Tekst en foto’s: Jantje Swinkels

Na een aantal jaar fanatiek met de pen op karper te hebben gevist, vond ik dat het weer eens tijd werd voor iets anders. Ik speelde al langer met het idee om op barbeel te gaan vissen. In dezelfde periode begonnen mijn vrouw en ik met het ontdekken van het kamperen. Onze eerste proefkampeersessie was eind september 2023, in de Belgische Ardennen. We trokken samen met de hond en de tent de natuur in en waren meteen verkocht… Helaas ging het vissen op barbeel me toen nog niet zo goed af. Dat moest beter kunnen, vond ik. Het kampeerseizoen was dan wel ten einde, maar ik was vol goede moed om het barbeelvissen in 2024 goed aan te pakken in combinatie met kampeertrips. En zo werd 2024 een jaar met diverse kampeertrips, waarbij ik met veel plezier en succes heb kunnen vissen op de barbeel. We zetten onze tent op in Frankrijk, België, Luxemburg en Duitsland en genoten elke keer weer van een prachtig uitzicht op rivieren zoals de Maas, de Semois, de Loue, de Ourthe en de Moezel.

Huiswerk

Ter voorbereiding heb ik me in de winter van 2023-2024 verdiept in de barbeel. Het document dat mij daarbij het meest geholpen heeft, is het “Kennisdocument Barbeel” van Sportvisserij Nederland. Dit informatieve document over het gedrag van de barbeel deelt veel bruikbare kennis die toepasbaar is bij het vinden van de juiste locatie en het uiteindelijk vangen van de barbeel. Daarnaast heb ik natuurlijk ook veel forums en Facebookgroepen afgestruind en de informatieve artikelen van Frans Vogels in de Beet gelezen.

Bij het uitzoeken van de geschikte locatie moest deze in mijn geval aan een paar voorwaarden voldoen: het moest een mooie omgeving zijn waar mijn vrouw en hond fijne wandelingen konden maken, waar het niet te druk was en er moest een camping zijn aan de rivier waarvan bekend is dat er barbeel zit. Bij het zoeken op internet helpt het zeker om “Barbeel” te vertalen naar de taal van het land van bestemming: Barben, barbeau,… Wanneer we een regio hadden uitgezocht, struinde ik virtueel de gekozen rivier af middels Google Earth en Streetview, op zoek naar strategische visplekken. Dit deed ik met het kennisdocument van Sportvisserij Nederland in mijn achterhoofd.

Ik zocht hierbij dus naar stukken waar rivieren samenkomen, of waar de rivier veel bochten heeft, waar grindbanken zichtbaar zijn of bijvoorbeeld bij versmallingen of barrages. Kortom: plaatsen waar het water harder stroomt en waar er diepteveranderingen zijn. Uiteraard moesten deze visplekken ook niet te ver van een camping af liggen, aangezien ik korte sessies vis en met regelmaat terug wil gaan om te voeren. De genoemde combinatie van voorwaarden ging opvallend goed samen, en daardoor werd het vinden van een geschikte locatie makkelijker dan ik vooraf dacht. Door een paar avondjes ‘huiswerk’ te doen, kwamen we bij de mooiste plekjes uit langs verschillende rivieren.

Aanpak

En zo zagen die kampeer-vistripjes er dan uit. Aangekomen op de camping en nog voordat de tent opgezet was, bekeek ik bij aankomst de beoogde stekken om te zien of ze bevisbaar waren. Ik zocht naar snelstromende stukken water, waar het water aan de oppervlakte toch rustig oogt. Dit was voor mij een teken dat de bodem ook wat rustiger zou moeten zijn. Met behulp van een dieptemeter of met een peillood vergaarde ik vervolgens informatie over de diepte en de structuur van de bodem. Ik zocht dan ook naar harde stukken bodem, bij voorkeur bestaande uit grind en waar mijn peillood niet bleef haken achter bijvoorbeeld grote keien. Zo probeerde ik telkens om meerdere stekken rondom de camping te vinden.

Daarna begon het voeren op diverse stekken. Ik voerde vrij royaal en flink verspreid. Ik gebruikte hiervoor pellets. De gedachtegang daarachter was dat als de vis deze niet snel genoeg gegeten had, de pellets week zouden worden binnen een paar uur en uiteindelijk oplossen – en daardoor een smaakspoor zouden creëren dat de vissen verderop aan zou moeten trekken. Vervolgens was het tijd om de tent op te zetten, de BBQ aan te steken en een kampvuurtje voor de avond klaar te maken. In de avond of nacht ging ik nog eens terug om te voeren, en ik voerde dan steeds geconcentreerder op de plekken waar ik wilde gaan vissen. De volgende ochtend begon ik dan met vissen.

Mijn vrouw is een ochtendmens, en die was altijd al vroeg op pad met de hond voor de eerste wandeling. Ik heb iets meer moeite met de ochtend, maar wat zijn de eerste uurtjes van het ochtendgloren mooi aan het water, zeker wanneer de mist er nog hangt. Als er een ijsvogel langsvloog en ik daarna ook nog de plonsen van springende vis hoorde, dan wist ik dat het een mooie vissessie ging worden.

