Geïnspireerd door de ‘specimen hunters’, zoals je die met name in Engeland ziet, was er altijd al een zwak voor de visserijen op andere soorten. Na de nodige jaren terug al gericht op zeelt te hebben gevist, was het in 2020 dat ik de knoop doorhakte. En dat kwam eigenlijk doordat ik voor het eerst weer eens een poosje fanatiek iets anders deed en daar enorm veel plezier in had. Als aangename afwisseling op het karpervissen had ik namelijk flink wat lol met de barbelen van een Nederlandse rivier. En als dat al zo mooi was, dan moest ik maar eens werk gaan maken van een gerucht over mooie zeelten.

SPOKEN NAJAGEN

In het verleden heb ik al eens geprobeerd om grote zeelten te vangen. Een van de wateren die ik toen aandeed zorgde voor de vangst van mijn eerste exemplaar van 60 cm. Het meetlint ging er 5 mm voorbij en mijn gebalde vuisten in de lucht. Het bestand bleek echter kleiner dan verwacht en ook tips van andere wateren zorgden niet voor het gehoopte resultaat. Karpervissers schatten bijvangsten als zeelten (en ook specimen brasems) in de praktijk toch een stuk groter dan ze daadwerkelijk zijn… En dat resulteert vaker in spoken najagen dan op goud stuiten.

Toch had ik al in 2020 twee wateren op de korrel. De één groot, eigenlijk iets te ver van huis, met weinig vis maar wel zekerheid van de aanwezigheid van echt grote zeelten. De ander binnen acceptabele reisafstand, kleiner maar nogal onzeker. Ik maakte daarom het plan om in het voorjaar van 2020 na een periode intensief karperen het kleinere water eerst te bekijken. Al vissend kon ik zelf ontdekken wat de potentie was en als ik vroeg genoeg zou beginnen had ik eventueel speelruimte om iets later in het voorjaar alsnog de focus te verleggen naar het andere water. Waar ik op hoopte waren vissen die wellicht over mijn lengte pr zouden gaan en de in Engeland haast heilige ‘double figure’ grens van 10 lb zouden overschrijden. Eerlijkheid gebied mij echter te zeggen dat een goede 4 kg zware vis in plaats van de 4,5 kg target ook al een droom zou zijn. Want dergelijke zeelten liggen absoluut niet voor het oprapen en vaak zal je moeten proberen om vrouwtjes te vangen die enige kuitaanzet hebben en daardoor een stukje zwaarder zijn.

OP ONDERZOEK

Voorzien van een thermoskan vol koffie, een peilhengel en vooruit… ook nog eens de radiografische voerboot met een dieptemeter sta ik al vroeg in het voorjaar aan de plas. Het water is flink aan het dampen terwijl de zon zijn best doet om na een nog veel te koude nacht de boel te verwarmen. Toch zie ik al visactiviteit. Een paar keer rolt er overduidelijk zeelt verspreid over het midden van het water. En een poos later weet ik ook nog een pak meer over het bodemverloop.

Aan de linkerkant van het water vind ik een ondieper deel met ook nog eens een schoon plekje tussen de planten. En zo’n schoon plekje in een zee van wier kan wel eens een killer zijn. Een kleine hoeveelheid maden, hennep, wat pellets een ander klein snoepgoed wordt er dan ook achter gelaten om vervolgens twee dagen later terug te keren.

En die eerste visdag is het vervolgens ook echt genieten. De madenfeeders liggen in het eerste licht al op scherp, terwijl de natuur prachtig ontwaakt. En diep weg gekropen in de dikke pufferjas heb ik het naar mijn zin. Maar actie blijft helaas uit. Wel zie ik boven dieper water weer enkele zeelten rollen en na een visloze dag besluit ik met de peilhengel, gevlochten lijn en een dobber daar het talud in kaart te brengen. En precies aan de voet van het talud vind ik waar ik naar zocht: schoon grind aan de rand van een muur van wier. Exact daar gaat dus het restant van het aas heen, als voorbereiding voor een bezoekje twee dagen later.

FIRST BLOOD

Omdat ik toch nog een beetje huiverig ben voor de presentatie slinger ik twee helikoptermontages met pop-up geviste maden door de mist. Deze zullen helpen om de onderlijnen, ook bij eventueel aanwezig wier, niet verstrikt in te hebben liggen. En na regelmatig opnieuw ingeworpen te hebben weet ik hier later die dag de eerste zeelt te vangen, maar verspeel er ook eentje in het wier.

Het is een heerlijk gevoel om er in ieder geval al eentje binnen te hebben. En met exact 3 kg bij 56 cm is het zeker geen kleine vis. Maar een enkele zwaluw maakt nog geen zomer. Zou dit voor het water een normaal formaat zijn? Of misschien zelfs al een uitschieter? Ik neem mij voor nog snel enkele visdagen in te plannen in de hoop het te gaan ontdekken.

Een volgend bezoek geeft mij de bevestiging dat er groter zwemt. Want naast enkele vissen van iets kleiner formaat, volgt er een mooi exemplaar van 58 cm.

Maar helaas krijg ik ook weer te maken met vastzwemmers in het wier. De vissen duiken namelijk vrijwel allen direct in de dikke begroeiing die langs het talud staat om vervolgens los te schieten. Ik krijg het idee dat de los bungelende feeder van het helikopter systeem tijdens de dril (te) veel planten oppikt en als eerste stap voor de oplossing voor dit probleem vervang ik hem voor exact dezelfde maggot feeder, maar dan inline gemonteerd.

Met de actie die ik inmiddels op het voer krijg zal de stek wel schoon moeten zijn en mij voldoende zekerheid moeten geven om de feeder op deze manier in combinatie met een korte onderlijn te presenteren. Hopelijk zal de inline feeder zorgen voor een wat meer gestroomlijnd geheel tijdens de dril en zo minder planten oppikken. De onderlijn maak ik van soepel, gevlochten materiaal – slechts 8 cm lang – met een Guru MWGB haak in de maat 10. Met een tweetal plastic maden op de hair ziet het er mooi scherp uit. Tijd om het uit te proberen!

YES!

Het is duidelijk te merken dat ik met het achterlaten van voer de aandacht van de vissen trek. Tijdens de volgende sessie krijg ik al snel de eerste aanbeten. Het is een mooi ritueel. In het donker aankomen, alles opzetten en vervolgens zo snel als ik een richtpunt kan waarnemen een paar spombs met klein aas op de plek werpen. Hierna de vishengels clippen op de juiste afstand en de gevulde maggotfeeders strak op de plek leggen.

De eerste vis volgt vrijwel direct en later op de ochtend komt er weer een beetmoment. Tijdens die aasperiode krijg ik het aan de stok met een duidelijk sterkere en op de kant ook zeker grotere vis. Een massief ogende vis van net voorbij de 60 cm en 3,8 kg zwaar geeft enorm veel voldoening. Plus ik heb een mooie bonus. Die visdag krijg ik namelijk meer beet dan daarvoor en verspeel ik geen enkele vis meer in het wier. De aanpassingen werken!

Na het succes zet ik meerdere keren de wekker extra vroeg om nog voor een werkdag de hele rit naar het water af te leggen. Het hele stuk rijden om vervolgens maden en ander klein aas zoals hennep, pellets en grof gemalen Frolic te voeren hakt er in. Maar de zestiger zorgt voor de benodigde extra motivatie. En dat betaalt zich tijdens het volgende bezoek uit. Het gaat met in totaal negen vissen goed los en een bepaald moment zal mij zeker nog lang bijblijven:

De tweede vis die ochtend is een mannetje van 55 cm welke nog eventjes in het net mag bijkomen. Dat is iets wat ik graag doe om mijzelf ondertussen de kans te geven de hengel opnieuw in te werpen, eventueel bij te voeren en daarna pas naar de fotocamera te grijpen. Op die manier kan de vis namelijk even op adem komen en maak ik zelf ook zo optimaal mogelijk gebruik van de aasperiode. Maar voordat ik ook maar een camera in mijn handen heb vertrekt dezelfde hengel weer.

En zo komen er twee vissen in het net, waarbij het mannetje duidelijk de kleinere van het stel is. Door de tweede vis in het net te onthaken, in plaats van op de kant te tillen, kan ik de hengel weer snel in orde maken. En ook daarna sta ik, voordat ik het door heb, weer met een kromme stok! Aanbeet nummer drie in enkele minuten zorgt er voor dat ik een nog forser exemplaar in het net weet te krijgen. ‘Die moet wel richting de zestig gaan’ denk ik nog, terwijl ik snel maar weer bijvoer. De aanwezige vissen aan het azen houden, de fotospullen pakken en dan maar eens goed wegen en meten… Nou ja, dat is het plan. Want nog voordat ik er aan toekom is er weer actie.

Deze vierde derde vis die ik binnen enkele minuten haak voelt haast als een karper. Met een flinke dosis power pakt de vis zelfs al op afstand lijn en wanneer ik hem onder de hengeltop zie vechten krijg ik weke knieën! Gelukkig los ik ook deze vis niet en glijdt hij in het inmiddels gezellig drukke, maar diepe landingsnet. De eerste vis, het mannetje van midden 50, geef ik vervolgens maar zijn vrijheid om de andere vissen meer ruimte te geven. De hengels blijven ook maar even op de kant, terwijl ik de unster en het lint erbij haal. Drie zeelten met een totale lengte van meer dan 180 cm (!) zorgen voor een heerlijke roes. De grootste meet 63 cm en weegt 4,15 kg, een heus nieuw PR!

OP NAAR EEN DOUBLE!

Na nog een paar aprilsessies te hebben gevist en zelfs een derde zestiger te hebben gevangen, krijg ik de kans om foto’s te vergelijken met de vangsten van een goede kennis die inmiddels zelf ook op het water is begonnen te vissen. Opvallend is dat daarbij op een enkele vis na de vissen met elkaar overeen komen. Dat geeft mij gelijk de indruk dat het bestand niet heel groot kan zijn. Maar die ene duidelijk herkenbare vis van hem is ook weer een grote. Plus een van de verspeelde vissen in het begin gaf mij ook het idee fors van formaat te zijn.

De maand mei loopt haast tegen zijn eind als ik weer aan de oevers van het prachtige water sta. Die dag moet ik voor werk in de buurt zijn en ik kan het niet laten al eerder te vertrekken, om zo vroeg in de ochtend wat rond te kijken. Deze keer staat de wind op de overkant van waar ik in april viste en verspreid langs die oever zie ik ook gelijk enkele zeelten rollen. Nadat het werk gedaan is ben ik terug met een peilhengel en emmertje voer. Al snel merk ik dat de planten in de tussentijd flink gegroeid zijn en het kost dan ook flink wat tijd plus moeite om een schone plek te vinden. De eerste van een paar voerbeurten volgt.

Tijdens die meiochtend rollen en springen de vissen precies op mijn stek. Het oogt alsof de hele zeeltpopulatie op de stek ligt te wachten. Gedurende de eerste paar uur van de sessie heb ik dan ook echt moeite om de hengels op de steunen te houden. Achter elkaar volgen wat opvallend kleinere exemplaren elkaar op. Vissen tot midden 50 cm, maar duidelijk wel al wat voller door de aanzet van kuit. Maar waar hangen de grotere uit? Na een ongelooflijk aantal van veertien kleinere vissen komt het antwoord in de vorm van de 63’er die ik in april al ving. Maar de vis oogt een stuk dikker, voller en nog indrukwekkender. Maar liefst 4,6 kg geeft de unster aan. Een in Engelse ponden onvervalste ‘double figure’ zeelt!

Na de vis op foto vastgelegd te hebben volgen er nog een paar aanbeten. En alsof het nog niet genoeg is vang ik een van de andere april-giganten terug op een lengte van 62 cm bij 4,4 kg en maak ik de visdag af met de nog ontbrekende grote vis die ik bij de kennis op een foto zag. Vissen en vangsten waar ik eerst alleen maar van kon dromen zijn werkelijkheid geworden!

|> LEES ALLE ZEELT ARTIKELEN

Het bericht Zeeltpassie verscheen eerst op Beet Magazine.

GURU – Het is een doorsnee winterdag. Een graad of 5, gecombineerd met een schrale noordwestenwind en het is droog voor de verandering. Een prima visdag dus! Laat dit ook net het moment zijn waarop we een sessie hebben gepland met Sjors Milder aan het Lateraalkanaal voor een dagje feedervissen, met misschien wel een ietwat ongewone aanpak.

Het Lateraalkanaal kan in de juiste tijd van het jaar een fantastisch water zijn waar je met vele verschillende technieken vis kan vangen. Zo is het water vooral bekend onder vaste stokvissers, maar in de laatste jaren zijn hier ook vele verschillende feederwedstrijden gevist met goede vangsten. Het stukje waar Sjors vandaag vist is misschien iets minder bekend.

