Forel is een veelzijdige vis. In zijn natuurlijke habitat kom je deze vis tegen op de meest uiteenlopende wateren; deze vis heeft een enorme overlevingsdrang en een grote capaciteit om zich aan de omstandigheden aan te passen. Dat gedrag zie je op de visvijvers terug in de vele technieken waarmee je deze schitterende vissen kunt verschalken. Wat zijn de meest gebruikte technieken, montages en aassoorten?

Allereerst bepaalt het reglement van de vijver vaak de technieken en haakaasopties die zijn toegestaan. De ene techniek vergt ook wat meer ruimte dan de andere. Om iedereen tegemoet te komen ligt op veel complexen een speciale vijver(s) voor het vliegvissen (vaak catch & release), met daarnaast zogenaamde ‘put & take’ vijvers, die zijn ingericht voor andere technieken.

FOREL MET DE VLIEGENHENGEL

Het klassieke beeld van forelvissen, zoals je dit aantreft langs beken en bergmeren. De vliegenlijn is het werpgewicht en door de worp met een speciale vliegvishengel op te bouwen plaats je het haakaas in of op het water. Voor het werpen heb je een beetje ruimte nodig, dus vaak liggen op vijvercomplexen wateren die specifiek voor deze visserij zijn ingericht. Naast het formaat kleine vijver bestaan er ook grotere, vaak meer natuurlijke plassen voor deze visserij. Hierbij kun je zelfs met je eigen bellyboot het water op of een vlot huren. Deze wateren hanteren vaak een catch & release principe, waarbij de forellen kunnen uitgroeien tot echte monstervissen tot wel 90 cm en 8 kg!

VLIEGVISSEN – EEN WAY OF LIFE

Vliegvissen is voor velen een ‘way of life’ geworden; een heel sierlijke manier van vissen. De werptechniek en de haakaaskeuze – vaak een insectenimitatie die je zorgvuldig uitkiest op het natuurlijke aasaanbod – zijn aspecten waar je niet te licht over moet denken. Spreekt deze visserij je aan? Dan is het raadzaam om op weg geholpen te worden, kijk als startpunt op www.beet.nl/vliegvissen

FOREL MET KUNSTAAS

Forel is een rover en kun je vangen op nagenoeg alle typen kunstaas. Vooral lepeltjes, spinners, kleine pluggen en zelfs softbaits doen het goed. Toegegeven, op veel vijvers zijn niet alle van deze kunstaasjes toegestaan, maar daar waar het wel mag, is het proberen meer dan waard!

Omdat de forellen over het algemeen niet zo groot zijn, moet je het materiaal daar ook op afstemmen. Gelukkig is het ultra-light streetfishing razend populair en kun je heel veel producten in hengelsportzaken vinden, en deze ook voor de forelvisserij gebruiken! Kies een hengel van 1,8 tot 2,1 meter met een zachte actie, parabolische buiging en een werpgewicht tot 7 gram. Onder de naam ‘trout area’ zijn er zelfs diverse merken die hier speciale forelhengels voor verkopen. Onder de hengel een 1000 tot 2500 formaat werpmolen, met een 20/00 nylon of fluorocarbon als hoofdlijn. Dit geeft meer demping tijdens het drillen, forel springt vaak spectaculair uit het water. Met een gevlochten hoofdlijn krijg je zeker meer lossers. Tevens is op kleine vijvers ver werpen niet nodig. Daarom zijn de lepels ook erg klein en wegen veelal tussen de 1 en 3 gram.

SLEPEND & TREMARELLA VISSEN

Op forelvijvers zal je de bovenstaande twee termen veel horen. Het zijn de meest gebruikte technieken en deels ook overlappend. Tremarella betekent ‘beven’ of ‘schudden’ en hiermee is de kern van deze vorm van forelvissen meteen duidelijk. Bij de tremarella-techniek gaat het er namelijk om het aas een zo natuurlijk mogelijke actie mee te geven door te schudden en te wiebelen met de hengeltop. Ook het type aas en het materiaal wordt hier speciaal op aangepast, maar daarover later meer.