De techniek

Wat voor mij heel goed werkte, was om het heel simpel te houden. Ik viste zo dun en licht mogelijk, waarbij ik vaak startte met een Grippa lood van 50 gram in combinatie met een vrijloopsysteem (ook wel ‘running rig’ genoemd). Die 50 gram bleef vaak al verrassend goed liggen, en ik verhoogde dit gewicht pas als de situatie hierom vroeg, zoals bij sterkere stromingen of als ik verder uit de kant moest vissen. Het werpgewicht kon oplopen tot 160 gram, maar dit kwam zelden voor.

Ook hield ik mijn onderlijnen zo dun mogelijk. Een lijn met een diameter van 25/100 bleek vaak al meer dan voldoende te zijn en soms kon het zelfs nog dunner. Deze onderlijn gebruikte ik vaak in combinatie met een dunne haak (12 of 10) met de gedachtegang dat zo’n haak natuurlijker beweegt in het water en sneller inhaakt. De onderlijnen waren vaak tussen de 125 en de 150 cm lang. Ik had wel altijd een klosje 28/100 fluocarbon bij en wat dikkere haken maatje 10, ingeval ik lijnbreuk zou krijgen – maar die liet ik zo lang mogelijk in mijn rig wallet. Als ik verder weg moest vissen, dan gebruikte ik een zwaardere hengeltop, namelijk 2,2lb, en dan was het vaak ook beter om wat zwaarder te vissen. Maar meestal koos ik voor de 1,75lb top en genoot ik enorm van het zo licht mogelijk vissen, en de flinke gevechten met de vissen waarbij ik de tijd nam om ze rustig af te drillen.

Als aas gebruikte ik het liefst boilies van 10 mm of dumbells van 15 mm, en hiervan gingen er ook vaak twee van op de hair. Ik zorgde er qua smaak altijd voor dat het aas waarmee ik viste overeenkwam met het voer waarmee ik voorvoerde (een mix van pellets) of er in ieder geval in voorkwam, zodat de vissen er al bekend en vertrouwd mee waren. Bij elke vangst ging er opnieuw wat voer het water in. En als er wat meer op afstand gevist moest worden, dan gebruikte ik PVA-mesh om het voer op de plek te krijgen. Of ik koos ervoor een voer-spod te gebruiken en daarmee regelmatig wat voer te water brengen. Maar meestal werd er zo dichtbij mogelijk gevist en waren spods en PVA niet nodig omdat een katapult of een klein voerschepje wel voldeden.

Barbeelzone

Ik begon ook vaak niet meteen in de sterkste stroomnaad, de zogenoemde barbeelzone, te vissen. Mijn redenering daarachter was dat ik de voorbijkomende barbelen niet meteen wilde verstoren. Pas als de beten uitbleven, ging mijn presentatie met kleine stapjes richting de stroomnaad. Het loodgewicht paste ik dan uiteraard telkens aan. De aanbeten bleven echter niet vaak uit en meestal kon ik lekker licht blijven vissen. Hierdoor had ik meer plezier bij het drillen van de vis doordat er een directer vis-hengelcontact was waarbij ik geen last had van een flink loodblok aan de lijn. Daarnaast merkte ik dat een licht lood minder snel vast kwam te zitten, en dat het als het wel gebeurde vaker los te krijgen was. Ik denk dat het komt doordat het lichtere lood sneller van de grond loskomt en minder oppervlakte heeft om ergens achter te blijven hangen.

Als beginnende barbeelvisser heb ik natuurlijk veel mee moeten uitproberen om te kijken wat mijn manier moest worden. Maar het lukte! De dubbele cijfers zijn met regelmaat ruim behaald en er zijn dagen bij geweest dat er meer dan 20 barbelen per dag werden gevangen. Ik moet zeggen dat dit soms flink wat spierpijn opgeleverd heeft door het scheppen in de stroming. Het meetlint toonde vaak 70+ cm, maar de 80-er bleef helaas uit. Wel heb ik een aantal Engelse ‘doubles’ (4,5+ kg) gevangen als kersen op de toch al grote taart. Ik denk dat de kracht van het vangen vooral zat in het zo dun mogelijk vissen en de stekken blijven onderhouden met wat voer.

Ook de stekken laten rusten door ze bewust even niet te bevissen en wel te blijven voeren heeft me de nodige vissen opgeleverd. Natuurlijk kwamen er tussendoor de barbeelvangsten ook flinke kopvoorns van soms wel over de 55 cm kijken, en met regelmaat ook een setje karpers. En ik moet zeggen: karpers vangen op de rivier is met een barbeelhengel een zeer leuke tak van sport. Elke rivier herbergt in mijn ogen zijn eigen soort barbelen: ze zijn anders van kleur, anders van kracht, anders van bouw zelfs. Waar ze op de Ourthe wat groener waren, waren ze op de Semois weer wat bruiner en op de Franse Maas en Duitse Moezel bleker. Maar ze hadden allemaal hun eigen charme.

Vriendschap

Ook was het leuk dat we sommige trips konden combineren met het krijgen van bezoek. Zo kwam mijn vismaat Bas Thirion langs voor een lang weekend. Hij is al een aantal jaar geleden overgestapt naar de barbeel en vond het wel leuk om eens mee te vissen. We hadden een rustige camping uitgekozen pal aan de Franse Semois en op slechts tien minuten rijden van de Franse Maas, dus we hadden stekkeuzes genoeg! Op de camping maakten we dan samen eten en dronken we wat, en zorgden we natuurlijk voor een royaal bijgehouden voerstek, recht voor onze slaapplek, om zo onze uurtjes op de camping ook nog te kunnen benutten.

