Zo naar buiten kijkend staan we alweer met één been in de aankomende winter en veel karpervissers hebben hun spulletjes ondertussen al schoongemaakt en opgeborgen in de winterstalling, wachtend op het voorjaar. Echter, slaan we nu juist niet één van de mooiste periodes over? Want betekent nu niét vissen juist een gemis? De vissen zijn nu op hun mooist en de natuur straalt één en al rust uit. Bovendien zitten de meeste collega’s geruime tijd binnen en zitten ze je daarom maandenlang niet in de weg. Om een beeld te krijgen van de mogelijkheden in deze koude periode, vuurden we op wintercracks Mark Pansar, Kevin Diederen, Joery van der Beek en Gerrit Ritmeester uiteenlopende vragen af.

Al snel wordt ons duidelijk dat zij helemaal geen tijd hebben om hun materiaal schoon te maken en op te bergen, integendeel! Mottenballen en ‘in het vet’ komt in hun woordenboek in ieder geval niet voor! Kortom: Pak een mok chocolademelk en ga er – met de voetjes warm op de kachel – lekker voor zitten.

MARK PANSAR

Wanneer gaat bij jou de winterknop om, en is dit een naadloze verlenging van de herfstvisserij?

Gòh, dat hangt van jaar tot jaar af. Vooral de watertemperatuur speelt voor mij hierin een grote rol op meerdere vlakken. Voor mij is het winter, onder water, vanaf het moment dat de watertemperatuur onder de tien graden zakt. Voorvoeren is dan ook puur afhankelijk van dit gegeven. Dus; hoe lager de watertemperatuur, hoe minder ik voer, doch kan dit veranderen als de temperatuur stagneert. Ik heb wel gemerkt dat die watertemperatuur ieder jaar ongeveer gelijk is met de tijd van het jaar. Een verlenging m.b.t. mijn herfstvisserij kan het zeker worden, al is dit afhankelijk of ik al dan niet voldaan ben m.b.t. de vangsten t/m november. Als dit doel bereikt is, vertrek ik weliswaar naar de meer echte winterwateren.

Wat gebruik je qua winteraas en hoeveel voer je en waarmee?

Dat is puur maar dan ook puur afhankelijk van het bestand aan karper, maar vooral ook aan het witvisbestand dat er zwemt. Dus ik gebruik in principe alle mogelijke aassoorten. Natuurlijk aas en blikmaïs zijn uiteraard de meest interessante maar zijn jammer genoeg niet op ieder water inzetbaar. Vooral op betaalwateren kan je hier letterlijk en figuurlijk brokken mee maken aangezien er vaak weinig witvis/brasem rondzwemt.

(Voor)voeren doe ik wel mondjesmaat. Enerzijds voor het vertrouwen, anderzijds bepaalt het weerbeeld dit. Met zachte temperaturen in aankomst voer ik zeker voor. Dat houdt dus ook in dat ik het weer nauwlettend in de gaten houd. Hierop baseer ik me vooral.

Welk type winterwater bevis je graag, makkelijk of de hardere wateren?

De laatste jaren bevis ik vooral wateren waar de kans op een aanbeet reëel is. Gewoon om het feit dat ik in de winter actie wil krijgen. Het is uiteraard niet zo dat ik elke week karpers vang, maar ik wil de kans vergroten. Een aantal jaar geleden beviste ik de rivier in de winter. Het was een prachtige visserij mede ook omdat ik er vooral ‘verdoken’ viste. Dus aankomen in het donker en vertrekken voor het eerste ochtendlicht. De reden was simpel, ik wilde gewoonweg niet gezien worden omdat het een holding betreft voor karpers in de winter. Ik voerde de stek tweemaal per week aan en viste er telkens twee korte sessies per week van 12 uur. Het aantal vissen en de grootte van de vissen was spectaculair te noemen. Nogmaals een voordeel van veel info te noteren en deze op termijn goed te gebruiken.

Heb je op plassen een aantal tips waar je karpers kunt verwachten in de winter?

Dat is volledig verschillend van water tot water. Je hebt wateren waar wind op de kant enorm belangrijk is (ook in de winter), langs de andere kant heb je wateren waar je juist geheel uit de wind moet vissen. De ondiepe wateren zijn vooral onderhevig aan zware weersveranderingen zoals een storm of warme Atlantische oceaanlucht. Daar reageren de karpers enorm op en zoals ik al eerder schreef in een voorgaande vraag, probeer ik hierop in te spelen door het weer nauwlettend in de gaten te houden.

Als ik de karpers vind, ga ik zeker vissen/voeren in die zone. Dat kan van jaar tot jaar verschillen maar ook door de hengeldrukte die er op dat moment heerst. Vaker meegemaakt dat ik (of anderen) ze vind(en) en ook vang(en) om dan de volgende sessie later helemaal niets meer te vangen. Deze materie is zeer belangrijk om te noteren, want hier kan je later goed op inspelen. Karpervissen is voor mij dan ook veel meer dan een hengeltje uitwerpen en in je stoeltje te gaan zitten wachten. Wat denk je van observeren? Ja hoor, een vergeten detail voor velen, maar het kan echt een enorm verschil maken tussen vangen en/of blanken. Don’t forget, also in winter!

Vis je graag in het donker of kun je bijvoorbeeld d.m.v. voorvoeren de aastijden ook verplaatsen naar daglicht?

Vroeger dachten we dat we met voorvoeren de vissen op een bepaald tijdstip konden laten azen. Tenminste dat dachten we en dat lukte vaak omwille van het feit dat er minder mensen visten in de winter. Tegenwoordig is het in de winter ook behoorlijk druk aan vele wateren waardoor je die lijn niet kan doortrekken. Nu, zoveel jaren later ben ik totaal niet overtuigd van het voeren op een bepaald tijdstip en dan de vissen gaan vangen in dat tijdsbestek. Aastijden kunnen per water verschillen en zelfs op hetzelfde water verschillen de aanbeten van zone tot zone. Dus dat is puur ervaring die je moet zien op te bouwen.

Wordt er in België niet zodanig gestort in de herfst dat de wintervisserij daar enorm onder lijdt?

Dat hangt van water tot water af. Op sommige wateren zijn de vissen in de vroege herfst al zodanig vol dat ze amper nog eten. Dat komt omdat op die wateren stevig is gevoerd in de zomer. Hier is het vaak de kunst om geen onnodige tijd te verliezen in die periode maar wel terug te komen op de momenten dat er een warmere periode in de winter zich voordoet. Dat zijn dé ideale momenten om uit te pakken. Dat heb ik in het verleden meermaals meegemaakt alsook een aantal vrienden van mij.

Welke effect heeft een periode van ijs op jouw visserij?

IJs op het water betekent vaak het einde van de vangsten. Zeker op diepere wateren gaat de natuur dan in slaapmodus alhier. Op ondiepe wateren daarentegen heeft dat een veel minder effect en gaan de vangsten zeker niet afnemen. Althans, dat heb ik in het verleden ervaren waardoor juist dit de ideale wateren blijken te zijn waar je ‘s winters je ding kan doen en blijven doen.

Heb je nog gouden (of koude) wintertips?

1. Zorg dat je montages ‘juist’ liggen, dus zeer secuur. Het kan soms op een halve meter aankomen.
2. Vergeet de ondiepe zones niet op diepe wateren!
3. Bevis je een nieuw water of een nieuwe zone van een water, geef die stek dan minstens 24 uur de kans. Zo leer je de aastijden kennen.
4. Schrijf je bevindingen nauwkeurig op, want in de winter is ieder detail belangrijk.
5. Geniet van deze mooie tijd aan het water en leg jezelf geen druk op. Karpervissen is een hobby/passie en geen zaak van moeten! Enjoy!

KEVIN DIEDEREN

Begin jij in de herfst al met het voorbereiden van je winterstrategie zoals een voercampagne?

Helaas woon ik in een regio waar de hengeldruk zo hoog is dat het op de interessante wateren eenvoudigweg niet mogelijk is om iets goed voor te bereiden. Een stek vanuit het najaar aanvoeren en de vis als het ware aan de praat houden klinkt mooi maar is voor mij ook niet echt een mogelijkheid. Ook is het zo dat ik voor mijn werk bij Korda regelmatig uitstapjes heb zoals bijvoorbeeld even ergens een paar dagen vissen voor een vlog. Dat is dus al een tweede obstakel als je echt zou willen gaan voeren. Want de regelmaat is op die manier al snel verloren. In de praktijk vis ik dan ook vooral zo lang mogelijk door op de iets meer uitdagende wateren. En als deze op een bepaald moment stilvallen schakel ik over naar andere opties.

Wat gebruik je graag qua haakaas; single hookbaits, particles of natuurlijk aas?

De winterse aaskeuze is voor mij zeer situatie afhankelijk. Zo vis ik de kortere sessies vaak op wateren waar je echt duidelijke ‘holdings’ hebt waar de vissen een groot deel van de tijd doorbrengen. Tijdens een paar uurtjes vissen op zo’n stek kan een opvallend en mega attractief haakaasje een absolute killer zijn. Maar tijdens een meerdaagse sessie op bijvoorbeeld een betaalwater, waar niet te veel witvis zit, grijp ik ook graag naar sweetcorn uit blik, gekiemde hennep en de steeds populairder wordende maden. Een meer standaard visserij met boilies doe ik enkel als ik een situatie verkeer waarin ik weet of het vermoeden heb dat de vis actief aast en ik tegelijk ook rekening moet houden met de aanwezige witvis.

Welk watertype heeft je voorkeur in de winter; runwaters of juist daar waar jij die unieke koude winterbig kunt scoren?

Ik denk dat één van mijn sterke kanten als visser is, is dat ik met een realistische bril op kijk naar mijn mogelijkheden. Zo heb ik de vorige winter ook een deel van mijn vistijd gespendeerd aan het statisch vissen op snoek en dat betekent natuurlijk dat je al een portie van je mogelijkheden kwijt bent. Om het dan toch nog af en toe met een karper aan de stok te krijgen is het slim om te kiezen voor een wat hoger bezet water. Met enige regelmaat een beet is voor mij leuker dan een hele winter afzien voor hopelijk die ene dikke vis.

Vis je ‘s winters ook wel (statisch) stalkend?

Tijdens de afgelopen jaren speelde mijn wintervisserij zich volledig achter beetmelders af. Maar het was deels nog steeds een relatief actieve visserij. Als ik geen idee heb waar de vis zich bevindt, hanteer ik graag een mobielere aanpak waarbij ik zelf de vis zoek. Maar eenmaal een winterse holding gevonden is het een ander verhaal. Omdat ik heb gemerkt dat aasperiodes in de winter over het algemeen kort en voorspelbaar zijn, probeer ik die op het juiste moment op de juiste plek door te brengen. Soms betekent dat in het geval van nachtvissen dat ik in de avond arriveer en dus mijn spullen goed leg op een plek waar de vissen liggen, maar ik uit ervaring weet dat een aanbeet pas bij het krieken van de dag volgt.

Welke type (winter)rig adviseer je?

De rigs die ik gebruik worden bepaald door de omstandigheden en niet het seizoen waar ik mee te maken heb. Dit is puur gebaseerd op mijn eigen praktijkervaring. Zo vis ik pop-ups graag op een spinner- of chodrig en is deze hetzelfde qua opbouw als de rest van het jaar. Een door mij veel gebruikte wafterrig gebruik ik bijvoorbeeld in het najaar met een 15 mm wafter en in de winter met wat plastic Fake Food mais over een paar handen sweetcorn. De zogenaamde ‘mechanics’ van de onderlijn hebben zich bewezen en ik heb zelf ook nog niet echt de behoefte gehad om ineens met andere haken of iets dergelijks aan de slag te gaan. Wel is het belangrijk om te vermelden dat ik vanuit mijzelf echt veel belang hecht aan scherp vissen. Zo vis ik bij voorkeur met mega scherpe haken en moet echt alles tot in de puntjes kloppen. Als laatste rig-punt wil ik ook de zigrigs nog aandacht geven. Want juist als tegen het einde van de winter het water volledig afgekoeld is, de dagen weer beginnen te lengen en je dus te maken krijgt met een opwarmfase richting het voorjaar, kunnen deze goud waard zijn. Kijk maar eens hoeveel tijd karpers juist dan op half water doorbrengen.

Hoe kleed jij je? Verwarm je je tent en waarmee?

Laagjes… Dat is de sleutel tot comfortabel wintervissen. Door je outfit op te bouwen met allerlei dunnere lagen die je naar wens aan en uit kan trekken kan je eenvoudig aanpassen aan de omstandigheden. En daarbij bedoel ik niet alleen de temperatuur of mogelijke neerslag maar ook je eigen activiteiten. Niks is vervelender dan een dik warmtepak aanhebben en zwetend met alle spullen naar je stek lopen om daar vervolgens weer door je inmiddels klam geworden kleding snel af te koelen. Door te werken met bijvoorbeeld een thermo onderlaag, fleece gevoerde broek, trui, jas en indien nodig een water- en winddichte buitenste laag, kan je dat eenvoudig voorkomen en hoef je zelfs zonder kachel niet in de kou te zitten.

Omdat het merendeel van mijn wintersessies een enkele dag of nacht zijn, maak ik zelf overigens geen gebruik van een kachel. Als ik kijk naar de beperkte uitrusting die ik met mij meeneem dan vind ik ook een kachel al snel een hoop gedoe. Wellicht dat ik er wel eentje aan ga schaffen voor de meerdaagse sessies in het buitenland.

Een goede slaapzak is overigens goud waard. En deze hoeven zeker ook niet gelijk mega dik en ‘voor het oog’ warm te zijn. Uit ervaring weet ik dat het echt de moeite waard is wat extra geld uit te geven. Mocht je een slaapzak hebben die qua warmte op het randje is, dan is het ook raadzaam om eens te kijken naar een water- en winddichte bedchair-cover. Zelf heb ik in de loop van de jaren diverse uitvoeringen gehad en allen waren ze voorzien van een extra voering die zorgt voor een stukje isolatie. Doordat dit weer warme lucht vast zal houden merk je echt een verschil. En als je er dan ook nog een warme kruik aan toevoegt ga je heerlijk slapen.

JOERY VAN DER BEEK

Wat maakt voor jou de winter zo magisch?

De wintervisserij is voor mij altijd een periode waar ik erg naar uit kijk. Ik kijk vooral uit naar de rust aan de waterkant en de schoonheid van de vissen. Er is minder volk aan het water en dit betekent meer ruimte om je visserij intenser te beleven. Voor mij begint de echte wintervisserij niet bij een bepaalde datum of watertemperatuur. Het is voor mij echt puur een gevoelskwestie. Het is vaak tijdens een bepaalde sessie in het late najaar dat je opeens een verandering merkt in de natuur. De eerste nachtvorst, de eerste heldere nacht met in de ochtend dauw op het water of het eerste laagje ijs op de mat.

Welk type water vis je graag, makkelijk of lastig? En vis je ‘s winters ook wel in het buitenland?

In de winter heb ik alle watertypes wel bevist en beleving en rust blijven voor mij daarbij het belangrijkste item. Daarom vis ik in de winter vaak langere 24-uurs sessies op regionale recreatie- of veenplassen. Door ervaring leer je dat ook dit soort wateren prima geschikt zijn voor de wintervisserij en dat je eigenlijk een groot gedeelte van het water kan afschrijven. Op deze wateren gelden dezelfde regels als op de kleine wateren. Hier kom ik later op terug. Ik ben de afgelopen jaren ook geregeld naar het buitenland geweest in de winter. Gemiddeld vis ik 2 à 3 sessies per jaar in het buitenland en dan vind ik het leuk om één van deze sessies in de winterperiode te vissen. Dat is dan vaak eind november tot februari.

Voer je na de herfstperiode gewoon door richting de winter?

In het najaar ben ik vaak wel bezig met een zogenoemde campagne. Ik voer dan geregeld op een bepaalde zone van het water of een bepaalde diepte. Zo rond november begin ik compacter te voeren en kies dan echt bewust een stek uit waar ik tot diep in de winter door wil vissen. Vaak is dit een zone van het water waar het talud niet te stijl is en de koude noordoostenwind weinig grip heeft. Drukte speelt ook een rol, omdat je toch wel dagelijks je stek van voer wilt voorzien.

Zorgt een periode van ijs op het water voor inactiviteit?

IJs is vaak een spelbreker en zorgt ervoor dat er een periode niet gevoerd kan worden. Zodra er ijs ligt stop ik ook direct met het vissen op een voerplek en schakel ik over naar een mobiele visserij. De ervaring leert dat na een periode van ijs het toch echt een stuk lastiger is om een voerplek weer aan de gang te krijgen. Als de watertemperatuur eenmaal rond de 5 à 7 graden ligt, dan heeft de vis vaak even de tijd nodig om eraan te wennen. Na een korte periode breekt er vaak weer een moment van activiteit aan. Ik vis dan vooral instant en zoek de zogenaamde holding area’s op. Dit zijn meestal stekken met veel bescherming voor de vissen en waar ze uit de koude noordoostenwind liggen.

Heb jij als oud-militair nog gouden tips om je warm te houden?

Comfort is zeker in de winter zeer belangrijk. De motivatie en concentratie zijn snel verdwenen als je koude voeten krijgt of verkleumd in de slaapzak moet liggen door een koude oostenwind. Comfort begint bij het aanpassen van je omgeving. Ik zal nooit mijn stekkeuze laten bepalen door het comfort. Ik ga tenslotte wel om vis te vangen. Ook in de winter gebruik ik voor nachtjes vaak een oval. Puur voor het gemak. Maar plan ik een sessie van minimaal 24 uur of langer, dan kies ik voor een tent die dicht kan. Deze plaats ik zo dat ik zo min mogelijk last heb van de wind. Soms ten koste van zicht op het water, maar in dit soort situaties vind ik comfort belangrijker dan dat. Ik maak nooit gebruik van een kacheltje. Het is onveilig en het is een kortstondige oplossing voor een probleem. Zodra het kacheltje uit gaat koelt het snel af. Je stelt je lichaam dus bloot aan temperatuurswisselingen en dat kost energie. Kleding en voeding zijn vele malen belangrijker en functioneler.

Daarna is de juiste kleding erg belangrijk. Katoen houdt heel slecht warmte vast en droogt zeer langzaam. Mijn basis bestaat uit lang ondergoed van merinowol. Daarover heen een slijtvaste winddichte broek en een sweater van wol of een combinatie van wol en katoen. Als buitenste laag een wind- en waterdichte jas en een waterdichte, ademende broek van Gore-tex. Verder stevige, waterdichte schoenen of laarzen en natuurlijk een goede muts. Mijn tip; ga voor deze kleding naar een goede outdoor zaak en laat je informeren. Deze mensen weten precies wat je nodig hebt onder alle omstandigheden. Je bent vaak wat meer kwijt dan bij een hengelsportzaak, maar dit betaalt zich dubbel en dwars terug als je eenmaal aan de waterkant zit.

Pas je kleding aan naar de situatie en activiteit. Moet je nog lopen met je trolley? Trek dan niet gelijk je laarzen en jas aan. Heb je alles gereed en blijf je een periode passief staan of zitten? Zorg dan dat je alles aantrekt nog voordat je het koud krijgt. Op deze manier zorg je ervoor dat je niet te veel gaat zweten. Vocht wordt namelijk sneller koud dan droge huid of stof. Dit geldt ook voor het moment dat je richting slaapzak gaat. Je slaapzak wordt een extra laag isolatie, dus trek wat kleding uit en zorg dat je jas binnen handbereik ligt voor het geval je een aanbeet krijgt.