Het zogenaamde slepen behoort ook tot een van de meest succesvolle vismethoden, waarbij het aas langzaam wordt teruggevist. Hiermee worden twee dingen bereikt: allereerst zoek je het water sneller af naar azende forellen. Ook worden de forellen door het bewegende aas tot een aanbeet aangezet. Binnen het slepen kun je allerlei variaties aanbrengen; van heel ‘rustig’ met lange pauzes, tot agressieve tremarella-achtige technieken. Het is zaak de juiste techniek en montage onder de juiste omstandigheden in te zetten!

LEES OOK |> 10 FORELVIJVER TIPS

VEEL MOGELIJKHEDEN!

Kenmerkend aan de vijvertechnieken zijn de vele verschillende montages die je kunt toepassen. Kies je bijvoorbeeld voor een dobber of juist niet? Welk formaat, type en materiaal dobber? Ga je voor een verzwaring op de lijn van glas of lood? Moeten deze ‘stil’ zijn of ga je voor een model met ratels? Ga je voor deeg, natuurlijk aas of een combi?

Normaal gesproken worden voor de tremarella-techniek kleine loodgewichten, een serie achter elkaar geplaatste loodjes of glazen tubes met kleine glazen kraaltjes gebruikt. Echter, je kunt allerlei werpgewichten gebruiken; de tremarella-techniek kun je dus ook gebruiken in combinatie met een dobber of een sbirulino. Om het complexe plaatje helemaal compleet te maken wordt er ook wel gesproken over ‘deegvissen’ als techniek, maar welke naam we aan welke techniek geven, het belangrijkste blijft het volgende. Aangezien forellen zeer snel reageren op bijvoorbeeld hengeldruk en weersomstandigheden, is het aan te raden om verschillende montages en manieren van binnenvissen te kennen.

FOREL MONTAGES

Boven: een loodkettingmontage zonder dobber. In plaats van lood kun je ook glasgewichten gebruiken. Midden: dobbermontage met loodverzwaring. Onder: dobbermontage met glas als gewicht.

Een sbirulino / bombetta is een werpgewicht. Ze zijn er in drijvende, langzaam zinkende en snel zinkende varianten. Ze worden vaak gebruikt met langere onderlijnen en om verre afstanden te werpen. Je hebt geen verdere verzwaringen op de lijn nodig. Hiermee vis je op gevoel en kijk je naar de top van je hengel.

|> FORELVIJVERS

WANNEER DOBBER OF SBIRULINO?

Wanneer de vissen op half water zwemmen en zich niet verder dan 35 tot 40 meter uit de kant bevinden, dan is het slepend vissen met de dobber een goed alternatief voor het slepen met de sbirulino. Het voordeel van het slepen met de dobber is dat je meer met het aas kunt spelen. Door korte stops of versnellingen verandert de diepte waarop het aas zich beweegt en daardoor onder bepaalde omstandigheden ook haar attractiviteit. Vissen met de dobber is minder effectief wanneer de vissen erg ver weg staan, vlak onder het wateroppervlak of juist op grotere diepte zwemmen.

WAT IS DE BESTE VISDIEPTE?

De beste diepte moet steeds opnieuw gezocht worden. Daarbij hangt het soms van slechts enkele centimeters af. In grote lijnen kun je stellen dat forellen in de winter in de nabijheid van de bodem azen (30 tot 80 cm boven de bodem), in de lente en de herfst op half water en in de zomer vlak onder het wateroppervlak. Dit kan echter van vijver tot vijver en van dag tot dag verschillen.

LEES |> ALLE FOREL ARTIKELEN

HAAKAASVARIATIES

Veel van de gebruikte aassoorten en combinaties worden zo op de haak geprikt dat het haakaas bij het slepend binnenvissen gaat draaien, gaat spinnen, om zo meer trillingen te produceren zodat de forellen het haakaas sneller opmerken.