Het is namelijk het uiterste puntje van het Lateraalkanaal, net boven de sluis bij Osen. Dit is het stuk waar de Maas afbuigt en het Lateraalkanaal ontstaat. Dit stuk is vrij rustig wat betreft stroming, behoorlijk breed en de enige stroming die er is, wordt veroorzaakt door de sluis waar de boten op en af gaan. Dit is dan ook een perfecte winterstek, veel vissen gaan hier uit de harde stroming van de Maas liggen en voor het vissen met de feeder is dit een prachtig stuk. Het is niet te diep en het bodemverloop is ook niet al te grillig.

Bait-Up hengel

Naast de standaard set-up van vandaag valt op dat Sjors gebruikmaakt van een zogenaamde Bait-Up hengel. Dit is een super stijve en sterke hengel die gebruikt wordt om grote en vooral zware korven aan te voeren, je zou er zelfs een spod aan kunnen hangen. Wanneer je kijkt naar hoe we aanvoeren met de vaste hengel, dan zie je dat er veelal gekozen wordt om een aantal relatief grote ballen aan te voeren.

Kijk je naar het feedervissen, dan wordt er aangevoerd met een aantal korven. Hoe je het wendt of keert, de hoeveelheid die je aanvoert met de feeder is in 9 van de 10 gevallen vele malen minder dan met de vaste hengel. De vraag is dus: waarom zou je met de feeder andere hoeveelheden aanvoeren dan met de vaste stok? Je vist overigens op dezelfde vissen.

Het idee achter deze manier van aanvoeren is dat je dit in eerste instantie gemakkelijk kunt doen, zonder je vishengel te hoeven gebruiken. Je bent sneller en een hele belangrijke is dat je de korf beter leegtrekt op de stek. Door de super-stijve actie kun je de korf veel gemakkelijker leegtrekken door er een korte en felle tik aan te geven. Wanneer je een zachte hengel gebruikt en een lange haal maakt, dan trek je vaak ook een langer spoor onder water op de stek. Maar belangrijker nog, je bent in staat om echt grote en zware korven aan te voeren en zo een grote voerplaats aan te leggen.

Voertactiek

Nu denk je misschien dat het de insteek is om gewoon aan te voeren met veel aas en zo een hele voedzame stek te creëren. Nee, dat is absoluut niet de insteek. “Bij het vissen met de vaste hengel voer ik vaak een aantal ballen met de hand aan, zonder of met nauwelijks aas, om vervolgens op een centraal plekje al het aas te cuppen. Dat is bij deze aanpak exact hetzelfde.

Door een relatief grote stek aan te voeren, met geen aas en er vervolgens heel secuur op te gaan vissen met een klein korfje vol aas, creëer je de perfecte hotspot in een grotere stek die wel de vis aanlokt, maar waar verder weinig aas te vinden is. Je merkt vaak ook dat wanneer je een aantal vissen hebt gevangen, deze voor korte periode wegtrekken omdat ze argwanend worden. Bij deze manier heb ik het idee dat dit minder gebeurt en je dus meer vis kunt vangen”. Sjors benadrukt ook nog eens dat het vele aanvoeren met enkel en alleen lokvoer, wat soms ook versneden is met 50% grond, puur is om een basis aan te leggen, zonder de vis te verzadigen.

Bij het aanvoeren is het dan ook zaak om een goede hoeveelheid aan te voeren van minimaal een liter of 2,5. Ga je voor minder, dan heeft deze manier geen meerwaarde. Dus ook vandaag voert Sjors een goede 2,5L puur grondvoer aan, zonder aas. Vervolgens gebruikt hij de grootste variant van de Slimline feeder serie om heel precies een 5-tal korven, veelal gevuld met geknipte pieren, casters en dode maden te voeren. Dit wordt de hotspot!

Op een afstand van 35 meter ligt de bodem mooi vlak, vrij van rommel en net voor het drukke gebied waar boten passeren. “Ook belangrijk voor nauwkeurig vissen is een kleine korf die relatief zwaar is. Het voelt misschien iets te zwaar aan, maar let er wel op dat de hengel dit gemakkelijk aan kan. Als de korf te zwaar is voor het type hengel, wordt werpen alsnog onnauwkeurig,” merkt Sjors op. Daarom kiest hij voor een 12′ Aventus feeder in combinatie met een 40 grams Slimline feeder.

De start van de sessie omvat 2,5 liter puur voer, vrij onnauwkeurig op hetzelfde punt voor een grote stek. Vervolgens worden met de Slimline feeder vijf korven, voornamelijk gevuld met geknipte pieren, casters en dode maden, zeer nauwkeurig op dezelfde plek gevoerd. Dit wordt bij elke worp herhaald tijdens het vissen. Later in de sessie kan het nodig zijn de hoeveelheid aas aan te passen. De Bait-Up hengel wordt gedurende de sessie niet meer gebruikt, behalve wanneer de beten volledig uitblijven. In dat geval kan het lonen om nog een aantal grote korven te voeren om de vis alsnog te lokken.

De sessie begint met verrassend veel kleine aanbeten en enkele voorns. Al snel wordt de standaard onderlijn van 80 cm ingewisseld voor een kortere van 50 cm, gezien de vele kleine vissen die regelmatig het aas kapotbijten. Dit is een standaardprocedure: als je beten mist of het aas regelmatig beschadigd is, verkort dan de onderlijn. Hierdoor vis je sneller en zie je de kleinste beten beter en sneller. Het voordeel van het hebben van een serieuze stek, in tegenstelling tot slechts enkele korven op een plek, is dat deze minder snel verdwijnt bij plotselinge sterke stroming, passerende boten en een beperkte voertijd. Met andere woorden, je hebt meer ‘spek op de ribben’.

Het doel van de dag is niet alleen het vangen van voorns, maar ook brasem en blieken. Dit vereist geduld, zeker in de winter. Het duurt dan ook meer dan 2 uur voordat de eerste bliek zich meldt. Door constant de stek te onderhouden met regelmatig voeren, de korf niet te lang te laten liggen en gebruik te maken van een handige stopwatch, kun je ook op een winterdag als deze veel uit de sessie halen.

Het is essentieel om goed in te spelen op de behoeften van de vis. Moet je meer of minder aas gebruiken? In dit geval knipt Sjors constant maden, wormen en casters tot snot. Het voordeel hiervan is dat je een extreem attractief spoor creëert door de sappen en kleine deeltjes van de casters die omhoog komen uit de korf. Vooral in deze vorm van visserij, waarbij je de vis wilt lokken maar niet wilt verzadigen, is dit een zeer effectieve methode.

Een ander belangrijk aspect van het gebruik van een korf die iets te zwaar aanvoelt, is dat deze beter afzinkt. Als je aandacht besteedt aan de details, strekt je lijn zich beter uit, waardoor je veel nauwkeuriger vist. Deze ogenschijnlijk minimale details kunnen in lastige situaties echt het verschil maken. In deze uitgebreide sessie hebben we niet alleen gekeken naar de specifieke tactieken van Sjors Milder aan het Lateraalkanaal, maar ook naar de diepere principes achter zijn aanpak. Het gebruik van een Bait-Up hengel en het aanvoeren van een grote stek zonder aas, gevolgd door nauwkeurig vissen met een kleine korf, zijn slechts enkele van de elementen die hebben bijgedragen aan het succes van deze winterse visdag.

Het bericht Lateraalkanaaal verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst & foto’s Sjors Milder

Er bestaan tal van verschillende soorten montages voor het feedervissen. Maar belangrijk is om te onthouden dat hoe meer poespas op de lijn, des te groter de kans is dat de montage in de war raakt tijdens het werpen. Daarnaast wordt er onderscheid gemaakt tussen een vaste montage, waarbij de korf vast op de lijn zit, en een schuivende montage, waarbij de korf vrij over de lijn kan bewegen. Beide montages hebben ieder hun voor- en nadelen.

Tip 1. Vaste montage

Bij een vaste montage zal de vis zich sneller zelf haken, omdat de korf niet vrij kan bewegen. Dit betekent dat de vis zichzelf haakt op het gewicht van de korf. Deze montage wordt vaak toegepast wanneer er op brasem wordt gevist. De beetregistratie is dan ook iets minder subtiel, wat deze montage minder geschikt maakt voor het vissen op voorn. Een andere nadeel van deze montage is dat wanneer de hoofdlijn onverwachts breekt, de korf altijd verbonden blijft met de haak en een vis potentieel met de hele montage plus korf rondzwemt.

Tip 2. Schuivende montage

Bij een schuivende montage zal de vis zichzelf in de regel minder snel haken. Dit heeft simpelweg als reden dat de korf vrij over de lijn schuift en de vis dus niet direct op weerstand van de korf stuit. Daarnaast is de beetregistratie voor deze montage in de regel ook een stuk subtieler, waarbij zelfs de kleinste tikjes zichtbaar zijn. Hoewel deze montage voor zowel grote als kleine vis geschikt is, wordt deze montage ook toegepast bij een actievere visserij waarbij snel reageren en de haak zetten gewenst is. Ook kan de korf moeiteloos over de lijn schuiven en zal bij een eventuele lijnbreuk de korf direct van de lijn los komen.

Tip 3. Gevlochten hoofdlijn

Bij het feedervissen wordt er vaak gebruik gemaakt van gevochten hoofdlijn. Deze lijn heeft enkele voordelen, maar zeker ook nadelen ten opzichte van nylon. Het grote voordeel van gevlochten lijn is dat er geen rek in zit, het is in verhouding enorm sterk en gaat ook nog eens lang mee. Omdat er geen rek in de lijn zit is de beetregistratie ook super nauwkeurig, zelfs de kleinste tikjes en indicaties zijn zichtbaar, dit maakt het vissen op grote afstanden ook gemakkelijker.

Tip 4. Voorslag

Het nadeel van gevlochten lijn is echter dat het lastig te knopen is en er in de beste gevallen gebruik moet worden gemaakt van een zogenaamde voorslag van nylon. Deze voorslag is een stuk sterk nylon dat ervoor zorgt dat je gemakkelijk kunt werpen, een montage kunt knopen en dat er in de laatste meters toch wat rek zit, wat handig is bij het drillen van grote vissen onder de top. De lengte van de voorslag kan verschillen naargelang de omstandigheden, maar ongeveer zes meter is in de regel perfect.

Tip 5. Nylon hoofdlijn

Voor een volledige nylon lijn wordt vaak gekozen bij het vissen op korte afstanden en wanneer grote en sterke vissen zoals karper de target zijn. Wanneer er met een methodfeeder gevist wordt is een nylon lijn een echte must, aangezien de dril keihard kan zijn en je juist wat extra rek wilt hebben in de lijn.

Tip 6. Floaters

Net als bij het vissen met vaste hengel zijn er tal van aassoorten die gebruikt kunnen worden, zoals maden, wormen en casters. Maar bij het vissen met de feeder ben je vaak gebonden aan het vissen op de bodem, terwijl je met de vaste hengel wel de mogelijkheid hebt om boven de bodem te vissen. Om nu toch een extra twist aan de aaspresentatie te geven is het verstandig om altijd wat floaters, drijvende maden of casters, mee te nemen.

Tip 7. Drijvende maden

Belangrijk voor het maken van drijvende maden is dat de grote maden die je gebruikt vers zijn; het zwarte maagje moet goed zichtbaar zijn. Om de maden drijvend te maken hoef je enkel maar een bakje te voorzien van een laagje maden en een heel klein laagje water. De maden mogen absoluut niet helemaal ondergedompeld worden. De maden zullen op deze manier lucht opnemen en gaan drijven. Let er wel op dat de maden nu niet uit het bakje kunnen kruipen. Een goede madenbak met deksel of een open deksel met enkel een rand is een must! De maden zijn ook gemakkelijk drijvend te maken door deze in een boterhamzakje te doen en te voorzien van een klein laagje water en vervolgens deze goed vol lucht dicht te knopen.

Tip 8. Drijvende casters

Drijvende casters zijn vaak de meest donkere exemplaren. Zet de casters onder water en haal de drijvende eraf en leg deze apart (droog) neer om als haakaas te gebruiken. Of neem simpelweg een plukje casters apart en laat deze ook droog apart liggen zodat deze kleuren en hard worden.

Tip 9. Cage feeder

Er zijn tegenwoordig tal van verschillende korven verkrijgbaar. Maar in de regel zijn er een drietal korven die verreweg de meeste omstandigheden dekken. Dit zijn de cage, open end en window feeders. De cage feeder is een klassiek ‘gaasmodel’ met relatief ruime mazen. Deze feeder zal het voer snel lossen, dankzij de open boven- en onderkant. Bovendien zijn de opening tussen de mazen ook open. Met name om een plek op gang te krijgen en om vis aan te lokken is deze voerkorf ideaal.