Voor eten en drinken geldt eigenlijk maar één gouden regel; alles wat je tot je neemt is warm. Dit houdt de kern van je lichaam op temperatuur. Het kost je lichaam namelijk energie als je kerntemperatuur zakt door koude dranken. Deze energie heb je hard nodig in hartje winter. Beweging is altijd een aanrader. Loop geregeld een rondje en blijf zorgen dat de doorbloeding op orde blijft.

Welke weertype en moment van de dag vind jij qua aanbeet de beste tijd?

De beste tijd voor een aanbeet vind ik zeer wisselend. Wat ik wel merk is dat in de winter vaak de aanbeten komen binnen het uur van de start van de sessie. Of dit nou op een voerplek is of instant op een plek waar je vis verwacht. Een lagedrukgebied met wat wind is veruit mijn favoriet en zal ik altijd gaan vissen als ik de mogelijkheid heb. Is het stralend mooi weer (hoge luchtdruk), dan sla ik nog weleens een sessie over. Heb ik een lopende voerplek op ondiep water, dan is het weer een ander verhaal. Dan maakt de luchtdruk minder uit. Ik denk dat wind en lage luchtdruk de vissen meer activeert.

Heb je nog gouden (of koude) wintertips?

Gooi het oude gezegde dat vis vaak naar het diepste punt trekt maar overboord! Dit lees en hoor ik nog vaak genoeg aan de waterkant, maar het tegendeel is juist. Karper kan werkelijk overal liggen.  Zelfs 30 cm water kan al genoeg zijn, mits de karper zich hier veilig waant. Denk hierbij aan obstakels, luwte en rust. Kijk eens waar de eenden zich bevinden en leg daar eens een rig tussen.

GERRIT RITMEESTER

Wanneer begin jij met je wintercampagne? Welke stekken hebben daarbij jouw voorkeur en waarom (rustig gelegen qua vissers en drukte of juist obstakelrijk, stroming, diep of ondiep)?

De meteorologische winter loopt in principe van december tot en met februari. De laatste jaren zie je vaak een lange nazomer met hogere gemiddelde temperaturen, waardoor de watertemperatuur langzamer daalt dan vroeger. De eerste nachtvorsten zijn ook verschoven, had je die vroeger nog wel eens begin oktober, nu zie je dat vaker pas na half november tot zelfs in december. We kunnen dus langer doorvissen als zijnde najaarvisserij. Ik vis doorgaans gemiddeld één nachtje per week in het hoofdseizoen, wat dan ongeveer doorloopt tot eind november of tot zelfs in december bij echt zacht winterweer. Opvallend is dan wel dat je vooral aan het einde van die periode vooral de grotere vissen vangt! Het seizoen met nachtvissen begint bij mij tegenwoordig al eind februari na de nachtvorstperiodes. Ik start dan al met nachtjes te vissen op het boezemwater. Ik zoek dan wel de beschutte plekken op, bijvoorbeeld onder woonboten. Toch vang ik ze daar ook op plekken waar ik ze de rest van het jaar vang, onder struiken, bomen, boten of strak tegen de beschoeiing. Met stroming heb ik slechte ervaringen. Dit is dan in periodes met veel neerslag waarbij in korte tijd veel water moet worden afgevoerd. Op boezemwater kies ik wel rustige stekken uit waar geen andere vissers zitten. Op verenigingswater moet je soms een beetje geluk hebben. Als er al andere vissers aan het voeren zijn ben je snel klaar.

Gaat de (late) herfst bij jou gelijkmatig over in de winter qua voer en stekkeuze?

Ja, ik vis in het hoofdseizoen vaak gedurende een periode op één of twee stekken voor langere tijd. Ik voer dan elke dag en bevis de stekken slechts één keer per week af. Ik vis dan net zo lang door tot de vangsten echt afnemen. Het ene jaar zal dit al half november zijn, maar andere jaren tot ver in december. Ik stap dan over op korte dagsessies met de methodfeeder op verenigingswater/cultuurwatertjes. Op de meeste wateren zit best wel een leuk karperbestand mede dankzij de uitzet van spiegelkarpertjes. Zeker in het begin zijn deze vissen heel gretig en blijven ze bij elkaar zwemmen. Als je ze weet te vinden – vaak liggen ze hutjemutje gestapeld onder een struik of boom – dan kan je echt aantallen vangen in korte tijd midden in de winter.  Ik kan mij nog een goed jaar herinneren waarin ik een aantal wekenlang constant goed zat te vangen. Helaas vond men het toen nodig om de kant waar ik tegenaan zat te vissen eens grondig te snoeien. Alle overhangende struiken en bomen werden gekortwiekt. Je snapt wel dat het daarna gelijk over was met de vangsten.

Je vist en voert graag met eigen gemaakt aas, welke samenstelling of smaak heeft je voorkeur bij winterboilies?

In de winter ben ik wel fan van miniboilies. Ik maak ze zelf, maar soms koop ik ze ook wel. Het is toch wel een hoop werk om een paar kilo 10 mm te draaien met de hand als je dat vergelijkt met het draaien van 24 mm met de boiliemachine. Qua samenstelling pas ik zomer en winter dezelfde boiliemix toe. Voerhoeveelheden in relatie tot de watertemperatuur vind ik belangrijker. Verder zijn mijn boilies zo samengesteld dat ze goed verteerbaar zijn, ook in de winter. Flavours gebruik ik zelden. Ik zoek het meer in smaak en geur van melen en natuurlijke vloeistoffen. Voor een vis/vleesmeel boilie, gebruik ik graag kruiden en vloeibare smaakmakers zoals lever, maggi en ketjap. Voor een zoete boilie gebruik ik graag opfokmelk en roompoeders.

1 van 4

Gebruik je graag opvallend aas en waar voer je mee? Boilies of particles of allebei?

Ik voer sowieso pas in het donker, dan heb je al veel minder last van watervogels. Op de meeste wateren waar ik in de winter vis is het troebel. Kleur of fluo voegt dan weinig toe. Als ik ‘s nachts vis, dan voer en ik vis ik graag met zelfgemaakte dumbells van 24 mm bij 15 mm. In de winter sluit je dan witvis bijna geheel uit. Ik wil er graag uitkomen ‘s nachts, maar dan wel voor een karper.

De korte dagsessies vis ik met zelfgemaakte 10 mm boilies of met Mainline Match Dumbell Wafters van 8 mm. Die laatstgenoemden zijn ideaal voor de methodvisserij. Ik gebruik kleine methodkorfjes van maximaal 30 gram gevuld met 2 mm micropellets. Het leuke aan de methodvisserij is, is dat je toch wat actiever vist en meer bezig bent. Je gooit elk kwartier tot half uur opnieuw in en je hebt ook nog eens leuke ‘bijvangsten’ in de vorm van brasem en zeelt.

Ondersteunende partikels voor de dagvisserij om te voeren zijn hennep, blikmaïs en 6 mm pellets. Het voeren wordt dan wel lastiger. Ik voer graag twee of drie plekjes zeer geconcentreerd aan. Dit lukt op afstand tegen de struiken alleen met een Spomb aan een lijngeclipte hengel. Tijdens het vissen zelf voer je niks los bij, alleen de voerkorf is gevuld.

Hoelang en hoeveel voer je van tevoren en voer je de hele winter door?

Ik voer altijd wel van tevoren met kleine hoeveelheden. In de winter is dat maximaal 250 gram per hengel. Ik voer elke dag, minimaal drie dagen van tevoren. Als het lekker loopt dan voer ik continu door en bevis ik de stek één of twee keer per week.

Heb jij een idee wat de gouden aastijden zijn?

Bij mij zijn de eerste uurtjes vanaf zonsopkomst het beste. Op verschillende wateren vang ik vaak meerdere vissen kort achter elkaar. De aasperiodes zijn kort maar wel krachtig. Als ik eens een nachtje vis in de winter op boezemwater, dan vang ik toch vaak de vissen echt midden in de nacht, vaak heel verspreid. De vissen hier zijn veel minder gegroepeerd actief dan op afgesloten wateren.

Bij welke watertemperatuur en periode wordt het serieus een taaie bedoening en vice versa?

Januari en februari, doorgaans de koudste maanden, zijn echt het lastigste. Ik vis dan ook veel minder in deze periode. De watertemperatuur zit dan langere tijd onder de acht graden, vaak zelfs maar vier graden. Eind februari zie je de dagen toch alweer langer worden, de zon wordt al krachtiger en de vis wordt actiever. Ik krijg ze zelfs op voerplekjes aan de gang. Dit is dan wel op relatief ondiep water, waarbij de watertemperatuur iets sneller stijgt. De combinatie licht en temperatuur activeert de vis.

Heb je nog gouden (of koude) wintertips?

Wat voor mij een goede indicatie in de winter is, zijn mijn koi in de vijver. Als ze stijf op de bodem liggen weet je al dat het lastig gaat worden. Daarentegen zijn er dagen dat ze actiever rondzwemmen, die dagen moet je zeker op pad gaan! Verder is het belangrijk je goed te kleden tegen de kou. Een kacheltje is toch ook wel lekker als je eens een nachtje doorvist.

GERRIT-12- groot

Eind december, toch nog eentje.

Het bericht Masterclass Winterkarper verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst & foto’s: Brice Brouwers

In het voorjaar van 2023 viste ik samen met Nick, een van mijn beste vismaten, op een betaalwater. Tijdens deze sessie vingen we in totaal 23 vissen. We bezoeken regelmatig een betaalwater, maar we wilden nu eens iets anders… Iets wat meer uitdaging zou bieden en niet zo gemakkelijk was. Na de sessie besloten we een avond samen te gaan zitten om te bespreken wat onze volgende uitdaging zou worden. Zo kwamen we op het idee om te gaan vissen op de Randmeren, een van de grootste waterstelsels van Nederland.

Deze staan bekend om hun moeilijkheidsgraad: veel blanken en hard werken om überhaupt een karper te kunnen vangen. We besloten bovendien om deze keer niet vanaf de kant te vissen, maar een grote karperboot te huren bij De Carpsucces. Dit zou ons in staat stellen om op meerdere locaties te vissen en zo onze kansen te vergroten. In juli 2024 zou het zover zijn, wat betekende dat we nog zo’n acht maanden hadden om ons voor te bereiden.

De voorbereiding

Vissen op een water waar je nog nooit eerder hebt gevist en dat ook nog eens zo groot is, vergt zeker een goede voorbereiding. Het eerste wat ik dacht was: “Waar zijn we in godsnaam aan begonnen…”. Welke aas moeten we gebruiken? Welke stekken zijn geschikt? Hoe zit het met witvis op zo’n groot water? En hoe zal het gaan met de boot, aangezien het onze eerste keer op een boot zou zijn? Allemaal vragen die door mijn hoofd spookten. Ik besloot een document op mijn computer aan te maken en daarin al mijn vragen op te schrijven. Vervolgens begon ik grondig onderzoek te doen. Veel antwoorden vond ik op internet, maar ook mijn connecties in de karperwereld hielpen enorm.

Tijdens de beurs van Carp Den Bosch stond ik het hele weekend op de stand van Baitstar. Berry, de eigenaar van dit voerbotenbedrijf, kende een aantal mensen die vaak op dit machtige water vissen. Hij regelde dat zij tijdens de beurs naar me toe kwamen om hun tips te delen. Ze vertelden me alles over aaskeuze, windrichtingen, dieptes, rigs en nog veel meer. Alle vragen die ik had, werden beantwoord of kon ik online vinden. Hierdoor kreeg ik er enorm veel zin in en het wachten op de sessie werd steeds moeilijker.

Start van de sessie

Maandag 22 juli was het dan eindelijk zover: de dag dat deze gave sessie zou beginnen. Zou de lange en grondige voorbereiding zijn vruchten afwerpen? Allereerst was het een hele puzzel om alles in de auto te krijgen. Zoals velen weten, gaat er veel materiaal mee tijdens een sessie. Naast al onze spullen moesten we ook nog 50 kg boilies en 40 kg tijgernoten meenemen. Na wat gepuzzel lukte het om alles in de auto te krijgen. Toen was het tijd om te vertrekken, want we moesten nog ruim twee uur rijden.

We laden flink wat aas in de boot en gaan met die banaan. Je moet toch wel een beetje verspreid...

1 van 5

Onderweg stopten we even bij Kamera Express om wat extra spullen voor de camera op te halen. Deze sessie zou namelijk ook worden gefilmd en later te zien zijn op het YouTube-kanaal van OnlyFishing. Rond 14:00 uur kwamen we aan bij de boot en begonnen we met het inladen. Met een karretje moesten we een paar keer heen en weer rijden om alles aan boord te krijgen. Na een korte uitleg over de boot en waar we konden tanken, gingen we het water op. Hoewel we wisten dat het water enorm groot was, voelde het echt alsof we op zoek waren naar een speld in een hooiberg. Aangezien het al rond vier uur ’s middags was, besloten we naar een stek te gaan waar de vorige vissers karper hadden gevangen. Deze stek bood veel mogelijkheden: er waren eilandjes, rietkragen, wiervelden, een haven en de vaargeul.

Bij aankomst stuurden we direct de drone de lucht in, maar ondanks de vele mogelijkheden op deze stek, zagen we geen tekenen van vis. Toch besloten we hier te blijven en de eerste nacht door te brengen. De hengels werden klaargemaakt en voorzien van mooie onderlijnen. We gebruikten boilies van Hakbaits en tijgernoten van Pure Particle. Op vier rigs monteerden we een snowman van een 25 mm boilie en een 15 mm pop-up, terwijl we op de andere twee hengels gesoakte tijgernoten gebruikten. Na het zoeken naar geschikte plekken, lagen de hengels uiteindelijk in het water en konden we rustig wat eten. Op het menu stond een lekker broodje hamburger.

De eerste avond

Langzaam begon de avond te vallen en we werden getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Niet lang daarna werden we echter gek van de duizenden muggen en vliegjes, waardoor we de tent in moesten duiken. De kaarsen die we hadden meegenomen tegen de insecten hadden helaas geen enkel effect. Eenmaal in de tent besloten we maar te gaan slapen. Helaas hadden we nog geen enkele aanbeet gehad, maar wie weet zou dat snel veranderen…

Het was wat onwennig toen we in de slaapzak lagen; de eerste keer slapen op een boot is toch best gek. “Ligt de boot wel goed vast? Zouden andere boten ons wel zien liggen? De golfslag die tegen de boot aankomt…” Het hielp allemaal niet mee om in slaap te vallen. Uiteindelijk zijn we toch in slaap gevallen, maar ’s ochtends werd ik wakker van Nick, die de tent uitstormde naar zijn hengels. Ik hoorde een paar piepen en dacht: “Yes, daar gaan we!” Maar niets bleek minder waar. Op de een of andere manier was de steun waar Nick zijn hengels op lagen, volledig in het water gevallen. Gelukkig kon hij zijn spullen nog redden, maar alles had onder water gelegen. Bij het oppakken van een van de hengels voelde hij wat druk op de lijn. Zou een vis ervoor gezorgd hebben dat de steun in het water was getrokken?

Nick sprong meteen de bijboot in met zijn hengel en ging richting de vis. Zo’n honderd meter verder kwam hij vast te zitten in een wierveld, waarna hij over zijn lijn voer en deze in de schroef terechtkwam… pats, lijnbreuk. Terwijl hij terugvoer, heb ik snel al zijn piepers drooggemaakt; gelukkig werkten ze nog. Dit voelde toch even zuur, maar we wisten dat we nog drie dagen te gaan hadden. We besloten snel wat te ontbijten en daarna op zoek te gaan naar nieuwe stekken. Voordat we vertrokken, lieten we nog wat kilo’s voer achter op de stek, zodat we altijd een back-up hadden om naar terug te keren.

Andere gronden

Na een tocht van 6,5 uur en het bezoeken van verschillende stekken, hadden we nog steeds geen enkel teken van karper gezien. Het was echt taai, en we begonnen te twijfelen of we die dag nog vis zouden vinden. We besloten bij een baai te gaan liggen waar de wind precies in stond, want we hadden van veel mensen gehoord dat je de wind moet volgen. De hengels werden opnieuw voorzien van vers aas, en we wilden ze met de bijboot uitvaren. Na drie hengels uitgevaren te hebben, stopte de buitenboordmotor ermee. Na al dat zoekwerk en het pechmoment van vanochtend, zat het nu weer tegen. Gelukkig is Nick technisch en na twee uur kreeg hij de motor weer aan de praat. Hup, de laatste drie hengels uitvaren en snel wat eten, want het werd al donker.

We besloten daarna te gaan slapen, want we waren beiden gesloopt na deze dag. Gelukkig vielen we deze avond snel in slaap en maakten we ons geen zorgen meer over het slapen op de boot. Helaas werden we de volgende ochtend opnieuw wakker zonder een aanbeet te hebben gehad. We wisten hoeveel tijd het varen kostte, dus besloten we de hengels in te draaien en tijdens het varen te ontbijten. Het werd een zonnige dag, dus we hoopten dat we vandaag vis zouden vinden. Na vier uur varen in een andere hoek van het Veluwemeer hadden we nog steeds geen enkel teken van vis gezien. We hadden alles afgezocht: ondiepe stukken, diepere stukken, rotsen, stranden… maar niks. We besloten om terug te keren naar de plek waar we de eerste dag waren begonnen en hadden voorgevoerd.

Na 1,5 uur varen kwamen we aan, maar ook hier geen teken van vis. We besloten om nog een strandje verderop te bekijken, en daar was het raak! Tussen het riet en achter verschillende rietkoppen zagen we eindelijk karpers, ontelbaar veel. EINDELIJK! Maar er was één probleem: hoe zouden we de vis hier gevangen krijgen? Voor de rietkoppen lag een gigantisch wierveld, zo groot als een paar voetbalvelden. We besloten de boot midden in het wierveld vast te zetten en met hoge hengeltoppen te vissen, zodat de lijn zo min mogelijk wier zou raken. Bij het vastzetten van de boot dacht ik slim te zijn en met mijn waadpak uit de boot te stappen, maar het water bleek dieper dan gedacht. Op mijn tenen kon ik net staan, wat resulteerde in een nat pak en natte kleren. Maar ja, we hadden de vis gevonden, dus dat maakte me niet uit. Snel de boot vastgezet, nieuw voer gemaakt en de hengels klaargemaakt.

Misère

Alles stond klaar, maar toen ging het weer mis. Gisteren was het de buitenboordmotor die ermee ophield, nu deed de accu het niet meer. Dan maar de voerboot gebruiken, dachten we. Maar die kwam niet eens twee meter vooruit in al dat wier. Er zat niets anders op dan de eigenaar te bellen voor een nieuwe accu. We konden meteen terugvaren naar de haven om de accu te wisselen, maar eerst voerden we nog op de stekken waar we vis hadden gezien. We wilden ze echt niet kwijtraken nu we ze eindelijk hadden gevonden. Snel de boot losgemaakt en hop naar de haven.

Eenmaal daar aangekomen, waren we een uur te vroeg, dus besloten we nog wat te roofvissen met de hengels die we daarvoor hadden meegenomen. Al snel wisten we twee baarsjes en een mooie snoek te vangen. Toch nog niet geblankt, haha! Na het wisselen van de accu’s keerden we terug naar de plek waar we de vis hadden gezien, hopend dat er niemand anders zou zitten en dat de vis er nog steeds zou liggen. Gelukkig was er niemand en zagen we op de drone dat de vissen er nog steeds waren.

In volle vaart deden we alles zoals de dagen ervoor. Om acht uur ’s avonds lagen de hengels voor het eerst met veel vertrouwen in het water. Samen genoten we van de schitterende zonsondergang en bakten we pannenkoeken. Hierna maakten we nog wat dronebeelden en schoten we wat met de camera, waarna we uitgeput gingen slapen.

