastische schouwspel. Het bestand dat we zien is te vergelijken met een commercial, maar dan is het wateroppervlakte honderden keren zo groot. Dankzij het gunstige klimaat, paait de karper hier meerdere keren per jaar en het jongbroed groeit snel in het voedselrijke water. Ondanks de slechte weersvoorspelling besluiten we om hier morgenvroeg in het donker al aanwezig te zijn. En aanwezig zijn we, wederom na een kort nachtje.

Tot onze grote telleurstelling is het vannacht heftig gaan regenen en bij aankomst regent het nog steeds met bakken uit de lucht. De moed zakt ons in de schoenen wanneer we zien dat het water in één nacht een ruime meter is gestegen. Om een lang verhaal kort te maken: de heftige regenval is dusdanig onprettig dat we rond twee uur ermee kappen. We zijn steenkoud, doorweekt en dat alles voor slechts drie aanbeten… Op de terugweg rijden we nog even bij de Ebro langs. Wederom voeren we de stek aan. Die avond staan we al vroeg aan de bar, te vroeg… En ja, het werd laat en gezellig. We proosten de onzekerheid weg en op de kilo voorns.

In pursuit for big roach

Het opstaan verloopt moeizaam, de reden laat zich raden. Eerst maar eens een paar aspirines de keel in. Toch staan we in het donker aan de Ebro. Vandaag is de hemel helder, maar het waait stevig en daarbij is het koud, steenkoud zelfs.

Op de thermometer van de auto zie ik dat het drie graden boven nul is en er staat zeker windkracht vijf á zes. We beginnen met vijf spods vol met zoete maïs en miniboilies. Uiteraard staat de spodhengel afgeclipt, precies op 35 meter. Omdat er op onze voerstek zo ’n vijftien meter water staat, clippen we de feederhengel af op zo ‘n 40 meter. Het voer uit de spod valt immers recht naar beneden, terwijl een feederkorf naar je toe komt tijdens de afdaling en ook nog eens vanwege de opwaartse druk van het water een extra boog veroorzaakt in de lijn. Wie mijn YouTube kanaal eens afspeurt zal hier een filmpje ontdekken hoe ik de juiste afstand exact bepaal.

We starten deze ochtend met de vertrouwde rode maden en na een uurtje vissen heeft geen enkele beaasde haak de bodem nog geraakt. Nog voordat de onderlijn de bodem heeft bereikt volgt er een aanbeet. De vis is massaal op de voerstek aanwezig en daarbij zijn ze vreemd genoeg een formaatje groter dan de eerste dag. Rond elf uur vang ik mijn eerste echt grote voorn van ruim boven de kilo. Tot mijn grote vreugde zie ik dat deze voorn boiliepoep uitschijt. Wel verdikkeme… de grotere vissen azen dus op de miniboilies!

Meteen veranderen we onze montages. Zowel Vincent als ik schakelen meteen over naar een lange boilie-onderlijn van 50 cm 23/00 mm met als aas een 10 mm boilie. Een gouden greep. De grote voorns zitten er wel degelijk, maar kregen gewoon geen kans vanwege de enorme concurrentie van kleinere vis. En de kleinere voorns laten de miniboilies gewoon liggen. Eén en één is drie. In rap tempo vangen we kilo voorns aan de lopende band, allen van vijftien meter diepte.

In de loop van de dag neemt de wind nog feller toe en slaan de golven op de kant. De golfslag beukt op het leefnet en het leefnet beukt op de stenen. We twijfelen geen moment om het leefnet om te keren en de gevangen vissen de vrijheid te laten voordat ze beschadigd raken. De zon schijnt fel en het wordt een woeste visserij aan de woeste golven en tussen de hoge rotsen van de Ebro. Het is voor mij een ongekende situatie om in deze omstandigheden grote hoeveelheden voorns te vangen. Het Spaanse avontuurtje is dik geslaagd, ik klok precies 92 vissen waarvan de meeste rond de kilo wegen. Vele voorns zijn om en nabij de kilo. Een van de toppers weegt 1225 gram, zonder kuit en helemaal leeg. Zou je deze voorns vol met kuit vangen, dan zijn gewichten van 1,5 kilo geen uitzondering. Twee tevreden mannen keren huiswaarts. Ze zijn een avontuur rijker.

Het bericht Megavoorns van de Spaanse Ebro verscheen eerst op Beet Magazine.

Eerlijk is eerlijk, nog maar enkele jaren geleden was bondscoach Jan van Schendel erg sceptisch over de visserij op Nederlandse commercials. Maar dat is tegenwoordig compleet anders! Er zijn veel redenen, maar op visvijvers vang je tenminste vis en, erg belangrijk bij wedstrijdvissen: hier komen de betere vissers toch ook vanzelf bovendrijven.

Tekst Jan van Schendel, foto’s redactie

Wat is er toch veel veranderd in de witvisserij! Zeker als je het vergelijkt met ‘vroeger’, zoals dat heet. En in dit geval hoeft de vergelijking met vroeger geen enkele decennia te zijn; zelfs als je de witvisserij van nu met pakweg tien jaar geleden vergelijkt, dan is veel anders geworden.

Natuurlijk, nieuwe ontwikkelingen en innovaties zullen er altijd zijn. Nieuwe of verbeterde ideeën zijn in welke sport dan ook aanwezig en dat is in de sportvisserij absoluut niet anders. Materialen worden beter en beter en worden ook steeds bereikbaarder voor grote groepen sportvissers. Daarnaast worden ook vismanieren alsmaar effectiever door nieuwe aanpassingen. Vooral in de wedstrijdvisserij zijn er heel veel ‘denkers’ die van alles uitzoeken en ontwikkelen om de concurrentie een stapje voor te blijven. Wat dat betreft mag je de wedstrijdvisserij gerust vergelijken met de Formule 1 in de auto-industrie. Heel veel nieuwigheden komen met name daar vandaan.