Tip 10. Open end feeder

De open end feeder heeft, zoals de naam al doet vermoeden, ook twee openingen: eentje aan de boven- en de ander aan de onderkant. Verder is dit model vrij gesloten, wat wil zeggen dat deze niet zo’n grote mazen heeft als de cage feeder. Zeker wanneer er op diep water gevist wordt of wanneer je wilt dat het voer echt pas op de bodem los komt, is deze voerkorf ideaal.

Tip 11. Window feeder

De window feeder heeft een heel ander model dan de standaard cage en open end varianten. Deze voerkorf heeft slechts een opening in het midden, dat op een raampje lijkt, vandaar de naam. Het grote voordeel van deze feeder is dat je relatief weinig lokvoer hoeft te gebruiken en meer aas of partikels kunt inzetten. Deze korf kan dus gemakkelijk gevuld worden met casters en geknipte wormen, terwijl er maar een heel klein beetje voer nodig is om de opening, de window, af te dichten. Deze feeder kan absoluut uitkomt bieden om vis dicht tegen de bodem te houden of juist aan het azen te krijgen. Daarnaast werpt deze als een raket gezien de aerodynamische vorm.

Tip 12. Bodem aftasten

Voordat je gaat vissen is het belangrijk om de bodem in kaart te brengen, net als bij het vissen met de vaste hengel. Eventuele taluds, obstakels of kuilen kunnen een visdag maken of juist breken. Voor het verkennen van de bodem wil je een relatief zware korf, of beter nog een loodgewicht, gebruiken zodat je exact kunt voelen wat er op de bodem is. Randjes zijn vaak echte hotspots en probeer een vuile of zachte bodem zoveel als mogelijk te vermijden. Over het algemeen is een harde bodem beter dan een modderig stukje bodem.
Heb je eenmaal de juiste afstand bepaald? Markeer deze dan door zogenaamde distance sticks te gebruiken. Dit stelt je in staat om andere hengels ook exact op deze afstand te zetten of om de juiste afstand terug te vinden na een eventuele lijnbreuk.

Het bericht Feedertips – Details die het verschil maken verscheen eerst op Beet Magazine.

Jens  Koschnick

Kun je uitleggen wanneer je kiest voor een gaaskorfje of juist voor een plastic exemplaar? Wat zijn de wezenlijke verschillen?

Het grootste verschil zit hem in het vrijgeven van aas en voer. Daar waar een gaasmodel reeds tijdens de afzinkfase voerdeeltjes verliest, brengt een plastic korf de inhoud compact en passief naar de bodem.

Wanneer je aan het begin van een sessie of wedstrijd snel vissen wilt aantrekken en activeren, is de gaaskorf de beste optie. Vaak lok je hier snellere aanbeten mee uit.

Zit er echter veel kleine vis rond je stek, dan worden deze zeker door de rondzwevende deeltjes aangetrokken. Een plastic korf zorgt dan voor een compactere benadering, waardoor kleine vissen minder getriggerd worden. Daarmee vergroot je de kans om juist de grotere vissen te vangen aanzienlijk. Tijdens een visdag kun je uiteraard wisselen tussen de verschillende modellen. Gaandeweg ontdek je welke manier van vissen en voeren de meeste en beste vissen oplevert.

Tenslotte heb je bij een plastic korf de optie om overbevochtigd voer te brengen. Zo breng je nog passiever voer op je stek, perfect voor de grotere vissen. Vooral bij het feederen op voorn is dit trucje zeer effectief en niet te overtreffen.

Met de keuze voor plastic of gaaskorf kun je enigszins op vissoort en formaat de vis selecteren.

Maak je bij het feederen altijd gebruik van dezelfde montage? Of zit er nog verschil in de diverse disciplines binnen het feedervissen?

Feitelijk maak ik gebruik van twee verschillende montages. De eerste is de free-running-rig, in de meeste gevallen en schuivend zijlijntje, zoals deze wordt voorgeschreven in de CIPS reglementen en de klassieke lusmontage. Beide montages hebben hun voordelen.

Indien mogelijk, kies ik bij voorkeur voor de free-running montage, temeer omdat dit bij internationale wedstrijden verplicht is. Dit is de meest gevoelige montage voor het feederen, vooral wanneer vissen de tijd nemen om het aas te pakken. De weerstand bij de aanbeet is minimaal en de feedertip geeft duidelijke aanbeten. Hoe meer ik met deze montage heb gevist, des te meer vertrouwen ik erin gekregen heb. Vertrouwen is heel belangrijk, zeker wanneer je internationale topwedstrijden zoals WK’s mag vissen.

De lusmontage gebruik ik graag bij het vissen op grote afstanden, denk aan 60 meter en verder, mede omdat deze montage minder gevoelig is om in de war te gooien. Deze feedermontage is perfect voor het vissen op grote brasem en het vissen op stromend water.

 Een schuivende montage op een zijlijn is verplicht bij internationale wedstrijden.

Bij het feederen is het belangrijk om het juiste ritme van ingooien uit te vinden en te hanteren. Zo voer je efficiënt en krijg je ook de meeste aanbeten. Hoe vind je uit wat het beste ritme is?

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat de stopwatch tegenwoordig tot de standaarduitrusting van de moderne feedervisser behoort. Zo kun je goed waarnemen hoelang het gemiddeld duurt voordat een vis het aas pakt na het ingooien. De beste methode is om dit met meerdere vissers uit te proberen voor diverse en goede informatie. De praktijk is de beste leermeester. Bij het vissen op kleinere vissen werkt een hoog werpritme met een klein korfje vaak het beste. Grofweg gezegd werkt een trager ritme met een grotere korf beter voor grote vissen. Deze regel gaat echter zeker niet altijd op.

Feitelijk is ieder water anders en kan om een eigen aanpak vragen. Waterdiepte kan ook een grote rol spelen bij het bepalen van het goede ritme. In ondiep water worden vissen vaak schuw wanneer je te veel en te vaak ingooit en worden ze steeds moeilijker te vangen.

Wanneer tijdens het vissen de aanbeten afnemen, kun je proberen het ritme te verhogen om vissen weer te activeren. Krijg je echter veel lijnzwemmers en aanbeten die je mist, is het meestal een teken dat je teveel voert. Op die momenten moet je rust brengen op je stek en kleinere korfjes gebruiken.

De Browning Window Feeder is zeker het proberen waard!

Een bijzondere voerkorf is de windowfeeder. Het model verschilt nogal van de traditionele korven. Wanneer kies je ervoor om specifiek met een ‘window’ te vissen?

Ten eerste heeft een windowfeeder min of meer dezelfde eigenschappen als een plastic korf. Gesloten en compact maar ook zeer aerodynamisch. Het aan de voorzijde gemonteerde gewicht maakt dat je deze feeder verder en nauwkeuriger kunt werpen dan ieder ander model korf. Tevens is de weerstand bij het binnendraaien minimaal en blijft hij niet zo gemakkelijk hangen aan taluds met stenen of mosseltjes onder water.

Door het gesloten model kun je veel aas zoals casters, maden, maïs of wormen voeren zonder veel voer te hoeven gebruiken. Je gebruikt alleen een beetje voer om het luikje dicht te smeren na het vullen met aas. Beperkt voer gebruiken komt weer goed van pas wanneer je ‘last’ hebt van kleinere vissen op je stek die je haakaasje plunderen voordat grotere vissen een kans krijgen.

Van oorsprong komt de windowfeeder uit Ierland (waar deze veel gebruikt wordt); een idee van Barry Smith en samen met de inzichten van Bob Nudd en Browning is de Browning Window Feeder ontstaat. Zeker in de winderige omstandigheden komt de window feeder daar heel goed uit de verf. Een van mijn mooiste visdagen beleefde ik met een 35 grams Browning Windowfeeder aan Lough Erne in Noord Ierland tijdens het World Pairs Festival. Ik ving 45 kilo aan hybrides in 5 uurtjes en sindsdien ben ik ook groot fan!

Het bericht Kiezen voor de juiste voerkorf verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst & foto’s: Sjors Waterschoot

De roofblei was al eerder in ons land gesignaleerd door Duitse uitzettingen in de Roer, maar komt sinds de verbinding van 1992 in alle grote rivieren en daarop aangesloten wateren voor. In 2007 werd de Kessler grondel voor het eerst in ons land aangetroffen. De grondelsoorten uit de Donau hebben sindsdien een ongelofelijke piek in aantallen doorgemaakt. Gelukkig is die piek voorbij en kan er op veel plekken weer leuk met de feeder gevist worden…

 Veelal niet gewenste Donau-soort: zwartbekgrondel.

Gunstige waterstand

Precies die techniek beoefenen is wat vismaat Roman Schaeken en ik van plan zijn. Begin april dit jaar is de waterstand van de Waal al vroeg gezakt. Als de waterstand te hoog is, is het zeer moeilijk om vis te vangen omdat de stroming dan ontzettend hard is en er veel ‘vuil’ in het water zit, vooral in de vorm van bladeren en takjes.

Doordat de waterstand dit jaar al zo snel gunstig is, maken wij daar dankbaar gebruik van. Roman wil graag een nieuwe stek bij Wamel uitproberen in de hoop dat hij daar zijn eerste witvinriviergrondel kan vangen. Na een poosje rondrijden parkeren we de wagen op een open veldje. Ik heb vandaag een feeder en een kortere reishengel bij me, die ik vlug klaarmaak voordat ik de krib op ga.

Ik kies een plek bij de kop, waar ik met de feeder net naast de stroomnaad een voerplek aanleg. Aan het kleine reishengeltje bevestig ik een schuivend wartelloodje van 25 gram, met daaronder een onderlijn van ongeveer 45 centimeter en een haakje maat 14. Deze gooi ik elke paar minuten opnieuw naar links uit en rolt dan langzaam door de stroming naar rechts. Op deze manier bied je je aas wat actiever aan dan met de feeder en daardoor kan het verrassende vangsten opleveren!

Roman kiest er voor om met lichte hengels wat dichterbij de kant te vissen, hopend op die ene witvin…

De pontische stroomgrondel (Neogobius fluviatilis).

Het duurt niet lang voordat we allebei onze eerste vissen hebben. Roman vangt een zwartbekgrondel en ik vooral blankvoorns. De vijfde voorn is een prachtige blankvoorn van 37 centimeter, een vis die je toch niet elke dag te zien krijgt. Even later krijg ik weer een prachtige aanbeet en deze keer is het een kolblei van 39 centimeter, wat voor mij een speciale vis is. De ‘bliek’ die ik meestal vang is meestal niet groter dan 15 centimeter…

Aspius aspius

Terwijl ik deze vis onthaak en fotografeer, is de feeder per ongeluk met de korf net onder water komen te liggen. Waardoor het aas in de kant gebungeld moet hebben… wanneer ik de kolblei vrij laat, hangt er een roofblei van een centimeter of dertig aan de lijn! Dat is de tweede exoot uit de Donau vandaag!

Roofblei (Aspius aspius) was al vanaf 1984 in ons land aanwezig, maar mede door het Main-Donaukanaal hebben ze echt een opmars gemaakt. Dit was feitelijk de eerste exoot die het (mede) dankzij het nieuwe kanaal maakte in ons land. Omdat het zo’n felle jager is, die ook nog eens groot kan worden, is er niemand die klaagde over deze nieuwkomer. Ze zouden zelfs meer dan een meter lang kunnen worden… Zo’n lengte is nog iets om van te dromen, maar het BNRZ-record staat ondertussen al wel op 87 centimeter! Wie weet hoeveel rek daar nog in zit? Grote roofbleien worden meestal met kunstaas belaagd, maar aan de feeder of tijdens het drijvend vissen met de korst op winde, komen er ook nog wel eens leuke exemplaren boven.

De roofblei is al vanaf 1984 aanwezig… 

Witvinriviergrondel

Zo vis ik heerlijk verder en is het bij elke aanbeet spannend wat erboven water komt. Hoe langer we zitten, des te beter de vis gaat bijten. Het rolloodje doet ook steeds beter zijn werk en levert de ene na de andere voorn op. Maar dan zie ik een klein tikje op de top van de feeder. Ik draai langzaam binnen en zie dat ik de witvinriviergrondel, waar Roman al die tijd al achteraan zit, heb gevangen! “Nee, dat meen je niet!” roep ik, waarop Roman direct komt kijken…

De witvinriviergrondel (Romanogobio albipinnatus) is een soort die ontzettend veel wegheeft van onze inheemse riviergrondel. Toch is het verschil best goed te zien, de witvin heeft namelijk geen vlekken in de rug- en staartvin. Als je hem goed bekijkt, dan zie je ook dat de baarddraden langer zijn en dat hij ietwat gestroomlijnder is dan onze inheemse riviergrondel. Ze worden zo’n veertien centimeter lang, dus als je er kans op wil maken, is een kleinere haak zeker aan te raden. Vaak worden ze op het ondiepe gevangen, maar hij kan dus ook gewoon op de feeder bijten!