De eerste aanbeet

Rond 4 à 5 uur ’s ochtends was het eindelijk raak: een volle fluiter op mijn hengel die op de weid lag! We sprongen direct samen in de bijboot. Nick bestuurde de boot terwijl ik de vis aan het drillen was. Wat een adrenaline schoot er door ons heen! Na een meter of twintig kwam de hoofdlijn in contact met het wier, vanaf dat moment moest ik de vis met de hand drillen. Het wier zat zo stevig om de draad gewikkeld dat het er niet af viel. Meter voor meter maakten we de lijn schoon, terwijl we de spanning goed hielden.

Na zo’n twintig minuten kwamen we bij de knoop van de voorslag. “We hebben hem bijna,” dacht ik. Toen we een schim zagen, bleek het om een spiegelkarper te gaan—en geen kleintje ook! Nu werd het echt spannend. Ik moest de vis verder drillen met mijn handen. Na een gevecht van nog eens vijf minuten kregen we hem eindelijk in het net. We schreeuwden allebei van blijdschap, het was ons gelukt om een vis van dit immense water te vangen! De snowman-rig had zijn werk goed gedaan. We haakten de vis snel af in het net en voeren terug naar de boot. De weegschaal gaf ruim 16 kg aan. We waren enorm blij dat we op dit water een vis hadden gevangen—en dan ook nog zo’n prachtige!

We stopten de vis even in de sling, terwijl we de hengel opnieuw positioneerden. Daarna terug in bed, met het plan om over een uurtje de foto’s te maken en de vis op camera vast te leggen. Maar natuurlijk kon ik niet meer slapen door de adrenaline. Dus ging ik eruit om beelden te schieten van het opkomende licht. Daarna zetten we de vis mooi op de foto en lieten we hem weer zwemmen in zijn natuurlijke habitat. Niet veel later ging mijn andere hengel alweer vandoor—dit keer de hengel die bij een rietkop lag. Het was nu Nicks beurt. Ik gaf de hengel snel aan hem over, en samen sprongen we weer in de boot. Wederom was het een flinke strijd om de vis te pakken te krijgen. Wat een rotzooi is dat wier, zeg: “BAH!” Uiteindelijk tilde ik het netkoord op, en daar was Nick zijn eerste karper van de Randmeren—aanschouw een mooie schubkarper van zo’n 12 kg. Ook deze hebben we gefilmd, waarna we hem weer lieten zwemmen.

Wat waren we blij! Na al die tegenslagen en het vele zoeken hadden we ons doel van de sessie bereikt: allebei een karper vangen, waarvan een boven de 15 kg. Naarmate de ochtend vorderde, kwam de zon weer door. Dit gaf ons de kans om de drone opnieuw op te laten stijgen, om te zien of de vissen er nog lagen. En ja, ze waren er nog—niet zoveel als gisteren, maar nog altijd genoeg om de stek te houden. We besloten daarom gewoon op deze plek te blijven.

Helaas is er tegen alle verwachtingen in verder niets meer gebeurd tijdens de sessie. Maar wat hebben we moeten werken om deze vissen te vangen! Het gaf ons enorm veel voldoening om zo op de sessie terug te kijken.

Het bericht De ruige randmeren verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst & foto’s: Len Vroomen

Met je ouders naar een camping met een viswater eraan, dat is iets waar Len Vroomen en Koen van Bree maar al te graag van wilden genieten! Tijdens de zomervakantie van het beruchte coronajaar 2020 werd er een camping geboekt aan een 1100 hectare groot water. Voor veertien dagen hadden de twee beste vrienden een mooie combinatie van vissen en een gezinsvakantie gepland.

Het is begin juli 2020 en er staat een gezinsvakantie gepland naar een camping in Oostenrijk, gelegen vlak aan een groot bergmeer. Koen en ik hebben twee weken de tijd en vissen enkel ’s nachts, zodat we overdag genoeg tijd hebben om leuke dingen te doen met het gezin. We weten niets van het visbestand van het water af: zwemt er veel vis, weinig vis, grote vis of helemaal niets speciaals? De komende twee weken gaan wij dit proberen uit te zoeken!

Drama als start

Eenmaal aangekomen op de camping, wordt de rubberboot opgepompt en worden de stekken nauwkeurig uitgezocht op het 1100 hectare grote water. Voorafgaand aan de trip hadden we al van meerdere mensen vernomen dat het bodemverloop heel monotoon zou zijn, en dit troffen we uiteindelijk ook aan. Een aflopend talud dat van 2 meter diep naar 30 meter diep ging. Na een snel besluit kozen we ervoor om een andere stek te gaan bevissen dan recht voor de camping. Ongeveer drie kilometer verderop was een ondiepe uitloper te zien op Google Maps. Het was eigenlijk een onbevisbare stek, omdat alles daar privégrond was. Uiteraard zijn we toch die stek gaan bekijken en uiteindelijk ook gaan aanvoeren. De enige mogelijkheid om hier te vissen is om met waadpakken en stoelen aan de rand van het water te gaan zitten.

De eerste drie nachten op deze stek waren enorm taai, er kwam enkel één aanbeet die uiteraard ook nog eens verspeeld werd. Het duurde uiteindelijk vier nachten voordat de eerste vis in het net belandde, het was een erg klein spiegeltje dat van de diepste hengel kwam. Deze vis gaf enorm veel voldoening, maar ondanks dat baalden we enorm dat het niet liep zoals we voor ogen hadden.

Na vier nachten slapen op de stoel, in het water, besloten wij om nog één nacht te proberen. Het begon te schemeren, de rubberboot werd volgeladen met de spullen om naar de stek te varen. Omdat het drie kilometer varen was, duurde het wel even voordat we er waren met de elektromotor. Na zo’n 10 minuten begon het een stuk harder te waaien, er kwam een grote zwarte wolk over de bergen heen en het ging helemaal los… Daar zaten we dan, op een enorm water, in een rubberbootje met al onze spullen midden in een heftige storm. Het is een wonder dat we uiteindelijk heelhuids aan land kwamen, het scheelde niet veel of we waren alles kwijt en zelf ook in het water beland.

Na dit alles besloten we het voor gezien te houden. De hengels gingen weer de foudraal in en we gingen de nachtjes gewoon op de camping slapen en overdag leuke dingen doen met de rest van het gezin. Na 3 nachten niets gedaan te hebben kriebelde het toch om weer die hengels uit te leggen. “Kom, we vissen gewoon een nachtje vanaf de camping, we kunnen het op zijn minst proberen,” zei Koen. We besloten een emmer voer te maken en die ’s avonds erin te gooien, de nacht erna gingen de hengels erin.

Verandering in tactiek?

Uiteraard werden we om 6 uur in de ochtend wakker zonder een enkele piep te hebben gehad. We keken elkaar aan en baalden dat er niets gebeurd was. Na 5 minuutjes ‘draaien’ in de stretcher vloog er ineens een hengel van mijn vismaat keihard vandoor. We sprongen gelijk de boot in en gingen achter de vis aan. Na 20 minuten drillen liet de vis zich zien en konden we hem direct scheppen. Wat een bak, een dikke veertiger schub… Na hem op de foto te hebben gezet, ging er uiteraard weer gelijk een emmer voer in. We ruimden op en zorgden ervoor dat we diezelfde avond terugkwamen op een voorbereide stek.

We hadden nog 2 nachten de tijd. De tweede nacht bleef het helemaal stil, was het dan een geluksvis? Toch besloten we de laatste regenachtige nacht ook te vissen op de voerstek vanaf de camping, die nacht kwamen er 3 vissen op de kant. Wederom zat er een veertiger schub tussen, wat een absurd einde! Uiteindelijk vroegen we ons af; wat zou er gebeurd zijn als we vanaf het begin op deze stek hadden gevist en wat zwemt er nog meer op dit enorme water

Tijdens de rit naar huis besloten we dat we het jaar daarna terug zouden gaan naar het desbetreffende water. We zouden en moesten hier nog een keer terugkomen om te kijken wat er nog allemaal zwemt. Inmiddels wisten we de tactiek om de vissen te vangen, dus hadden we erg veel vertrouwen voor het jaar daarna…

Wat zwemt er nog meer op dit fantastische water? We zullen er nog een keer voor terug moeten komen. Geen straf!

Herkansing

Het is zomer 2021 en we keren terug naar hetzelfde water voor revanche. Bij aankomst op de camping weten we precies waar en hoe we de voerstek gaan aanleggen. Het plan was om elke avond zo’n 6 kg te voeren over een strook van 150 meter breed. Met 14 nachten de tijd op de camping besloten we om één nacht te gaan vissen, de nacht erna te voeren en dan de nacht daarna weer te vissen, enzovoorts. Op deze manier kreeg de stek veel rust en konden de vissen met vol vertrouwen azen op de voerstek.

De eerste nacht dat we gingen vissen, zagen we gelijk de vissen op de voerstek liggen met de dieptemeter. Echter bleef het die nacht helemaal stil. In de ochtend ruimden we weer op en ’s avonds ging er weer voer in. De avond erna gingen we onze tweede nacht in, die nacht vingen wij maar liefst vijf vissen tussen 10 en 19 kg. Vanaf toen liep het enorm lekker door. We kregen de twee nachten erna aanbeet na aanbeet, het bleef gewoon lopen! Je zou zeggen dat er niets meer fout kon gaan, maar niets bleek minder waar…

Toen we weer een avond gingen voeren, praatten we met Henk, een Nederlandse man die ook op de camping was aangekomen. Hij wilde ook maar al te graag op die stek vissen waar wij onze vissen vingen. Hij wilde heel veel in één keer voeren, recht op onze voerstek. Daardoor hebben we wat woorden met elkaar gehad. Na een keer goed gepraat te hebben, zijn we erop uit gekomen dat we elkaar gingen afwisselen. Eerst wij een nacht, daarna hij de nacht erna en zo door. Voor ons helemaal niet gunstig, want de voerstek kreeg niet zo veel rust meer als de dagen ervoor.

We hadden niet zo veel vertrouwen meer en dachten dat er niet veel meer zou gebeuren. Echter bleef het doorlopen, wat wij heel raar vonden. De eerstvolgende nacht erna, kwamen 4 vissen op de kant. Een daarvan was 14 kg, twee waren tussen de 17 en 18 kg en eentje van zelfs ruim 23 kg voor Koen! Onze trip was geslaagd, maar toch ontbrak die ene veertiger voor mij. De nacht erna kwamen er alweer zes vissen op de kant, de laatste was toch die ene ontbrekende veertiger voor mij. Wat een vreugde kan er vrijkomen bij het vangen van zo’n vis op zo’n enorm groot water.

1 van 2

De laatste nacht was aangebroken, de teller stond al op 24 karpers en wij waren helemaal tevreden met het resultaat. Die laatste nacht liep het gewoon weer door, tussen 1 en 4 uur in de nacht werden er 4 vissen gevangen. Daarna bleef het stil.. Rond 7 uur in de ochtend, werd ik wakker. Ik tuurde naar de hengels en vroeg me af waarom mijn rechterhengel niet was afgegaan. Die hengel liep namelijk elke nacht af. Ik besloot om die hengel nog een keer opnieuw te doen. Ik kwam aan op de stek en zag geen vissen op de dieptemeter. Ik voer een stukje verder door en zag een aantal bananen liggen op de dieptemeter, oftewel vis! Ik legde zonder twijfel de hengel direct neer op die diepe stek. Inmiddels was er al weer een uur voorbij en was er niets meer gebeurd.

1 van 3

Het zat erop, tijd om op te ruimen, alles schoon te maken en weer naar huis te gaan. Tijdens het afbreken van de tent, begon ineens die diepe hengel ervandoor te gaan. Het was een run, waar je u tegen zegt, dit kon geen kleine vis zijn! Ik sprong de boot in en ging erachter aan, want deze vis was echt niet te stoppen. Toen ik de boot instapte en achter me keek, stond Henk te kijken. Hij hoorde de run en was, net zoals ik en Koen, maar al te benieuwd wat die laatste vis zou zijn. Na bijna een half uur op het water te hebben gezeten, kwam de vis voor het eerst boven. Ik herkende hem gelijk, het was precies dezelfde schub die Koen het jaar ervoor had op 22,4 kg. Nadat ik deze bak schepte, zag ik dat hij veel dikker was dan het jaar ervoor. Holyshit, wat een afsluiter!

Ik voer terug naar de stek met de vis in het net, Henk riep vanaf de kant: “Is het een dikke?!” Ik riep terug: “Hij is fucking groot!” Eenmaal aangekomen aan de kant keken we met z’n allen naar de vis. Wat een enorme rug zat erop… Ik stopte de vis even weg in de sling en moest echt even bijkomen, dit was echt een absurde afsluiter van de trip. Tien minuten later was het tijd om de vis te wegen en ja hoor, hij ging gewoon over de 25 kg grens heen! We hebben deze vis geweldig vast kunnen leggen op foto en film. Ik zwom met de vis mee op het moment dat ik hem weer vrijliet. Yes, missie geslaagd! Dit had gewoon niet beter kunnen eindigen, wat blijft het een fantastische omgeving in Oostenrijk. Dit zijn die momenten die je nooit meer vergeet!

Een sessie om nooit te vergeten…

Het bericht Droom(karper)vakantie met het hele gezin verscheen eerst op Beet Magazine.

Door Boudewijn Margadant

Vissen deed je natuurlijk ook in de natuur! Verstopt in struiken, bos of in de polder; verwonderend, de natuur opsnuivend en zo nu en dan een vis drillen. Dat werd ons ook ingegeven door de sfeervolle, Engelse films en boeken. De acteurs en auteurs zogen je in hun avonturen mee. Zo hoorde vissen te zijn. Zelf beleefde ik ontelbare avonturen aan en op de vele sloten, plassen, meren en kanalen in en rond Amsterdam. Er was nog zoveel te ontdekken en te leren en natuurlijk is er ook nog meer buiten het vissen! Kortom, het centrum met zijn historische grachten was niet echt in beeld.

PLAAGSTOOTJES

Toch deelde de grachtengordel zo nu en dan plaagstootjes uit, vooral als ik weer eens met hun bewoners oog in oog stond. Zo was er bijvoorbeeld de keer dat ik op mijn 16e met twee stapmaten flink aangeschoten in een gracht bij het Leidseplein stond te piesen. Uit het donker kwam er opeens een karper in het licht van een lantaarnpaal zwemmen. Ik wees mijn pismaten er nog op, maar die hadden meer interesse in de hervatting van het zuipfestijn. Of de keer dat ik met mijn vriendin op een terras aan de Keizersgracht zat en er pardoes een dikke karper voor ons tafeltje uit het water kwam! Of toen ik na een nacht doorhalen in het eerste ochtendlicht een schooltje karpers zag zwemmen in een doodlopende gracht. Daar zaten een aantal dertigponders bij! Zo zijn er nog meer voorbeelden en werd ik door de jaren heen steeds weer geteased tot ik besloot er eindelijk eens echt te gaan vissen.

Natuurlijk koos ik als beginpunt voor een plek waar ik vaker karper had zien zwemmen. Al vrij snel werd ik geconfronteerd met de eerste ongemakken die het vissen in de stad met zich mee brachten. Al kort na het maken van de worpen pikte een rondvaartboot mijn twee lijnen op, wat resulteerde in twee halflege spoelen. Na opnieuw ingeworpen te hebben, fietste er een vrouw over de achterkant van een van mijn hengels, haar evenwicht verloor en bijna tegen een Amsterdammertje aan reed. Een scheldkanonnade volgde – wie legt dan ook hengels deels op het fietspad?! En even later struikelde er een Franse toerist over een van mijn hengels die op de grond lagen. Het was duidelijk, er kwamen hier hele andere dingen bij het vissen kijken dan ik gewend was!
De daaropvolgende jaren viste ik ter afwisseling van mijn ‘normale visserij’ bij tijden in het centrum en ondanks dat ik best wat mooie karpers wist te vangen, hield ik het er nooit lang vol. Het was me er gewoon te druk. Uiteindelijk verdween mijn visserij hier helemaal naar de achtergrond en viste ik enkel nog wel eens buiten het centrum.

NIEUWE PRIKKEL

Het was een paar jaar later tijdens een wandeling op een zomerse middag door de stad dat mijn motivatie weer helemaal terugkwam. Ondanks de vele mooie afleidingen gleed mijn blik, zoals altijd eigenlijk, ook geregeld naar het water. En toen zag ik ze. Drie hele grote schubkarpers! Rustig chillend in de zon, in een ietwat afgelegen hoekje tussen wat woonboten. Hoe groot waren deze wel niet?! Conservatief geschat moesten er twee minimaal 40 pond zijn en eerder zwaarder. De ontdekking kwam precies op tijd, want het was al best wat weken dat ik het vissen wat minder leuk vond. Ik miste iets avontuurlijks en viste teveel op de automatische piloot en de uitkomst was vrij voorspelbaar geworden. Ik had een nieuwe prikkel nodig en die had ik nu gevonden!

Wouter was ook wel te porren voor wat ‘urban vissen’, dus zitten we op een kruising waar drie grachten samen komen, strategisch gekozen dus, met ook nog eens een bankje direct achter ons. Het water wordt werkelijk overstelpt door varende biertappen en bonkende basdeunen. Deftige sloepbezitters- en huurders varen er tussendoor. Meer dan eens wordt een botsing net wel of net niet voorkomen. Het moet een crime zijn voor de rondvaardbootschippers. Drank en bootje varen gaan niet samen, laat staan in combinatie met het gebrek aan vaarervaring. Het geeft ons in elk geval een hoop vermaak.
Niet lang na het maken van de worp gaat een van mijn hengels er vandoor. Omdat ik de rig van deze hengel onder een brug had gelegd, is de aanvangsfase er eentje van alles of niets. Ik win. De vis scheert naar rechts en ik loop gretig lijn opdraaiend mee. Tussen twee boten en de kademuur in toont de vis zijn kracht. Minutenlang is het meer geven dan nemen. Dan doemt alweer de volgende rondvaartboot op, gevolgd door twee sloepen. Hoog tijd om wat meer te forceren. Wouter staat al klaar met het net om de vis bij de eerste mogelijkheid veilig te stellen. Net als we denken een serieuze scheppoging te kunnen wagen, spurt de vis van ons weg, recht op de rondvaartboot af, nog geen 10 meter verderop. Met de hand op de spoel en de hengeltop in het water gooi ik alles wat ik heb in de strijd. Een meter of twee voor de boeg zien we een staart door het wateroppervlak klappen. Op het open achterdek draaien hoofden van de netjes uitgedoste heren en dames met champagne, rosé of prosecco in de hand naar het geluid. We zijn in beeld en meteen hebben we twee mobieltjes op ons gericht staan. Beroemd voor tien seconden op social media waarschijnlijk. Het was het laatste wapenfeit van de vis. Mokkend weet ik hem het net in te loodsen. Yes! Applaus uit de twee sloepen die de rondvaartboot volgden. ‘Heb je die hier gevangen?!’ ‘ Eet je hem op?’ ‘Wat is dat voor vis? Een snoek?’ ‘Nee joh, een brasem!’ Ook het echtpaar dat we in voorgaande avonden hebben leren kennen staat toe te kijken. Een mooie 24’er schub mag even snel op de foto.