De rest van de tijd konden we onafhankelijk van elkaar de Franse Maas afvissen, ieder op onze eigen voerstek. Wat opviel was dat we op de stek op de camping uiteindelijk steeds sneller beet kregen, en dat ondanks het feit dat er op de Semois waarschijnlijk een stuk minder barbeel rondzwemt omdat deze rivier nu eenmaal lang niet zo groot en breed is als de Maas. Onze campingstek kreeg natuurlijk met de meeste regelmaat voer, simpelweg omdat we hier het vaakst bij in de buurt waren. En deze stek kreeg ook veel rust tussendoor omdat we dan op pad waren… Maar ook de Maas liet ons niet in de steek en we hebben er veel geleerd en goed kunnen vangen. En zeker niet onbelangrijk: we hebben er mogen genieten van de overweldigende natuur en van de macht van zo’n rivier.

2024 is voor mij dus een heel bijzonder mooi jaar geweest, met veel trips, de meeste voor een weekend en soms voor een weekje. Naast het vissen heb ik ook veel mogen genieten van onze kampeersessies en de uitjes met mijn vrouw en onze hond. De mooie dingen die we allemaal hebben mogen zien zijn onbetaalbaar, zoals de natuur, de vele mooie stadjes en de indrukwekkende lichtshows van de extreme onweerbuien. Het lukte ons dus perfect om een vakantie als stel te combineren met een visvakantie. Ook het wandelen langs de rivier en het kanoën brachten me meteen nieuwe informatie die ik weer kon gebruiken in mijn vissessies. Tijdens mijn sessies ben ik weer vaak beloond met bijzondere natuurmomentjes, zoals een voorbij zwemmende otter en een waterslang die regelmatig op en neer pendelde. En zo waren er nog diverse bijzondere waarnemingen die mijn dag al snel heel erg goed maakten!

Nog wat losse tips die ik wil delen die mijn trips hielpen:

• Gebruik een rubber schepnet. Dit is visvriendelijker en scheelt ook een hoop stank tijdens je vistrips;
• Kies voor een onthaakmat met opstaande randen, zeker omdat je regelmatig te maken hebt met schuine oevers;
• Lieslaarzen zijn onmisbaar, want daarmee heb je net iets meer mogelijkheden om te vissen;
• Vergunningen zijn vaak online al te regelen, met uitzondering van Duitsland;
• Lees reglementen makkelijk door met Google Translate.

Het bericht VISVAKANTIE… verscheen eerst op Beet Magazine.

TOM SINTOBIN – Spanje staat bij ons vooral bekend als een topbestemming voor meerval, snoekbaars en blackbass, en voor blauwvintonijn voor wie voor het zilte nat kiest. Dat het echter ook een fantastisch land is voor vliegvissers, is veel minder bekend. En dat is onterecht, aldus Tom Sintobin, want je kunt er echte wilde bruine forellen vangen in alle formaten. In deze bijdrage vertelt Tom over zijn tripje in juni van dit jaar, waarop hij binnen vijf minuten al zijn PR wist te verbreken…

Fotografie: Joris Nieuwenhoff, Marco Kraal en Tom Sintobin.

Mooier dan nu zal het nooit gaan… Deze zin uit een liedje van de Nederlandse popgroep De Dijk flitste meermaals door mijn hoofd tijdens mijn laatste tripje naar de Spaanse Pyreneeën. Zo idioot mooi was het er dat ik soms vergat dat ik er was om te vissen, en gewoon maar wat op een rots ging zitten kijken naar het voorbij-zingende water, naar de paarden die in galop voorbijraasden, naar de koeien die de rivier overstaken of naar de forellen die een vliegje uit het oppervlak slurpten. Dat laatste miste zijn effect evenwel nooit: meteen stond ik weer op scherp, alert, klaar om mijn vernuft te meten aan dat van een beest dat zo mooi is dat een kunstenaar het niet had kunnen verzinnen…

Ik ben nog lang geen ervaren vliegvisser: ik begon er pas twee jaar geleden mee. Vliegbinden kan ik nog niet dus ik vis met wat vismaten te geef en hengelsportzaken te koop hebben, en over mijn werpskills zullen we het maar niet hebben.

Ik zie helder voor me wat ik moet doen, dat is het probleem niet. Als ik denk dat ik mijn vliegje wel even netjes en subtiel in de luwte achter die steen daar ga plaatsen, kan je er donder op zeggen dat hij in het wier erop belandt, en als ik van plan ben om een nimfje heel sneaky onder wat overhangende takken te laten schuifelen, dan resulteert dat doorgaans in een potje touwtrekken tot de leader breekt.

Brad Pitt in de bekende film A river runs through gooit honderd keer beter dan ik. Ik troost me echter met de wetenschap dat Pitt niet zelf stond te gooien, maar dat overliet aan een stand-in. En ik las onlangs dat de vissen die hij ving uitgehongerde uitzetters waren. Niets van dat alles in Spanje: de vissen zijn geboren en getogen in deze bergrivieren en dus 100 procent wild, en een stand-in was ik vergeten in te pakken.