Wedstrijdvisserij mag je gerust vergelijken met de Formule 1 in de auto-industrie…

WAAROM ZO POPULAIR?

Soms, en dat zijn vaak de echt grote nieuwe ontwikkelingen in onze sport, zie je ook nieuwe vismanieren ontstaan, simpelweg door veranderende visomstandigheden. Zo was er ooit de ontwikkeling van de feedervisserij. Je zou het misschien niet denken, maar die nu toch algemeen bekende en veel beoefende visserij waaide pas over naar Nederland vanaf 1980 en werd eigenlijk pas echt populair in de jaren ’90. Logisch dat feederen gigantisch populair werd. Het is nu eenmaal een geweldig effectieve en bovendien relatief goedkope vismanier. In veel andere Europese landen, vooral in Midden- en Oost-Europa, zie je nu dezelfde ontwikkeling als destijds bij ons.

Een net zo grote nieuwe ontwikkeling is volgens mij het ontstaan van de visserij op de zogenaamde ‘commercials’, om er hier maar meteen een Engelse term tussen te gooien. Die Engelse term staat simpelweg voor het vissen op vaak (maar niet noodzakelijk) privétwateren, met een vaak prima visbestand en die je eigenlijk betaalwateren zou kunnen noemen. Je betaalt per dag of per dagdeel een bedrag voor het vissen op dat water.

WAT ZIJN F1-VISSEN?

F1’s zijn kweekvissen die het best te vergelijken zijn met giebels, de Zuid-Europese carasio’s en met een beetje fantasie zelfs de kroeskarper. Deze vissen zijn met name zo geschikt voor dit soort wateren omdat ze ook azen tijdens de koude wintermaanden, wanneer normaal gesproken karpers bijna niet azen of ergens allemaal bij elkaar zwemmen. F1’s zijn speciaal gekweekt om ook tijdens de wintermaanden een interessante visserij te garanderen voor de bezoekende vissers.

ENGELAND VOOROP

Zoals zo vaak met grote nieuwe zaken in onze sport, is ook deze nieuwe soort visserij overgewaaid vanuit het Verenigd Koninkrijk. Engeland met name. Het ontstaan van dit soort visserij gebeurde in een tijd dat ik vaak wedstrijden viste; zo zag ik ook meteen het ontstaan van die visserij. Er was in Engeland op de natuurlijke wateren gewoon heel weinig vis meer te vangen. Bovendien was de bereikbaarheid van die wateren ronduit dramatisch slecht te noemen. Dat gold misschien nog wel meer voor die plaatsen waar wedstrijdparkoersen lagen.

Nergens was het niveau van de wedstrijdvisserij hoger dan wat ik daar meemaakte en dat interesseerde me mateloos. Ik heb altijd genoten van de visserij en heb er mijn mooiste wedstrijden gevist. Dat neemt echter niet weg dat het soms gekkenwerk was om alleen maar op de visstek te geraken. Eindeloos lopen over zompige kleiakkers en dan vaak, als je het water had bereikt, nog langs vijftig steknummers tot aan je eigen visstek. Echt vre-se-lijk, iets wat in Nederland gewoon absoluut onmogelijk zou zijn.

Ik schreef het al, bijna altijd ging het om wel erg weinig vis en bovendien was er nog een groot probleem. Met name in de steden werden vaak de achtergelaten auto’s opengebroken, met alle problemen van dien. Kortom, het was al met al niet zo onbegrijpelijk dat iemand op het idee kwam – iemand met veel geld en veel land – om een water simpelweg te laten graven met de sportvisserij op allerlei manieren in gedachten. Met veel vis, in een mooie ligging, goed bereikbaar, met een viswinkel en natuurlijk met een soort cafetaria waar in ieder geval een Engels ontbijt was te krijgen, maar zeker ook met iets te drinken na de vissessie. Nou, zoals men in Engeland zegt: “the rest is history”. Het succes van die eerste ondernemer leidde tot steeds meer van dat soort wateren. Ik durf gerust te stellen dat de ontwikkeling van het commercial vissen in Engeland de redding is geweest voor het wedstrijd- en witvissen! Een uitspraak die door veel Engelse topvissers, zoals Bob Nudd, openlijk wordt uitgesproken.

In Engeland zijn er zo’n 1500 tot 2000 geregistreerde vijvers en vijvercomplexen; sommige locaties hebben meer dan 1000 visstekken!

VIJVEREXPLOSIE

Juist omdat ik grote verschillen zag met de visserij in ons land, ben ik heel lang erg sceptisch gebleven over de ontwikkeling van de visserij op commercials bij ons. In Nederland waren heel veel wateren altijd perfect bereikbaar. Er was bovendien overal volop vis te vangen en bovendien is nergens in Europa — dat mag gerust eens worden gezegd — het vergunningsysteem beter en goedkoper geregeld dan in ons land.

Ik kon me simpelweg nooit voorstellen dat er voldoende voedingsbodem voor de commercialvisserij bij ons zou zijn of ontstaan. Nooit dacht ik destijds dat met name de visstand op heel veel wateren zo zou afnemen. En al helemaal stond ik destijds nooit stil bij het feit dat veel openbare wateren tegenwoordig veel minder goed bereikbaar zijn, bijvoorbeeld door de aanleg van nieuwe fietspaden waar we met de auto geen toegang meer tot hebben…

In tegenstelling tot mijn gedachten van toen bleek later dat er wel degelijk ruimte was voor dit soort visserij in ons land. Wel is het volgens mij een groot probleem om genoeg visplekken te creëren ten opzichte van de vraag die er nu is ontstaan. Hierdoor is het commerciële vissen tot op heden kleiner dan het zou kunnen zijn. Het valt nu eenmaal niet mee om in ons kleine landje, met al zoveel ruimtegebrek, planning permission te krijgen om dit soort wateren aan te leggen. Zeker niet wanneer het een commercieel project blijkt te zijn, waardoor bijvoorbeeld de belangen van de bestaande lokale middenstand eventueel kunnen worden geschaad.