Het blijft vervolgens te lang stil, maar we besluiten toch nog een uurtje langer te blijven. De vrouwelijke helft van het echtpaar komt uit het huis achter ons naar ons toe lopen met een schaal in haar handen. “Willen jullie ook wat? Ik heb genoeg gemaakt hoor. Mijn man zei er een biertje bij te doen, dat zouden jullie vast wel lusten. Kijk, daar staat ie”. Ze wijst naar een raam op de eerste verdieping. De man heft zijn wijnglas, knikt en lacht. De vrouw verwijdert de aluminiumfolie van de schaal en vier heerlijk geurende kippenbouten liggen netjes met wat stukken aardappel uitgestald. We durven niet te weigeren. Zo zie je maar weer waar wat uitleg en vriendelijkheid toe kunnen leiden!
Een kwartier voor opruimen is daar toch nog een aanbeet. Wouters linkerhengel komt tot leven, maar nog voor hij deze in zijn handen heeft, valt de boel weer slap. De voorslag blijkt gebroken. Gelukkig vissen we met een visveilig systeem.

MOBIELE VISSERIJ

In tegenstelling tot mijn vroegere jaren ben ik veel mobieler gaan vissen. Zo heb ik ook een goed evenwicht gevonden tussen de stadse drukte en hoe ik graag vis. Door mobiel te vissen kam ik ook nog eens een groter gebied uit, biedt elke plek nieuwe hoop en ben ik voortdurend in de weer. Als vervoermiddel gebruik ik een elektrische fiets. Zo kan ik snel en ook grotere afstanden afleggen en de kleinste straatjes door zonder teveel tijd te verliezen. Ook kan ik op deze manier overal vissen zonder belemmerd te worden door het gebrek aan parkeerplekken en, niet onbelangrijk tegenwoordig, de extreem hoge parkeerkosten! Momenteel is dit zeker € 6 tot € 7,50 per uur!

Bij aanvang voer ik meestal drie tot vijf plekken aan, afhankelijk van de tijd en energie die ik tot mijn beschikking heb. Het voer dat in het water ligt terwijl ik elders vis, werkt in de tussenliggende tijd dus al voor me. Net als bij penvissen! Ik vis die plekken dan elk zo’n één tot anderhalf uur af. Zitten ze er, dan krijg je binnen die tijd beet. Natuurlijk zul je soms ook te vroeg verkassen en dus een vis missen, maar die kwam dan zeer waarschijnlijk net aanzwemmen en hing niet in de buurt rond vanwege je voer. Vang je er eentje, dan zitten er hoogst waarschijnlijk meer en dan wil ik wel eens iets langer blijven hangen. Langdurig voorvoeren heeft mij nooit meer opgeleverd en dat is me dus de inspanning en het aas niet waard.
‘Carpy’ ogende stekken zijn er genoeg natuurlijk met de vele bruggen, boten, steigers en meerpalen. Desondanks laat ik de stek bepalen met hoeveel hengels ik verantwoord kan vissen. De ene keer is dat er eentje, de andere keer twee en soms zelfs drie. Wees zeker niet te hebberig!

ZONDER BEETMELDERS

Mede door het toerisme is er extreem veel waterverkeer en tegenwoordig bezitten ook steeds meer inwoners een boot. De pleziervaart is bij tijden dan ook echt ‘too much’ en dan zijn er ook nog waterfietsen, kano’s, suppers, watertaxi’s en rondvaartboten op het water! En nu de grachten veel schoner zijn dan vroeger, wordt er ook nog eens vaker gezwommen. Tussen dat alles zit jij dan te vissen! Vanzelfsprekend neemt dit wat af naarmate het kouder wordt. Ook op de kant is het lang niet altijd eenvoudig om je hengels veilig neer te zetten of te leggen. Aan de ene kant kunnen je hengeltoppen niet te ver uitsteken over het water en aan de andere kant wil je ook niet dat je hengels worden overreden door fietsers, scooters of auto’s. Of dat passanten struikelen over je hengels. Voetgangers zijn namelijk niet beducht voor vishengels die op de grond of zelfs op je glimmende rodpod liggen!
Onderwater is er, zoals iedereen wel weet, genoeg puin en obstakels te vinden die voor ons vissers en de vissen zelf nadelige gevolgen kunnen hebben. Het is dus belangrijk dat je je beoogde plekken voor het vissen goed uitpeilt! Gelukkig heeft het magneetvissen een grote vlucht genomen, waardoor er al een hoop afval rond bruggen uit het water wordt gehaald.

Mijn lijnen vis ik meestal semi-slap. Ik wil eigenlijk dat slechts de laatste meter over de bodem loopt en de rest erboven. Zo kan ik de meeste rommel op de bodem al mijden en lijnschuw zullen de vissen er niet snel zijn door de minimale hengeldruk. Wanneer ik in mijn eentje vis, gebruik ik meestal geen beetmelders en leg ik mijn hengels gewoon op de grond of stel ze schuin omhoog tegen een hek op. Een aanbeet zie je dan al doordat de lijn zich strekt voor de molenslip begint te lopen. Vis ik met iemand anders, dan haal ik de beetmelders tevoorschijn omdat ik dan vaker afgeleid ben.
De Amsterdamse grachten lijken op het eerste gezicht geweldig om met de pen te bevissen. Het wordt je echter heel lastig gemaakt door de scheepvaart en de bij tijden best pittige stroming. Daarnaast zijn er veel teveel leuke en vermakelijke afleidingen om je heen! Mensen spreken je ook vaak aan en er zijn er die het op je spullen hebben voorzien. Voor mij systeemhengels dus.

CAPPUCCINO KARPER

Een van mijn favoriete stekken ligt direct naast het terras van een café. De bediening kent me inmiddels wel en heeft er geen moeite mee als ik er vis. Dan onthouden ze je natuurlijk wel! Na mijn voerrondje heb ik bij aankomst een cappuccino besteld en mijn rigs een halve meter uit de kademuur laten zakken. Precies als alles naar tevredenheid in ligt, wordt mijn koffie geserveerd. Na een twintigtal minuten komt mijn lijn in beweging en begint de slip van de molen te lopen. Het blijkt een flinke brasem, daarvan zwemmen er zat. Onder het oog van enkele terrasbezoekers schep ik de vis. Op de kant worden wat foto’s met mobieltjes gemaakt, waarna ik de brasem in het net terug in het water laat zakken. Een nette omgang met de vis is nu nóg belangrijker voor het oog van de toeschouwers. Er zijn altijd mensen die argwanend meekijken! Een tweede cappuccino verder is het tijd om te verkassen naar de volgende plek. Hier vermaak ik me met een school harders die langs de kanten zwemmen. Zo’n 20 meter verderop zijn drie jonge roofvissers bezig. “Karper!” klinkt het plots luid met overslaande stem. Hij heeft er overduidelijk iets groots aan inderdaad. Even is er paniek onder het drietal. Als ik naar ze toe loop en de vis aan de oppervlakte draait, zie ik de shad duidelijk in de bek zitten. Een van hen rent naar zijn spullen. “Ik pak het schepnet, houd hem hoog!” De vis is echter te groot en niet te houden op het veel te lichte materiaal en als de vis onder de steiger door zwemt schiet de hengel recht. Het is een tafereel dat ik door de jaren heen toch best een aantal keer heb zien gebeuren! De karper had overigens ook nooit in het schepnetje gepast.
Even later komt een van mijn hengels tot leven. Ook karper! Al snel kijken het drietal en vier passanten toe hoe ik de vis tussen de palen en boten uit weet te drillen en niet veel later ligt de vis met behulp van een van de roofvissers veilig in de onthaakmat. Een pracht van een spiegel! Dat is een mooie opsteker na de twee voorgaande karperloze dagen!

ATTRACTIEF AAS

Als haakaas gebruik ik veelal attractieve boilies. In mijn geval Gluttony of Hit&Run van Dutch Bait Company. Ik vis instant en het aas moet dan ook zo aantrekkelijk mogelijk zijn. De Amsterdamse grachten bevatten echter ook een gigantisch witvisbestand, dus ik ga voor minimaal 20 mm en heb altijd wat 24 mm boilies bij me. Bovenop mijn haakaas monteer ik bijna altijd een nepmaisje in felle kleur of pop-up. Naast de attractie van de boilie wil ik namelijk ook een extra visuele prikkel hebben.

PUNT VAN AANDACHT

Zeker in een stad als Amsterdam, waar de waterwegen in open verbinding staan met zo ongeveer heel Nederland, is het een zoektocht om de vis te vinden. Bij tijden lijkt het zo vreselijk simpel, tot je dan tegen een periode aanloopt waarin er gewoon geen karper lijkt te huizen, waar je het ook probeert. Dat is ook de reden dat ik er een mobiele aanpak op na houd en ze zo al vissend probeer te vinden. Het leuke hieraan vind ik ook dat ik in alle stadsdelen terecht kom, elk met zijn eigen dynamiek. Het veiligheidsaspect is zeker ook een punt van aandacht. Er lopen toch flink wat louche figuren rond en vooral ’s nachts maak je soms de vreemdste dingen mee. Uitgaanspubliek en veel toeristen zijn onder invloed en daardoor soms ook onberekenbaar. Ook heb ik heb helaas meermaals moeten ondervinden hoe snel je spullen zijn verdwenen. Dit speelt een kleine rol in mijn beslissing om eigenlijk alleen overdag en/of in de avond te vissen. En waarom ’s nachts vissen als je ze overdag en in de avond even goed kunt vangen?! Wel pak ik graag de donkere uren mee omdat de sfeer in de stad me dan meer aanspreekt.

MATERIAAL & END TACKLE

Als hengel vis ik met 10 voet lange 3 lb hengels vanwege de vele obstakels waar ik ze van weg moet kunnen houden. Langere hengels zijn onhandiger te vervoeren op de fiets en zitten nogal eens in de weg op bepaalde stekken met wandelaars en fietsers om me heen. Als schepnet gebruik ik momenteel een net van PB Products met een super stevig frame en een relatief lange, eendelige steel. Met dit net kan ik net wat meer stekken bevissen, omdat ik bij hogere kades vissen veilig recht omhoog uit het water kan tillen. Het is alleen even goed opletten dat je dan geen oog van een fietser uitsteekt of een autoruit in tikt! Verder natuurlijk een goede, klein te vervoeren onthaakmat met opstaande randen. Een emmer met aas dat ook eventueel als stoeltje kan dienen. Hierin vervoer ik ook een buzzerbar met beetmelders, voor de keren of plekken dat ik die gebruik. De buzzerbar fixeer ik met een elastieken spin aan de brugleuning of ik zet deze in mijn emmer of klem deze tussen de emmer en het hengsel in. Als tas gebruik ik een zogenaamde EVA-tas met hardtop. Deze zijn compleet waterdicht, mocht het gaan regenen, en kan ik als tafeltje gebruiken. Wordt er regen verwacht, dan heb ik naast mijn regenpak altijd een gewone handparaplu mee.

Wat end-tackle betreft: voor mijn stadsvisserij hanteer ik het motto ‘liever lomp en dik, dan vis verspelen!’ Ik vis daarom met een hoofdlijn van 40/00 en een 20 tot 30 meter lange slijtvaste voorslag van rond de 60/00. Staat er stroming, dan kies ik voor een soepel onderlijnmateriaal met een semi-softe coating zoals Jelly Wire. Bij stilstaand water gaat mijn voorkeur altijd uit naar geheel soepel onderlijnmateriaal. Uiteraard vis ik met een systeem waarbij de vis bij onverhoopte lijnbreuk de voorslag en hoofdlijn kwijt zal raken.
Toploodjes gebruik ik liever niet, ondanks de scheepvaart. Ze zorgen ervoor dat je lijn over de bodem loopt, en dat vergroot juist in de grachten weer de kans op het in aanraking komen met allerhande vuil en puin. Ik vis daarom ook bijna altijd onder mijn eigen kant of maximaal in het midden.
Zeker in de warmere maanden maak ik veel gebruik van een sterke zaklamp of hoofdlamp om daar vis mee te zoeken. De vissen schrikken niet van dit licht doordat ze gewend zijn aan het vele kunstlicht en verkeer om hen heen. Zodra het iets rustiger wordt laten de vissen zich vaak genoeg aan de oppervlakte zien tussen lelies, bij bruggen, overhangende bomen en in rustige, smalle grachtjes.

DYNAMISCHE OMGEVING

Ook in de wintermaanden bevis ik de grachten. Deze periode is voor mij wel lastiger gebleken en meermaals heb ik na een flinke zoektocht de handdoek in de ring gegooid. De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat ik het nooit ’s nachts geprobeerd heb. Potentiële stekken zijn er genoeg, en misschien wel teveel, met alle bruggen, woonboten, palen, gebouwen en dergelijke en dat maakt het ook meteen best lastig om ze te vinden, zo is gebleken. Vind je een winterholding, dan is het vaak wel echt goed feest! Daar ligt dus zeker wel elk jaar een leuke uitdaging te wachten!

Na een twijfelachtig begin is de stadsvisserij wel echt onderdeel gaan uitmaken van mijn visserij. Ik moest er gewoon mijn weg in vinden. Het karperbestand is, zeker dankzij de uitzettingen, zeer gevarieerd geworden en het zal altijd een vraag blijven wat je zult kunnen haken. De mooie en leuke gebeurtenissen overstijgen de mindere aspecten van het stadsvissen ruimschoots. De omgeving is dynamisch en je weet nooit wat je aan en in de volgende gracht tegen komt! Door de jaren heen heb ik een leuke groep stadvissers leren kennen met wie ik ervaringen en kennis uitwissel. We zijn het er allemaal over eens dat het urban vissen nooit verveelt en garant staat voor nog vele avonturen.

Het bericht Urban Vibes – Amsterdamse grachtenkarpers verscheen eerst op Beet Magazine.

Elk jaar verzin ik wel een nieuw ‘winterproject’. Vorig jaar schafte ik een versleten set Steve Neville beetmelders aan om deze zelf te repareren en te onderhouden. Best leuk als je nog nooit hebt gesoldeerd, maar goed, eens moet de eerste keer zijn. Dit jaar stond in het thema van aas en dan bedoel ik niet onze welbekende vrienden gemaakt van deeg of het afkoken van kilo’s hennep en boekweit. Nee, dit jaar stond het zelf draaien van pop-ups op de planning, want zeg nou zelf, een pop-up uit de winkel werkt fantastisch, maar hoe tof is het als je ze zelf gedraaid, geflavourd en gekleurd hebt (en er dan ook nog eens een vis mee mag vangen).

YouTube is je beste vriend

We kunnen bijna niet meer zonder, van je gootsteen ontstoppen tot het compleet demonteren van een cv-ketel, alles is te vinden. Zo vond ik in maart 2022 een filmpje op de welbekende rood met witte website: 10 tips voor het draaien van pop-ups. Uit mijn hoofd, afkomstig van onze vrienden van Mainline uit de UK, na 4 minuten was ik om, dit moet zelfs voor mij te doen zijn, alleen niet in maart, vaak staat in maart mijn agenda vol met rode strepen. Vissen, filmen en zo af en toe ook nog werken, hierdoor werd het idee verschoven naar de winter, want: dit is een ideaal winterproject!

Rond september begon het idee weer te dagen, alleen wat had ik ook alweer allemaal nodig? Zijn er bestaande recepturen? Moet je ergens rekening mee houden? Daar ging ik weer, op naar YouTube, want één filmpje zegt natuurlijk niets, meerdere filmpjes zeggen een beetje en na twintig filmpjes ben je haast zelf een pop-up.

Ready, set, draaien maar

Even vooropgesteld: Ik ben geen aasgoeroe, wel weet ik welke tonen en geuren ik voorjaarsgericht inzet. Ook de kleur is voor het gevoelsmatige vangstpercentage niet onbelangrijk.

Voordat je begint met het draaien van pop-ups moet je jezelf eigenlijk maar één vraag stellen: Met welke kleur heb ik vorig jaar het beste gevangen en hoe was deze geflavourd? Ik kwam erachter dat ik oranje een fijne kleur vind, maar de smaken die oranje pop-ups bevatten niet altijd. Ook kan je in een pop-up die je zelf draait veel meer flavours combineren. Denk aan bijvoorbeeld een Sweet Plum (Mainline) in combinatie met een Golden Spice of Esterblend (CC Moore). Zelf ben ik voorstander van zoete pop-ups met enorm veel attractie en een hoge visuele kleur. Maar het principe is duidelijk: Je kan blends maken die niet eerder zijn geprobeerd en te veel smaken door elkaar bestaat haast niet.

Wat heb je nodig

Het belangrijkste is een hoofdingrediënt waar je vertrouwen in hebt, ik neem hiervoor de Polaris mix van Mainline, dit omdat het in mijn ogen de meest betrouwbare basismix is. Deze mix heb ik al meerdere keren getest op drijfvermogen en zelfs na een langere periode, zelfs na 48 uur in het water bleef deze nog steeds zijn werk doen (toch wel belangrijk dat je pop-up blijft drijven). Ook heb je een stevige zoetstof nodig, zoetstof haalt de bittere tonen van bijvoorbeeld de mix of flavours af. Hiervoor gebruik ik de Activ-Ade Sweetner van Mainline, dit is een zeer geconcentreerde sweetner die heel goed te gebruiken is bij een lagere dosering.

Het is belangrijk om ook een sterke additive toe te voegen aan je mix, dit is een eetlustopwekkend middel dat te vergelijken is met aminozuren in boilies, dit bevordert de stimulans tot azen. Hiervoor gebruik ik de Multi-Stim van Mainline omdat deze stof ook zeer goed oplost in een lagere watertemperatuur. Dan de flavours, zoals hierboven al aangegeven kan iedereen hier een eigen invulling aan geven. Onder dit artikel vind je een van mijn 1 ei recepten, misschien vind je het wel wat. Het afrollen van de pop-up kan je doen met de hand of met een zogeheten roltafel. Beide is mogelijk, maar voor een grotere hoeveelheid raad ik je een roltafel aan. Ook een deegspuit is een handige aanvulling hierop, maar niet noodzakelijk. Verder wat keukengerei zoals een mengkom, pipetje of maatspuitje, pannetje, vork en spatel of garde en niet te vergeten: EEN EI.

Stap voor stap

Heb je al je benodigdheden gekocht of besteld? Dan is het nu tijd om het deeg te maken.

Een relatief simpel proces maar wel een proces dat een paar stappen vereist.

Stap 1: Waarschuw de vrouw of vriendin, de flavours zijn behoorlijk aanwezig.

Stap 2: Breek een ei boven de mengkom en kluts deze even goed door.

Stap 3: Voeg de sweetner en additive toe.

Stap 4: Flavouren maar, wees niet te voorzichtig, een deel hiervan vergaat met het koken.

Stap 5: Voeg stapsgewijs de basismix toe aan het eimengsel en roer dit door met de garde of vork tot de vork niet meer voldoet om te kneden.

Stap 6: Tijd voor vieze vingers, voeg nog wat basismix toe en kneed door tot de juiste dikte. Wat is de juiste dikte? Het mengsel plakt niet meer aan je vingers en/of de kom.

Stap 7: Maak een rol van het deeg en stop dit in een huishoudzakje, leg dit 10 tot 20 minuten in de koelkast om te bewerken.

Stap 8: Rollen maar, doe dit op jouw manier, niets is verkeerd.

Stap 9: Laat de pop-ups tussen de 1 minuut en 1.30 minuut koken en laat vervolgens drogen op een bordje of keukenrol voor ca. 4 à 5 dagen.

Stap 10: Na 5 dagen kan je de pop-ups extra geur meegeven door ze nogmaals te behandelen met een paar druppels flavour of flavour mix naar keuze.

Tip: Mocht je met een rolplank rollen? Maak de zogeheten worst dan een keertje iets dunner, hierdoor krijg je dumbell model pop-ups! Ideaal voor wateren met een hoge dressuur

RECEPT HIGH FLAVOURED POP-UP:

10 ml Golden Spice (CC Moore)

5 ml Tangerine (Mainline)

2 ml Sweet Plum (Mainline)

1 ml Black Currant (Mainline)

2 ml Mulberry (CC Moore)

6 ml Sweetner

5 tot 10 ml Multi-Stim (Mainline)

Het bericht How to: draai je eigen pop-ups verscheen eerst op Beet Magazine.