Ik zou ze dus helemaal zelf moeten vangen, zonder gefoefel. Ik had me voor de zekerheid al wel mentaal voorbereid op een taai tripje, want een aantal vismaten had me gewaarschuwd dat de Spaanse forellen het klappen van de zweep wel kenden.

Snel succes

Iedereen die wel eens een visreis heeft gemaakt, weet hoe het gaat: je bent urenlang onderweg geweest – in mijn geval kwamen er treinen, een vliegtuig en een huurauto aan te pas –, maar dan sta je eindelijk toch op de oevers van het water dat jou al zo lang riep. Er komt een waas voor je ogen, haastig tuig je je hengel op.

Natuurlijk vergeet je de lijn dan door een van de oogjes te voeren, en met nerveus trillende vingers een onderlijn door een minuscuul haakoogje krijgen valt ook niet echt mee. Maar uiteindelijk lukt het me en kijk ik met een hengel in de hand vanop een grote rots, over de bovenloop van de Segre-rivier uit. Een grote forel laat zich even zien, vlak voor de metershoge steen waarop ik sta, alsof hij me wil verwelkomen.

Ik wacht even op mijn vismaat Joris, maar die is aan het bellen met een klant en het ziet ernaar uit dat dat nog wel even kan duren. Ik laat me voorzichtig zakken tot ik bij het water kan en werp mijn streamertje – een rode wooly bugger die ik een metertje onder een strike indicator (dat is vliegvisserstaal voor ‘drijvertje’) heb gehangen – stroomopwaarts van waar ik de vis zag. De stroming voert mijn montage mee, waarbij ik ervoor zorg dat mijn streamer de stroomnaad precies volgt. Dat is bij deze techniek, het zogenaamde dead drifting, extreem belangrijk, zo heb ik al een paar keer ondervonden: als een aasje een onnatuurlijk traject volgt, vertrouwen de forellen het zaakje vaak niet. Dat is in feite ook wel logisch natuurlijk, want de meeste larven en insecten zijn nu eenmaal niet sterk genoeg om iets anders te doen dan zich met de stroming mee te laten voeren.

Op het einde van die eerste drift zie ik dat mijn indicator plots stilvalt en met een rukje een paar centimeter onder water verdwijnt. Bodem, is mijn eerste gedachte, waarschijnlijk is het minder diep dan ik had ingeschat. Voor de zekerheid sla ik toch maar aan, en een fractie van een seconde later breekt een enorme forel door het oppervlak. Woest springend probeert het beest zich van de haak te ontdoen. ‘Joris,’ brul ik, ‘ik heb er een bak van een forel aan!’

Het duurt even voor hij op zijn dooie gemakje komt aangesjokt, iets mompelend dat verdacht veel klinkt als ‘hou een ander voor de gek, ventje!’ De aanblik van mijn hoepelkromme #4 schudt hem echter in een klap wakker en met de camera in de aanslag filmt hij de rest van de dril. Wanneer de vis eindelijk in mijn net ligt, kan ik mijn ogen niet geloven. Een zwaar gebouwde bruine forel van rond de zestig centimeter, prachtig getekend. ‘Mijn trip is nu al geslaagd Joris,’ stamel ik. ‘Wát een juweeltje!’

Karpers op de kust

Even later waden Joris en ik door de rivier. Joris vist met de spinhengel en allerhande soorten kunstaas, ik blijf met de vliegenhengel aan de slag. Na een kwartiertje zie ik een donkere schaduw rondscharrelen op een metertje of vijftien bij me vandaan. Ik kan niet goed zien wat het is, alleen dat het nog een stuk groter is dan de forel van daarnet. Ademloos breng ik mijn lijn op lengte en gooi de wooly bugger op een half metertje van de bek van de vis.

Vrijwel meteen maakt de strike indicator weer een gekke beweging en sla ik vast op iets massiefs, dat eerst niet reageert maar er daarna als de vliegende bliksem vandoor stuift. ‘Als dit een forel is,’ roep ik naar Joris, ‘dan is het the mother of all’. Ik probeer de vis zo goed en zo kwaad als dat gaat te volgen, om te vermijden dat hij de her en der boven water uitstekende rotsen gebruikt om de lijn door te snijden.

De dril lijkt eindeloos te duren, maar eindelijk kunnen we het net er dan toch onder schuiven. De vis past er net in, en het is de mooiste schubkarper die ik ooit zag. De bek is fel oranje, met vlezige lippen waarin mogelijk nog nooit een haak heeft geprikt. Het volgende uur vang ik nog een paar forelletjes en karpers bij, alle schubkarpers met de bouw en zeker ook de kracht van een boerenkarper.

De shads en spinners van Joris worden genegeerd, maar wanneer we aan zijn spinhengel ook een drijvertje met daaronder een rode wooly bugger monteren, lukt het ineens wel. Hij weet zelfs de enige spiegelkarper van de dag te strikken! Alle karpers die we vangen zijn opvallend oranje gekleurd, iets wat we later die dag beter begrijpen als we in de oeverzone kijken en de resten van knalrode (Noord-Amerikaanse) rivierkreeftjes zien liggen. Dat verklaart meteen ook waarom juist de rode wooly bugger zo succesvol was: allicht zagen de vissen die aan voor een babyrivierkreeft.