Om de juiste gradaties even aan te geven: in Engeland zijn er zo’n 1500 tot 2000 geregistreerde vijvers en vijvercomplexen, waarbij er locaties zijn met meer dan 1000 visstekken! Ik vrees dat er op dit moment in Nederland nog amper meer dan 1000 visstekken zijn voor deze visserij bij elkaar. Trouwens, in België zijn er honderden en honderden vijvers die steeds meer karpergericht worden.

Hoe je het ook wendt of keert, ook in ons land heeft de visserij op commerciële visvijvers absoluut een plek verworven in de sportvisserij. Daar is absoluut niks mis mee! Er is vaak veel vis te vangen en ook gaat het om interessante vissoorten die te vangen zijn. Met name de karpers en de F1’s zijn prachtige vissen om te vangen en, eerlijk is eerlijk, ook ik ben inmiddels ‘gegrepen’ door met name de visserij op de F1’s.

ANDERE MANIER VAN DENKEN, ANDERE AANPAK

De visserij op de commerciële wateren in ons land is eigenlijk vooral karper- en F1-gericht. Op sommige plekken worden die vissen zowel met de vaste stok als met feederhengels bevist. In verreweg de meeste gevallen spreken we over relatief kleine wateren en veel van die wateren zijn met name geschikt voor het vastestokvissen. Het visbestand is vrijwel altijd groter, relatief gezien, dan op de meeste natuurlijke wateren en dus moet je daar als visser rekening mee houden bij het bepalen van de juiste aanpak. Simpel gesteld: je hoeft nu minder de vissen aan te lokken naar je visstek. Ze zwemmen er vaak al, namelijk.

Het gebruikte vismateriaal verschilt natuurlijk, afhankelijk van waar je vist. Iedereen zal begrijpen dat je dikkere lijnen zal moeten gebruiken op plekken waar karpers van vijf kilo te vangen zijn, dan op plaatsen waar ze amper boven één kilo uitkomen. De 08/00 tot 12/00 mm diameter lijnen kunnen in ieder geval gerust worden gewisseld voor 14/00 mm tot 20/00 en soms nog dikker. Alles natuurlijk gebaseerd op het effectief bevissen van de te vangen vissen op een bepaald water. Gebruik bij twijfel gerust een maatje dikker, zou ik zeggen. Met name in de warmere zomermaanden, wanneer de karpers gruwelijk veel kracht kunnen ontwikkelen.

DIVERSE VISSERIJ

Een van de mooie dingen aan de visserij op commercials vind ik dat je telkens weer op andere manieren de aanwezige vissen het best kunt bevissen. Het ene moment werken simpelweg maden en casters prima, dan weer is maïs een veel beter aas. Bijna altijd zijn de aanwezige vissen bovendien gekweekte vissen en die zijn vaak grootgebracht met allerlei pellets. Dat aas kennen ze dus en lusten ze bijna altijd graag. Op veel wateren kun je heel succesvol vissen met wormen en dan is er met name in de warmere jaargetijden nog de visserij met deeg, die soms onverslaanbaar kan zijn. Al die verschillende aassoorten vereisen weer hun eigen vismanier en soms ook hun eigen specifieke materiaal. Kortom: er is altijd iets te leren en te bedenken. Passief vissen is bovendien maar zelden een optie, zo is me inmiddels wel duidelijk geworden. Al met al is op commercials echt een prachtige visserij ontstaan, waarbij tijdens wedstrijden de beste vissers ook vaak echt weten te winnen. Ik zie wedstrijdvissen als een eerlijke sport en dan kan ik dat toch alleen maar mooi vinden?

Om even terug te komen op de verschillende vismanieren, volgt hier een overzicht van de belangrijkste aassoorten, hoe en wanneer ze te gebruiken:

Op commercials is echt een prachtige visserij ontstaan, waarbij tijdens wedstrijden de beste vissers ook vaak echt weten te winnen.

NATUURLIJK AAS

MADEN

Ook op de commercials geldt dat maden het meest natuurlijke aas zijn dat er bestaat. Maden zullen alle vissen vangen, groot maar ook vaak klein. Maden zijn met name in de koude maanden op veel commercials een geweldig aas. Bedenk wel dat je vaak dient te vissen met weerhaakloze haken (bijna altijd een van de regels op dit soort wateren). Dode maden werken dan vaak prima op de haak, simpelweg omdat ze er beter blijven zitten. Ook kun je met dode maden prima vissen op een hair rig met een bandje.

CASTERS

Ook soms een prima aas, dat qua gebruiksmanier is te vergelijken met maden. Zeker niet het meest gebruikte aas op commercials, maar daar waar de vissen dit aas goed kennen kan het prima werken om ermee te voeren en te vissen.

WORMEN

Zo’n geweldig aas soms! Vooral in het voorjaar en het najaar. Simpelweg enkele stukjes van een grote worm in een baitbandje stoppen werkt vaak prima. Op de haak kan ook, maar dit bewegende aas kan soms van de weerhaakloze haak vallen. Kleine beetjes fijngeknipte wormen voeren via een klein pole cupje en dan het haakaas precies daarop laten vallen, kan soms onverslaanbaar zijn!