Er bestaat geen zichzelf respecterend karpervisser die niet weet wat een voerboot is. Was zo’n apparaat een dikke tien jaar geleden eigenlijk een simpel op afstand bestuurbaar bootje om een berg voer en een rig ongeveer naar de beoogde plek te brengen, anno 2023 gaan we twintig stappen verder. De ‘sky is the limit’! Gps-waypoints, bait throwers, auto-pilot met (inderdaad) zelfstandige terugvaarfunctie. Het kan niet op! Buiten werpafstand uitvaren of juist onder die onmogelijk aanwerpbare overhangende boom? Allemaal grote voordelen! Die gaan we zeker bespreken, maar we gaan ook dieper in op de nadelen… Wij vonden drie topvissers, Jelmer Simmes, Steven Blom en Niels Van Vooren bereid om een eerlijk verhaal te doen.

JELMER SIMMES

Sinds wanneer vis jij met een voerboot en wat gaf bij jou de doorslag voor de aanschaf?

Ik ben pas sinds een jaar in het bezit van een voerboot. De voornaamste reden om er eentje aan te schaffen was het gemak dat zo’n ding met zich meebrengt. Normaliter vaar ik mijn lijnen uit met behulp van een rubberboot. Dit gaat echter gepaard met het meeslepen van een hoop materiaal. De komst van mijn voerboot bracht direct voordelen en zorgde ervoor dat de drempel om een korte sessie te vissen een stuk kleiner werd bijvoorbeeld.

Wat zijn de voerboot-trends anno 2023?

Ik moet eerlijk bekennen dat ik weinig weet over de voerboten van enkele decennia geleden. Tegenwoordig zijn vooral de doorontwikkelde dieptemeters een ware toevoeging voor veel voerboten. Ook zijn functies zoals een ‘autopilot’ of een voerboot met GPS niet meer weg te denken. Denk hierbij ook aan de komst van lithium accu’s. In de meeste voerboten van het hogere segmenten zitten tegenwoordig deze lichtgewicht accu’s, waarmee je als bijkomend voordeel ook nog eens lekker lang kunt varen.

Is het gebruik van een voerboot áltijd nuttig? Wat zijn de beperkingen?

Een voerboot is niet altijd een toevoeging aan mijn visserij. Ik gebruik hem graag in de winter als ik op compacte voerplekken wil vissen, of wanneer ik een ‘snelle’ sessie wil doen waarbij ik zo min mogelijk spullen wil meenemen, maar toch zeer nauwkeurig wil vissen. Ook kan je met de meeste voerboten niet de afstand behalen die je wel zou willen; denk hierbij aan het vissen op zeer grote afstand van 250m+ of bij harde wind. Dan is het gebruik van een rubberboot in mijn optiek toch een betere keuze.

Verder is het wel zo, dat ik de voerboot niet klakkeloos meeneem. Wanneer ik er niet van overtuigd ben dat de voerboot de betreffende sessie een meerwaarde zal zijn, laat ik hem simpelweg thuis. Soms vis ik bijvoorbeeld enkel werpend, maar in de meeste gevallen kies ik er toch voor om mijn rubberboot mee te nemen. Daar ligt bij mij de voorkeur eerlijk gezegd.

In welk seizoen gebruik jij je voerboot het meest en hoe zet je hem het beste in?

Ik gebruik de voerboot zonder enige twijfel het meeste in de winter. Hierbij vis ik vaak op compacte voerplekjes die zeer nauwkeurig gepositioneerd moeten worden bij een talud. De voerboot zorgt ervoor dat ik het schuine talud voorzichtig kan benaderen en de rig kan droppen zodra ik op de juiste plek ben. Ook kan ik de karpers makkelijker lokaliseren met een voerboot omdat deze weinig lawaai maakt als je rustig vaart.

Ik gebruik mijn voerboot uitsluitend met het gebruik van een dieptemeter. Dit doe ik met een Deeper Chirp +2 in combinatie met de Range Extender Kit, waarmee ik tot enkele honderden meters goed bereik heb. Mijn telefoon zit bevestigd aan een statief waarop tevens de Range Extender zit bevestigd. Zodra de Deeper het water heeft aangeraakt, druk ik de knop in van de Range Extender. Deze maakt vervolgens automatisch verbinding met de Deeper. Met de Wifi van de telefoon kan ik verbinding maken met de Range Extender. De Deeper zit bevestigd aan de voerboot middels een speciale ‘arm’ die meegaat met de schommelingen/golven van het water. Dit stelt me in staat om ook met hoge golven de meest nauwe straal te gebruik van 7 graden. Deze straal zorgt voor de meest gedetailleerde weergave van de bodem.

Wanneer ik vis op groot water, bijvoorbeeld op de grote plassen in Frankrijk, maak ik veelal gebruik van de GPS-functie. Ik heb mijn voerboot (BaitStar Xpert) gekocht zonder ingebouwde GPS, terwijl dit wel meegeleverd kan worden bij dit model, echter in de Deeper zat al een GPS functie verwerkt. Je kunt met GPS heel makkelijk stekken opslaan en de stek altijd later sneller terugvinden. Wanneer ik een interessante stek heb gevonden op ‘het wijd’, dan sla ik deze spot op middels de GPS-functie van de Deeper. Denk hierbij aan een kuil, een richel, een steil talud of aan de rand van een wierbed. Mijn voerboot heeft geen autopilot functie, maar door de GPS-functie van de Deeper kan ik de rig toch op exact de juiste plek terugleggen.

Zijn er nog speciale manieren om je voerbak te vullen?

Wanneer ik vis met enkel boilies of tijgernoten leg ik mijn rig simpelweg bovenop en ben ik ready to go. Wanneer ik vis met particles of ander klein aas, dan kies ik er vaak voor om mijn haak even in te pakken met PVA-tape. Dit zorgt ervoor dat de vlijmscherpe haakpunt niet belemmerd wordt doordat het een stukje particle heeft aangeprikt.

Is een voerboot een must? Absoluut niet! Het kan echter wel in bepaalde situaties een enorme meerwaarde bieden! Alleen al het puur gemak; rigje erin, voer erbij, varen en droppen maar.

|> LEES OOK: VOERBOTEN

Op dressuurwater reageren karpers op een voerboot, soms positief, meestal negatief. Wat is jouw kijk hierop?

Ik heb zelf nog geen ervaring met het feit dat karpers negatief zouden kunnen reageren op een voerboot en/of dieptemeter en het geluid dat deze met zich meebrengen. Sterker nog, ik heb op veel wateren gezien dat de voerboot juist interesse op kan wekken bij de vis. Middels observaties met de drone in combinatie met de voerboot is het me vaak opgevallen dat de vissen nieuwsgierig even een kijkje komen nemen.

Ik vis zo nu en dan op een extreem dressuurwater waar de vissen al tientallen jaren dag in, dag uit worden belaagd. Ook hier maak ik gebruik van een voerboot en heb ik gezien dat de vissen niet schrikken van de voerboot. Het is hierbij wel belangrijk om te vermelden dat ik niet op z’n snelst vaar wanneer ik de lijnen uitvaar. Ik doe dit altijd voorzichtig om te voorkomen dat bepaalde vissen met een negatieve associatie door een voerboot het hazenpad kiezen.

Bij welk weertype of water blijft je voerboot in de tas?

Er zijn wat mij betreft geen beperkingen wanneer de voerboot in de tas blijft als ik hem heb meegenomen. Ik heb de voerboot gebruikt in de meest ruige omstandigheden met erg hoge golven, maar ook op rivieren zoals de Rhône, waar een stevige stroming stond. Nu moet ik ook vermelden dat mijn voerboot erg veel power heeft, terwijl andere boten deze stroming of golven niet zouden overleven. Denk dus altijd met gezond verstand na of je jouw voerboot veilig kan inzetten.

Voerboot of rubberboot? En waar en waarom?

Zoals ik al eerder aangaf kies ik er veruit in de meeste gevallen voor om een rubberboot te gebruiken. De voornaamste reden hiervan is dat ik op veel wateren vis met obstakels. Wanneer ik een vis haak dan is het belangrijk om de rubberboot in te kunnen wanneer de vis zich heeft vastgezwommen. Logischerwijs neem ik geen voerboot mee als ik op een dergelijk water ga vissen; de lijnen kunnen immers ook prima worden uitgevaren met de rubberboot wanneer ik die toch al heb meegenomen.

Wanneer ik vis op een obstakelrijk water waar ik de rigs zo voorzichtig mogelijk wil positioneren, dan kies ik er wel voor om de lijnen uit te varen met de voerboot. Vervolgens zorg ik ervoor dat de rubberboot paraat ligt zodat ik altijd ervoor kan kiezen om de rubberboot in te springen bij een run.

Hoe lees jij de dieptemeter af en zoek je stekken én vis op?

Wanneer ik een water in kaart wil brengen dan vaar ik simpelweg het gehele gebied door met de voerboot. De Deeper zal automatisch een volledige dieptekaart maken van het water waardoor je uiteindelijk een perfect beeld hebt van de taluds, kuilen, ondieptes en nog meer. Wanneer ik specifiek op zoek ben naar vis dan zet ik de gevoeligheid op 80 tot 95% en zet ik de straal op 47 graden. Zodra ik indicaties krijg dat er zich vis bevindt in de ‘kegel’ van de dieptemeter, schakel ik over op de meest nauwe straal (7 graden) om te bekijken waar de vis zich exact bevindt en hoe groot deze vis is. Deze nauwe straal is ook perfect voor het zoeken naar schone plekken tussen het wier. Op de foto zie je een voorbeeld van wat je ziet wanneer je een groep karpers of brasems hebt gevonden.

Wat voer jij allemaal qua aas en is daar ook een manier voor welke je graag toepast?

Zoals ik al aangaf gebruik ik de voerboot voornamelijk in de winter en dan maak ik veelal gebruik van klein aas zoals granen, zaden, pellets of boiliekruim. Zodra ik op de juiste plek ben open ik de klep en valt het voer op de goede plek naar beneden. Zo nu en dan wil ik verspreid voeren en dan plaats ik de zogenoemde ‘baitthrower’ op de voerboot. Deze kan mijn aas verspreiden tot flink wat meters rondom de voerboot; een ideale uitkomst voor vissers die niet altijd op een compacte voerplek willen vissen!

Hou je rekening met diepte op je stek?

Het bevissen van de juiste diepte is voor mij enorm belangrijk. Ik vis voornamelijk op rivieren en kanalen en hier vind je vaak erg steile taluds. Het is voor mij van groot belang om ‘strak’ in de voet van het talud te vissen, of er bovenop. Veel vissers maken de fout door de rig te laten zakken onder een strakke lijn, door bijvoorbeeld de vinger op de spoel te houden om het lood te ‘voelen’ neerkomen. Echter zorgt dit ervoor dat de rig een flink stuk voor de exacte spot en het voer belandt, afhankelijk van de diepte. Ik gebruik altijd de stelregel dat een stuk lood van zo’n 80-120 gram zo’n 1 meter per seconde zakt onderwater. Wanneer ik op een diepte vis van 5 meter dan drop ik de rig onder een slappe lijn; ik laat mijn vinger niet op de spoel, maar laat de lijn ‘vieren’ tussen mijn vingers zodat deze vrijwel geen spanning ondervind. Wanneer ik 4 seconde heb geteld doe ik mijn hand op de spoel, waardoor mijn rig alsnog de tijd heeft om te strekken en de rig op de goede plek belandt, in plaats van een meter of enkele meters voor de voet van het talud. Is de plek 10 meter diep? Dan tel ik tot 9 en dan pas doe ik mijn hand op de spoel.

STEVEN BLOM

Hoe gebruik jij je voerboot met uitvaren?

Dit is wel iets waar je handigheid in moet krijgen is mijn ervaring, omdat je verschillende dingen tegelijk aan het doen bent. Ik heb de afstandsbediening(handzender) in mijn linkerhand en eventueel met een (key)koord om mijn nek hangen. Op deze handzender zit een houder waarin ik mijn telefoon kan doen, wat ik als scherm gebruik voor de dieptemeter middels de Wi-Fish app. De hengel hou ik vast in mijn rechterhand, met wijsvinger op de spoel om de lijnafgifte te controleren en het lood te laten zakken op een gecontroleerde manier. Soms gebruik ik een stuk spons in het startoog van de hengel, hierdoor wordt de lijnafgifte gecontroleerd en hoef je de hengel niet meer vast te houden. In de spons zit een inkeping waar de lijn door kan lopen. Dit is vooral prettig als je wat verder uitvaart of als er veel wind staat en je de boot veel moet bijsturen.

Wanneer ik de GPS/autopilot gebruik, dan heb ik hiervoor een extra (tablet) scherm nodig en staat deze wanneer het kan op een storm pole met daarop een handig dingetje van Fox, de ‘QR Angle Adaptor’. Hierop kan ik de houder monteren voor de tablet.

In de nacht maak ik gebruik van de verstraler, deze is ideaal om duidelijk de boot te volgen als deze ver uit de kant is. Daarnaast is het soms handig wanneer je tegen een oever zit te vissen, aan de hand van het silhouet van de verstraler kan je dan inschatten hoe ver de voerboot van de kant is.

Wat zijn duidelijke beperkingen van een voerboot?

Het eerste wat mij te binnen schiet is dat het een groot item is om mee te nemen. Ben je nog niet in bezit van een voerboot dan is de aanschafprijs ook een logische beperking. Het blijft een forse investering die je moet doen. Zelf ben ik begonnen met een wat kleinere voerboot die ook een stuk goedkoper was dan degene die ik nu heb, maar nog steeds qua werking als betrouwbaar bekend stond. Allereerst om te kijken of het wat was voor mij en of het een meerwaarde had voor mijn visserij, voordat ik een stuk duurdere ging kopen met allerlei opties erop.

Denk wel dat het gezegde ‘goedkoop is duurkoop’ vaak wel opgaat voor voerboten. Bij mijn eerste voerboot had ik regelmatig (elektronica)problemen/-storingen. Dat is met mijn huidige boot niet het geval, verder is de betrouwbaarheid qua werking en besturing op het water veel hoger en storingen komen niet tot nauwelijks meer voor. Bij de duurdere boten mag je er van uitgaan dat er kwalitatief betere onderdelen worden gebruikt en er meer zorg aan besteed is hoe een voerboot in elkaar zit. Dit leidt inherent tot een voerboot die betrouwbaarder is en bovendien stabieler vaart.

Is een voerboot een ultiem wapen of soms ook een blok aan je been?

Het is in mijn optiek zeker een ultiem wapen. Neemt niet weg dat het soms wel voelt als een blok aan je been, het is toch vaak een groot item wat je weer mee neemt. In alle vermoeidheid ’s nachts toch een extra handeling die tijd kost (maar hé, je zit wel scherp te vissen). Verder bekruipt mij soms het gevoel dat je er afhankelijk van wordt bij veelvuldig gebruik, en je vertrouwen in je presentatie minder is als je geen voerboot gebruikt. Daarnaast is het een valkuil dat je vaak op dezelfde manier vist qua presentatie. Desalniettemin, een ultiem wapen. Je kan lastig te bereiken stekken bevissen en in het algemeen met meer precisie en zekerheid.

Zijn er nog speciale manieren om je voerbak nuttig te vullen?

Mijn voerboot heeft een klep onderin de voerbak, de rig plaats je dan van onderaf en sluit je de klep. Daarna kan je dan het voer erbij doen. Ik heb geen voorkeur of je rig dan onder of bovenop het voer ligt.

Bij een speciale manier van vullen denk ik gelijk aan het vissen met maden. Dan is het handig om eerst wat boilliekruim of grondvoer langs de randen van de klep te doen om te voorkomen dat de maden al ontsnappen, vervolgens de maden zelf en daar dan bovenop iets van grondvoer of verkruimelde boillies om het wegkruipen van de maden tegen te gaan.

Solid bags heb ik ook wel eens uitgevaren, dit was dan wel wanneer er weinig golven op het water waren waardoor je minder kans hebt dat opspattend water in de bak komt. Sommige voerboten hebben een klepje waardoor je de voerbak kan afschermen. Verder gebruik ik nog steeds foampjes op mijn haak wanneer ik uitvaar. Dat geeft mij toch wat extra vertrouwen dat mijn rig goed ligt en scherp vist, vooral in de zomer wanneer er wier en andere waterplanten aanwezig zijn.

Hoe en waarom zet jij de voerboot in, in de wintermaanden?

In de winter gebruik ik de voerboot vooral om strak tegen obstakels aan, of onder bruggen te kunnen vissen. Ander voordeel is wanneer je weinig voer gebruikt, wat ook nog veelal licht en klein is, precies bij je rig kan krijgen.

De dieptemeter van de voerboot gebruiken om de vis te lokaliseren heb ik nog beperkt (positieve) ervaring mee. Dat dit een ander ‘ultiem wapen’ kan zijn van een voerboot staat voor mij desondanks wel vast. In deze beperkte ervaring is het voor mij gebleken dat dit minder makkelijk is dan het lijkt op de filmpjes, zoals met zoveel dingen. Keerzijde is dan, als het niet lukt om karper te vinden met behulp van de dieptemeter op de voerboot, om het te snel op te geven en ook vervolgens (ten onrechte) met minder vertrouwen te gaan vissen.

Bij welk weertype of water blijft je voerboot in de tas?

Bij hoge golven en harde wind (en dan ook nog veel losgeslagen wier). Als je dan ook nog eens wat verder weg moet vissen, is uitvaren een frustrerende bezigheid in mijn ervaring. De voerboot is dan gewoon moeilijker te controleren wat het uitvaren niet ten goede komt, ook de oriëntatie is veel slechter.

Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar ik kan me voorstellen dat je op druk beviste wateren waar voerboten veel worden gebruikt het tegen je kan werken wanneer je de deze gebruikt. Een subtielere manier van werpend vissen kan dan misschien in je voordeel zijn, zeker met een ander voerpatroon.

Op dressuurwater reageren karpers op een voerboot, soms positief, meestal negatief, wat is jou kijk hierop?

Ik ben bekend met de verhalen maar heb hier zelf nog geen ervaring mee gehad. Zelf verbaas ik me er vaak juist over hoe snel je soms beet krijgt na het uitvaren, zo ook afgelopen zomer op een druk bevist water waar ik een ondiepte beviste met lelies. De laatste 10 tot 15 meter liet ik de boot zo langzaam mogelijk varen, met minimale waterverplaatsing, naar de gewenste plek tegen de lelies. Vaak binnen het half uur was het al raak. Nu moet ik er wel bij vertellen dat ik een stillere motor heb laten plaatsen in mijn voerboot en de sonar uit liet. Dat zal ongetwijfeld iets geholpen hebben.

Voerboot, rubberboot of drone?

Voor mij is het afhankelijk van hoe ver je uit de kant wilt vissen en hoeveel wier er staat. Mijn voorkeur gaat uit naar een rubberboot wanneer ik op grote afstand moet vissen of het drillen vanuit de boot nodig is om een karper veilig in het net te krijgen. Een drone heeft vooral een meerwaarde in het voorjaar en zomer. Combinatie van een drone en voerboot biedt veel mogelijkheden; vinden van de vis met behulp van de drone en vervolgens er heel effectief op kunnen vissen met de voerboot. Verder kan een drone dan ook helpen bij het bepalen van de juiste afstand en plek, afstand over water inschatten is vaak erg lastig omdat dit vertekent.