1 van 6

HAAKAAS & FORMAAT

Bij het forelvissen kun je gebruikmaken van zowel natuurlijk aas als (forellen)deeg of imitatie-aas. De larven van de wasmot zijn als het op natuurlijk aas aankomt zeer populair. Met name dankzij het feit dat deze beestjes zich vrij gemakkelijk op een haak laten zetten.

De haakmaat moet afgestemd zijn op het type aas. Omdat het formaat van model tot model kan verschillen, moet je dit op het oog aanpassen. Over het algemeen zijn haken in een maat 8 tot 10 goed te gebruiken, de onderstaande tabel zou je enig houvast moeten geven.

Aas | Haakmaat |  Toepassing

• Twee maden, 12 tot 14,Wintervissen
• Vijf maden, enkele wasmotlarven, kleine meelworm 10 Zomers dobbervissen
• Klein stuk deeg 10 Slepend vissen
• Twee wasmotlarven, grote meelworm 8 Dobbervissen
• Viskuit, mestpieren en gewone pieren 8 Zwevend in de winter
• Morio wormen, sprinkhanen, grote meelworm 8 Oppervlaktevissen
• Gemiddeld stuk deeg, twee wasmotlarven 8 Slepend vissen
• Grote dendrobena wormen 6 Oppervlaktevissen
• Groot stuk viskuit 6 Zwevend in de winter
• Halve dauwpier 4 Zwevend in de winter
• Hele dauwpier 2 Dobbervissen in de zomer

LEES OOK |> 10 FORELVIJVER TIPS

Het bericht Hoe vis je op forel? verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Reservoir vissen verscheen eerst op Beet Magazine.

TOM SINTOBIN – Spanje staat bij ons vooral bekend als een topbestemming voor meerval, snoekbaars en blackbass, en voor blauwvintonijn voor wie voor het zilte nat kiest. Dat het echter ook een fantastisch land is voor vliegvissers, is veel minder bekend. En dat is onterecht, aldus Tom Sintobin, want je kunt er echte wilde bruine forellen vangen in alle formaten. In deze bijdrage vertelt Tom over zijn tripje in juni van dit jaar, waarop hij binnen vijf minuten al zijn PR wist te verbreken…

Fotografie: Joris Nieuwenhoff, Marco Kraal en Tom Sintobin.

Mooier dan nu zal het nooit gaan… Deze zin uit een liedje van de Nederlandse popgroep De Dijk flitste meermaals door mijn hoofd tijdens mijn laatste tripje naar de Spaanse Pyreneeën. Zo idioot mooi was het er dat ik soms vergat dat ik er was om te vissen, en gewoon maar wat op een rots ging zitten kijken naar het voorbij-zingende water, naar de paarden die in galop voorbijraasden, naar de koeien die de rivier overstaken of naar de forellen die een vliegje uit het oppervlak slurpten. Dat laatste miste zijn effect evenwel nooit: meteen stond ik weer op scherp, alert, klaar om mijn vernuft te meten aan dat van een beest dat zo mooi is dat een kunstenaar het niet had kunnen verzinnen…

Ik ben nog lang geen ervaren vliegvisser: ik begon er pas twee jaar geleden mee. Vliegbinden kan ik nog niet dus ik vis met wat vismaten te geef en hengelsportzaken te koop hebben, en over mijn werpskills zullen we het maar niet hebben.

Ik zie helder voor me wat ik moet doen, dat is het probleem niet. Als ik denk dat ik mijn vliegje wel even netjes en subtiel in de luwte achter die steen daar ga plaatsen, kan je er donder op zeggen dat hij in het wier erop belandt, en als ik van plan ben om een nimfje heel sneaky onder wat overhangende takken te laten schuifelen, dan resulteert dat doorgaans in een potje touwtrekken tot de leader breekt.