De spiegelkarper van Joris dook tijdens de dril in de kuil waar ik bij aankomst de dikke forel had gestrikt. Gek genoeg kwam er daarbij een grote forel rond de zich heftig verwerende karper cirkelen; mogelijk was het beest opgehitst door al het tumult en dacht het dat er iets te halen viel. Nadat hij de karper had teruggezet, bestookte Joris de kuil een uur lang met alles wat hij bij zich had – like you would do –, maar dat leverde niets op.

Nadat hij het had opgegeven, besloot ik toch ook even een poging te wagen, en het was alsof de duivel ermee was gemoeid: al na een paar driftjes schoot de drijver opnieuw weg en kon ik weer aan de bak met andermaal een gigantische forel. Het beest liet me alle hoekjes en kantjes van de rivier zien en ik doorstond duizenden angsten dat hij zou losschieten, maar het geluk was aan mijn zijde. Dit beest was zo mogelijk nog mooier dan de andere, en zowaar nog iets langer ook – weer een PR! Ik zat op een wolk waar ze me voorlopig niet meer van afkregen…

Euronymphing

De volgende dag gingen we natuurlijk meteen terug naar de wonderbaarlijke kuil. Toen ik naar het water keek, rook ik al nattigheid: het stroomde niet. Het had die nacht geregend en daardoor had de stroomnaad zich verplaatst. Geen van de plekken waar we een dag eerder vissen hadden gevangen, leverde iets op. Op een stek waar we nog niet waren geweest, zagen we een local staan die net een dikke forel terugzette.

Daar moest ik het fijne van weten en dus bleef ik hem een poosje observeren. De man viste met een zeer lange hengel en een ontzettend lange leader – zeker acht meter. Hij gooide twee nimfjes telkens stroomopwaarts en liet ze korte driftjes maken, voor hem langs. De hengel hield hij met een gestrekte arm voor zich, en hij volgde de drift met de hengeltop. Ook al had ik het zelf nog nooit gedaan, toch wist ik meteen wat hij aan het doen was: Euro-nymphing. Deze techniek kent verschillende varianten – van Czech nymphing over French nymphing tot Spanish nymphing –, en gezien de locatie was ik naar die laatste variant aan het kijken.

Dit euronymphing is een vorm van vissen die je nog het beste kunt vergelijken met verticalen op snoekbaars: je laat een op een tungstenkopje gebonden imitatie van een larve de contouren van de bodem volgen. Om dat goed te doen, heb je een hengel nodig van 10 of zelfs 11 voet, in de gewichtsklasse 3 of 2. Hij moet gevoelig zijn in de top zodat je bodemcontact kunt houden, en parabolisch genoeg om je toe te laten met zeer dunne onderlijnen te vissen.

Ik had niet de juiste hengel bij me hiervoor, en mijn kennis van de techniek beperkte zich tot het ooit eens bekeken hebben van een paar youtubefilmpjes, maar na al die uren zonder actie besloot ik het zo goed en zo kwaad als het ging te imiteren met wat ik bij me had. When in Rome, act like the pope zeggen de Engelsen altijd, en nadat de local was opgekrast ging ik op de plek staan die hij had verlaten.

Ik begreep meteen waarom hij daar had postgevat: net na een ondiepe stroomversnelling, precies op het punt waar het water weer dieper werd. Dikke nimf eraan, arm gestrekt om zo ver mogelijk te komen en hop, vissen maar. Na vijf minuten kreeg ik kramp in mijn arm en besloot ik dat vissen niet voor niets vinnen hadden en dus ook wel de moeite konden nemen om vlak voor mijn voeten te komen azen.

Nog vijf minuten later liep mijn nimf vast aan een steen op de bodem, met lijnbreuk tot gevolg. Het duurde nog eens vijf minuten voor ik klaar was met vloeken en de boel opnieuw gemonteerd had met een iets lichtere nimf.

Maar dan! Ik kon het zelf niet geloven, maar al bij de eerste drift met de nieuwe montage knalde er een forel op. Een fractie van een seconde toonde het beest zich in de oppervlakte – het betrof weer een ernstig exemplaar – maar toen schoot hij los, mij vloekend achterlatend. Mijn vertrouwen was echt weer helemaal terug en ik werd ervoor beloond ook, toen iets echt geen twee meter van mijn tenen de nimf pakte en er als een stoomtrein vandoor stoof.

De vis was sterker dan alles wat ik de dag ervoor gevangen had, en het duurde lang voor ik kon zien wat het was: een zogenaamde Luciobarbus bocagei – een van de maar liefst negen barbelensoorten die je in Spanje kunt vinden. Hij kan meer dan een meter lang en 10kg plus worden, en kenners beschouwen het als een van de allerfelste vechters. Dat heb ik geweten, met mijn #4’tje, met een onderlijntje van 17/00 fluorocarbon eraan…

De bergen in

Na deze twee spannende dagen in de uitlopers van de Pyreneeën zochten Joris en ik ons geluk hogerop. We deden dat in uitstekend gezelschap: Marco Kraal en zijn vrouw Akke, en Miguel, een Spaanse gids die het hooggebergte als zijn broekzak kent.

Het concept was eenvoudig: een hotelletje naast een zeer visrijk stuwmeer hoog in de Pyreneeën functioneerde als uitvalsbasis, en elke dag bevisten we een ander riviertje. Die kristalheldere bergstroompjes bleken een uitstekend bestand te hebben aan bruine forelletjes.