Wat voor onderhoud pleeg jij aan je voerboot, tips?

Tijdens het vissen hou ik mijn voerboot in de tent of onder de paraplu en zorg ik er voor dat de handzender niet nat kan worden. Tijdens transport haal ik de accu uit de voerboot zodat deze geen schade kan veroorzaken aan het binnenwerk van de voerboot. Na het vissen is het belangrijk om je voerboot open te maken, zodat vocht (condens) eruit kan. Vaak laat ik de voerboot minimaal 24 uur open staan. Verder dien je de lithium accu’s goed te onderhouden. Dit doe je allereerst door te voorkomen dat ze helemaal leeg raken (diepontlading), verwissel je accu’s tijdens het vissen dus op tijd.

Wanneer ik weer thuis kom van het vissen laad ik de lege lithium accu’s direct weer op. De zelfontlading van een lithium-ion accu is zo’n 5-10% per maand, bij een te diepte ontlading kan de lithium accu cellen capaciteit verliezen, uit balans raken of zelfs permanent beschadigd raken. Zorg er dus ook voor dat wanneer je de lithium accu lange tijd niet gebruikt, deze tussendoor weer opgeladen wordt. Daarnaast laat ik de boot wel eens een keer nakijken door de bouwer.

Hoe lees jij de dieptemeter af en zoek je stekken én vis op?

Ik let bij het gebruik van de dieptemeter op de bodemgesteldheid (hoe roder, dikker de streep/bodem op je dieptemeter, hoe harder de bodem), diepteverloop en eventuele onverwachte diepteverschillen, waterplanten en obstakels in het water. In de zomer let ik niet zo veel op vissymbolen op het scherm. Het is dan an sich wel positief dat er vis zit, maar niet direct een concrete aanduiding dat er mogelijk karper zit en wil azen. In de winter is dat anders, dan let ik weldegelijk meer op vissymbolen en hecht ik daar meer waarde aan omdat de vis en met name karper nou eenmaal minder zwemt.

Maak je veel gebruik van GPS/autopilot en wat leg je dan vast, wat is interessant om op te slaan?

Pas een paar jaar na aanschaf van mijn voerboot heb ik een GPS/ autopilot laten inbouwen. Ik gebruik het nog niet heel veel moet ik zeggen. Vooralsnog sla ik enkel stekken op. Je kan de opgeslagen punten van een naam voorzien wat het later makkelijker maakt om de stekken te herkennen als je terugkomt. De autopilot is wel een handige functie, met één druk op knop wordt de boot automatisch teruggevaren naar de stek. Wel opletten dat de voerboot dan niet terugvaart over je lijn en deze per abuis oppikt!

Wat voer jij allemaal qua aas en is daar ook een manier voor welke je graag toepast?

Voornamelijk boilies en in de winter of vroege voorjaar kan het wat meer klein spul zijn zoals grondvoer/ boilliekruim, pellets, zachte mais en hennep. Ik heb nog geen ervaring met het gebruik van een voerrotor of voervijzel. Daarmee kan je het voer meer verspreiden, in plaats van alles op een hoop te laten vallen. Ik zie daar wel degelijk de voordelen van in, zeker wanneer je de voerboot gaat gebruiken om voor te voeren.

Hou je rekening met diepte op je stek?

Jazeker, dit is überhaupt iets om rekening mee te houden ook wanneer je werpend vist en je het lood gecontroleerd wilt laten zakken om te voelen neerkomen op de bodem. Bij gebruik van de voerboot wil ik dit ook, wat betekent dat ik de lijn licht op spanning heb wanneer ik de klep van de voerbak open op de voerboot. Je lood zal dan niet kaarsrecht naar beneden vallen, maar iets naar je toekomen (wie kent de stelling van Pythagoras nog?). De afstand dat je loodmontage vervolgens naar je toekomt is afhankelijk van meerdere factoren (o.a. rek in de lijn, afstand vanaf de oever, diepte van het water, etc.). Het blijft dan ook een kwestie van schatten en gevoel of je montage wel op jouw gewenste plek komt. Grofweg houd ik er rekening mee dat als het water bijvoorbeeld 5 meter diep is, dat ik een metertje verder vaar vanwaar ik wil dat de montage terecht komt. Nu is dit makkelijk te bepalen als je werpend vist en de afstand uitmeet en op de lijnclip kan inwerpen. De afstand inschatten op het water is erg lastig, dus het blijft een gevoelskwestie.

Heb je nog gouden voerboottips?

Wanneer je meerdere dagen aan het vissen bent dan kan je met behulp van een loodaccu met accubak en auto-omvormer je accu’s voor je voerboot opladen. Dit heeft mij enorm geholpen tijdens korte sessies die ik viste op de kanaaltjes in Frankrijk.

NIELS VAN VOOREN

Waarom ben je in het bezit van een voerboot?

Heel simpel, omdat deze op bepaalde wateren een absolute meerwaarde kan geven. Zo vis ik bijvoorbeeld op een syndicaatwater in België met veel overhangende bomen. Met de voerboot kan je gemakkelijk onder de takken varen en zo de echte hotspots bevissen. Naast de voerboot in kwestie hecht ik veel belang aan een goede dieptemeter met sonar. In mijn geval is dat een Raymarine Dragonfly, en ik zou nooit iets anders willen mede dankzij de kwaliteit en sublieme visaanduiding. Deze zijn met name onmisbaar tijdens mijn wintercampagnes wanneer de karpers passief bijeen liggen. Een goede dieptemeter met sonar is dus van absolute meerwaarde voor mij om de vissen te lokaliseren. Ik zoom dan maximaal uit waardoor alles zeer duidelijk wordt. Dit in combinatie met een trage vaarsnelheid resulteert in een accuraat bodemverloop én visaanduidingen. Ook voor het vissen op en rond wier is dit van absoluut belang. Dikwijls na het uitzoomen zie je nog een wierlaag op de bodem wat de presentatie van je rig negatief kan beïnvloedden.

 Waarvoor gebruik jij je voerboot – naast je rig uitvaren – nog meer?

Zoals ik al eerder aangaf vind ik het van groot belang dat er een degelijke dieptemeter op de voerboot zit met sonar zodat ik de vissen gemakkelijk kan opsporen. Tijdens de winterperiode durf ik weleens een dag te spenderen aan enkel rondjes varen op het water om de winterholdings van de karpers te vinden.

Mogelijkheden met deadbaiten:

In de winters trek ik zoals vele andere karpervissers tegenwoordig er ook graag op uit met een snoekhengel en doodaas. Het bekende deadbaiten. Ook hiervoor gebruik ik mijn voerboot om secuur te kunnen droppen zonder dat de aasvis van de haak wordt geslingerd. De teleboot in combinatie met het gebruik van de dieptemeter en visvinder werkt dan subliem, je kunt zelfs scholen witvis opsporen alvorens je je aasvis dropt. Ook op de sonar kan je snoeken detecteren en je vangstkansen aanzienlijk vergroten. Dit is een zeer leuke en afwisselende visserij voor mij gebleken in de wintermaanden. Even wat anders.

1 van 3

Hoe vaar jij je lijn uit?

Dit doe ik wat atypisch ten opzichte van mijn medekarpervissers die de hengel dan vaak gewoon op de steun neerleggen. Op de handzender zit een gsm-houder die ik dan horizontaal instel om mijn beeldscherm te vergroten. Wanneer de dieptemeter aanstaat is het van groot belang dat je het scherm uitzoomt en zachtjes vaart. Als je snel vaart dan worden de scans onduidelijk en zal je nooit optimaal de vissen kunnen waarnemen. Wanneer het aas inclusief rig in de voerboot ligt schuif ik deze in het water en met behulp van de handzender bedien ik de voerboot. Ik houd mijn handzender in mijn linkerhand terwijl ik mijn hengel hanteer met mijn rechterhand. Ik zal de hoofdlijn nooit slap laten hangen of de hengel onbemand op de steunen laten liggen. Met behulp van mijn middelvinger hou ik een constante druk op de molenspoel tijdens het varen, waardoor de hoofdlijn steeds in een rechte lijn naar de voerboot loopt zonder dat deze in een boog op het water ligt door bijvoorbeeld zijwind of stroming.

Is er nog een juiste manier voor het plaatsen van je rig in de bak?

Bij de voerboot die ik gebruik niet, daarmee zal de rig elke keer netjes gedropt worden. Echter wil ik er wel op wijzen dat het aan te raden is om je rig als eerste in de bak te plaatsen alvorens je er het voer in stort. Op die manier kan je haak nooit ergens achter komen te zitten. Ook het gebruik van PVA (zakjes etc.) is prima te combineren met een voerboot zolang je diameter maar niet dikker is dan de breedte van de klep waar je rig door moet vallen.

Is een voerboot anno 2023 nog immer hét wapen om de ‘voerbootloze’ concurrentie voor te zijn?

Eerlijk gezegd, neen. De modernisatie heeft zich dusdanig gevestigd in het karperwereldje dat er al een aanzienlijke hoeveelheid mensen in het bezit is van een voerboot. Op wateren waar voerboten zijn toegestaan is het dikwijls aan te raden om terug te gaan naar de basis van het karpervissen en gewoon in te werpen. Al kan ik hier wel bij vertellen dat ik ook hierop slim probeer in te spelen. Om een voorbeeld aan te halen; ik vaar dikwijls mijn rig uit zonder enig ander aas bij te voeren. Wanneer ik de rig heb gedropt voer ik bij met de voerpijp om zo de standaard voerhoopjes te ontwijken waar slimme karpers op hun hoede voor zijn. Door deze tactiek toe te passen vis ik nog steeds op de juiste plekken met behulp van de dieptemeter, maar kan ik wel een andere voertactiek gaan toepassen. Voor deze toepassing bestaan er ook voervijzels voor voerboten die dan het voer verdelen over een bepaalde zone.

Op dressuurwater schijnen vissen negatief te reageren op een voerboot, wat is jou kijk hierop?

Zelf heb ik hier ook dikwijls mee te maken en zoals ik hiervoor al aangaf zijn er wel methodes om hierop in te spelen. Het enige wat ik belangrijk vind en zeker nog wil aanhalen is het gebruik van distance sticks in combinatie met een voerboot. Door het gebruik van de sonar ontstaat er een soort tik-geluid onder water. Een geluid dat zeker waar te nemen is door karpers en op dressuurwateren ook karpers zal afschrikken. Vandaar is het verstandig om na je eerste vaarbeurt de lijn te clippen en uit te meten met de distance sticks. Dit in combinatie met het volgen van de contouren van de horizon (een richtpunt zoals o.a.: een boom, lantaarnpaal of huis) zorgt ervoor dat je de rest van de sessie zonder dieptemeter hoeft te varen, maar toch steeds op dezelfde spot ligt te vissen. Zeker op ondiepe wateren is dit een gouden tip!

Wat is de maximale afstand dat jij je voerboot durft in te zetten, en bij welke windkracht?

Dat hangt van meerdere factoren af. Op open water durf ik gerust honderdvijftig meter ver te varen met mijn voerboot zonder enige problemen te hebben. Wel in combinatie met gevlochten lijn en een goede schuurvaste voorslag. Vis ik tegen obstakels dan zal ik nooit verder vissen dan dat ik veilig kan waarnemen hoe ver mijn voerboot van het obstakel verwijderd ligt. Op grote afstanden kan je dat namelijk nooit perfect inschatten met het blote oog. Het gebruik van een degelijke verrekijker is hier een must! Ben je in het bezit van een drone, gebruik dan deze in combinatie met je voerboot om zo altijd secuur te kunnen vissen in de buurt van obstakels.

Voerboot of rubberboot? En waar en waarom?

Voerboot op kleinere wateren waar je dikwijls kort uit de kant vist. Ook hier geldt het dat op dressuurwateren karpers snel zullen worden afgeschrikt door een rubberboot. Zelf opteer ik voor de rubberboot als ik op extreme wierwateren terechtkom waar het secuur positioneren van je rig een must is. Persoonlijk hou ik enorm van de rubberbootvisserij en zal deze ook altijd toepassen waar toegelaten. De twee grote voordelen van een rubberboot zijn nog steeds dat je perfect aanvoelt hoe jouw lood de bodem raakt en dat wanneer je een karper hebt gehaakt je te allen tijde met de boot richting de vis kan gaan mocht deze zich hebben vastgezwommen in het wier of een of ander obstakel.

Op welk water heeft een voerboot de voorkeur, en welke niet, hoe ga je om met obstakels?

Kleine wateren met een gevarieerd diepteverloop zijn ideale wateren om te bevissen met een voerboot. Het grote voordeel hier is dat je zonder al te veel moeite de ideale spots weet te vinden. Daarnaast zijn er ook wateren waar boten verboden zijn en de vis buiten werpafstand ligt en het liefst ver weg van de bekende makkelijk bereikbare stekken. Juist dan is een bijkomend voordeel het compacte karakter van een de voerboot want vaak moet je – en is het nuttig – om een stuk verder te lopen. Voor de obstakelvisserij opteer ik verder absoluut voor een rubberboot.

Wat voor onderhoud pleeg jij aan je voerboot, tips?

Ik raad iedereen aan om je voerboot open te zetten wanneer je deze niet gebruikt. Op die manier is er altijd luchtcirculatie in de boot en kan deze nooit gaan condenseren met alle gevolgen van dien. Ook de accu’s liggen standaard aan de druppellader. Als je accu’s te lang laat liggen kunnen deze weleens aan capaciteit inboeten waardoor de levensduur slinkt.

Wat voer jij allemaal qua aas en is daar ook een manier voor welke je graag toepast?

Aangezien ik mijn voerboot voor het grootste deel gebruik in de wintermaanden opteer ik veelal voor klein aas bestaande uit blikmaïs, hennep, grondvoer en maden. Ik voer nooit grote hoeveelheden met de voerboot omdat naar mijn mening het dan té compact ligt en het sneller wordt gezien als ‘gevaarlijk’. Om dit te omzeilen kan je ook gebruik maken van een voervijzel, echter ik opteer voor de oldskool tactiek en wanneer gewenst voer ik bij met de werppijp.

Hou je rekening met diepte op je stek?

Absoluut! Als je hier geen rekening mee gaat houden zal je dikwijls weg van het aas liggen te vissen wanneer je de hoofdlijn op spanning houdt. Hoe dieper het water hoe groter die afstand. Vandaar dat ik altijd verkies om de rig te droppen zonder spanning op de lijn. Een nadeel is dat je minder goed aanvoelt of je daadwerkelijk op een harde bodem ligt te vissen, het is een kwestie van vertrouwen te hebben in je dieptemeter.

|> LEES OOK: VOERBOTEN

Heb je nog gouden voerboottips?

Als je investeert in een voerboot, opteer dan voor een degelijk model met degelijke dieptemeter. Iedereen heeft hierin zijn eigen voorkeuren en wie vragen heeft omtrent dit item kan mij altijd contacteren. Wees ook steeds hoffelijk als je op een water vist waar je je voerboot gebruikt en ga niet het volledige water bestrijken met hengels. Hou rekening met je medevissers en vis altijd binnen een toelaatbare zone.

Het bericht Masterclass Voerboten verscheen eerst op Beet Magazine.

Of je nu een high-tech voerboot bezit die je aas en voer – al dan niet verspreid – automatisch naar je plek brengt en zelf weer terugvaart terwijl jij met je andere hengel bezig bent, of je hebt een ieniemienie bootje dat in een rugzakje past… Er is altijd wel de mogelijkheid om je trotse bezit een stapje beter te maken, te pimpen dus. In deze special bespreken we een aantal van deze opties.

Het meest frustrerende wat de moderne karpervisser tegenwoordig kan overkomen, is misschien wel erachter komen dat je zonder spanning zit! Daar zit je dan, je hele kampement staat, de hengels staan op scherp en er zit duidelijk vis op je plek. Run na run weet je te verzilveren en na iedere aanbeet vaar je de rigs weer zorgvuldig uit en dan is je accu leeg! Een nachtmerrie!

Klein maar superkrachtig!

1 van 2

De allernieuwste lithium accu’s kunnen worden gekoppeld aan je telefoon zodat je altijd weet hoeveel ‘sap’ je nog hebt!

LET’S GO LITHIUM!

Je weet natuurlijk nooit hoe vaak je zal gaan uitvaren van tevoren. Maar je wilt natuurlijk te allen tijde voorkomen dat je tijdens zo’n sessie dat alles samenvalt noodgedwongen moet stoppen door zoiets irritants als een lege accu. Nu kan je natuurlijk een hele zwik aan accu’s meesjouwen naar de waterkant voor ‘je kan nooit weten’, je kan echter ook overwegen om je spanningsvoorziening te pimpen… met een lithium-ion accu!

VOORDELEN

Laten we maar meteen aftrappen met het grootste nadeel van lithium-ion accu’s; ze zijn duur! Maar dan praat je puur over de initiële aanschaf, als je de levensduur afzet tegen die van een conventionele lood-accu dan valt het eigenlijk allemaal reuze mee. Een lithium batterij gaat gemiddeld vier keer langer mee dan zijn broer van lood. Maar dan de voordelen, die zijn legio:

• Een lithium accu kan geheel ontladen worden (hoge ontladingsdiepte) zonder negatief effect op de levensduur, bij een lood accu luidt het advies om niet verder te ontladen dan 50% anders zal de levensduur ernstig bekort worden

• Het gewicht! Een lithium accu weegt gemiddeld ruim minder dan de helft dan een accu op loodbasis

• Lithium batterijen hebben een lage zelfontlading, dat wil zeggen dat ze bij geen gebruik minder dan 3% capaciteit verliezen per maand, bij de versie van lood kan dat wel oplopen tot een tienvoud van dat getal!

• Hoewel misschien niet het allerbelangrijkste, willen we dit toch even noemen: Lithium accu’s zijn razendsnel opgeladen, soms al binnen het uur

VOERBOOT-ACCU

Kan een voerboot op een lithium accu varen? Ja, dat kan! Sterker nog, het is gewoon een kwestie van de oude lood accu eruit en de nieuwe lithium batterij erin. Het enige waar je echt heel goed op moet letten zijn de afmetingen. Het zou zonde zijn als je in je enthousiasme er eentje aanschaft die niet past.

FIND THE FISH!

Het lijkt zo al lang geleden dat een fishfinder een enorme luxe was, die lang niet iedereen zich kon veroorloven. Toch zijn de ontwikkelingen in de afgelopen decennia enorm hard gegaan en werden de verschillende systemen niet alleen betaalbaarder, maar ook veel geavanceerder. Van de oude flashers, via de schrijvende fishfinders naar de apparaten met een digitaal scherm. De ontwikkelingen volgden elkaar in enorm snel tempo op, aangevuurd door de fors toenemende populariteit van het sportvissen in met name de Verenigde Staten. De ontwikkelingsbudgetten bij fabrikanten stegen daardoor flink, en dat leverde behoorlijk wat innovaties op in betrekkelijk korte tijd.

FOTOGRAFISCHE WEERGAVE

De huidige, geavanceerde generatie fish finders laat met bijv. down vision, side vision en CHIRP-technologie een bijna fotografische weergave zien van de onderwaterwereld, waardoor je niet hoeft af te vragen of het nu waterplanten, een obstakel of toch vis is wat je ziet. CHIRP (Compressed High Impact Radar) stuurt voortdurend signalen met verschillende frequenties van laag tot hoog en interpreteert deze individueel bij ontvangst. Door het voortdurende gebruik van verschillende frequenties ontvang je veel meer informatie waaruit een veel helderdere afbeelding wordt gecreëerd met een hogere resolutie en minder ruis.