Brad Pitt in de bekende film A river runs through gooit honderd keer beter dan ik. Ik troost me echter met de wetenschap dat Pitt niet zelf stond te gooien, maar dat overliet aan een stand-in. En ik las onlangs dat de vissen die hij ving uitgehongerde uitzetters waren. Niets van dat alles in Spanje: de vissen zijn geboren en getogen in deze bergrivieren en dus 100 procent wild, en een stand-in was ik vergeten in te pakken.

Ik zou ze dus helemaal zelf moeten vangen, zonder gefoefel. Ik had me voor de zekerheid al wel mentaal voorbereid op een taai tripje, want een aantal vismaten had me gewaarschuwd dat de Spaanse forellen het klappen van de zweep wel kenden.

Snel succes

Iedereen die wel eens een visreis heeft gemaakt, weet hoe het gaat: je bent urenlang onderweg geweest – in mijn geval kwamen er treinen, een vliegtuig en een huurauto aan te pas –, maar dan sta je eindelijk toch op de oevers van het water dat jou al zo lang riep. Er komt een waas voor je ogen, haastig tuig je je hengel op.

Natuurlijk vergeet je de lijn dan door een van de oogjes te voeren, en met nerveus trillende vingers een onderlijn door een minuscuul haakoogje krijgen valt ook niet echt mee. Maar uiteindelijk lukt het me en kijk ik met een hengel in de hand vanop een grote rots, over de bovenloop van de Segre-rivier uit. Een grote forel laat zich even zien, vlak voor de metershoge steen waarop ik sta, alsof hij me wil verwelkomen.

Ik wacht even op mijn vismaat Joris, maar die is aan het bellen met een klant en het ziet ernaar uit dat dat nog wel even kan duren. Ik laat me voorzichtig zakken tot ik bij het water kan en werp mijn streamertje – een rode wooly bugger die ik een metertje onder een strike indicator (dat is vliegvisserstaal voor ‘drijvertje’) heb gehangen – stroomopwaarts van waar ik de vis zag. De stroming voert mijn montage mee, waarbij ik ervoor zorg dat mijn streamer de stroomnaad precies volgt. Dat is bij deze techniek, het zogenaamde dead drifting, extreem belangrijk, zo heb ik al een paar keer ondervonden: als een aasje een onnatuurlijk traject volgt, vertrouwen de forellen het zaakje vaak niet. Dat is in feite ook wel logisch natuurlijk, want de meeste larven en insecten zijn nu eenmaal niet sterk genoeg om iets anders te doen dan zich met de stroming mee te laten voeren.

Op het einde van die eerste drift zie ik dat mijn indicator plots stilvalt en met een rukje een paar centimeter onder water verdwijnt. Bodem, is mijn eerste gedachte, waarschijnlijk is het minder diep dan ik had ingeschat. Voor de zekerheid sla ik toch maar aan, en een fractie van een seconde later breekt een enorme forel door het oppervlak. Woest springend probeert het beest zich van de haak te ontdoen. ‘Joris,’ brul ik, ‘ik heb er een bak van een forel aan!’

Het duurt even voor hij op zijn dooie gemakje komt aangesjokt, iets mompelend dat verdacht veel klinkt als ‘hou een ander voor de gek, ventje!’ De aanblik van mijn hoepelkromme #4 schudt hem echter in een klap wakker en met de camera in de aanslag filmt hij de rest van de dril. Wanneer de vis eindelijk in mijn net ligt, kan ik mijn ogen niet geloven. Een zwaar gebouwde bruine forel van rond de zestig centimeter, prachtig getekend. ‘Mijn trip is nu al geslaagd Joris,’ stamel ik. ‘Wát een juweeltje!’