Roman met een heuse donaubrasem!

Ik sta mijn hengels voor even af aan Roman, in de hoop dat er nog een tweede komt. Hij weet met mijn hengels ook de nodige vissen te haken en vangt al snel meerdere mooie voorns en even later zelfs een kleine pontische stroomgrondel. Dat is nummer vier van het Donau-lijstje!

De pontische stroomgrondel (Neogobius fluviatilis) heeft wel wat weg van de zwartbekgrondel. Maar ze zijn veel lichter van kleur, hebben geen kenmerkende vlek in de eerste rugvin en grotere exemplaren zijn zelfs meer zilverkleurig dan bruin. Pontische stroomgrondels worden zo’n 18 centimeter lang, maar zijn meestal kleiner. Ze zijn net als de zwartbekgrondel erg gulzig en hebben vaak geen moeite met een haakmaat 8 of zelfs groter.

Donaubrasem

Het rolloodje levert echt de meeste vis op voor Roman, vooral meer voorns en grondels, maar de volgende vis is wel heel speciaal: een heuse donaubrasem! Dit is naar mening de lastigste van het rijtje Donau-soorten om te vangen.

De donaubrasem (Ballerus sapa), heeft meer weg van een kolblei dan van een brasem. Het oog is groter dan de afstand tussen het oog en de punt van de neus. Maar het verschil is toch ook weer best goed te zien, de donaubrasem heeft namelijk een ontzettend lange anaalvin en een ongelijke staartvin. Daarbij valt het ook op dat hij erg zilver is en vaak donkere vinnen heeft, terwijl die van kolblei meestal rood of deels rood zijn.

De meeste donaubrasems die gevangen worden zijn zo’n 20-30 centimeter lang, dus niet erg groot, maar misschien dat dat nog komt wanneer ze hier wat langer aanwezig zijn. Ronnie van Beem wist er in elk geval eentje van 40 centimeter te vangen op een plek waar ik zelf ook vaak gevist heb! Ik denk niet dat deze soorten snel weg zullen gaan in ons land en misschien zelfs nog veel verder inburgeren, waardoor ze op steeds meer plaatsen voor gaan komen.

Een forse kolblei…

De typische kop van een blauwneus.

Wanneer de donaubrasem goed en wel op de foto staat, hopen we beide op nog een bonusvis. Roman zou graag die witvingrondel afvinken voor zijn soortenlijst, maar ik hoop eigenlijk dat één van ons twee een blauwneus te pakken krijgt.

Blauwneus (Vimba vimba) is een soort met een opvallende ronde neus en daardoor een duidelijke onderstandige bek. Ze hebben wel wat weg van een houting of een sneep. Toch zijn deze ook goed uit elkaar te houden; een houting heeft een vetvin en de sneep heeft echt een harde, rechte bekspleet. Dat zijn twee duidelijke kenmerken die de blauwneus niet heeft. De blauwneus kan zo’n 50 centimeter lang worden, misschien zelfs nog iets groter. Het record staat sinds dit jaar op 47 centimeter, wat echt al een prachtige afmeting is.

Gijs van Straten met het 47 cm lange NL record blauwneus (Vimba vimba), gevangen op de Waal (foto: Gijs van Straten).

===========================

DONAU EXOTEN

Donau-soorten die je hier kunt vangen:

• Roofblei
• Zwartbekgrondel
• Pontische stroomgrondel
• Witvinriviergrondel
• Donaubrasem
• Blauwneus
• Kessler grondel
• Marmergrondel

============================

Vijf van de acht

Helaas laat de blauwneus zich vandaag niet zien, terwijl dit voor Roman en mij een algemenere vangst is dan de donaubrasem. Ook die witvinriviergrondel wil niet nog een keer bijten en daarmee staat onze teller voor Donau-exoten vandaag op vijf van de acht.

Ik hoopte zelf dat we de zes vandaag zouden halen, maar de kessler grondel lijkt de laatste tijd vrij zeldzaam op de Waal, ik heb hem er al een paar jaar niet meer gevangen in elk geval… En de marmergrondel is een heel klein visje, wat ondiepere kleinere beken opzoekt en dus veel verder stroomopwaarts te vinden is. Ze zijn daarbij zeer klein, maximaal een centimeter of zeven, maar meestal kleiner. Doordat ze zo klein zijn, blijven ze meestal onopgemerkt door vissers.

De Kesslers grondel. 

Kesslers grondel (Ponticola kessleri) is de eerste grondelsoort die in ons land terecht is gekomen. Ze lijken nog het meest op de zwartbekgrondel, maar de kenmerkende vlek in de eerste rugvin ontbreekt. Daarnaast hebben ze ook een bredere plattere kop en als je ze vaker gevangen hebt, kun je het verschil vaak al snel zien aan het patroon op de flanken.

Marmergrondel (Proterorhinus semilunaris) is de laatste soort in ons lijstje en ook al is deze via de Donau in Nederland terecht gekomen, je vind ze eigenlijk niet op de grote rivieren. Ze lijken ook weer op de zwartbekgrondel, maar ze hebben twee duidelijke buisjes als neusgaten, vandaar dat ze in het Engels ‘tubenose goby’ genoemd worden. Verder ontbreekt ook weer de kenmerkende vlek in de eerste rugvin, die bij zwartbekgrondel altijd aanwezig is.

Wanneer het ongeveer half negen is, zit de beet er nog steeds heel goed in, maar toch besluiten we om er maar mee te stoppen. Hoewel we maar vier uurtjes gevist hebben, zijn we allebei tevreden met het resultaat en kijken we alweer uit naar de volgende sessie, op jacht naar exoten…

Het bericht Exotenjacht op de Waal verscheen eerst op Beet Magazine.

HOE WERKT HENNEPZAAD?

Hennepzaad (hoe meer zuidelijk je komt in ons land hoe vaker er ook wordt gesproken over kempzaad) bevat enorm veel olie. Wanneer die olie in allerlei andere meelsoorten waarmee een lokaas wordt samen gesteld ‘in trekt’ zorgt dat altijd voor een extra ‘werkend’ voer waaruit eenmaal in het water heel veel voerdeeltjes opstijgen en weer naar de bodem zakken.

Ook worden die voerdeeltjes meegevoerd door de waterbeweging waardoor ze worden opgemerkt door in de buurt zwemmende vissen die vaak daarna op zoek gaan naar de bron, de aangevoerde stek dus. In heel veel commerciële lokazen wordt gemalen en/of geroosterde gemalen hennepzaad gebruikt. Het valt niet mee om hennepzaad puur te malen maar het kan wel. Ik gebruik daarvoor een kleine elektrische koffiemolen.

VISSEN MET DE HELE HENNEPKORREL

Gekiemd hennepzaad wordt ook heel vaak bijgevoerd als hele korrel. Vaak moeten de vissen er even aan wennen voordat ze er echt op gaan azen maar als ze daarmee eenmaal zijn begonnen is dat gekiemde hennepzaad absoluut het beste haakaas dat je kunt gebruiken vaak. In ieder geval zullen de aangelokte vissen niet gemakkelijk de voerstek verlaten.

WANNEER VIS JE MET HENNEPZAAD?

Ik hoor vaak vissers zeggen dat hennepzaad een winteraas is. Andere vissers geloven weer heilig in het gebruik ervan in de warmere zomermaanden. De waarheid is dat je gedurende het hele jaar hennepzaad goed kunt gebruiken.

HENNEPZAAD: ALLEEN GESCHIKT VOOR VISSEN OP VOORN?

Vaak wordt hennep vooral gebruikt bij een voorn-gerichte visserij en dat soort visserij komt bij ons vaak in de herfst en winter voor. Veel vissers vergeten daarbij echter dat de aangelokte voorns vaak weer het beste lokmiddel zijn voor andere grotere vissoorten die in de buurt rondzwemmen.

Hoe vaak maak je het niet mee dat je voorns vangt die dan wel plotseling helemaal verdwenen lijken te zijn en waarna even later de eerste brasem het haakaas pakt?

HOE LAAT JE HENNEPZAAD KIEMEN?

We gaan er even vanuit dat je droge korrels koopt, dus geen kant-en-klare hennepzaad. Het kiemen van het hennepzaad is heel simpel. Je hebt alleen een pan nodig waarin je de hennep laat weken nadat je het eerst onder water hebt gezet met zo warm mogelijk water. Dat weken mag gerust 24 uur duren.

Daarna giet ik dat inmiddels koud geworden water af en overgiet ik de hennep nogmaals met warm water, waarna ik het geheel voorzichtig aan de kook breng. Eigenlijk nog beter is het om het hennepzaad te laten weken in een thermosfles, waardoor de temperatuur van het water langer behouden blijft.

Het is een beetje afhankelijk van de kwaliteit van de hennep (hoe verser de hennep des te beter) wanneer je de eerste kiemen tevoorschijn ziet komen uit korrels die gedeeltelijk open gaan.

Wanneer je echte goede hennep hebt hoef je het zelfs bijna niet meer te verwarmen omdat de kiemen al tevoorschijn kwamen na het weken. De hier omschreven manier is ideaal voor de voerhennep. Voor op de haak is dit minder geschikt omdat de kiemen te zacht zijn waardoor ze tijdens het op de haak zetten vaak van de korrel afbreken.

STAP VOOR STAP: HOE HENNEPZAAD TE BEREIDEN

HOE GEBRUIK JE HENNEPZAAD OP DE HAAK?

De meeste vissers nemen niet de moeite maar wanneer je hennepzaad op de haak wilt gebruiken moet je eens proberen om een kleine hoeveelheid korrels enkele dagen voor de vissessie in een vochtige handdoek te leggen op een koele plek. Die korrels gaan ook kiemen en de kiemen worden zelfs aanmerkelijk groter. Ook blijven ze harder wat ze perfect geschikt maakt als haakaas.

Ik maak me er zelf nooit zo druk over maar het valt niet mee om goed kiemende grote hennepkorrels te vinden. Hoe groter de korrel hoe slechter hij meestal kiemt. Voor de grotere korrels heb je vaak langer geduld nodig voordat ze gaan kiemen. Aan de bereidingswijze verandert verder niets.

Hennepzaad is onmisbaar wat mij betreft om vissen op wat voor manier dan ook aan te lokken en ook het vissen ermee kan heel erg succesvol zijn. Probeer het maar eens!

Het bericht Vissen met hennepzaad: hoe, wanneer en waarom! verscheen eerst op Beet Magazine.

REDACTIE – Niks is zo veranderlijk als de attitude van vissen. De techniek, visdiepte of het voer en aas dat de ene dag een successtory is, kan bij een volgende trip weer helemaal passé zijn. Flexibel blijven en aanpassen is het motto! Als wijze van experiment krijgen vier witvissers de vrije hand op een schitterende Vlaamse commercial. Maar let wel: ieder start met zijn eigen techniek en aanpak. Wat levert vandaag de meeste vis op? Welke aanpassingen zijn nodig om beter te vangen?

Aan de oevers van het prachtige viscomplex ’t Witven, nabij het Vlaamse dorp Beerse, maken de Belgen Johan Volkaerts, Patrick Imbrechts, en de Hollanders Ed van der Kamp en Rob Amerongen zich op voor een leerzame en vooral leuke visdag. Deze mannen worden al sinds enige tijd door CBB Baits voorzien in hun voer en aas, dat met het merk ‘River Wolf’ nu ook een complete serie grondvoer in zijn gelederen heeft. En dan heb je geen reden tot klagen, want dan kun je putten uit een compleet gamma hoogwaardig aas. Kernwaarden bij CBB Baits zijn: verse ingrediënten en kwaliteit. Op lange termijn betaalt dat zich altijd uit!

Johan gaat een deegvisserij ‘met den bol’ toepassen, uiteraard met de vaste hengel. Patrick trekt een method feeder uit het foedraal. Ed en Rob pakken uit met de vaste hengel, maar hanteren beide een net iets andere voeraanpak, later meer daarover. Net zo gevarieerd als de technieken zijn de gevulde aastafels: van mini-boilies, pellets, tot grondvoer, deeg en liquids.