Je moest er soms wat klauterwerk voor over hebben en op sommige stukken bleken struiken te groeien die wel heel erg bedreven waren in het stelen van vliegen, maar als je dan bij een wat dieper, azuurblauw gekleurd pooltje stond te drillen, genoot je met volle teugen van het avontuur in dit nog bijna ongerepte gebied. Groot waren deze vissen niet, maar stuk voor stuk zagen ze er als juweeltjes uit. Werkelijk geen stip zat er verkeerd!

Ze waren heel goed met de droge vlieg te vangen en we genoten dan ook met volle teugen van elke spetterende aanbeet. De kans om mijn nymphing-skills wat te verbeteren onder begeleiding van een zeer ervaren gids liet ik echter niet glippen en dus heb ik zelf ook best veel ‘genympht’. (Ik geef toe dat dat wat vunzig klinkt, en al helemaal als je weet dat Marco een hengel bij zich had die Nymphmaniac heet…)

Miguel heeft me in een paar uur tijd meer geleerd over deze techniek dan duizenden YouTube-filmpjes hadden kunnen doen. Van werpen met een extreem lange leader tot driftcontrole en beetregistratie: je leert het allemaal zo veel beter en sneller van een echt mens dan van een computer… En al helemaal als het een mens is als Miguel, met eindeloos geduld, een scherpe blik en het vermogen om een complexe techniek in mensentaal uit te leggen.

Het verraste me dan ook niet toen hij me vertelde dat hij een vliegvisschool voor kinderen had opgericht. Misschien vond ik dit nog wel het allermooiste van deze trip: dat ik de beginselen van een nieuwe techniek heb geleerd die ik ook elders kan inzetten. Of opnieuw in Spanje, want dat ik hier zo snel mogelijk terugkom staat vast!

Praktische informatie

Voor het hooggebergte kan je het beste in de zomer gaan als de sneeuw en het ijs weg zijn, voor de lagere gebieden zijn lente en herfst de topperiodes. Op sommige stukken rivier en in het stuwmeer mag je ook met de spinhengel vissen, op voorwaarde dat je kunstaas voorzien is van een enkele haak zonder weerhaak. Plugjes, lepeltjes en spinners voldoen prima. Als vliegvisser heb je genoeg aan een #4 van 9ft en een #3 van 10ft als je wil nimfen. Wij visten vooral met CDC-vliegjes en met nimfen van het Perdigon-type – alles weerhaakloos. Een goed waadpak en een schepnet zijn onmisbaar. Wil je dit ook een keer meemaken? Neem dan zeker een kijkje op www.visreis.nl/spaanse-specimen-forel QR-code toevoegen

Het bericht Op forel in Spanje – beter wordt het niet verscheen eerst op Beet Magazine.

De Overijsselse Vecht is een prachtige rivier die zich slingerend door een landschap van weiden en bossen kronkelt. Niet alleen een prachtig water om te bevissen, de Vecht is ook nog eens een heel visrijk water met dikke brasems, grote windes, mooie karpers en een prima roofvisbestand, waaronder ook roofblei. De redactie ging een dag op stap met topvissers Frans van Berkel en Nick Eestermans, vissend vanaf het terrein van Resort de Arendshorst.

Op weg naar het Resort de Arendshorst is duidelijk dat je hier in een landelijke omgeving zit waar de natuur de overhand heeft. Na een kronkelige, doodlopende weg arriveren we bij de slagboom van het resort. Even later worden we hartelijk ontvangen door Michael Snoek, de eigenaar. Na een kop koffie wijst Michael ons de weg naar de Vecht, die hier over een paar honderd meter langs het terrein stroomt. Je kunt hier zo vanuit je tent, camper of huisje vissen. Ideaal!

We kiezen op aanraden van Michael een stek helemaal aan het einde van het laatste kampeerveld, zodat we de andere gasten die ook graag vissen, niet in de weg zitten. Bovendien kunnen we dan de auto’s voor deze gelegenheid ongestoord achter ons in het weiland parkeren. Wel zo handig als je ziet hoeveel materiaal de mannen hebben meegenomen!

Tijdens het uitpakken van alle spullen en het neerzetten van de visplateaus en kisten, wordt de grijze lucht even wat lichter en stopt het zowaar met regenen, al is de voorspelling dat het later op de ochtend niet droog zal blijven. We zien ook dat de Vecht behoorlijk stroomt door de regenval van de afgelopen dagen. Hoe anders dan een week geleden toen Frans en Nick hier ook een dag visten en de Vecht toen zo goed als stilstond. De vraag is wat die stroming voor de visserij betekent… Vorige week hadden de mannen een topvisserij beleefd met de ene na de andere grote brasem, dus de verwachtingen zijn hooggespannen!

TOPPERS

Frans van Berkel, een goedlachse Brabander, mag/moet zich inmiddels veteraan noemen. Hij heeft reeds 6 Nederlandse titels op zak en viste diverse interlands. Zo won hij in 2018 het individueel klassement tijdens de interland Nederland- Duitsland.

De jonge Nick Eestermans zit nog steeds bij het WK-team Jeugd, maar is ondertussen toch ook al een gerespecteerd lid van het WK Senioren team. Nick werd onlangs nog gekozen tot talent van het jaar, werd al individueel 3^e op het WK en heeft al een Nederlandse titel op zak. Zo jong en zo’n palmares, dat zie je zelden.