Karpers op de kust

Even later waden Joris en ik door de rivier. Joris vist met de spinhengel en allerhande soorten kunstaas, ik blijf met de vliegenhengel aan de slag. Na een kwartiertje zie ik een donkere schaduw rondscharrelen op een metertje of vijftien bij me vandaan. Ik kan niet goed zien wat het is, alleen dat het nog een stuk groter is dan de forel van daarnet. Ademloos breng ik mijn lijn op lengte en gooi de wooly bugger op een half metertje van de bek van de vis.

Vrijwel meteen maakt de strike indicator weer een gekke beweging en sla ik vast op iets massiefs, dat eerst niet reageert maar er daarna als de vliegende bliksem vandoor stuift. ‘Als dit een forel is,’ roep ik naar Joris, ‘dan is het the mother of all’. Ik probeer de vis zo goed en zo kwaad als dat gaat te volgen, om te vermijden dat hij de her en der boven water uitstekende rotsen gebruikt om de lijn door te snijden.

De dril lijkt eindeloos te duren, maar eindelijk kunnen we het net er dan toch onder schuiven. De vis past er net in, en het is de mooiste schubkarper die ik ooit zag. De bek is fel oranje, met vlezige lippen waarin mogelijk nog nooit een haak heeft geprikt. Het volgende uur vang ik nog een paar forelletjes en karpers bij, alle schubkarpers met de bouw en zeker ook de kracht van een boerenkarper.

De shads en spinners van Joris worden genegeerd, maar wanneer we aan zijn spinhengel ook een drijvertje met daaronder een rode wooly bugger monteren, lukt het ineens wel. Hij weet zelfs de enige spiegelkarper van de dag te strikken! Alle karpers die we vangen zijn opvallend oranje gekleurd, iets wat we later die dag beter begrijpen als we in de oeverzone kijken en de resten van knalrode (Noord-Amerikaanse) rivierkreeftjes zien liggen. Dat verklaart meteen ook waarom juist de rode wooly bugger zo succesvol was: allicht zagen de vissen die aan voor een babyrivierkreeft.

De spiegelkarper van Joris dook tijdens de dril in de kuil waar ik bij aankomst de dikke forel had gestrikt. Gek genoeg kwam er daarbij een grote forel rond de zich heftig verwerende karper cirkelen; mogelijk was het beest opgehitst door al het tumult en dacht het dat er iets te halen viel. Nadat hij de karper had teruggezet, bestookte Joris de kuil een uur lang met alles wat hij bij zich had – like you would do –, maar dat leverde niets op.

Nadat hij het had opgegeven, besloot ik toch ook even een poging te wagen, en het was alsof de duivel ermee was gemoeid: al na een paar driftjes schoot de drijver opnieuw weg en kon ik weer aan de bak met andermaal een gigantische forel. Het beest liet me alle hoekjes en kantjes van de rivier zien en ik doorstond duizenden angsten dat hij zou losschieten, maar het geluk was aan mijn zijde. Dit beest was zo mogelijk nog mooier dan de andere, en zowaar nog iets langer ook – weer een PR! Ik zat op een wolk waar ze me voorlopig niet meer van afkregen…

Euronymphing

De volgende dag gingen we natuurlijk meteen terug naar de wonderbaarlijke kuil. Toen ik naar het water keek, rook ik al nattigheid: het stroomde niet. Het had die nacht geregend en daardoor had de stroomnaad zich verplaatst. Geen van de plekken waar we een dag eerder vissen hadden gevangen, leverde iets op. Op een stek waar we nog niet waren geweest, zagen we een local staan die net een dikke forel terugzette.

Daar moest ik het fijne van weten en dus bleef ik hem een poosje observeren. De man viste met een zeer lange hengel en een ontzettend lange leader – zeker acht meter. Hij gooide twee nimfjes telkens stroomopwaarts en liet ze korte driftjes maken, voor hem langs. De hengel hield hij met een gestrekte arm voor zich, en hij volgde de drift met de hengeltop. Ook al had ik het zelf nog nooit gedaan, toch wist ik meteen wat hij aan het doen was: Euro-nymphing. Deze techniek kent verschillende varianten – van Czech nymphing over French nymphing tot Spanish nymphing –, en gezien de locatie was ik naar die laatste variant aan het kijken.