CBB Baits

Een complete, overzichtelijke range voer een aas. Verkrijgbaar in de smaken: Red Mystery, Shellfish Krill, Spicy Peach, Squid Garlic Robin Red, Milky Ice Cream, Nutty Fruit Blend, Epic Orange, White Cananga. Per smaak zijn er onder andere pellets van 3, 6, 8 en 10 mm, boilies van 10 tot 24 mm, voorgeboorde 10 mm mini boilies, pop-ups en liquids boosters verkrijgbaar. Ook zijn er prachtige expander pellets en diverse particles in pot. Meer info: www.cbb-baits.com

DE DEEGMASTER

Ik besluit om de mannen één voor één af te lopen en te overhoren over hun aanpak. Ik begin op de rechterstek met Johan Volkaerts; voor wie hem kent is het wellicht een apart gezicht om deze man met een 10 meter vaste hengel te zien. Doorgaans trotseert hij de grote, zoete wateren van de Hollandse Zuidwestelijke Delta, met als doel iets met tanden te strikken. Tegenwoordig is dat een winter aangelegenheid; in de zomermaanden staat het stokvissen op één van de vele Vlaamse visvijvers centraal.

Johan, kun je wat vertellen over de visafstand?

“Ik vis bewust niet op volle lengte. In dit geval is mijn vaste hengel 10 meter, maar ik kan er altijd nog een deel aanschuiven. Zo kun je altijd over je visstek vissen. Ik heb namelijk de ervaring dat je net buiten de voerplek soms beter vangt dan er middenop. Tevens zijn de vissen daar vaak van een groter formaat. Zo kun je altijd een deel erbij steken en verder vissen. Met behulp van een grote cup heb ik op 9,5 meter afstand 4.5 mm CBB Halibut pellets gevoerd.”

En wat gebruik je als voer en aas?

“Bovenop die 4.5 mm pellets ga ik vissen met deeg. Het deeg heb ik gemaakt van gemalen expander pellets, ook uit het gamma van CBB Baits. Dat doe ik thuis met een koffiemolen. Per sessie heb je ongeveer 500 gram gemalen expanders nodig. Volgens mij heeft Ed deze expanders op zijn aastafel staan. Je moet straks even bij hem kijken. Na bereiding zijn ze erg zacht, maar ook heel elastisch/stevig. Ze scheuren niet zomaar open. Dat zijn de beste expanders om ook deeg van te maken.”

Waarom heb je verschillende emmertjes met deeg bij je?

“Een deeg kun je op verschillende manieren klaarmaken; vrij droog of juist wat natter. Ik begin altijd met een deeg dat enkel aangemaakt is met water en redelijk droog is. Een droog deeg breekt eerder uitéén, maar zorgt ook voor een groter wolkend effect. Ideaal om bij aanvang de vis op de stek te lokken. Toch wil je de voerplek redelijk geconcentreerd houden. Daarom stap ik daarna over op een deeg dat iets vochtiger is aangemaakt. Dit wolkt minder, en lost ook minder snel op. Je kunt in plaats van water ook een liquid gebruiken om ze mee aan te maken. In dit emmertje heb ik het expander poeder aangemaakt met de CBB Baits Booster Juice in de smaak Milky Ice Cream. Het deeg wordt daardoor iets lichter van kleur en geurt enorm zoet. Deze liquid bevat veel natuurlijke suikers, en suikers plakken… Als je hier een bolletje van kneedt, dan zal je voelen dat deze nog steviger is dan de overige twee mengsels.”

“Als je veel beet krijgt, dan mag het deeg best wat droger zijn”

Zijn bij het maken van deeg nog meer aspecten om rekening mee te houden?

“Ja, absoluut. Ten eerste is het formaat vis een factor om rekening mee te houden. Het gros van de karpers op deze vijver zijn zo tussen de 3 en 5 kg zwaar. Ik gebruik een fors haakaas, bijna een pingpongbal-formaat. Maar bij kleine vis gebruik je uiteraard een veel kleiner bolletje. Om dat goed te laten zitten moet je het deeg relatief natter/plakkeriger aanmaken. Daarnaast speelt de frequentie van aanbeten ook een rol. Krijg je weinig beet en moet je lang wachten, vaak bij een visserij op grotere vis, dan wil je dat het deeg langer op de haak blijft zitten: een natter/plakkerig deeg dus. Als je veel beet krijgt, dan mag het deeg best wat droger zijn.”

Ondertussen bekijk ik de montage van Johan. Een 0,6 grams dobber van eigen makelij. Een doorlopende 20/00 lijn, dus geen onderlijn, met een maat 12 haak. Als elastiek een 3 mm dikte. De zelfbouw dobber is uitgelood met 2 styl loodjes maat 20, deze zijn doorgaans 0,3 gram per stuk.

Johan’s zelfbouw deegdobber

Een deegdobber an sich is al uniek in zijn soort. Kenmerkend is de lange antenne, om goed te kunnen zien of het deeg nog op de haak zit. Deze dobber heeft Johan zelf gebouwd, met als basis een doorlopende glasfiber antenne. Bijzonder detail: het balsahouten drijflichaam heeft een intern gat en zit gefixeerd tussen twee silicone slangetjes. Zo heb je de mogelijkheid om met het balsa drijflichaam te schuiven over de antenne.

METHOD VERSLAGEN

Een stek verderop zit Patrick Imbrechts. Naast de visserij op vijvers vist hij ook op openbaar water. Vol enthousiasme vertelt hij over een vakantie bij een stuwmeer in de Ardennen. In de avond voer spodden en in de ochtend grote, donkere brasems vangen. Geen makkelijke opgave, maar dan is de voldoening des te groter.

“Ik ga in eerste instantie met de method feeder aan de slag. Tijdens wedstrijden op dit water is dat doorgaans de meest productieve techniek. Zeker de zone aan de overkant is dan belangrijk. Voor vandaag heb ik twee voerplekken opgebouwd, eentje op 14 meter, en de andere tegen de overkant op 37 meter.”

Als voer gebruikt Patrick de River Wolf Method Feeder Green. Wat betreft haakaas zijn meerdere opties mogelijk; harde pellet in de baitband, of mini-boilies (voorgeboord) op de hair.

Alhoewel ik nog niet de aanpak van Ed en Rob onder de loep heb kunnen nemen, maken we tegen het einde van de ochtend een tussentijdse balans op. Johan vangt met het deeg tot nu toe verreweg het beste vis. Bij Ed en Rob is er ook nog ruimte voor verbetering; ze vangen af en toe een vis, maar lang nog niet zo hard als het bij Johan loopt. Het zijn forse vissen die tot nu toe gevangen worden, sommige karpers zijn zeker zwaarder dan 10 pond! De in de regel meest succesvolle techniek op ‘De Gracht’, de method feeder, blijkt voorlopig het minst te lopen. Patrick zal een behoorlijke switch moeten maken om zijn drie teamgenoten bij te kunnen benen.

River Wolf Groundbait

Onder het label ‘River Wolf’ brengt CBB Baits een complete range grondvoer. Dit gamma dekt 99 procent van de vistechnieken in Nederland en België. De volgende type voer zijn verkrijgbaar: Brasem, Voorn, Black Feeder, Method Feeder Green, Carp & Big Bream, Feeder Geel en Allround. Alle met een uniek recept; de voeders worden gemalen en samengesteld, in het Gelderse Scherpenzeel, met enkel verse ingrediënten van goede kwaliteit. Alles in eigen beheer, dus kwaliteit is gewaarborgd. Tijdens deze sessie op de karperrijke visvijver gebruikten de vissers uitsluitend Method Feeder Green en de Carp & Big Bream.

DOLLENDE HOLLANDERS

Helemaal links, in de hoek van het water, zitten Ed en Rob. Laatgenoemde neemt de mooie hoekstek voor zijn rekening, omdat “Rob mij in de morgen expres liet struikelen zodat hij als eerste die plek kon claimen”, zegt een breed lachende Ed net iets te hard zodat Rob het ook goed kan horen… Met de sfeer tussen de twee Nederlanders zit het wel goed. Beide vissers combineren in hun visserij de commercials (Berenkuil Snake Lake en Toms Ceek) met de visserij op openbaar water.

Qua materiaal en montage ligt de aanpak dicht bij elkaar. Ed bestookt de vissen op 11 meter met een 0,5 grams dobber. Als hoofdlijn 19/00, onderlijn 17/00 met een maat 12 haak. Rob heeft een tuigje met een 0,4 grams dobber, in combinatie met een 20/00 hoofdlijn en een 19/00 onderlijn uitgekozen, ook met maat 12 haak en een 2.1 mm elastiek.

Beide heren visten zojuist nog recht vooruit, maar Rob kiest ervoor om op volle lengte richting het riet, schuin naar links te vissen. Dat blijkt een gouden goede zet, want vanaf dat moment zit hij volop in de vis. Ondertussen neem ik met Ed zijn aanpak door.

Ed, kun je wat over de montage en aanpak vertellen?

“Ik vis nu met een 0,5 grams dobber op 11 meter, het is daar zo’n 1.1 tot 1.2 meter diep. Vanmorgen stond er best een kabbel over het water, vandaar dat gewicht dobber. Nu is het weer even windstil, dus zou ik nog lichter kunnen gaan. De montage vis ik met een staande haak. Op deze manier kun je de beten gewoon sneller zien. Ik heb ook nog een voerstek kortbij gemaakt. Hiervoor heb ik een andere topset klaarliggen met een 0,2 grams dobber.”

En qua voertactiek, iets anders dan Rob?

“Ja, in tegenstelling tot Rob heb ik enkel met 3 en 6 mm pellets gevoerd. Als haakaas dezelfde pellets, of een zachte expander. Tot nu toe vang ik de meeste vis op de harde Squid Garlic. Ik merk zelfs, omdat ik met een staande haak vis, dat mijn stek door al het gewoel 10 centimeter dieper is dan bij aanvang!”

Ondertussen probeert buurman Rob de volgende vis uit het riet te houden. Tot grote hilariteit van Ed. “Tjonge jonge, wat zijn ze sterk. Vanavond hoef ik niet naar de sportschool, hoor!”, galmt het bij Rob vandaan over het water. Nadat de vis onder de top zijn rondjes zwemt en zich gewonnen geeft, gaat de forse schubkarper op de foto.

“Tjonge jonge, wat zijn ze sterk. Vanavond hoef ik niet naar de sportschool, hoor!”

Rob, jij hebt een andere voertactiek toegepast dan Ed. Kun je hier iets over vertellen?

“Dat klopt. Ik heb net als Ed drie voerplekken gemaakt. Naast pellets heb ik de plekken opgestart met ballen grondvoer. Om precies te zijn met River Wolf Carp & Big Bream. Momenteel voer ik geen grondvoer meer bij, enkel nog pellets. Zo lang ik beetkrijg, zie ik geen reden om dat te veranderen.”

Vis je met dezelfde pellet als waar je mee voert?

Ik probeer altijd om met een andere kleur haakpellet te vissen dan waarmee ik voer. Ik heb het idee dat deze dan afsteekt tegen de rest, beter opvalt en daardoor eerder gepakt wordt. Overigens monteer ik de pellets in een baitbandje, dat strak op de haaksteel, ter hoogte van de haakbocht gemonteerd is. Kijk maar in dat doosje, daar zitten enkele al klaargemaakte haken met baitbandje in. Die monteer ik thuis zelf.”

Na een paar flinke regenbuien komt halverwege de middag de zon af en toe tevoorschijn en voelt het drukkend warm aan. Tegelijkertijd zien we ook dat de karpers de bovenste waterlaag opzoeken. Af en toe doorbreken lippen het oppervlak en wordt een insect naar binnen gezogen.

“Als ik mijn montage wat lift, ongeveer 10 cm, en deze heel langzaam laat zakken, dan krijg ik veel meer beet dan wanneer ik het aas statisch op de bodem presenteer”, aldus Rob. Een kleine aanpassing die hem en ook Ed flink aan het vangen zetten.

RAAK GESCHOTEN

Ook voor Patrick is de zichtbare trektocht naar boven niet onopgemerkt gebleken. Hij heeft zijn method feeder binnen gedraaid en is bezig om een pellet waggler montage op te bouwen. “De vis zit overduidelijk op half water. Ze komen sporadisch de method achterna en willen nauwelijks op de bodem azen. Als je met een vaste hengel kleine beetjes pellets bijvoert middels een pole cup zoals Ed en Rob dit doen, dan volgen ze deze naar de bodem. Dan kun je zeker nog een vis strikken.” Ondertussen zit rechts van hem Johan weer een dikke deegkarper te drillen. Ook hij voert regelmatig een lading pellets om de op half water zwemmende karpers naar de bodem te trekken. Het wolkende deeg doet de rest.

Maar met de pellet waggler heeft Patrick een joker achter de hand. Al was hij niet geheel voorbereid op deze techniek, dus wordt één van zijn feederhengels omgebouwd tot dobberhengel. Partick opent een zak 6 mm Squid Garlic pellets en begint met voeren. Al na enkele minuten worden de eerste kolken aan de oppervlakte zichtbaar en bij de eerste inzet is het direct raak! In het komende uur krijgt Patrick meer actie dan vanaf de aanvang op de method feeder.