Frans vist voor het Maver team en Nick voor het Evezet/Maver team.

1 van 2

VERS DE VASE

Vorige week kregen ze brasems goed aan het azen op een stokafstand van 13 meter, dus het plan is om daar eerst wat ballen te voeren en vervolgens die lijn met rust te laten om dan eerst wat dichter in de kant te vissen op zo’n 6 meter afstand in de hoop op wat voorns en windes. Maar voordat het zover is moet natuurlijk eerst het voer en het aas in orde gemaakt worden. Nou, dat kun je wel aan de beide heren overlaten! Casters, (dode) maden, wormen… en de nodige vers de vase die met de grootste zorg behandeld worden. Zowel Frans als Nick zijn een groot fan van het gebruik van vers de vase, zeker als het gaat om de visserij op brasem.

Frans en Nick gaan niet zonder vers de vase van huis!

Frans vist stroomafwaarts van Nick, die op 13 meter en op 6 meter een stek aanvoert. Er worden 12 ballen gecupt op de lange hengel en 8 ballen op de korte, rijkelijk voorzien van vers de vase en ander aas. Gezien de sterke stroming kiest Frans ervoor om dit keer iets korter te vissen op de lange stok, op 11,5 meter lengte. Zal de stroomafwaartse stek van Frans op den duur meer vis opleveren? Dat is de vraag die aan het eind van de dag beantwoord zal worden.

DE VOERMIX VAN FRANS

Frans koos voor een donkergekleurd voer, bestaande uit een 75/25 mix. Dat wil zeggen 75% voer en 25% leem. De leemkeuze was een mix van de inmiddels overbekende Evezet Feeder Leem zwart en de Ready Turfleem zwart. Het voer was een mix van 1/3 Dutch Pro (zijn eigen Frans van Berkel mix), 1/3 Dreamteam en 1/3 Teamspirit Super Brasem.

DE VOERMIX VAN NICK

Nick zijn voer was duidelijk lichter van tint, de mix bestond uit 50% voer en 50% leem. De leemkeuze was Evezet Feeder Leem bruin en Droge Leem rood om de voer vers de vase los te maken. Het lokvoer was een rijke mix van 80% Teamspirit Super Brasem en 20% Teamspirit Super Voorn.

ALS EEN VIS OP HET DROGE

Feederleem van Evezet heeft een werking die onvergelijkbaar is met andere soorten. De verschraling kan zorgen voor veel volume zonder extreme voeding. Het wolkt en dat verleidt andere vissen tot een aanbeet, want bij het azen dwarrelen leem en voerdeeltjes verleidelijk op de voerstek. Het geeft ook heel lang zuurstof af, dat zorgt ervoor dat het aroma van het voer rijkelijk verspreid wordt. Volgens Frans & Nick is een voer zonder leem als een vis op het droge. Het zit er altijd in, alleen de verhouding wordt aangepast aan de situatie en omstandigheden van dat moment

VLAGDOBBERS

Al tijdens de eerste inzet op de korte afstand komt er vis boven, dat belooft wat voor vandaag! De eerste voorns en kleine windes melden zich in rap tempo en dan wordt na een goed half uurtje tijd om te kijken of de brasems al op de lange lijn zijn gearriveerd. Het blijkt echter al snel dat de omstandigheden toch echt wel een pak lastiger zijn dan vorige week toen er op dezelfde plek met 0,5 gram kon worden gevist. De Vecht stroomt nu matig tot behoorlijk en het is daardoor vrijwel onmogelijk om het aas stil aan te bieden, zelfs niet met vlagdobbers van 3-4 gram. Frans en Nick hadden hier niet echt op gerekend en hadden geen zwaardere stroomdobbers meegenomen. Een 5-grams vlagdobber was niet overdreven zwaar geweest…

De techniek bij het vissen met de lolly of vlagdobber vraagt om een stabiele controle over de hengel. Zo geleidelijk mogelijk wordt de lijn met overdiepte door de stroming geleid of zelfs volledig geblokt. Blokken doe je door de hengel in een vaste positie te houden en dan komt de unieke stroomlijn van de dobber optimaal tot zijn recht. De vlag ‘wappert’ dan stabiel in de stroming, de aquadynamica is voor deze visserij optimaal.

TOPSETS

De snoeren van Frans op de diverse topsets gemonteerd varieerden in diameter van 12/00 t/m 14/00, met daarop de zeer bekende Maver ‘bolletjes’ van 1,5 gram voor de visserij onder de kant en voor de lange lijn op 11,5 meter lolliepops, oftewel vlagdobbers. Meest gebruikte haakmaten waren 16 en 18.

Nick maakte eenzelfde dobberkeuze, maar schroomde niet om ook een lijn met 16/00 klaar te leggen.

DIKKE BRASEMS

Het blijkt al snel dat de brasems wel aanwezig zijn, maar dit keer toch moeilijker azen. Er worden diverse vissen vals gehaakt, wat voor de nodige spannende drils zorgt waarbij het elastiek meters uit de top wordt getrokken. Maar ook als de haak wel goed in de bek zit, zijn de drils spannend. De vissen zijn sterk zo met die stroming en onder de kant liggen dikke leliebedden en wier waardoor een dikke vis niet zomaar binnen is.