Dit euronymphing is een vorm van vissen die je nog het beste kunt vergelijken met verticalen op snoekbaars: je laat een op een tungstenkopje gebonden imitatie van een larve de contouren van de bodem volgen. Om dat goed te doen, heb je een hengel nodig van 10 of zelfs 11 voet, in de gewichtsklasse 3 of 2. Hij moet gevoelig zijn in de top zodat je bodemcontact kunt houden, en parabolisch genoeg om je toe te laten met zeer dunne onderlijnen te vissen.

Ik had niet de juiste hengel bij me hiervoor, en mijn kennis van de techniek beperkte zich tot het ooit eens bekeken hebben van een paar youtubefilmpjes, maar na al die uren zonder actie besloot ik het zo goed en zo kwaad als het ging te imiteren met wat ik bij me had. When in Rome, act like the pope zeggen de Engelsen altijd, en nadat de local was opgekrast ging ik op de plek staan die hij had verlaten.

Ik begreep meteen waarom hij daar had postgevat: net na een ondiepe stroomversnelling, precies op het punt waar het water weer dieper werd. Dikke nimf eraan, arm gestrekt om zo ver mogelijk te komen en hop, vissen maar. Na vijf minuten kreeg ik kramp in mijn arm en besloot ik dat vissen niet voor niets vinnen hadden en dus ook wel de moeite konden nemen om vlak voor mijn voeten te komen azen.

Nog vijf minuten later liep mijn nimf vast aan een steen op de bodem, met lijnbreuk tot gevolg. Het duurde nog eens vijf minuten voor ik klaar was met vloeken en de boel opnieuw gemonteerd had met een iets lichtere nimf.

Maar dan! Ik kon het zelf niet geloven, maar al bij de eerste drift met de nieuwe montage knalde er een forel op. Een fractie van een seconde toonde het beest zich in de oppervlakte – het betrof weer een ernstig exemplaar – maar toen schoot hij los, mij vloekend achterlatend. Mijn vertrouwen was echt weer helemaal terug en ik werd ervoor beloond ook, toen iets echt geen twee meter van mijn tenen de nimf pakte en er als een stoomtrein vandoor stoof.

De vis was sterker dan alles wat ik de dag ervoor gevangen had, en het duurde lang voor ik kon zien wat het was: een zogenaamde Luciobarbus bocagei – een van de maar liefst negen barbelensoorten die je in Spanje kunt vinden. Hij kan meer dan een meter lang en 10kg plus worden, en kenners beschouwen het als een van de allerfelste vechters. Dat heb ik geweten, met mijn #4’tje, met een onderlijntje van 17/00 fluorocarbon eraan…

De bergen in

Na deze twee spannende dagen in de uitlopers van de Pyreneeën zochten Joris en ik ons geluk hogerop. We deden dat in uitstekend gezelschap: Marco Kraal en zijn vrouw Akke, en Miguel, een Spaanse gids die het hooggebergte als zijn broekzak kent.

Het concept was eenvoudig: een hotelletje naast een zeer visrijk stuwmeer hoog in de Pyreneeën functioneerde als uitvalsbasis, en elke dag bevisten we een ander riviertje. Die kristalheldere bergstroompjes bleken een uitstekend bestand te hebben aan bruine forelletjes.

Je moest er soms wat klauterwerk voor over hebben en op sommige stukken bleken struiken te groeien die wel heel erg bedreven waren in het stelen van vliegen, maar als je dan bij een wat dieper, azuurblauw gekleurd pooltje stond te drillen, genoot je met volle teugen van het avontuur in dit nog bijna ongerepte gebied. Groot waren deze vissen niet, maar stuk voor stuk zagen ze er als juweeltjes uit. Werkelijk geen stip zat er verkeerd!