MAÏS

Een van de meest allround aassoorten en daarmee ook bijzonder geschikt voor de visserij op commercialvijvers. Karpers en ook F1’s lusten nu eenmaal heel graag maïs. Altijd wat maïs voeren via een pole cup wanneer je met dit aas op de haak vist. Denk er ook eens aan om een combinatie van maïskorrels en gecrushte maïs aan te voeren pal onder de eigen visoever. Bijna altijd komen de grootste karpers laat in de wedstrijd pal onder de eigen oever. Soms tot pal tegen het leefnet aan, vaker een eindje links of rechts van waar je zit. Dat kan het verloop van een wedstrijd in een ommezien totaal veranderen. Die grote vissen willen dan maximaal azen op dat moment, dus dan moet er ook wel wat aas klaar liggen voor die vissen!

PELLETS

Wanneer er veel vis zwemt, werkt een iets grotere harde pellet in een baitbandje vaak prima. Iets groter in vergelijking met de harde pellets die je voert, wel te verstaan. Op veel commercials reageren de vissen absoluut positief op geluid en worden naar de visstek gelokt door los bijgevoerde pellets. Daartussen hangt dan het iets grotere haakaas. Zorg er wel voor dat de bijgevoerde pellets zinken! Voor gebruik de pellets even iets bevochtigen en controleren of ze zinken. Hoe lang precies bevochtigen, hangt af van het type pellet. Zorg ervoor dat ze niet te zacht en kruimelig worden; dat trekt kleine vis aan.

1 van 4

Ook softpellets en/of expanderpellets werken vaak prima; zeker in de koudere maanden vaak beter dan harde pellets als haakaas. Verschillende soorten expanders dienen op een voor hun specifiek beste manier te worden klaargemaakt. Deze informatie staat meestal op de verpakking. Het gaat uiteindelijk maar om één ding: dat ze goed en lang op de haak blijven zitten.

DEEG

Het vissen met deeg of ‘paste’ is een kunst apart bij de commercialvisserij. Ik kan hier echt niet in een ommezien alle ins en outs omschrijven. Dat vergt een compleet apart artikel en ik beloof jullie dat zo’n artikel er ook gaat komen. Het onderwerp is belangrijk genoeg ervoor. Onvoorstelbaar wat voor doeltreffende manier van vissen dit vaak kan zijn!

VISSEN OP COMMERCIALS: BASISTIPS

De regelmatige lezers van mijn artikelen weten inmiddels wel dat ik houd van een zo simpel mogelijke aanpak, en dat geldt voor elk type visserij. Volgens mij zijn wij vissers vaak degenen die de dingen te gecompliceerd maken. Daarbij nog iets (en ook dat is simpel): het is allereerst belangrijk om zo effectief mogelijk te vissen op ieder gebied.

Het gaat bij de visserij op commercials vaak om veel vis en flinke gewichten. Vooral tijdens de warmere maanden van het jaar. Veel vissen verspelen is dus absoluut geen optie! Hetzelfde geldt voor het aanlokken van te veel vissen tegelijk. Lang niet iedere beweging van de dobber is een aanbeet. Jezelf beheersen is een belangrijk onderdeel van deze visserij. Probeer, zeker wanneer je ondiep vist of pal tegen de oever, om de haak te zetten door een simpele beweging van de hengel opzij of naar boven. Hard aanslaan betekent absoluut een hoop problemen. Met name wanneer je vist met een hele korte opslag (afstand tussen dobber en hengeltop)! Alles draait dan om de hengel, en vaak eindigt het in een niet meer te ontwarren spinnenweb.

Nog iets over het vissen zelf. De precieze reden ervoor weet ik niet, maar op heel veel vijvers zijn de taluds heel steil, vooral pal tegen eilandjes en de eigen oever. Probeer bij een bodemvisserij altijd om het aas aan te bieden vlak tegen de bodem, maar vis nooit te ver op die bodem. Met name wanneer je vist op de F1’s zul je merken dat het soms ‘krengen’ zijn om te vangen. Alleen nadat je de perfecte diepte vindt, zal je ze maximaal vangen zonder al te veel aanbeten te missen. Enkele centimeters dieper of ondieper kan al een enorm verschil uitmaken!

1 van 3

Ik schreef het al, de vissen zijn vaak al aanwezig op je stek en te veel vissen tegelijk aanlokken levert vaak te veel lijnzwemmers op. Het voeren dient dan ook secuur op de visstek te gebeuren en bovendien zijn kleine aashoeveelheden vaak al genoeg. Dat is wat vaak wordt bedoeld met het ‘vis voor vis’ lokken en vissen.

METHOD FEEDEREN

Daar waar het feedervissen is toegestaan, is het vissen met de methodfeeder meestal een geweldige vismanier. De grondbeginselen van deze visserij zijn even duidelijk als simpel. Zuiver werpen is een must, het voer of de pellets mogen pas op de bodem zich rond de methodvoerkorf verspreiden en nadat de korf de grond heeft bereikt mag hij nooit nog bewegen! De aanbeten zullen niet te missen zijn, en ook hier is het zaak om je goed te beheersen. Wanneer er veel vissen op de stek zwemmen, zijn lijnzwemmers onvermijdelijk. Laat de hengel liggen totdat je zeker bent dat de vis zich heeft gehaakt. Negen van de tien keer is dat de beste manier. Gebruik ook altijd een ribbelsteun (wokkel) of een ander type hengelsteun waar de hengel niet vanaf getrokken kan worden. Een gladde hengelsteun is hier absoluut uit den boze!

Het vissen met enkel een Arlesey bomb, oftewel wartelloodje, kan ook bijzonder doeltreffend zijn. Vaak is het schieten van enkele 8 mm pellets al genoeg om in de buurt rondzwemmende karpers aan te lokken. Het vissen met zo’n bombloodje, in combinatie met een grote harde pellet, boilie, wafter of wat voor ander aas dan ook op een hair rig, kan een fantastische vismanier zijn!