Kort nadat de 6 mm Squid Garlic pellets in het waterlanden, worden de eerste kolken zichtbaar!

Hengelsport en Natuurdomein ’t Witven

Op dit complex zijn drie vijvers gelegen die bevist mogen worden. Het 4 hectare grote karpermeer is speciaal voor de echt grote vissen, waar tentjes en rodpods het beeld bepalen. De twee overige vijvers zijn 1 en 0,8 hectare groot en special ingericht voor de ‘witvissers’. De 1 hectare grote wedstrijdvijver bevat veelal kleine karpers, vissen van gemiddeld één tot twee kilo zwaar. Wij hebben vandaag gevist op de ‘feedervijver’, ook wel De Gracht genoemd, waar het gros van de karpers tussen de 3 en 4 kilo zwaar is.

Locatie: Koloniedijk, 2340 Beerse, België

Voor meer informatie: hengelsportwitven.be

Deze visdag illustreert in optima forma hoe kleine en soms grote aanpassingen je meer beet kunnen opleveren. Soms zijn aanpassingen helemaal niet nodig en schiet je al vanaf het begin raak, zoals Johan met zijn deegje. Maar veel vaker moet je kleine dingen aanpassen, of een techniek simpelweg opgeven en iets geheel anders proberen. Uiteindelijk vingen alle mannen de nodige spiegel- en schubkarpers van gemiddeld tussen de 3 en 4 kilo, met enkele uitschieters van zeker zwaarder dan 15 pond! ‘De Gracht’ is een prachtig ogende vijver, gelegen in de schitterende, rustige en groenrijke omgeving van de Vlaamse Kempen.

Het bericht Meer vangen verscheen eerst op Beet Magazine.

De Overijsselse Vecht is een prachtige rivier die zich slingerend door een landschap van weiden en bossen kronkelt. Niet alleen een prachtig water om te bevissen, de Vecht is ook nog eens een heel visrijk water met dikke brasems, grote windes, mooie karpers en een prima roofvisbestand, waaronder ook roofblei. De redactie ging een dag op stap met topvissers Frans van Berkel en Nick Eestermans, vissend vanaf het terrein van Resort de Arendshorst.

Op weg naar het Resort de Arendshorst is duidelijk dat je hier in een landelijke omgeving zit waar de natuur de overhand heeft. Na een kronkelige, doodlopende weg arriveren we bij de slagboom van het resort. Even later worden we hartelijk ontvangen door Michael Snoek, de eigenaar. Na een kop koffie wijst Michael ons de weg naar de Vecht, die hier over een paar honderd meter langs het terrein stroomt. Je kunt hier zo vanuit je tent, camper of huisje vissen. Ideaal!

We kiezen op aanraden van Michael een stek helemaal aan het einde van het laatste kampeerveld, zodat we de andere gasten die ook graag vissen, niet in de weg zitten. Bovendien kunnen we dan de auto’s voor deze gelegenheid ongestoord achter ons in het weiland parkeren. Wel zo handig als je ziet hoeveel materiaal de mannen hebben meegenomen!

Tijdens het uitpakken van alle spullen en het neerzetten van de visplateaus en kisten, wordt de grijze lucht even wat lichter en stopt het zowaar met regenen, al is de voorspelling dat het later op de ochtend niet droog zal blijven. We zien ook dat de Vecht behoorlijk stroomt door de regenval van de afgelopen dagen. Hoe anders dan een week geleden toen Frans en Nick hier ook een dag visten en de Vecht toen zo goed als stilstond. De vraag is wat die stroming voor de visserij betekent… Vorige week hadden de mannen een topvisserij beleefd met de ene na de andere grote brasem, dus de verwachtingen zijn hooggespannen!

TOPPERS

Frans van Berkel, een goedlachse Brabander, mag/moet zich inmiddels veteraan noemen. Hij heeft reeds 6 Nederlandse titels op zak en viste diverse interlands. Zo won hij in 2018 het individueel klassement tijdens de interland Nederland- Duitsland.

De jonge Nick Eestermans zit nog steeds bij het WK-team Jeugd, maar is ondertussen toch ook al een gerespecteerd lid van het WK Senioren team. Nick werd onlangs nog gekozen tot talent van het jaar, werd al individueel 3^e op het WK en heeft al een Nederlandse titel op zak. Zo jong en zo’n palmares, dat zie je zelden.

Frans vist voor het Maver team en Nick voor het Evezet/Maver team.

1 van 2

VERS DE VASE

Vorige week kregen ze brasems goed aan het azen op een stokafstand van 13 meter, dus het plan is om daar eerst wat ballen te voeren en vervolgens die lijn met rust te laten om dan eerst wat dichter in de kant te vissen op zo’n 6 meter afstand in de hoop op wat voorns en windes. Maar voordat het zover is moet natuurlijk eerst het voer en het aas in orde gemaakt worden. Nou, dat kun je wel aan de beide heren overlaten! Casters, (dode) maden, wormen… en de nodige vers de vase die met de grootste zorg behandeld worden. Zowel Frans als Nick zijn een groot fan van het gebruik van vers de vase, zeker als het gaat om de visserij op brasem.

Frans en Nick gaan niet zonder vers de vase van huis!

Frans vist stroomafwaarts van Nick, die op 13 meter en op 6 meter een stek aanvoert. Er worden 12 ballen gecupt op de lange hengel en 8 ballen op de korte, rijkelijk voorzien van vers de vase en ander aas. Gezien de sterke stroming kiest Frans ervoor om dit keer iets korter te vissen op de lange stok, op 11,5 meter lengte. Zal de stroomafwaartse stek van Frans op den duur meer vis opleveren? Dat is de vraag die aan het eind van de dag beantwoord zal worden.

DE VOERMIX VAN FRANS

Frans koos voor een donkergekleurd voer, bestaande uit een 75/25 mix. Dat wil zeggen 75% voer en 25% leem. De leemkeuze was een mix van de inmiddels overbekende Evezet Feeder Leem zwart en de Ready Turfleem zwart. Het voer was een mix van 1/3 Dutch Pro (zijn eigen Frans van Berkel mix), 1/3 Dreamteam en 1/3 Teamspirit Super Brasem.

DE VOERMIX VAN NICK

Nick zijn voer was duidelijk lichter van tint, de mix bestond uit 50% voer en 50% leem. De leemkeuze was Evezet Feeder Leem bruin en Droge Leem rood om de voer vers de vase los te maken. Het lokvoer was een rijke mix van 80% Teamspirit Super Brasem en 20% Teamspirit Super Voorn.

ALS EEN VIS OP HET DROGE

Feederleem van Evezet heeft een werking die onvergelijkbaar is met andere soorten. De verschraling kan zorgen voor veel volume zonder extreme voeding. Het wolkt en dat verleidt andere vissen tot een aanbeet, want bij het azen dwarrelen leem en voerdeeltjes verleidelijk op de voerstek. Het geeft ook heel lang zuurstof af, dat zorgt ervoor dat het aroma van het voer rijkelijk verspreid wordt. Volgens Frans & Nick is een voer zonder leem als een vis op het droge. Het zit er altijd in, alleen de verhouding wordt aangepast aan de situatie en omstandigheden van dat moment

VLAGDOBBERS

Al tijdens de eerste inzet op de korte afstand komt er vis boven, dat belooft wat voor vandaag! De eerste voorns en kleine windes melden zich in rap tempo en dan wordt na een goed half uurtje tijd om te kijken of de brasems al op de lange lijn zijn gearriveerd. Het blijkt echter al snel dat de omstandigheden toch echt wel een pak lastiger zijn dan vorige week toen er op dezelfde plek met 0,5 gram kon worden gevist. De Vecht stroomt nu matig tot behoorlijk en het is daardoor vrijwel onmogelijk om het aas stil aan te bieden, zelfs niet met vlagdobbers van 3-4 gram. Frans en Nick hadden hier niet echt op gerekend en hadden geen zwaardere stroomdobbers meegenomen. Een 5-grams vlagdobber was niet overdreven zwaar geweest…

De techniek bij het vissen met de lolly of vlagdobber vraagt om een stabiele controle over de hengel. Zo geleidelijk mogelijk wordt de lijn met overdiepte door de stroming geleid of zelfs volledig geblokt. Blokken doe je door de hengel in een vaste positie te houden en dan komt de unieke stroomlijn van de dobber optimaal tot zijn recht. De vlag ‘wappert’ dan stabiel in de stroming, de aquadynamica is voor deze visserij optimaal.

TOPSETS

De snoeren van Frans op de diverse topsets gemonteerd varieerden in diameter van 12/00 t/m 14/00, met daarop de zeer bekende Maver ‘bolletjes’ van 1,5 gram voor de visserij onder de kant en voor de lange lijn op 11,5 meter lolliepops, oftewel vlagdobbers. Meest gebruikte haakmaten waren 16 en 18.

Nick maakte eenzelfde dobberkeuze, maar schroomde niet om ook een lijn met 16/00 klaar te leggen.

DIKKE BRASEMS

Het blijkt al snel dat de brasems wel aanwezig zijn, maar dit keer toch moeilijker azen. Er worden diverse vissen vals gehaakt, wat voor de nodige spannende drils zorgt waarbij het elastiek meters uit de top wordt getrokken. Maar ook als de haak wel goed in de bek zit, zijn de drils spannend. De vissen zijn sterk zo met die stroming en onder de kant liggen dikke leliebedden en wier waardoor een dikke vis niet zomaar binnen is.

De aanbeten volgen vooral op het moment dat de vlagdobber weer zijn weg vervolgt met de stroming mee, vaak 2 meter stroomafwaarts van de voerstek en gek genoeg niet als het aas even wordt tegengehouden voor een rustmoment. Gek is ook dat de brasems niet echt goed op de stek zijn vast te houden. Dan weer vangt Frans 2 tot 3 vissen achter elkaar voordat het stilvalt en dan is Nick weer aan de beurt met een serie vissen. Het lijkt wel of de vissen tussen de twee voerplekken pendelen. Regelmatig een bal bijcuppen helpt wel. Doen ze dat niet dan blijft de vis duidelijk langer weg.

Al met al wordt er tussen de buien door heel wat kilo’s vis gevangen, meest donkergekleurde brasems van 1 tot 2,5 kg, met een paar mooie windes erbij. Dat gaat natuurlijk niet ongemerkt voorbij en al gauw krijgen we bezoek van de nodige campinggasten die hun ogen uitkijken. Zoveel vis hier…

Om een lange verhaal kort te houden; de mannen hebben weer een heerlijke dag hier. Frans blijft herhalen hoe mooi hij het hier vindt en wat een geweldige visserij hier op de Vecht, ongekend! Gelachen wordt er ook volop, mooi die Brabantse humor. Alleen die vervelende man met de camera, die telkens met zijn waadpak aan door het water loopt en de boel verstoort als het net lekker loopt… die mag de volgende keer van Frans wegblijven!

UNIEKE LOCATIE

Midden in de natuur en pal aan de rivier de Vecht bij Ommen ligt Resort de Arendshorst. Visliefhebbers kunnen hier hun hart ophalen. Vanaf de ruime staanplaatsen op de camping of vanaf de huisjes pal aan het water ben je zo aan het vissen. Voer, aas en andere hengelsportartikelen zijn in een winkeltje op het terrein te koop. Ideaal! Kortom, een unieke locatie middenin een prachtig stuk natuur. Niet voor niets dat VisTV hier ook al op bezoek kwam. Kijk voor meer info op: www.arendshorst.nl

Het bericht Vechtbrasems verscheen eerst op Beet Magazine.

Met ruim 80 km lengte, enkele zijkanalen en vaarten zelfs nog niet meegerekend, is het riviertje De Mark beslist geen stuk water dat in de categorie klein valt. Maar waterformaat zegt nog niets over de kwaliteit van de visserij… Gelukkig hebben we positief nieuws, want de visserij wordt er de laatste jaren alleen maar beter op! Jan van Schendel trok bij het dorp Terheijden zijn feederhengel uit het foedraal.

Tekst Jan van Schendel, foto’s redactie

Het is toch niet te geloven! Ik ben best goed op de hoogte van de vissituatie en de vangsten in heel wat Nederlandse wateren. Ik spreek nu eenmaal vaak met andere witvissers en ben altijd bijzonder geïnteresseerd, zeker wanneer het gaat over wateren waar ik ooit al wedstrijden heb gevist. Het klinkt misschien gek, maar juist in mijn eigen directe omgeving ben ik vaak het minst op de hoogte. Juist nu in dit coronatijdperk is dat meer dan eens gebleken, tot mijn schande wel te verstaan.