Ze waren heel goed met de droge vlieg te vangen en we genoten dan ook met volle teugen van elke spetterende aanbeet. De kans om mijn nymphing-skills wat te verbeteren onder begeleiding van een zeer ervaren gids liet ik echter niet glippen en dus heb ik zelf ook best veel ‘genympht’. (Ik geef toe dat dat wat vunzig klinkt, en al helemaal als je weet dat Marco een hengel bij zich had die Nymphmaniac heet…)

Miguel heeft me in een paar uur tijd meer geleerd over deze techniek dan duizenden YouTube-filmpjes hadden kunnen doen. Van werpen met een extreem lange leader tot driftcontrole en beetregistratie: je leert het allemaal zo veel beter en sneller van een echt mens dan van een computer… En al helemaal als het een mens is als Miguel, met eindeloos geduld, een scherpe blik en het vermogen om een complexe techniek in mensentaal uit te leggen.

Het verraste me dan ook niet toen hij me vertelde dat hij een vliegvisschool voor kinderen had opgericht. Misschien vond ik dit nog wel het allermooiste van deze trip: dat ik de beginselen van een nieuwe techniek heb geleerd die ik ook elders kan inzetten. Of opnieuw in Spanje, want dat ik hier zo snel mogelijk terugkom staat vast!

Praktische informatie

Voor het hooggebergte kan je het beste in de zomer gaan als de sneeuw en het ijs weg zijn, voor de lagere gebieden zijn lente en herfst de topperiodes. Op sommige stukken rivier en in het stuwmeer mag je ook met de spinhengel vissen, op voorwaarde dat je kunstaas voorzien is van een enkele haak zonder weerhaak. Plugjes, lepeltjes en spinners voldoen prima. Als vliegvisser heb je genoeg aan een #4 van 9ft en een #3 van 10ft als je wil nimfen. Wij visten vooral met CDC-vliegjes en met nimfen van het Perdigon-type – alles weerhaakloos. Een goed waadpak en een schepnet zijn onmisbaar. Wil je dit ook een keer meemaken? Neem dan zeker een kijkje op www.visreis.nl/spaanse-specimen-forel QR-code toevoegen

Het bericht Op forel in Spanje – beter wordt het niet verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht VIJVERFOREL verscheen eerst op Beet Magazine.

Forel kan tijdens de dril fel vechten en uit het water springen. Vis je met een dunne onderlijn en een stugge hengel, dan kan de lijn nog wel eens breken. De visser grijpt logischerwijs naar een sterkere, dikkere lijn, maar krijgt vervolgens minder beet. Een speciale forelhengel is soepel en geschikt voor het vissen met dunne lijnen.

GLAS OF LOOD

Waarom gebruik je glasgewichten? Ten eerste is glas veel beter voor het milieu dan lood. Daarnaast vergroot het glas vanwege de samenstelling de zweefkracht van de montage. Tijdens het zinken krijgt je presentatie daardoor een beetje een zwevend effect en wanneer je binnen draait stijgt het gemakkelijker omhoog dan lood. Dit is onweerstaanbaar voor forellen! Lood wordt eigenlijk alleen maar ingezet wanneer je tijdens speciale weersomstandigheden snel diepte wilt bereiken.

ATTRACTIEF GELUID

Forellen reageren op trillingen én geluid in het water. Bij ‘rattle ghosts’ gaat het om mini-sbirulino’s of glasgewichten met ingebouwde ratels. Door het heen en weer bewegen van de hengeltop of het geven van kleine rukjes klinkt er onder water een aanlokkelijk geluid.

WANNEER ZET JE DE HAAK?

Bij het slepen met natuurlijk aas of deeg dien je de haak pas te zetten wanneer de forel het aas duidelijk in de bek genomen heeft. Na de aanbeet zwemt de forel vaak een stukje door, stopt even, draait het aas en zwemt dan verder. Dat is meestal het juiste moment om de haak te zetten.