VIS EENS MEE

Wat een variatie in visserij… en dan hebben we het nog niet eens gehad over bijvoorbeeld de visserij met de pellet waggler, dibbers en voerdobbers… Nu is het zaak om een en ander eens in de praktijk uit te gaan proberen. Ik heb al zo vaak vissers gezien die ‘bang zijn voor het nieuwe’, met name wedstrijdvissers. Dan zie ik ze komen kijken tijdens een wedstrijd, en nog eens en nog eens; vaak weet ik dan al genoeg. Men blijft weg omdat men het toch niet aandurft. Tja, in onze sport kun je nooit alleen maar winnen. Dat lukt zelfs niet na vele jaren lang een bepaalde vismanier te beoefenen. Hoe dan ook moet je tijd, moeite en inzet investeren om iets onder de knie te krijgen. Mijn advies? Vis simpelweg eens mee! Een betere manier om dingen te leren bestaat niet. Wat is er nu te verliezen behalve wat tijd? Tot ziens aan de waterkant!

Het bericht Vissen op commercials verscheen eerst op Beet Magazine.

Wanneer de zoetwaterbaarzen (verplicht) wat rust wordt gegund, komt het zeebaarsseizoen langzaam op gang. Veel vissers weten niet beter dan dat de zeebaars alleen in de zomer langs de Nederlandse kust is te vangen. Niets is minder waar… Er is tegenwoordig een behoorlijk bestand aan zeebaars dat letterlijk overwintert in het Europoortgebied. De condities zijn blijkbaar zo goed, dat een trek in het late najaar naar het zuiden overbodig is geworden. Geef de voorjaarsvisserij op zeebaars eens een kans.

Tekst & Foto’s: Rico ’t Mannetje

Plekken waar warm koelwater in grote hoeveelheden naar zee wordt afgevoerd zijn, met name in de winter, een trekpleister voor zeebaars. Het voordeel van dit soort stekken is, dat wanneer de temperatuur van het zeewater richting de 10 graden gaat, de zeebaars rond dat soort gebieden al behoorlijk actief wordt. En laat dat nu net rond de sluiting van het roofvisseizoen in zoet water zijn! We blijven dus in de roofvismodus op baars en de hengels hoeven niet naar zolder. Het vissen op baars kan gewoon worden voortgezet, er moet alleen even het woordje ‘zee’ voor worden geplaatst.

Vliegvissen

Ook met de vlieghengel vissen op deze zilveren rakkers kan dikke pret opleveren. Heb je nog nooit met de vlieghengel op zeebaars gevist en staat dit al lang op je to-do list? Dan is dit het moment om de feeling voor deze methode van zeebaarsvissen op te pakken. Gebruik met de vlieghengel niet meteen de grote streamers, maar houd het klein. Kleine streamers en garnaal imitaties zijn perfecte kunstvliegen voor in het voorjaar!

Materiaal

Het formaat zeebaars waar ik over spreek is natuurlijk niet de typische ‘najaars’ baars van 65 centimeter en 3 kilo zwaar. Nee, we hebben het hier over zeebaarzen tot 45 centimeter. Maar juist de grote aantallen en de agressiviteit van dit formaat baars, maakt het zo leuk om hier gericht op te vissen. De trend van het gebruik van licht materiaal op zeebaars komt hier volledig tot zijn recht.

Voor deze visserij gebruik ik graag een spinhengel van zo’n 2,50 meter lang met een werpgewicht tot circa 30 gram. Ondanks het lage werpgewicht gaat mijn voorkeur uit naar een hengel met een strakke topactie. Hierdoor heb je wat meer controle over je kunstaas en kun je, indien nodig, ook op grote afstanden de haak beter zetten. De molen is een 3000 tot 4000 formaat, volgespoeld met 08/00 mm gevlochten lijn van een goede kwaliteit. Verbind de gevlochten lijn nog even met metertje fluorocarbon van 35/00 met een Alberto knoop. Deze is vrijwel identiek aan de Allbright knoop, behalve dat het aantal windingen verschilt. Maar dan ben je er helemaal klaar voor.

Kunstaas

Omdat het formaat zeebaars vaak niet groter is dan 45 centimeter, pas ik mijn aas hierop aan. Klein (kunst)aas in de vorm van shads, pilkers, lepels en kleine plugjes tussen de 6 en 9 centimeter blijken in deze periode vaak succesvol. Niet heel onlogisch, want het aanbod aan natuurlijk aas is nog beperkt en zeker niet van groot formaat.

Jigkopjes tussen de 5 en 15 gram zijn meestal voldoende. Pas het gewicht van de jigkop aan op de stroming. Vis niet te zwaar en zeker niet te licht! Bied je kunstaas zo dicht mogelijk tegen de bodem aan. Mocht de shadvisserij niet helemaal je ding zijn, vis dan gewoon met lepels. De lepel is echt een onderschat stukje kunstaas voor de zeebaars. Werp het lepeltje uit, laat het afzinken tot de bodem en vis het met een ‘stop en go’ techniek binnen. Kind kan de was doen!

Waar ik juist in de zomermaanden het liefst met natuurlijke kleuren kunstaas vis, gooi ik het roer in het voorjaar volledig om. Het kan vaak niet gek genoeg als het gaat om de kleur. Chartreuse, oranje, roze, rood en geel zijn vaak de kleuren waarvan de zeebaars compleet door het dolle gaat. Gebruik af en toe zo’n felgekleurde shad met een glitter erop en je krijgt de baarzen aan het dansen.

Waar moet ik zijn?