Zo zat ik te vissen in het Wilhelminakanaal bij Dongen, omdat ik had gehoord van goede vangsten. Natuurlijk zat ik precies op een verkeerde dag en ik ving, behalve enkele zwartbekgrondels, helemaal niets… Ik was die dag gewoon op zoek naar een plek waar ik wat vissen kon vangen. Welke vissen maakte niet eens uit. Ik kwam daar Ron Vermeulen tegen, zelf een uitstekende wedstrijdvisser, die me fijntjes vertelde dat hij in de afgelopen weken heel goed had gevangen op een stek op, jawel, letterlijk 4 kilometer van mijn huis. Gewoon op het riviertje De Mark.

LARVENWALHALLA

Ik ben dezelfde dag nog gaan kijken bij Terheijden en precies deze stek is nu de plaats van handeling voor dit artikel. De rivier De Mark is een water dat me al mijn leven bijzonder heeft geïnteresseerd. Vroeger in eerste instantie niet eens zozeer direct als visser, maar meer als plek waar muggenlarven te vinden waren. In de bovenloop van dit riviertje loosden enkele zuiveringsstations hun water en het was een tijd dat daar best veel larven zaten. Met een net kon je zowel de kleine larven voor in het voer als de grote larven voor op de haak zelf scheppen. Destijds was hier best veel vis te vangen, maar ik heb het idee dat dit viswater zich echt heeft verbeterd. Zelf heb ik nooit zo vaak gevist in deze rivier. Wel heb ik er, als kind nog eigenlijk, heel veel paling gevangen met de peur.

De gekozen stek ligt op ongeveer 250 meter afstand van de uitgang van het Markkanaal, net buiten Terheijden. Dit kanaal verbindt overigens het Wilhelminakanaal met De Mark; zo kunnen schepen vanaf de Bergsche Maas zowel Breda bereiken als ook heel West-Brabant.

Ik wilde vandaag feederen en waar ik viste is het water zo’n 90 meter breed. Na enkele worpen bleek dat de diepte vanaf zo’n 18 meter uit de oever tot op 15 meter uit de overkant ongeveer hetzelfde was. Er staat hier best veel water trouwens, zeker toch wel zo’n 4 tot 5 meter. Ik besloot om op een afstand van 22 meter te gaan vissen. Op deze afstand vond ik de schoonste bodem en bovendien was ik bang dat ik anders te dicht bij eventueel voorbij komende schepen zou vissen. Ik wist dat er ook met de vaste stok hier goed te vangen was, dus dat leek me nog een extra reden om niet al te ver te vissen vandaag.

De gekozen stek ligt op ongeveer 250 meter afstand van de uitgang van het Markkanaal, net buiten Terheijden

DE MARK – VERGUNNINGEN

Het riviertje ontspringt in België en loopt via Ulvenhout naar de singels van Breda. Vanaf daar stroomt De Mark noordwestelijk door Brabant, langs onder meer Terheijden, waar ik vandaag net ten noorden van de kruising met het Markkanaal vis. De Mark stroomt richting een ander riviertje, de Dintel, waar hij in uitmondt. Uiteindelijk stroomt de Dintel bij Dinteloord in het Volkerak. De visrechten en vergunningen:

• Nederlands-Belgische grens: VISpas van vereniging KEHV De Ruischvoorn – Tilburg of De Baroniesche Hengelaars – Breda.
• Vanaf singels Breda tot uitmonding van de Halsche Vliet: VISpas.
• Vanaf de Halsche Vliet tot het voormalige Witte Huisje op het eind van de Goudsbloem onder de gemeente Standdaarbuiten: de eerder genoemde Ruischvoorn of Baroniesche.
• Vanaf Het Witte Huisje tot aan het Volkerak: VISpas.

GEEN RIJKE START

Dit water kan behoorlijk stromen, maar toen ik begon te vissen stond het water volledig stil. Ik had gemakkelijk lichtere korven kunnen gebruiken, maar toch koos ik voor 30 gram. Puur vanwege de diepte en om er zeker van te zijn dat het voer (en toegevoegde aas) pas op de bodem uit de korf zou komen. Voordat ik begon te vissen maakte ik een kleine voerplek met 5 grote voerkorven met daarin verwerkt wat geknipte wormen, enkele casters en best veel dode pinkies.

Het vissen zelf gebeurde daarna met een relatief kleine plastic korf. Vrijwel al het aas hield ik apart van het voer. Ik wist namelijk totaal niet wat voor vissoorten ik moest verwachten. Een om te beginnen niet al te ‘rijke’ aanpak leek me dan ook het meest logisch.

Het begin van de sessie verliep ronduit moeizaam. De vissen hadden echt even tijd nodig om het voer en de voerstek te vinden. Ik kreeg in het eerste half uur een kleine aanbeet van een kleinere vis en verder bleef het stil. Ik viste op dat moment met maden. Drijvende maden om precies te zijn, want de bodem was zeker niet geheel brandschoon. Drie maden op een haakje 14 leek een mooie combinatie en qua haak heb ik ook nooit gewisseld tijdens de hele sessie.

Prachtig viswater!

Je kunt het best aas en voer gescheiden houden tijdens het vissen wanneer je niet goed weet wat je kunt verwachten qua soorten. Varieer vervolgens per worp met de samenstelling en hoeveelheid los aas, en kijk wat het beste resultaat geeft. Let op met aassoorten die vochtig zijn. Gebruik altijd een zeefje waarin je dat aas kunt laten uitlekken. Zo blijft het voer op de juiste vochtigheid.

EEN DIKKE DAME

Van het ene moment op het andere kreeg ik plots enkele lijnzwemmers en ving ik een flinke bliek en vrijwel meteen daarna verspeelde ik een flinke brasem. De vissen waren gearriveerd, maar dit is tevens het slechtste moment om een vis op de stek te verspelen. Het duurde daarna ook weer even voordat de vissen terugkwamen. Let wel, ik viste daar alleen. Tijdens een wedstrijd kan zo’n verspeelde vis fataal zijn! Vaak komen de vissen dan niet meer terug of pas wanneer het voor een goed resultaat inmiddels te laat is.

Goed, de vissen kwamen dus terug en hoe! Ik bracht meer aas vanaf dat moment; meer dode pinkies en fijn geknipte wormen. Nadat ik eerst nog wat blieken ving, kregen daarna de grotere brasems echt de overhand. Op het einde van de sessie ving ik de ene brasem na de andere. Daarbij zaten enkele prachtige grote vissen, waarvan er één minimaal drie kilo woog. Een echte dikke dame! Zo werd het al met al een prachtige sessie.

Nadat ik eerst nog wat blieken ving, kregen daarna de grotere brasems echt de overhand

Ik ving vandaag uitsluitend blieken en brasems. Stuk voor stuk sterke en kerngezonde vissen trouwens. Ik weet bijna zeker dat een vaste-stok-aanpak hier een heel ander netje vis op zou kunnen leveren, zeker enkele maanden later in het jaar, wanneer de voorns zijn afgepaaid. Juist dan zwemmen die voorns hier pal onder de oever langs de stenen en zijn er zeker ook windes en roofbleien te vangen. Ron Vermeulen liet me een foto zien met uitsluitend die vissen, en hij viste toch echt op dezelfde stek.

Het gaat trouwens zeker niet zozeer om deze specifieke stek. Dichter bij Breda zijn er volop goede stekken en ook ten westen van Terheijden zijn er prima mogelijkheden, net zoals verder stroomafwaarts langs dit prachtige riviertje. In het deel stroomopwaarts, tussen Ulvenhout en Breda, liggen ook prachtige stekken. Wel is het water daar veel smaller. Bovendien heb je prachtige mogelijkheden op het aaneengesloten Markkanaal. Met name in de warme zomermaanden is daar vaak veel vis te vangen.

AASVARIATIE

Nog even terug naar de visserij. De gekozen onderlijn was optimaal volgens mij: een 12/00 onderlijn (JVS Extreme) en een haak maat 14 (Tubertini serie 15) voldeden naar behoren. Toen de brasems arriveerden had ik nog wel iets dikker en groter kunnen vissen. Wanneer je vist met drie drijvende maden op een haakje 14, zweeft het aas in het water absoluut net boven de bodem. Het haakgewicht is ongeveer in balans met het drijfvermogen van de maden. Soms is dat zo belangrijk wanneer je te maken hebt met een vuile bodem. Dat kan echt het verschil maken tussen vangen of niet.

Drijvende maden zijn vaak heel belangrijk. Je kunt maden drijvend maken door ze half boven en half onder water te laten kruipen. Wel heb je verse maden nodig (herkenbaar aan het donkere puntje in het lichaam). De maden nemen vocht op en gaan drijven. Even checken en daarna als haakaas gebruiken.

FEEDERMONTAGE

Als montage gebruikte ik een matchdobberbevestiging rechtstreeks op de hoofdlijn, die ook bij het feedervissen dus prima voldoet. Ik viste met een gevlochten hoofdlijn (JVS Braid) met daarop gemonteerd een voorslag van zo’n 8 meter 25/00 nylon. Ik had trouwens op deze korte afstand ook kunnen vissen met een nylon hoofdlijn. Het onderste stukje van de voorslag ‘twist’ ik altijd waarna ik een klein rubber Drennan-kraaltje over de knoop schuif waar die getwiste lijn begint. Ik bevestigde de onderlijn rechtstreeks aan het stukje getwiste lijn. Meer direct vissen lijkt me onmogelijk. Een hele simpele montage die prima voldoet en waarbij een vis, mocht je een keer lijnbreuk hebben, zich altijd kan bevrijden van het werpgewicht – de voerkorf.

Later tijdens de sessie voerde ik meer geknipte wormen in het voer en eens te meer bleek dat dit aas voor blieken en brasems meestal echt het beste aas is. Ik probeerde de wormen behoorlijk fijn te knippen en, dat vind ik op dit soort dagen altijd leuk om te doen, ik experimenteerde met de wormen op de haak. Zo ving ik een enkele vis met een grote worm in zijn geheel op de haak en ving ik niets met enkele wormstukjes op de haak.

Ik heb verschillende keren alle wormvariaties geprobeerd, waarvan er één met kop en schouders bovenuit stak!

Deze dag werd wat mij betreft echt het nut bewezen van het vissen met mestwormpjes. Ik heb verschillende keren alle wormvariaties geprobeerd, maar met afstand het beste aas waren 3 of 4 mestwormpjes met op de punt van de haak een enkele pinkie of made om de hele zachte mestwormpjes op de haak te houden. Ik stond echt te kijken van dat verschil! Ik ga er altijd van uit dat vissen wormen kennen als natuurlijk aas dat ook onder water in de bodem kruipt en wat die vissen dus uit het slib op de bodem kunnen halen. Nou, ze zullen daar echt geen mestwormpjes vinden. Deze dag moesten de vissen echter vooral die mestwormpjes hebben. Verklaren kan ik het niet, maar dat hoeft ook niet, dat soort mysteries zullen er in onze sport altijd blijven. En dat is misschien ook wel goed.

Vaak zie je vissers hun schepnet op volle lengte gebruiken. Soms moet dat ook, zoals op hoge kades of bij omstandigheden waar de vis relatief ver bij je vandaan blijft. Niet aan de orde? Dan is het echt veel beter om een kortere steel te gebruiken. Veel gemakkelijker en beter handelbaar wanneer een vis iets onverwachts doet.

De Mark is zeker het aanbevelen waard!

Het bericht Visstek: Feedervissen op de Mark verscheen eerst op Beet Magazine.

ROB PUNSELIE – Iedereen heeft denk ik wel eens dat je ergens mee instemt zonder
eigenlijk precies te beseffen wat het is of inhoudt. Hetzelfde had ik eigenlijk toen ik bevestigend antwoordde op de vraag een keer mee te gaan vissen op het Haringvliet. Natuurlijk wist ik wel een beetje wat het Haringvliet is en waar dit immense water ligt. Maar ik moet eerlijk bekennen en ook met een beetje schaamte dat dát zo’n beetje alles was…

Via de diverse multimedia waar we tegenwoordig bijna allemaal toegang tot hebben, staat er een gigantische hoeveelheid informatie tot onze beschikking, over welk onderwerp dan ook. Enig zoekwerk op Google is voor mij dan ook een standaardprocedure, voordat ik een nieuw water ga bevissen. Je krijgt op een snelle en eenvoudige manier een grote hoeveelheid basisinformatie. En al die informatie liet mij zien dat het hier wel een heel uniek en waanzinnig mooi stukje Nederland betreft.

Er nestelen zelfs zeearenden op het natuureiland Tiengemeten, dat in het Haringvliet ligt. Met een lengte van 28 kilometer en een breedte van 795 tot 3.150 meter is dit echter wel een heel grote bak met water. Het Haringvliet is een voormalige zeearm van de Noordzee, gelegen in Zuid-Holland tussen in het noorden de Hoekse Waard en in het zuiden Goeree-Overflakkee.