WELKE KLEUR DEEG?

Over het algemeen kies je bij helder weer voor natuurlijke en donkere kleuren terwijl je bij donker weer juist kiest voor een meer opvallende presentatie. Daarnaast kun je natuurlijk ook verschillende kleuren deeg combineren om zo ook in originaliteit terrein te winnen. Omdat de beste kleuren vaak van water tot water, van dag tot dag en van uur tot uur kunnen verschillen, dien je altijd diverse kleuren bij je te hebben. Als beginner zijn wit, chartreuse, groen, geel, rainbow en zwart of smoke gun voldoende.

FLUOROCARBON ONDERLIJN

Een gebruikelijke lengte voor de onderlijn is 60 tot 100 cm en is meestal van fluorocarbon. Fluorocarbon maakt de lijn weliswaar niet volledig onzichtbaar onder water, maar valt beter weg tegen de achtergrond omdat de lichtbrekingsindex min of meer hetzelfde is als van water. Hierdoor zal de lijn minder goed te zien zijn voor de forellen.

DRIETONSWARTEL

Door het roteren van het aas gaat ook de onderlijn draaien. Om te voorkomen dat de hoofdlijn gaat kinken, plaats je bij het slepend vissen een drievoudige wartel tussen hoofd- en onderlijn. Gaat de onderlijn toch draaien – dat gebeurt nog wel eens, met name bij zeer lange en dunne onderlijnen – plaats dan op 30 centimeter voor de haak nog een tweede, kleine drievoudige wartel.

GOEDE ZOMERTACTIEK

Probeer als eerste aan de vijver te zijn en start met een dobbermontage en de tremarella-techniek. Varieer in visdiepte en haakaas. Wordt het warmer en zie je steeds meer vissen tegen de oppervlakte zwemmen, schakel dan over naar een sbirolino of enkel een ketting van glas. Naarmate de dag vordert, worden de forellen schuwer. Het moment om heel rustig en geruisloos met een pauwenveerdobber te vissen.

GOED AFGESTELDE DOBBER

Een van de meest gemaakte fouten bij het dobbervissen is een dobber die niet goed uitgelood is. Dit is tijdens het forelvissen net zo belangrijk als bij het witvissen! De weerstand na de aasopname moet minimaal zijn. Als dit niet het geval is, zal je veel aanbeten krijgen die niet doorzetten: een gemiste kans!

OP DE WIND

Kijk bij het zoeken van een visplekje aan de vijver altijd naar de wind. De wind heeft veel invloed op het zuurstofgehalte en de watertemperatuur. Forel zoekt, afhankelijk van de tijd van het jaar, juist graag de warme (in de winter/vroege voorjaar) of juist de koudere (in de zomer/herfst) kant op. Bovendien drijft het voedsel, zoals insecten of overgebleven deeg, naar de windkant. Als het water koud is en de luchttemperatuur wat hoger, dan heb je grote kans dat de forellen aan de windkant zwemmen. Hetzelfde geldt als het water warm is en er een frisse wind op de kant staat.

VOORZICHTIGE FORELLEN

In veel gevallen bevis je zeer wantrouwende vissen, die vaak al de gehele morgen bevist werden. Om die reden komt het vaak voor dat twee of drie vissen een bepaalde aassoort pakken en de andere dit dan weigeren te pakken. Wisselen van aas is dan noodzakelijk. Hoe wantrouwender de forellen worden, des te kleiner moet het aas zijn.

KUN JE OOK STATISCH VISSEN?

Met de dobber kun je ook heel normaal vissen, net zoals bij het vissen op witvis. Weet je waar en op welke diepte de forellen zich ophouden, dan kan het statisch vissen ook erg succesvol zijn. Moet de vis daarentegen opgezocht worden, dan is het slepend of tremarellavissen in de regel succesvoller.

Het bericht 10 Forel Tips verscheen eerst op Beet Magazine.