In het voorjaar zijn vooral de gebieden rond de koelwateruitlaten potentieel goede visplekken. Denk bijvoorbeeld aan de Yangtzehaven, het Hartelkanaal en het Beerkanaal in het Europoortgebied. Via deze waterwegen wordt het warmere koelwater afgevoerd naar zee. Let wel even op het tij. De ‘regels’ die gelden in de zomer, gaan vaak niet op in het vroege voorjaar. ‘s Zomers vis ik zelf graag rond laagwater, maar in het voorjaar is al vaker gebleken dat starten vlak na hoogwater meer actie oplevert.

Wanneer je in de zomer geen activiteit ziet aan het wateroppervlak, ben je snel geneigd om je kunstaas wat trager aan te bieden. Niet zo gek, dat is logischerwijs vaak ook de juiste manier. Maar in het voorjaar mag je voor die scholenbaars echt wat vaker je kunstaas snel en afwisselend binnen vissen. De scholenbaars is nu agressief en hongerig!

Aandachtspuntjes

Zodra je één van eerdergenoemde ‘voorjaars’stekken wilt bevissen, moet je rekening houden met bepaalde factoren die je dag tot een succes kunnen maken. In de zomermaanden heb je vaak visuele referentiepunten, zoals het aanwezig zijn van aasvis, duikende meeuwen of het werkelijk zien jagen van zeebaars. In het voorjaar is dat net even anders. Geen van deze referenties zul je in deze periode snel tegenkomen. Je moet dus echt vertrouwen op je stek, zelfs wanneer het lijkt of er totaal activiteit is!

Er zijn wel factoren die je kans vergroten op succes. Houd het tij goed in de gaten. Begin bijvoorbeeld eens een uur na hoogwater. Zodra het water begint te zakken, zorgt het afgaande tij dat het warme koelwater via de havens wordt afgevoerd naar zee. Het lijkt erop dat de zeebaars dan juist de overwinteringsplekken verlaat, op zoek naar voedsel. Bied je kunstaas dan niet alleen aan op open water, maar vis ook eens langs de stenen. De kans op het vastlopen van je kunstaas aan één van die stenen wordt groter, maar de beloning kan soms groot zijn.

Ook de zon speelt vaak een belangrijke rol. Op een zonnige dag in het vroege voorjaar kan de zeebaars zomaar uit de trage wintermodus komen en veranderen in felle en jagende vissen die alles grijpen wat los en vast zit. Maak in deze periode vooral ook meters. Krijg je op een stek niet binnen 15 minuten een aanbeet, loop dan voorzichtig 20 meter verder en probeer het hier opnieuw. Dat de zeebaars soms in groten getale aanwezig kan zijn, wil niet altijd zeggen dat ze er dan ook overal zijn. Zeebaars houdt zich, vooral in het vroege voorjaar, vrij gegroepeerd op. En net als in de zomer komt de vis niet naar jou, maar moet jij naar de vis toe.

Kwestie van tijd

Met de maand mei en juni in het vooruitzicht, is het een kwestie van tijd voordat de echt grote scholen zeebaars langs de Nederlandse kust verschijnen. En met die trek vanuit het zuiden naar de kust, komen ongetwijfeld ook de grote baarzen weer mee. Zeebaarzen die je een hartslag van 150 bezorgen na een felle, harde aanbeet. Laat ze maar komen!

De mooie periode komt er weer aan; de tijd van tot 22.00 uur nog daglicht en dan nog even een uurtje in het donker meepakken. De tijd van snoeiharde aanbeten waarvan de hengel bijna uit je handen wordt getrokken. En misschien, heel misschien hoeven we niet eens meer zo lang te wachten voordat we de eerste zeebaarzen weer aan het wateroppervlak kunnen vangen. Zoveel moois, nu al en in het vooruitzicht. En het is pas amper mei!

Het voorjaar wordt vaak onderschat als het gaat om het vangen van zeebaars. Geef het (vroege) voorjaar eens een kans en je zult versteld staan wat voor vangsten je soms kunt boeken. De echt grote zeebaarzen komen later wel. Geniet nu vooral van de scholenbaars, hun agressie en het spelletje!

Het bericht Vroege Zeebaars verscheen eerst op Beet Magazine.

Het beste van twee werelden

RICHARD GANS – Als penvisser ben je vaak beperkt tot het vissen met één hengel, terwijl je vergunning toestemming geeft tot meerdere hengels… Vissen met 2 of 3 hengels kan wel, maar dan middels een statische visserij. Helaas doet het statisch vissen snel af aan de charme van het afstruinen van kleine voerstekjes. De naam statisch zegt het al… je bent niet meer mobiel. Dat is jammer, want er zijn genoeg mogelijkheden om mobiel te zijn en toch met meerdere hengels te kunnen vissen zonder de charme van het penvissen te verliezen. Het beste uit twee werelden combineren!

Ik schrik op uit mijn concentratie! Driftig drukt een driftige bestuurder op de langste weg van Nederland zijn claxon in tot het uiterste van zijn kunnen. Het gaat allemaal niet snel genoeg volgens deze driftkikker. De auto voor hem haalt niet snel genoeg in en middels lichtsignalen en wild getoeter probeert hij dit duidelijk te maken. Het gebeurt uiteraard in luttele seconden, ik zit namelijk gewoon stil op mijn stekje vlak langs deze drukke snelweg, ook wel de A7 genoemd. Het voorbijrazende verkeer hoor ik allang niet meer, alleen de ‘niet auto’-geluiden hoor ik. Een sirene, een klapperend vrachtwagenzeil, een gierende imperial of een luidruchtige motorfiets zijn een aantal van de geluiden die ik nog niet kan negeren. Ze zijn me nog vreemd…

SNELWEGSTEK

Drie jaar woon ik nu langs deze snelweg en in die drie jaar ben ik nog nooit zo happy geweest met mijn visserij. Het vissen op karper langs een van de drukste wegen van Nederland heeft mij geen windeieren gelegd. Over gewichten heb ik het niet, dat is voor mij van ondergeschikt belang. Als je kunt kiezen tussen tien kleintjes of tien zware vissen, dan ga je voor de dikke vissen, toch? Tuurlijk! Maar die keuze heb ik hier niet! Of beter gezegd, de keuze van het gemak en rust zonder andere vissers, die heb ik wel en dat is namelijk daar waar de wat kleinere vissen zwemmen. Het hoogste gewicht dat ik hier kan vangen, zal rond de 10 à 12 kilo zijn… en geloof me, dan zit ik al aan de hoge kant.