Door al deze moderne technologie wordt de bodem super gedetailleerd in beeld gebracht, zodat je uitstekend kunt zien of je bijvoorbeeld op een mosselbank of wellicht een interessante kleirand aan het vissen bent, of boven op een dun laagje bodemwier waar het vissen met een chod is geboden. En met een ‘splitscreen’ kun je niet alleen de onderwaterwereld volgen, maar door de GPS-functie ook precies zien waar je voerboot vaart. En zelfs tijdens het (uitvaren) het bodemprofiel in kaart brengen met een functie als ‘auto-mapping’!

De nieuwste live-sonarsystemen met speciale transducers geven ook vissen die strak tegen de bodem liggen goed weer, waardoor je snel kunt zien of er vis op de stek zit. De geoefende gebruiker zal in staat zijn om het soort vis en zelfs de grootte bij benadering te bepalen. Vraag is hoe lang het duurt voordat ook voerboten hier gebruik van (kunnen) gaan maken…

TENNISBAL 2.0

Enige tijd geleden kwam de Deeper op de markt. Een dieptemeter in de vorm en de grootte van een tennisbal. De nieuwste versies zijn hele geavanceerde fish finders voorzien van CHIRP-technologie, mapping functie en ingebouwde GPS. Gekoppeld met een app op je telefoon of tablet kan je heel eenvoudig de dieptes aflezen en tegenwoordig zelfs structuren onder water, bodembegroeiing, de consistentie van de bodem en natuurlijk de aanwezigheid van vis. Het gave van dit apparaat is dat je deze aan je hengel kan hangen en hem kan inwerpen, dus ook als je niet in het bezit bent van een rubber- of voerboot ben je nog steeds in staat alles onder water in kaart te brengen. Speciaal voor voerbootbezitters is er nu een bracket verkrijgbaar die je (zonder te boren) achter je voerboot kan monteren en in combinatie met de Range Extender vergroot je het wifi-bereik tot maar liefst 200 meter!

HOUD JE BOOT HEEL

De voerbootboys zitten bepaald niet stil als het om innovaties gaat. De slimmigheden volgen elkaar in rap tempo op en dan vaak in de vorm van accessoires. De meest in het oog springende nieuwtjes lichten we hier wat verder toe.

Stel je voor, je hebt een prachtige voerboot van een paar duizend euro. Het meeste van de tijd zal dat kostbare bezit echter op de kant staan. Je kan ‘m op de grond zetten, maar je kan dit stukje techniek ook veilig ‘parkeren’ op een zogenaamde ‘baitboatpod’. In plaats van in de modder, op het zand of op steen weet je zeker dat de onderzijde van je voerboot te allen tijde onbeschadigd blijft. Weer zo’n superhandig item waarmee je jouw voerbootvisserij naar het volgende niveau tilt! Een bijkomend voordeel is dat je heel eenvoudig de boot schoon kan maken en voor het uitvaren kan vullen met voer zonder op je knieën te hoeven gaan.

ZIG-DROPPERS & LIQUIDS

Zeer terecht wint het vissen met zigs aan populariteit. Het kan gewoon het verschil betekenen tussen vangen en blanken op dagen dat de vissen op half water ‘hangen’ of bijvoorbeeld een meter onder het oppervlak. Uitvaren van lange zigs was tot voor kort een heel gedoe, je wist eigenlijk nooit zeker of de boel niet in de knoop lag. Diverse fabrikanten bieden voor hun voerboot nu een zogenaamde zig-dropper of zig-releaser aan. Een überhandige gadget die je op je voerboot monteert en waarbij je op grote afstand de langste zigs kan uitvaren in de wetenschap dat bij het droppen alles perfect ligt!

Vaak wordt in combinatie met de eerdergenoemde zig-dropper ook een zogenaamde cloud-maker bijgeleverd. Dat is een soort van cupje dat je kan vullen met een liquid naar keuze die je vervolgens boven op je zig of bodemaas kan droppen. Voordat deze optie bestond gebruikten de slimmeriken onder ons al PVA-zakjes die gevuld werden met vloeistof en gewoon in één van de bakken tussen het voer werden gelegd. Het voordeel van dit nieuwe systeem is dat de liquid als een soort van aantrekkelijke kolom naar de bodem zakt en daarbij dus alle waterlagen bereikt. Op een hard stromende rivier bevelen we het niet aan om een cloud-maker te gebruiken, maar dat is logisch.

1 van 3

GEEN HOOPJES

Op wateren waar veel gebruik gemaakt wordt van voerboten is het niet ondenkbaar dat karpers compacte hoopjes voer met gevaar associëren. De standaard manier van je rig en aas uitvaren is immers alles op één plek lossen. Daarmee kan je jezelf dus ernstig in de voet schieten! Hoewel voervijzels en voerrotors niet supernieuw zijn, moeten we ze toch even aanhalen hier. Door gebruik te maken van deze mogelijkheden ben je ervan verzekerd dat je het net even anders doet dan de rest. Je voert op (grote) afstand verspreid om je haakaas heen, kan zelfs voerstroken trekken en dit zou kunnen betekenen dat je de schuwe karpers op de verkeerde vin zet en de conditionering doorbreekt. Zeker het overwegen waard dus!

Het bericht Voerboot Accessoires verscheen eerst op Beet Magazine.

Het is voor mij de ultieme kick: karper aan de oppervlakte vangen. Het aanzicht van een grote, grijze tank van een vis die langzaam naar mijn haakaas glijdt, waarna de rubberachtige lippen zich openen en mijn haakaas in de bek verdwijnt… Vervolgens op het juiste moment, niet te vroeg of te laat, die tik uitdelen om de haak te zetten en de explosie aan de oppervlakte; dat gaat nooit vervelen!

Tekst & foto’s: Paul Garner

Op sommige dagen kennen ze geen schroom en vreten alles van de oppervlakte, maar veel vaker is de situatie anders. Je hebt geduld nodig om ze tot azen aan te zetten en dat geldt ook voor het juiste moment, op de juiste plek en ook met het juiste aas een vis aan te leggen. In de regel geldt dat ‘hoe langer de karpers ongestoord kunnen azen, met hoe meer vertrouwen ze azen en des te makkelijker ze vangbaar zijn’.

GEDULD…

Er zijn verschillende soorten pellets die drijven, dankzij de honingraatachtige structuur. Ideaal om als voer en aas mee aan de oppervlakte te vissen en karpers gaan er vaak vol voor. In een ideale situatie wil ik dat de karpers azen op pellets van circa 11 mm, omdat je deze nog kan combineren met vrij stevig materiaal – lees: haak en lijn – om ook gericht grote karpers te vangen. Omdat karpers vaak terughoudend reageren op grote pellets, voer ik een mix van verschillende formaten. Je zal vaak zien dat de kleine deeltjes als eerste worden weggevreten, maar omdat ik nog niet inwerp groeit het vertrouwen. De kleine voedseldeeltjes worden schaarser en op een gegeven moment worden ze over de streep getrokken om ook de grotere delen te pakken.

GOED ZICHTBAAR

Felgekleurd haakaas, zoals kleine marshmallows, is makkelijk waar te nemen tussen een groep donkergekleurd voer. Dit kan juist soms goed werken wanneer karpers voorzichtig azen en pijlsnel de haak zetten na aasopname essentieel is. Bij dit zachte aas kan je de haak mooi verstoppen.

Het voer gooi je bij voorkeur met de hand in het water, maar als je wat verder uit de kant wil of moet vissen, dan is een spod of spomb een makkelijk middel. De plons van zo’n voerraket creëert nogal wat commotie. Dit hoeft niet per se negatief te zijn, want ik ken enkele wateren waar dit geluid juist de karper nieuwsgierig maakt en aantrekt. Een andere methode, mijn favoriete om wat verder te kunnen voeren, is om een handje pellets als een balletje met een katapult te voeren. Hiertoe bevochtig ik 2 mm Riser pellets met water en laat deze twee minuten soaken. De pellets worden plakkerig en zo zijn er balletjes van te maken die je behoorlijk ver weg kunt krijgen.

DUBBELGANGER

Als ik een haakaas wil dat bijna onverwoestbaar is, dan kies ik voor een pop-up boilie, maar dan wel net wat anders dan uit het potje. Dankzij het grote aanbod kan je een boilie kiezen van dezelfde kleur als hetgeen waar je mee voert, aangezien karpers aan de oppervlakte vooral op zicht azen. Een tweede stap is om de pop-up bij te snijden. Een 15 mm rond aasje kan je met een mes of schaar bewerken tot een realistische dubbelganger van een drijvende pellet. Succes met deze tips en hopelijk liggen er voor jou ook mooie oppervlaktekarpers in het verschiet!

PELLETS VOOR AAN DE HAAK

Sommige drijvende pellets kan je zodanig zachter maken dat je ze op de haak kan prikken. Ze zijn eenvoudig te maken en houden het doorgaans langer vol dan droge pellets. Ik maak ze op de volgende manier:

1 van 4

Het bericht Floater Variatie verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst: Mike van Delft, foto’s: Mike van Delft & Gerrie Hendriksen

Na enig research op internet en wat informatie van collega-vissers die hier inmiddels al zijn geweest, is het voor mij vrij snel duidelijk; ik zal en moet mijn eigen geluk hier gaan beproeven! Vismaat Gerrie Hendriksen is na het zien van enkele foto’s ook direct enthousiast. We slaan de agenda’s open en mede doordat we ook nog eens elke dag samen werken, is de datum vrij snel bekend en boeken we bij Angling Escapes onze visvakantie. Glory Carp Lake, here we come.

VEEL OPTIES

Op 9 april arriveren we even voor het middaguur op het schitterende domein waar we ontvangen worden door Jos van Schijndel. Helaas is eigenaar Rob Kuijpers vanwege werkverplichtingen verhinderd. Normaliter worden alle gasten door deze twee heren ontvangen. We worden voorzien van een heerlijke bak koffie in de lodge en bespreken gezamenlijk met Jos en de andere vissers voor deze week de gedragsregels en de vangsten van vorige week. Er zijn in voorgaande weken wel de nodige vissen uitgekomen, maar was het af en toe ook lastig, mede vanwege het feit dat de nachttemperatuur soms onder het vriespunt dook. Dit is natuurlijk nooit bevorderlijk voor het aasgedrag van de vissen, maar we bekijken het positief als we horen dat er de week voor ons ruim vijftig vissen op de mat zijn gekomen.

Ger en ik hebben stek 1 tot onze beschikking, een stek met veel bodemverloop variërend van een meter langs de kanten tot aan dieptes van negen meter in het midden van het water en we beginnen vrijwel direct met het zoeken naar potentiële stekken. Na een kleine twee uurtjes hebben we tien stekken vastgezet in de gps-map. Op dieptes van een meter tot maximaal 3 meter denken wij de meeste kansen te hebben, dus dieper vissen we dan ook niet. We voeren beide drie stekken en elk ook nog twee back-up stekken aan. Zodoende bouw je al een voorsprongetje op wanneer een stek op een bepaalde diepte niet loopt en kan je de vis gaan zoeken op een van je back-up stekken. Alle stekken worden voorzien van enkele kilo’s van onze favoriete mix bestaande uit zachte maïs, hennep, 12 en 15 mm Scopex Squid boilies, 2 mm pellets gesoakt in een ruime hoeveelheid Scopex Squid Syrup en maden. Deze mix geniet ons volste vertrouwen en durven we dan ook overal zorgeloos in te zetten.

Het grove aanvoeren van de stekken heeft ook te maken met het feit dat er een zeer groot bestand aan vissen rondzwemt op het 5 hectare grote water. Naar zeggen zwemmen er rond de 800 karpers op dit betreffende water. We besluiten de stekken na alle hectiek rondom en op het water even de aankomende uurtjes de benodigde rust te geven alvorens we daadwerkelijk beginnen met vissen. Snel halen we de Nash Gazebo uit de bus en bouwen we gezamenlijk ons kampement op voor de aankomende dagen.

ONDIEPE NACHTSTEKKEN

Na een heerlijke warme maaltijd en twee goed gevulde buikjes verder besluiten we dat het nu echt de tijd is aangebroken om onze lijnen nat te gaan maken. De montages worden in de Nexus voerboot geplaatst met daarin een redelijke hoeveelheid 2 mm pellets en niet meer dan wat luttele gebroken bollen eromheen. Vanwege het feit dat we de voorgaande uren de stekken ruimschoots hebben voorzien van aas, willen we door middel van deze aanpak een snelle aanbeet forceren en hiermee een beeld krijgen in welke zone(s) de vissen zich ophouden en dus eventueel ook azen.

Heel even slaat de twijfel toe wanneer we onze overburen binnen no time vier aanbeten zien krijgen. Even denk ik bij mezelf ‘misschien ben ik toch iets te hard van stapel gegaan met de hoeveelheid voer’, maar die gedachte verdwijnt direct als niet veel later een van mijn hengels, gepositioneerd tegen de boskant aan, om hulp schreeuwt. Gelukkig sta ik niet ver van mijn hengel af en kan ik de vis al afblokken voordat deze op volle snelheid kan komen. Het brengt toch altijd een gezonde bepaalde spanning met zich mee, zo’n eerste vis, een eerste aanbeet op een nieuw water. Niet veel later kan Ger het net onder een werkelijk schitterende spiegelkarper steken met schubben zo groot als appelschijven. Even kijken we samen zoals vele vismaten dat misschien herkennen samen in het net en zonder dat we beide een woord zeggen denken we zeker weten hetzelfde ‘Jezus, wat een geweldige vis’. Na het onthaken van de vis leggen we haar snel in de weighsling en blijkt deze beauty 12,9 kg te wegen.

Voor het eerst moeten we op zoek naar de chip die bij alle vissen die op het water zwemmen zijn ingebracht onder de anaalvin, zodoende heeft iedere vis zijn eigen unieke code en kan te allen tijde door de scanner herkend worden. Vrij gemakkelijk vinden we de betreffende chip en krijgen we middels een simpele piep de code door in de display die bij de betreffende vis hoort. Hierna voeren we de code in de ‘off the Mark’ app in die je eerst dient te downloaden. Dit is wat mij betreft een absolute revolutie op het gebied van het managen van het karperbestand. Eenmaal ingevoerd zijn alle gegevens zichtbaar zoals de datum wanneer de vis is uitgezet, hoe vaak deze vis al is gevangen, op welk gewicht deze vis is uitgezet, de groei, en zelfs het topgewicht wordt erbij vermeld. Uniek!

PRIMA START

Na vol trots met dit pareltje geposeerd te hebben voor de camera mag zij rustig haar weg vervolgen en met een paar stevige staartslagen zwemt ze rustig terug naar diepere waterlagen. Snel wordt de montage opnieuw gepositioneerd en nog net voor het vallen van de avond ligt alles weer op scherp. We besluiten om redelijk op tijd onze slaapzakken te gaan opzoeken aangezien het toch al met al een hectische dag is geweest, maar nog voordat we de ritsen van onze sleep systems hebben dichtgeritst knalt Ger zijn rechterhengel er als een waanzinnige vandoor. De hengel die hij onderhands in zijn kommetje rechts onder zijn eigen kant had gelegd, puur om te kijken of hier ook vis zou komen azen. Een kleine schub geeft zich niet zonder slag of stoot gewonnen.

We vermoeden dat de vis tijdens de nachtelijke uren de twee kommen links en rechts in komt zwemmen om daar op het ondiepe te azen. Die gedachte wordt bevestigd als twee uurtjes later ook mijn hengel in de linkerkom vertrekt. Ook deze vis is het niet bepaald eens met de gang van zaken en strijdt met al zijn krachten die hij bezit. Ook ik mag mijn eerste schub op dit water bijschrijven en staat de teller al op drie vissen, een prima start! Helaas lossen we nog een kleinere vis tijdens het ochtendgloren. Al met al zijn we dik tevreden met het verloop van de sessie tot nu toe, zeker wanneer blijkt dat zoals verwacht de zones waar geaasd wordt opschuiven richting de ‘verre’ stekken.

1 van 2

SNIJDENDE SPANNING

We krijgen die nacht maar liefst zes aanbeten waarvan we er vijf weten te landen. De ene vis nog mooier dan de andere en we staan soms perplex wat voor pareltjes hier zwemmen. Aangezien we de gehele nacht zo goed als geen oog hebben dichtgedaan besluiten we voordat we de lijnen verleggen naar de dagstekken eerst even twee uurtjes slaap in te halen. Wel loop ik hondsgetrouw met mijn emmer en voerschep om het water heen om de stekken weer te voorzien van een flinke hoeveelheid klein aas en 12 mm Scopex Squid bollen.

Na een klein schoonheidsslaapje is de batterij net weer vol genoeg om weer door te schakelen om onze rigs wee te gaan positioneren op de dagstekken. Wanneer alle lijnen weer spot-on liggen en we net ruzie aan het maken zijn over wie het ontbijt moet gaan maken knalt mijn meest rechterhengel ervandoor. Direct na het oppakken wordt mijn Scope 3.25 lb tot aan het handvat kromgetrokken en vermoed ik met een vis uit het zwaardere segment te maken te hebben. Met enig kunst en vliegwerk weet ik de vis uit de takkenmassa te leiden en kan de dril op (veilig) open water vervolgd worden. Ik word werkelijke alle hoeken van het water overgetrokken en kan bijna niks anders doen dan lijn geven en gestaag iets proberen terug te winnen, maar na een klein kwartiertje lijk ik toch de touwtjes iets meer in handen te krijgen. Gedecideerd win ik de laatste meters lijn terug en verschijnt er recht onder mijn voeten een grote goudkleurige verschijning waarvan mijn karperhartje eventjes iets harder begint te slaan. Het enige wat Ger kan uitbrengen is “Zoooooo, zag jij dat ook?!” De spanning is werkelijk om te snijden wanneer de vis uit het niets weer 15 meter lijn van de spoel af rost. Dit blijkt een laatste krachtsinspanning geweest te zijn en voor we het beseffen geeft de schub zich gewonnen. Wanneer de vis in het net ligt ballen we beide onze vuisten… wat een bak van een vis!

Na het wegen van de vis blijkt deze ruim over de magische grens van 20 kg heen te gaan en verkeer ik in een absolute euforische staat bij het aanschouwen van deze mastodont. Wanneer we de vis op de gevoelige plaat hebben gezet en wat blijvende herinneringen hebben weten te maken nemen we na twee krachtige en boze staartslagen afscheid van elkaar.

STILTE VOOR DE STORM

Na deze snelle aanbeet verwachten we een productieve dag, maar niks blijkt minder waar. De wind begint te draaien en we krijgen een grote weersomslag met als gevolg dat het de volgende 24 uur totaal stilvalt. Niet alleen bij ons, maar ook bij de collega-vissers aan de andere zijde van het water. We halen het positieve uit deze tijdelijke break en slapen heerlijk enkele extra uurtjes bij. Met nog een kleine vierentwintig uur voor de boeg varen we ‘s morgens vol goede moed weer de lijnen opnieuw naar de stekken en komt na een kleine twee uurtjes de verlossende aanbeet van Ger zijn hengels. Hij heeft zogezegd ze hengel nog niet uit de steunen gegrist of zijn tweede hengel knalt ook weg uit startpositie. Binnen no time staan we naast elkaar met een kromme hengel. Dit zijn voor mij van die momenten die je niet snel vergeet, zeker niet als we beide een vis weten te landen met een schubbenpatroon om van te watertanden. Mooi moment voor een duofoto waar we beide maximaal van genieten en trots naar blijven kijken.

De sessie is inmiddels al meer dan geslaagd en elke vis die eventueel nog volgt is wat ons betreft nu een spreekwoordelijke kers op de taart. Maar dat die kers er daadwerkelijk zou komen hadden we niet zien aankomen.