GROTE GEVOLGEN

In 1970 werd de toen nog zoute zeearm in het kader van de Deltawerken afgesloten van zee door de Haringvlietdam en voor de scheepvaart werd de Goereese sluis aangelegd. Van de Hoekse-waard naar het Hellegatsplein loopt de Haringvlietbrug en het Spui mondt erin uit tussen de Hoekse-Waard en Voorne-Putten. Het sluiten van het Haringvliet had grote gevolgen voor de natuur. Het zoute water werd door de aanvoer van zoet water uit het Benedenrivierengebied eerst zilt en vervolgens geheel zoet en de invloed van eb en vloed verdween. Daarmee verdween na verloop van tijd ook de kenmerkende vegetatie, net als trekvissen als de fint, elft en Atlantische steur.

We zijn inmiddels echter bijna een halve eeuw verder en in de loop der jaren is het Haringvliet uitgegroeid tot een uniek gebied met een geweldige visstand. Ondertussen is men ook druk bezig geweest met onderzoek en plannen van het eventueel structureel ‘op een kier zetten’ van de Haringvlietsluizen, om zo de werking van het getij weer terug te brengen en zout water in te laten. Dat zogenoemde ‘Kierbesluit’ zou eerst al ingaan in 2003, werd vervolgens verschoven naar 2008, toen naar 2010 en inmiddels is dat zelfs 2018 geworden. En over de effecten van het inlaten wordt al die jaren een felle polemiek gevoerd, met ook onder sportvissers zowel voorstanders als fervente tegenstanders.
Die discussie gaan we echter nu maar niet voeren!

FAAM

Het Haringvliet staat vooral bekend als een excellent roofviswater, met grote baarzen, snoekbaarzen, snoek en zelfs roofblei. Maar het is echter ook -of misschien nog wel meer- een geweldig witviswater. Daarbij lijkt het echter wel of het Haringvliet in het buitenland meer bekendheid heeft als een geweldig witviswater dan in eigen land. Velen Belgen, Duitsers en Engelsen bezoeken het Haringvliet om de grote brasems, blank- en ruisvoorns en windes te belagen.

Overal langs het Haringvliet zijn goede stekken waar je lekker vanaf de kant kunt vissen, maar op veel plekken zijn de oevers te ondiep, met hooguit een meter water tot tientallen meters uit de kant. Hier zie je in het voorjaar en de zomer veel vissers wadend vissen. Een heel leuke discipline!
Maar waar moet je nu beginnen, voor het eerst aan zo’n gigantische bak met water?

Ons avontuur begon na het verzamelen van al die achtergrondinformatie via internet’ met het vinden van een hengelsportspeciaalzaak dicht bij het Haringvliet. Wij kwamen uit bij De Catfish Hengelsport in Hellevoetsluis en via enige telefonische contacten en een bezoekje aan deze prachtige zaak voorzag eigenaar Mario ons van de praktische tips die we zochten. Zo vertelde hij dat wanneer in het voorjaar de watertemperatuur stijgt zich rond de ingangen van de havens in het Haringvliet bij Hellevoetsluis hele grote blankvoorns gaan verzamelen. Dat was totaal nieuw voor mij. Ik wist natuurlijk dat je in de winterperiode in het diepere water van de havens rond het Haringvliet een geweldig leuke voornvisserij kunt hebben. Maar dat je ze vervolgens in het voorjaar ook heel effectief kunt opvangen gedurende hun trektocht naar de paaiplaatsen, dát wist ik niet.

LET’S TWIST AGAIN

Eenvoudige, maar uiterst effectieve montage.

WANNEER?

De blankvoorns verzamelen zich in het voorjaar rond april – mei in de buurt van de paaigebieden, tot de watertemperatuur daar minimaal 12 graden Celsius is en de omstandigheden gunstig zijn om zich voort te planten. Dan paaien ze af en trekken vervolgens weer weg, om zich over het immense water te verspreiden. Tijdens de paai zelf zijn ze niet te vangen. Maar in de periode net daarvoor, als ze zich beginnen te concentreren, wel.

Die verzamelplaatsen aan de uitgangen van de binnenzijde van de havens moeten dus haast wel dicht bij een paaigebied liggen. Volgens Mario gaat het daarbij om grote voorns, van die stevig gebouwde staalblauwe vissen van het formaat baksteen. Een aantal Duitse en Engelse vissers vist elk jaar weer op die grote voorns en over het algemeen met het nodige succes. Zo liet Mario me een indrukwekkende foto zien van een Engelse visser met diverse baksteen formaat blankvoorn.
Na aanvullende tips van Mario over het hoe en nog belangrijker het waar, was een plan snel gemaakt. We gingen dus feederen bij de ingang van de havens bij Hellevoetsluis, met de focus op blankvoorn.

BODEMAZERS

Ik weet dat de grotere blankvoorn zich meer als brasems gedragen en hun voedsel hoofdzakelijk dicht tegen of zelfs op de bodem zoeken. Dit in tegenstelling tot hun kleinere soortgenoten. Blankvoorns hebben een eindstandige bek en het grootste gedeelte van hun leven zijn ze eigenlijk in alle waterlagen te vinden. Het grootste gedeelte wel dicht tegen de bodem of net erboven. Maar naarmate ze ouder en groter worden gaan ze hun voedsel steeds meer op die bodem zoeken en aangezien we met de feeder het aas hoofdzakelijk op bodem aanbieden, is het hiermee een perfecte keuze voor de grote voorns.

GAAS

Om wat meer te selecteren ten gunste van de voorn, hebben we wat aanpassingen gedaan in de aaskeuze en ook in de keuze van het voer. Ik gebruik eigenlijk altijd een kant en klaar fabrieksvoer. Simpel omdat ik mezelf niet de tijd gun om zelf een mix samen te stellen. De kwaliteit van het kant en klare voer is tegenwoordig, meer dan goed en thuis staan te klooien voegt dus eigenlijk ook niets toe. Omdat blankvoorn ons hoofddoel was, had ik voor een kant en klaar voornvoer gekozen.

Waar ik normaal gesproken het voer thuis al klaarmaak als we gaan feederen, deed ik dat nu aan de waterkant. We wilden namelijk geen brasem aantrekken met ons lokvoer en die platten hebben het niet zo op bewegende deeltjes in het voer. Door het voer aan de waterkant klaar te maken, krijg je samen met het vettere voornvoer meer bewegende deeltjes en dit houdt de brasem dan mooi iets meer op afstand. Het voer prepareren we net als anders met kleine hoeveelheden water, tot de gewenste consistentie is bereikt.

Vervolgens is het belangrijk om het bevochtigde voer even 15 minuten tot een half uur te laten rusten. In de tussentijd kun je dan mooi je spullen installeren en de hengel(s) optuigen. Na 15 tot 30 minuten nog een kleine controle of er nog wat water moet worden toegevoegd en pas daarna de massa door een voerzeef drukken.
Ook in de toevoegingen en aas probeerden we wat meer richting de voorn te denken. Dat betekende dat we gekiemde hennep, casters en maden gebruikten en absoluut geen wormen door het voer deden. Wormen trekken teveel brasem aan.

MONTAGE

Voor deze visserij gebruikten we een medium heavy feeder hengel. Er moest namelijk op een afstand van tussen 30 en 40 meter gevist worden en het water is daar bovendien zo tussen de vijf en zeven meter diep. Op de molen een gevlochten lijntje, met 24/00 voorslag. Mijn onderlijn voor het feederen is eigenlijk altijd hetzelfde. Ik neem een lus van ongeveer 30 cm lengte. Waar de lijn wordt dubbelgevouwen, twist ik de twee gedeelten in tegengestelde richting in elkaar tussen mijn duimen en wijsvingers.

Als ik een ingedraaid stukje van ongeveer 10 cm heb, leg ik er een 8 knoopje in. In de lus hang ik een speldwarteltje en zorg er daarbij voor dat het ingedraaide stukje aan de zijkant van de grote lus zit. Je hebt nu een afhoudertje dat de onderlijn van de korf afhoudt. In de grote lus leg je ook een achtknoop. Aan het afhoudertje kun je nu lus in lus je onderlijn bevestigen.
We hebben in eerste instantie gevist met een 14/00 onderlijn van 80 cm lang, met daaraan een haakje no.14. Tijdens het vissen hebben we dat aangepast naar 80 cm 12/00 met haakje no.16. Deze iets fijnere aanpak leverde beduidend meer voorns op. In de wartel hang je tijdens het vissen je voerkorf. In mijn geval was dat een normale gaaskorf van ongeveer 30 gram.

TALUD

Volgens de adviezen die we hadden verzameld, zouden we tegen de onderzijde van het talud aan dienen te vissen. Het was dus noodzakelijk om eerst te bepalen op welke afstand die taludvoet lag. Daartoe bevestig ik in het speldwarteltje een wartelloodje van 30 gram. Je gooit vervolgens op een afstand in. Zodra het loodje het water raakt, houd je de hoofdlijn met je vinger tegen de spoelrand gedrukt en begin je te tellen. Het loodje zakt met gebogen top naar de bodem.

Zodra de lijn slap valt en de top terug veert, heb je de bodem bereikt. Door op verschillende afstanden in te gooien en te tellen krijg je een nauwkeurig verloop van de diepte en zo kun je bepalen waar het talud begint. Heb je die helling gevonden, dan zet je op die afstand je lijn in de lijnclip. Door het loodje over de bodem te slepen tijdens het binnen draaien, krijg je tevens een idee van de bodemgesteldheid. Is de bodem zacht dan blijft het loodje zo af en toe wat hangen en voel je hem door de bodem ploegen.

Is de ondergrond hard, dan voel je het loodje als het ware over de bodem stuiteren. Op deze wijze peilend, kom je er meteen ook achter of de bodem schoon is en of er geen obstakels liggen tussen jou en je voerstek. Dit is echt een belangrijk punt, dat vaak wordt vergeten. Het is echter behoorlijk slordig en vervelend als je een mooie vis haakt en er vervolgens achter komt dat je die niet goed naar je toe kunt dirigeren door een obstakel…

START ZUINIG!

Bij het begin van de visserij breng ik een vijftal korven met niet te veel toevoegingen; per korf een paart casters en wat gekiemde hennep. Vervolgens bevestig ik de haaklijn met een paar maden en/of casters op de haak, vul de korf en dan… vissen!
Zit de beet er eenmaal goed in, dan kun je steeds meer caster en hennep gaan brengen. Maar wees zuinig zolang je nog geen beet hebt. Haal wel regelmatig op om een korfje voer te brengen. In ons geval bleek de dunnere haaklijn en kleinere haak met daarop slechts een cocktail van één caster plus made het meest effectief voor de voorns. En wat zijn die grote voorns sterk, niet normaal!

BUITEN PROPORTIES!

Op een gegeven moment kreeg ik een aanbeet waarbij de hengel bijna van de steun af werd getrokken. Ik pakte de hengel en riep naar mijn maatje: “Dit is een karpertje, wedden!” Toen de vis echter dichter onder de kant kwam, zag ik in het kraakheldere water een bak van blankvoorn.
Schitterend!
Ik had deze dag al de nodige grote voorns gevangen, maar het formaat van deze voorn was echt buiten proporties. De vis dook diverse keren weer de diepte in en ik stond daar met knikkende knieën, bang dat ik hem kwijt zou raken. Iedere keer als hij het net zag, ging hij er weer vandoor. Ik moet je zeggen dat als je zo’n kneiter eenmaal hebt gezien in de wetenschap dat je vist met een klein haakje en dunne onderlijn, dat wel even wat met je doet! De ontlading was ook gelijk aan de opgebouwde spanning toen ik hem met een keiharde schreeuw van opluchting en blijdschap de vis schepte. Ik denk dat heel Hellevoetsluis me heeft gehoord. Wat een waanzinnig mooie vis en met 47 cm en 1,6 kg een dik vet nieuw PR. Nu kon deze dag al helemaal nooit meer stuk! Heerlijk ontspannen vissen, diverse grote voorns vangen en als afsluiter dan ook nog eens zo’n dikke baksteen van 47 cm. We vingen overigens ook nog enkele mooie platten en dat is zeker ook niet vervelend, al was de blankvoorn het hoofddoel.
Zo kunnen we terugkijken op een meer dan geslaagde vissessie op een prachtig en voor mij nieuw water. Missie geslaagd!

Deze bijdrage verscheen eerder in uitgave no. 92 van Witvis Totaal magazine

Rob Punselie
Fotografie: Bram Bokkers

Het bericht Bakstenen uit het Haringvliet verscheen eerst op Beet Magazine.