Desalniettemin kan ik mijn spreekwoordelijke ei prima kwijt in deze visserij en zijn er al aardig wat mooie vissen uitgekomen, en dat op een polderstelsel van ruim 125 km lang. De vis kan werkelijk overal zwemmen, maar door regelmatig een stek te onderhouden en niet te bevissen, blijven de meeste karpers zich ophouden langs de drukke snelweg. Dat deze ringsloot hier ook wat breder is, speelt natuurlijk ook een rol. Alsook de burgergigant die grenst aan deze sloot. Een prettige bijkomstigheid: een snelle hap is zo gehaald!

SNELLE HAP

Over snelle hap gesproken: een karper is zeker ook niet vies van deze snelle hap, die te groot voor de maag van de koper was en dus achteloos in de sloot wordt gesmeten. De restanten hamburgervlees, groenten en krulfrietjes krijgen maar vaak genoeg een zwiep richting sloot… Dat meer dan de helft de sloot niet bereikt, is bijzaak. De rattenpopulatie is bijzonder groot (de ratten zelf ook), dus deze restanten blijven daar niet lang liggen…

Regelmatig laat ik dan ook een pennetje zakken bij deze hamburgerketen. Dit doe ik meestal in de vroege uurtjes, zodat er niet al te veel pottenkijkers of potentiële stekgebruikers aanwezig zijn. De vissen zijn niet bijzonder groot, dus voor het gros van de karpervissers is het niet interessant genoeg. Dat is mooi meegenomen. Mijn ego is bescheiden, net als het formaat vissen dat hier zwemt.

Als ik bijvoorbeeld op mijn ‘thuiswater’ vis, daar waar grotere vissen zwemmen, dan is het haast onmogelijk om een ‘onherkenbare’ vangstfoto te maken. Helemaal in de beginperiode van het jaar. Het riet is dan nog laag, de bosjes niet dichtgegroeid en de bomen nog leeg van blad. Stekherkenning 2.0, dus tel uit je verlies.

Daar heb ik hier dus geen last van. Uiteraard loop ik er niet mee te koop en zal ik, als het even kan, ‘onzichtbaar’ langs de oevers vertoeven. Wekelijks gooi ik hier en daar wat boiliekruim, mais en bollen verspreid over de hele ringsloot. Tijdens de wintermaanden doe ik dit mondjesmaat. Bij een koude, gure oostenwind is door de jaren heen gebleken dat het hier en bij andere polderstelsels uitgestorven is. De dwarssloten zijn dan een toevluchtsoord voor de vissen. Ze kunnen daar in de luwte liggen en zijn vrij van golfslag en windvlagen. Een zuidwester is daarentegen een prima windje, ondanks dat deze ook vol in de sloot staat. Op een of andere manier hebben de vissen hier totaal geen last van. Misschien komt het omdat deze wind wat vriendelijker aanvoelt en het (ondiepe) water enigszins voorziet van zuurstof en warmte. Het is mij te vaak gebeurd dat ik tijdens een oostenwind met een droog net thuiskwam, dus ik waag het er niet meer op.

INTERESSANTE STEKJES

Uiteraard trek ik er vaker op uit om elders in de polder een pennetje te laten zakken. Op dit uitgestrekte waterstelsel kun je in de meest gevarieerde stukken water karper verwachten. Van grote kanalen en diepere plassen tot smalle slootjes en kleine poeltjes. Maar hoe vang je daar de karper?

Wat je in eerste instantie moet doen, is proberen de vis te lokaliseren. Het spreekt voor zich dat een grote, uitgestrekte plas water zich niet goed leent voor een polaroid zonnebril en een petje tegen de zon… Hier kun je het beste een dieptemeter of een peilhengel met dyneema gebruiken om de bodem af te tasten. Maar alleen als er ver uit de kant gevist moet worden. Bij de pen- en/of kantvisserij volstaat de penhengel om snel een beeld van de bodemstructuur te krijgen.

Wel kun je bij deze uitgestrekte plassen interessante stekken vinden in de kantzones. En deze stukken zijn de ideale stekken voor deze visserij. Een overhangende struik, boom of oude steiger zijn de uitgelezen stekken om je geluk te vinden in een bonkig stuk karpervlees. Op de kanalen vind je de beste stekken meestal bij ‘afwijkende’ objecten. Denk aan meerpalen, bruggen, sluizen of bochtige gedeelten van een kanaal. Smalle (polder)slootjes en siervijvers zijn meestal wat makkelijker te ‘lezen’. Het merendeel is ondiep en de vis zit vaker in de bovenste laag van het water. Zo heeft elk water een andere voorbereiding nodig.

MOBIEL VISSEN LOONT!

Eenmaal de stekken gevonden, is het zaak om deze aan te voeren en deze later een voor een af te vissen. Een half uur tot een uur vissen volstaat per stekje. De penhengel is de hengel die de meeste aandacht vraagt. Om toch de kansen te verdubbelen, neem ik steeds vaker een hengel met een ‘vastlood’-montage mee. Soms liggen de stekjes wat dichter bij elkaar en dan is het mogelijk om op deze manier twee aangevoerde stekjes te bevissen. Eén met de pen en de ander met het vaste lood.