KERS OP DE TAART

Langzaamaan beginnen we met het afbreken van ons tijdelijke verblijf wanneer ineens Ger zijn linker beetmelder een waarschuwing geeft; piep… gevolgd door nog een piep waarna de R3 beetmelder het vervolgens uitschreeuwt. Ger schiet naar zijn hengel als hierna ook mijn beetmelder het uitschreeuwt. Weer een dubbelrun! “Dat is nog even lekker, twee kersen op de taart!” zeg ik tegen Ger. In no time weet ik mijn vis te landen en vraag ik Ger of ik hem moet komen helpen zijn vis te landen, maar zie hem zojuist ook het net onder zijn vis steken. Snel sla ik een haring in de grond waarachter ik het landingsnet vastzet zodat we volledig safe Ger zijn vis kunnen onthaken, wegen en fotograferen. Terugkomend op de kers op de taart weet ik wat er in mijn landingsnet ligt te wachten en wanneer Ger de vis uit het water wil tillen weet hij genoeg! Ik kan me niet onthouden om uit te barsten van het lachen. “Nee toch” zegt Ger met een dikke glimlach op zijn gezicht waarop ik antwoord “jazeker maatje, we did it again!”

Na weging blijkt de vis inderdaad wederom de magische twintig kilo grens ruimschoots te passeren en ik verkeer werkelijk op een roze wolk. Wat een afsluiter, ‘zo een als je leest in de boekjes.’ Wij komen hier zeker nog eens terug!

GLORY CARP LAKE

Werkelijk overal is aan gewerkt om je verblijf op Glory Carp Lake zo aangenaam mogelijk te maken. Vier aangelegde dubbelstekken (max. 8 vissers), voorzien van wifi, een eigen koelkast, stroom en water zijn hierbij ook inbegrepen. Het sanitairgebouw is uniek te noemen en het zal de vissers nergens aan ontbreken.

Op dit 5 hectare grote water zwemt een prachtig bestand van zo’n 800 karpers waarvan een groot deel zorgvuldig is geselecteerd op basis van groei en uiterlijke verschijning. Er zijn al enkele vissen uitgekomen van ruim boven de 25 kg en de verwachting is dat er dit jaar al een 30 kg vis vanaf gaat komen. Verder verkeert het domein in schitterende staat, kortom absoluut een aanrader voor iedere karpervisser die van net een beetje extra luxe houdt.

Voor boekingen en info: Anglingescapes

Het bericht Glory Carp Lake verscheen eerst op Beet Magazine.

 Half maart reis ik af naar een syndicaatwater in België wat beheerd wordt door mede-teamlid Mark Pansar. Onder taaie, koude weersomstandigheden ga ik een 24-uurs sessie vissen met niemand minder dan Alan Blair, de grote man achter het huidige Nash Tackle. Een mooie gelegenheid om eens wat vragen te stellen aan deze ongelooflijk populaire visser.

Alan is speciaal vanuit de UK overgekomen vergezeld door zijn boezemvriend Oli Davies. Vrijwel direct bij aankomst van de twee mannen nemen ze bij mij alle druk en spanning, die door mijn lijf heen giert, weg en stellen me meer dan op mijn gemak. Na een half uurtje babbelen besluiten we onze lijnen maar eens nat te gaan maken en mede door de koude periode waarin we verkeren schakelen we een extra tandje bij en in no time staan al onze vallen op scherp. Heel veel actie verwachten we niet nu de vissen nog grotendeels in wintermodus verkeren. Zo gewoon als Alan is gebleven zie ik hem even later op zijn knieën zitten naast zijn auto en is hij voor iedereen een lekkere warme bak koffie aan het maken. Nadat we deze heerlijke versnapering genuttigd hebben en onze lichaamstemperatuur weer enigszins op peil is besluiten we dat dit een prima moment is om aan ons interview te gaan beginnen en hopen we stiekem toch nog wel op die verlossende aanbeet.

Alan, ik kan me haast niet voorstellen dat lezers niet weten wie je bent maar kun je kort iets over jezelf vertellen?

“Ik ben inmiddels 38 jaar oud, maar in mijn hoofd ben ik nog steeds 18 jaar. Alleen merk ik wel dat mijn lichaam steeds meer en meer tegengas gaat geven. Samen met mijn vrouw Chloe en twee dochters Myah en Fern wonen we in Essex en vormen een schitterend gezin. We zijn al 18 jaar samen maar nog steeds niet getrouwd. De reden hiervan is, zoals jullie bijvoorbeeld hebben kunnen zien in de Eurobanx serie op YouTube, dat als ik iets goed wil doen dat het dan ook daadwerkelijk over de top moet zijn bij mij. Dus zal je begrijpen dat deze speciale dag niet even zomaar gerealiseerd kan worden, maar wanneer de dag ooit eindelijk aanbreekt zal ik ervoor zorgen dat dit haar dag word zoals ze verdiend. Verder vis ik eigenlijk al heel mijn leven, het is inmiddels mijn werk geworden en heeft het me gevormd tot de man die ik vandaag de dag ben geworden.”

Ik kan heel goed begrijpen dat velen jouw functie binnen Nash als een droombaan ervaren. Ook jij bent ongetwijfeld onderaan de ladder begonnen, hoe is het voor jou allemaal begonnen? Loop ons eens kort door jouw groei binnen Nash heen.

“15 jaar geleden ontmoeten ik Kevin Nash en na enige tijd vroeg hij mij langs te komen op kantoor. Hij ondervroeg mij drie uur lang aan een stuk door en aan het eind van het gesprek zei hij; “ik wil je een baan aanbieden.” Ik was toen net 23 jaar oud en kreeg een baan op de afdeling marketing, iets waar ik totaal niet voor had geleerd of enige ervaring mee had. Kevin was mijn mentor op alle gebieden, we zaten jarenlang aan hetzelfde bureau en hij heeft me werkelijk alles geleerd. Langzaam kreeg ik steeds meer oog voor details en konden we de Nash-producten beter en beter gaan ‘vermarkten’. Na drie jaar zat ik de helft van de tijd op marketing en de andere tijd op ontwikkeling. Toen ik 27 jaar was maakte Kevin mij een van de mededirecteuren van Nash. Enkele jaren later bood Kevin mij een tweede deal aan, namelijk 24 procent van de aandelen van het bedrijf. Zoals je zult begrijpen was het voor mij een droom die uitkwam.”

Ik kan me voorstellen dat het leven met jouw functie binnen Nash vrij hectisch is, kan je ons een eens door een gemiddelde (werk)dag meenemen van Alan Blair?

“Een van de dingen waar ik het meest dankbaar voor ben in mijn werk is de grote hoeveelheid vrijheid. Het komt maar zelden voor dat twee dagen hetzelfde verlopen, echt elke dag is anders. Normaliter sta ik elke dag extra vroeg op omdat simpelweg een dag te kort is voor wat ik allemaal wil doen in een dag. Als ik niet met filmprojecten bezig ben, op reis of in het buitenland ben, dan start ik elke dag met van 07:00 tot 08:00 lekker te wandelen in het bos met de honden, samen met Kevin (Kevin Nash). Dit is voor mij het belangrijkste deel van de dag omdat dit het enigste deel van de dag is waarin we even alleen zijn. Hierin bespreken we eigenlijk alles wat er aan de hand is in de business en bijvoorbeeld creatieve ideeën. Van 08:00 tot 17:00 gaat de tijd meestal op aan het beantwoorden van emails, meetings of zoom calls op de afdeling ontwikkeling. Als we over percentages spreken dan breng ik 75% van de tijd door op kantoor en 25% van de tijd met zaken zoals films opnemen, lezingen geven ect.”

Voor Nash Tackle reis je een groot deel van Europa door en geef je demo’s, interviews, lezingen en ben je te vinden op diverse beurzen en opendeurdagen. Is dit iets wat je graag doet? Of is het gewoon part of the job?

“Ik vind het absoluut geweldig om te doen! 20 jaar geleden toen het voor mij allemaal net begon, was het gewoon een onderdeel van mijn werk. De laatste 10 jaar is het voor mij echt iets geworden wat in geweldig vind om te doen. Ik ontmoet geweldige mensen, andere fanatieke vissers, en mensen die net zoveel van vissen houden als ik. Het meest eervolle hieraan vind dat ik mensen op een bepaalde manier kan helpen en zelfs nog wat kan leren. Ik haal net zoveel voldoening uit een opendeurdag of lezing als uit het vissen zelf. Het geeft mij een ultiem gevoel als ik vertrek na een lezing of opendeurdag wetende dat ik misschien wel honderd mensen een zetje in de goede richting heb kunnen geven.”

Hoe is het om een bekende persoonlijkheid, een bekende visser te zijn in het karperwereldje? Iedereen die met je op de foto met je wil, overal herkend wordt, iedereen wat van je tijd wil…

“Het heeft zijn voor- en nadelen. Ik wil graag iedereen de nodige aandacht geven maar soms gaat dit simpelweg gewoon niet. Denk hierbij aan het uit eten gaan in een restaurant of als ik uit ga naar een nachtclub, dan zijn er altijd wel een paar mensen die op de foto willen of een handtekening willen. Mijn kinderen wennen er langzamerhand wel al aan maar mijn vrouw heeft er absoluut een hekel aan (haha). Verder geniet ik met volle tuigen van de mooie momenten als ‘bekende’ visser.”

Hoe is de liefde voor het karpervissen ontstaan? Ben je gelijk begonnen met het gericht vissen op karper of ben je net zoals de meeste van deze generatie meegegaan met je vader of opa en lekker vissen op alles wat voorbij kwam.

“Het klinkt misschien heel cliché maar dat is wel hoe het gegaan is. Mijn vader heeft me werkelijk alles geleerd en zonder hem had ik nooit de man geworden die ik vandaag de dag ben. Vroeger viste ik op alles wat ik kon vangen. Ik was vooral bezig met het vangen van soorten die ik nog nooit had gevangen; ving ik een zeelt die ik nog nooit had gevangen dan was dit voor mij ‘the best day ever.’ Toen ik een jaar of acht, negen was begon mijn interesse voor het karpervissen langzaam te groeien. Mede doordat je karpers op diverse manieren kunt belagen; oppervlaktevissen, freelinen, of meer statisch op de bodem.”

Je staat bekend als visser die het liefst actief zijn visserij beleeft; zigvissen, stalken of met de pen vissen i.p.v. het statisch neerploffen voor 24 uur op een bepaalde stek. Denk jij dat het actieve vissen nog steeds onderschat wordt in de huidige karpervisserij?

“Jazeker, mede doordat mensen vandaag de dag zo’n druk leven leiden en wanneer er dan eindelijk tijd is om te gaan vissen gaat dit vaak gepaard met socials en/of even relaxen. Mensen willen even ontsnappen aan alle dagelijkse hectiek en dat gaat vaak samen met statisch vissen. Bij de actieve visserij is dit natuurlijk precies het tegenovergestelde, het is een verschrikkelijk intense visserij waarbij je 100 % gefocust dient te zijn. Deze vorm van visserij heeft absoluut mijn voorkeur.”

Er zijn tal van filmpjes die rond gaan van jou op de social media kanalen waarin het enthousiasme er vanaf spat, zelfs bij de wat kleinere vissen. Hoe beleef jij iedere vangst, groot of klein, en wat voor voldoening haal jij hier uit?

“De term PB (personal best) vind ik klinkklare onzin, persoonlijk heb ik er jaren over gedaan om mijn eerste 15 kg + vis te vangen. Totdat ik zo gelukkig was om op Kevin’s eigen wateren te mogen gaan vissen waar ik de ene na de andere grote vis wist te vangen. Vandaag de dag haal ik meer voldoening uit een mooie beschubde spiegelkarper waar ik in zeer moeilijke omstandigheden keihard voor heb moeten werken. Daar haal ik absoluut mijn voldoening uit.”

De UK staat bekend om zijn (nog steeds groeiend aantal) day ticket wateren. Wat is jouw mening over dit type wateren met alle drukte en constante lijndruk die daarmee gepaard gaat?

“Eerlijk gezegd heb ik hier niet echt een mening over. Ik ben opgegroeid op dit soort wateren tijdens het vissen met mijn vader. Vroeger vingen we wel 30, 40, soms wel 50 karpers op een dag op deze wateren, maar om eerlijk te zijn kom in nog hoogst zelden op dit soort wateren. Mede door de persoon die ik geworden ben in het hedendaagse karperwereldje is het voor mij nog vrijwel onmogelijk om op dat soort wateren nog met enige privacy te kunnen vissen.”

Wat is je favoriete jaargetijde?

“Absoluut het voorjaar. Wanneer de watertemperatuur net na de wintermaanden iets opwarmt komen de vissen weer tot leven. Zoals eerder besproken ben ik een vervend oppervlaktevisser en wat mij betreft is dit de beste tijd van het jaar hiervoor. De zomer biedt hiervoor ook kansen maar dan moet het niet te warm zijn want dan liggen ze er maar wat roerloos en lusteloos in de bovenste laag zonder enige intentie om te gaan azen. Het najaar absoluut niet ,dan is de vis alweer een heel seizoen belaagd en zijn ze vaak extra op hun hoede.“

Wat is je favoriete rig, je favoriet aasaanbieding; heb je die?

“Freelining! Super simpel, met alleen een haak en dus ook mee één knoop. Werkt altijd en heeft mijn volste vertrouwen. Ik maak dan graag gebruik van Flota Claw haak. Deze haak is uiterste geschrikt voor deze visserij mede doordat deze supersterk en uiterst betrouwbaar is. Als ik statisch vis ben ik van mening dat niemand tot nu toe genoeg bewijs heeft kunnen leveren dat er een absolute superrig bestaat. Verschillende vissen azen verschillend en er zijn altijd omstandigheden die de ene rig beter laten prikken op bepaalde momenten dan de andere. Wat betrfet rigs zijn er voor mij twee essentiële aspecten: 1. Mijn haak moet supersterk zijn (Range Pinpoint). 2. Ik gebruik het zwaarste lood waarmee ik weg kan komen afhankelijk van de omstandigheden.”

Wat is je mooiste/meest bijzondere vangst? Wat heb je daar allemaal voor moeten doen?

“Dat is absoluut niet een karper. Natuurlijk zijn er vangsten die wel duizend keer door je hoofd heen hebben gespookt, maar ik heb zoveel speciale vangsten gedaan dat dat inmiddels niet meer speciaal is (haha). Ik zou dan eerder denken aan vangsten van ander soorten vissen. Ik ben naast karpervisser ook een echte allrounder die bijvoorbeeld ook heel graag op kroeskarper (crucian carp) en zeelt vist. Sommige vangsten waren echt hele lastige opgaves, over verschillende delen van de wereld waarvoor ik speciaal heen reisde. En zelfs dan nog kan ik niet een specifieke vangst opnoemen.”

Ik ben zelf vader van drie kleine meiden en ik weet als geen ander hoe druk het is om alles in goede banen te begeleiden Je staat bekend als geweldige familieman waarin het gezinsleven hoog staat aangeschreven. Hoe combineer je je gezinsleven met je drukke functie binnen Nash?

“Vrij slecht als ik eerlijk ben, dat is de duistere kant van sociale media, iedereen ziet alleen maar de leuke kanten van mijn leven. Ik zou een betere vader kunnen zijn, ik zou ook meer tijd kunnen doorbrengen met ze. Ik zie het dan ook niet als een excuus dat ik er zo weinig voor ze ben, maar ik werk ook zo hard voor hun aan een zorgeloze toekomst. Ik voel me er niet echt schuldig over en zou het ook niet willen veranderen, aan het eind van deze rollercoaster weet ik dat ik dit ook voor hun heb gedaan en gaan we maximaal genieten met zijn allen.”

Hoe zie jij je toekomst voor je? Heb je nog grote ambities of ben je inmiddels op het punt aangekomen waar je altijd hebt willen staan?

“Als ik echt maar dan ook echt eerlijk moet zijn, wil ik zeker gas terug gaan nemen. Ik ga dit dan ook echt doen en ik hoop zelfs dat dit al binnen 1 of 2 jaar zal zijn. Ik wil gewoon graag net wat meer tijd thuis en met het gezin gaan doorbrengen voordat ze dadelijk te oud zijn geworden. Verder hoop ik dat de meiden lekker gaan studeren en als dat moment daar is wil ik lekker grote reizen gaan maken met mijn vrouw en ook nog eens overal vissen op vakantie waar dit kan. Bijkomend gegeven is ook dat er in de staf binnen Nash enkele ambitieuze jongens zitten die het verdienen om een extra stap omhoog te maken. De gedachte dat deze jongens deze stap niet kunnen maken omdat ik daar zit in mijn functie vind ik al helemaal niet fijn. Ik wil hun alle hulp bieden te groeien naar de persoon die ik geworden. Van mijn kant krijgen ze alle kansen door te groeien en ik weet als geen ander hoe het is om deze kans geboden te krijgen.”

Wat is jouw meest favoriete product binnen het Nash assortiment. Een product waar je eigenlijk niet meer zonder kan of eigenlijk zonder wil.

“De Scope range, absoluut! Ik hou ervan als producten gewoon de ultieme uitstraling hebben. De producten uit die range zien er absoluut geweldig uit en hebben mij nog nooit in de steek gelaten. Net zoals mensen het mooi vinden om in een mooie auto te rijden vind ik het mooi om met mijn Scope hengels te vissen (haha). En eenmaal gewend aan de Scopes wil je nooit meer wat anders!”

Als ik voor mezelf spreek zie ik dat Nash bovengemiddeld goed zorgt voor hun consultants en fieldtesters. Ik denk dat mede hierdoor de meeste teamleden supertrots zijn deel uit te maken van het team. Hoe ervaar jij dat?

“Het speciale gevoel om deel uit te maken van een team is grotendeels te danken aan de managers. Natuurlijk maakt het mij ook supertrots te weten dat mensen trots zijn ‘to be part of the team’ Ieder teamlid heeft zijn eigen stukje inbreng,  zijn eigen aanvulling en samen maken we er één groot krachtig geheel van.”

Hoe zie jij de toekomst van de karpervisserij en de visserij in het algemeen?

“Het karpervissen blijft denk ik doorgroeien. Als we kijken naar de jongste generatie; die kunnen door het vissen even ontsnappen aan de regels van hun ouders, ze kunnen chillen aan het water en ook een gezellig biertje drinken met hun maatjes. Ook speelt het feit mee dat de kans op een grote vis vandaag de dag aanzienlijker groter is als in mijn jongere jaren. Er zwemmen nu simpelweg meer grotere vissen rond. Ook gaat de nieuwe generatie helemaal op in nieuwe high tech gadgets, als drones, etc.”

Wil je tot slot zelf graag nog iets kwijt?

“Net echt, haha! Ik vind het superleuk je te ontmoeten en het hartstikke leuk om een keer samen te vissen. Ik wil graag alle lezers van Karperwereld heel veel plezier wensen bij het lezen van dit interview en hopelijk vinden jullie het net zo leuk als ik het vind om dit voor jullie te doen. Verder wens ik iedereen fantastische vangsten toe dit jaar en geniet maximaal van onze schitterende hobby.”

MAXIMAAL GENIETEN

Terug naar de sessie. Zoals verwacht verloopt die taai, maar Alan zou Alan niet zijn als hij niet toch twee schitterende, ijskoude karpers weet te vangen. Ik heb maximaal genoten van de sessie met deze nu al legendarische visser. Niks anders dan respect. Zo gewoon gebleven, zo respectvol naar andere mensen, niks is te veel of te gek. Kortom, hoe een levende legende naar mijn inziens dient te zijn. Alan bedankt voor deze geweldige 24 uur!

Het bericht Alain Blair – Levende Legende verscheen eerst op Beet Magazine.