Mocht je op een stek last hebben van witvis, kies dan voor de vastloodmontage. Met deze montage is het mogelijk om met grotere, witvisbestendige aassoorten te vissen, zoals boilies en tijgernoten. Vervolgens bevis je met de penhengel een ander stekje. Zo kun je variëren en ben je enorm mobiel. Je kansen vergroten door mobiliteit is misschien wat intensiever dan domweg achter een paar hengels te gaan zitten en wachten op die ene passerende vis, maar veelal vang je door mobiel te zijn meer vissen en in een korter tijdsbestek.

INSTRUMENT

De penhengel is een instrument dat je een beetje moet leren bespelen. Vaak is het even zoeken naar de juiste combinatie van molen, lijn, pennetje, haak en loodzetting. Heb je dit eenmaal gevonden, dan gaat het eigenlijk vanzelf. Je weet op een gegeven ogenblik welke pen bij welke situatie hoort en je gaat steeds scherper vissen door te schuiven met je loodjes.

Onder elk loodhageltje plaats ik een rubber stoppertje. Het voordeel is dat loodhagels na het aanslaan niet verschuiven en je deze er ook minder makkelijk afslaat. En als je loodhageltje verschoven is tijdens de dril, dan zit het stoppertje negen van de tien keer nog op de goede plek. Scheelt weer uitpeilen.

Vis je liggend (zinkend) met het laatste loodje op de bodem, dan kun je erg scherp vissen. Aast de vis met vertrouwen, en dat is in deze periode vaak het geval, dan kun je het laatste loodje (in mijn geval ook het zwaarste loodje) dichter bij de haak schuiven, ik ga tot 5 cm van de haak. Pakt de vis het aas, dan komt je pennetje omhoog en kun je direct aanslaan. Het laatste loodje wordt namelijk opgetild, met dien gevolge dat de pen gaat klimmen (een zogenaamde opsteker).

Als de vis heel voorzichtig aast, dan kun je tussen het laatste loodhageltje en de haak 15 tot 20 cm laten. Langer zou ik nooit gaan; bij een vol azende vis bestaat de kans dat deze het haakaas inslikt. In de toekomst zal ik eens dieper ingaan op de loodzetting en het uitloden van een pennetje.

BONUSHENGEL!

De vastloodhengel die we mee hebben, is eigenlijk een bonushengel en kan met een gerust hart op de steunen achtergelaten worden. De beetmelder hoor je wel vanzelf. Als je niet te veel waarde hecht aan je molen en hengel, dan kun je deze ook gewoon in het gras neerleggen. Alleen zal je dan vaker opzij moeten kijken of je geen zakker krijgt. Vergeet ook niet je slip los te zetten of de molen in de vrijloop! Het is mij meer dan eens overkomen dat ik nog maar net de hengel kon grijpen omdat de slip nog dicht stond…

Eigenlijk vis ik niet met een vastloodsysteem, het is meer een semi-schuivend systeem. De montage is supersimpel: een schuivend lood dat wordt gestopt door een stuitje op ongeveer 30 cm van de rig. De vis heeft dan enige speling en bovendien kunnen we horen/zien als er een vis met het aas speelt. De lichte swinger of hanger hangen we laag, we vissen immers schuivend, en mocht de vis gaan zwemmen, dan klimt deze omhoog. De vis krijgt vanzelf weerstand van de baitrunner en/of zal zich prikken doordat het stoppertje tegen het lood wordt getrokken… een run is geboren!

Waarom zo’n zwaar lood van minimaal 100 gram? We vissen vlak bij de kant, hierdoor ligt er weinig lijn in het water. Na aasopname zal er minder sprake zijn van lijnweerstand om de haak extra te laten prikken. Ik verkies dan zwaarder lood om de haak goed te laten prikken.

Mobiel vissen loont. Door de penhengel en statische hengel op een slimme manier te combineren, kun je mobiel genoeg zijn zonder de charme van het penvissen te verliezen. Het is op deze manier geen vraag ‘pennen of statisch vissen’, maar het beste uit twee werelden combineren!

AAS & VOER

Als aas kunnen we alles gebruiken wat de karper lekker vindt. Van boilies, mais, aardappel, kaas, luncheon meat, maden, wormen tot brood. Het ene aas is wat witvisgevoeliger dan het andere. Met name met grotere boilies kunnen we witvis zo goed als uitschakelen. Maiskorrels prik ik gewoon op de haak, twee of drie stuks, met de haakpunt vrij. Ook knijp ik de harde kern eruit, zodat de inhaking beter is. Bovendien kun je mais prima combineren met een worm erbij geprikt. Als bijvangst is het mogelijk dat je de zeelt op je matje krijgt. Brood is een ware killer voor karper, maar ongelooflijk gevoelig voor witvis. Een pluim op de haak is door witvis zo leeggeplukt. Een grote broodpluim vis ik daarom uitsluitend als ik weet dat er alleen karper in de buurt is.

SEMI-SCHUIVEND

Allereerst schuif ik een stoppertje op de lijn, gevolgd door een kraaltje of bead. Vervolgens een licht speldwarteltje met een wartellood van minimaal 100 gram. Dan schuif ik weer een (rubber)kraal op de lijn om de knoop met de wartel of quicklink te beschermen. Hier knopen we tot slot de rig aan, en klaar is de montage! Het lood hangt in een dunne speldwartel. Mocht er onverhoopt iets op de bodem liggen waarachter het lood kan blijven hangen, dan zal het lichte speldwarteltje openbuigen en de lijn zal weer vrijkomen.

Het bericht Polderkarper – Statisch of Pennen? verscheen eerst op Beet Magazine.