De aanbeten volgen vooral op het moment dat de vlagdobber weer zijn weg vervolgt met de stroming mee, vaak 2 meter stroomafwaarts van de voerstek en gek genoeg niet als het aas even wordt tegengehouden voor een rustmoment. Gek is ook dat de brasems niet echt goed op de stek zijn vast te houden. Dan weer vangt Frans 2 tot 3 vissen achter elkaar voordat het stilvalt en dan is Nick weer aan de beurt met een serie vissen. Het lijkt wel of de vissen tussen de twee voerplekken pendelen. Regelmatig een bal bijcuppen helpt wel. Doen ze dat niet dan blijft de vis duidelijk langer weg.

Al met al wordt er tussen de buien door heel wat kilo’s vis gevangen, meest donkergekleurde brasems van 1 tot 2,5 kg, met een paar mooie windes erbij. Dat gaat natuurlijk niet ongemerkt voorbij en al gauw krijgen we bezoek van de nodige campinggasten die hun ogen uitkijken. Zoveel vis hier…

Om een lange verhaal kort te houden; de mannen hebben weer een heerlijke dag hier. Frans blijft herhalen hoe mooi hij het hier vindt en wat een geweldige visserij hier op de Vecht, ongekend! Gelachen wordt er ook volop, mooi die Brabantse humor. Alleen die vervelende man met de camera, die telkens met zijn waadpak aan door het water loopt en de boel verstoort als het net lekker loopt… die mag de volgende keer van Frans wegblijven!

UNIEKE LOCATIE

Midden in de natuur en pal aan de rivier de Vecht bij Ommen ligt Resort de Arendshorst. Visliefhebbers kunnen hier hun hart ophalen. Vanaf de ruime staanplaatsen op de camping of vanaf de huisjes pal aan het water ben je zo aan het vissen. Voer, aas en andere hengelsportartikelen zijn in een winkeltje op het terrein te koop. Ideaal! Kortom, een unieke locatie middenin een prachtig stuk natuur. Niet voor niets dat VisTV hier ook al op bezoek kwam. Kijk voor meer info op: www.arendshorst.nl

Het bericht Vechtbrasems verscheen eerst op Beet Magazine.

Drejø, een klein eiland ten zuiden van Funen in Denemarken, is bij weinig vissers bekend omdat het zo ver weg is van alles. Het is in ieder geval een van de meest voor de hand liggende plaatsen voor het vissen op zeeforel, want het is gemakkelijk te bereiken, zelfs als je geen auto hebt. Vanaf Kopenhagen is het minder dan vier uur met het openbaar vervoer – trein en veerboot – tot je op het kleine eiland staat, klaar om te vissen. Drejø biedt volop mogelijkheden om te vissen op loopafstand. Ideaal voor een lang weekend.

Tekst en foto’s Terkel Broe Christensen

Drejø ligt ten zuiden van Funen, ten noorden van Aero en ten westen van Langeland – allemaal bekende zeeforeleilanden. Drejø ligt in een archipel samen met een aantal andere eilanden met een groot aantal fantastische visplekken. Bjørnø, Avanarkø en Lyø kun je uit Faaborg verkennen. Drejø, Skarø en Hjortø vanuit Svendborg en Strynø vanuit Rudkøbing Stuk voor stuk supereilanden voor zeeforel die met de veerboot binnen een uur te bereiken zijn. In dit artikel neemt de auteur je mee naar Drejø, in september wanneer de herfstvisserij zijn hoogtepunt bereikt.

Viskoorts

Drejø is met zijn open rotskusten aan de voet van steile hellingen en uitgestrekte kustvlaktes een van mijn favoriete eilanden. Hier voel je direct de unieke eilandsfeer op het moment dat je van de veerboot afspringt. Daarom heb ik een aantal van mijn collega’s uitgenodigd om in september een paar dagen naar Drejø te komen. We ontmoeten elkaar in haven van Svendborg om daar met de veerboot M/V Højstene, die Drejø en het naburige eiland Skarø aandoet, over te steken.

Kort voor vertrek is de laatste man Martin nog in geen velden of wegen te bekennen als de laatste passagiers aan boord zijn gegaan en de veerboot vertrekt. Vijf minuten later belt hij ons op met de mededeling dat hij de veerboot voor ons heeft genomen en al staat te vissen en al vier zeeforellen heeft gevangen! Je kunt begrijpen dat bij ons de viskoorts een hoogtepunt bereikt. We springen ongeduldig aan wal zodra de veerboot in de kleine haven van Drejø aanmeert. We lopen niet meer dan een paar minuten voordat een tractor ons inhaalt. Als hij ons passeert, stopt hij. De chauffeur springt uit de cabine en schreeuwt: “Hebben jullie het appartement bij de kruidenier gehuurd?” Het blijkt Johannes te zijn, de huisbaas die ons een lift naar het stadje aanbiedt. Terwijl wij onze rugzakken, proviand en visspullen op de wagen gooien, vertelt Johannes ons dat een paar van de lokale vissers de afgelopen weken zeer goed hebben gevangen.

Zonder auto

Het eilandje Drejø is heel goed te bereiken, ook zonder auto. Van het vliegveld van Kopenhagen ben je met de trein in 2-3 uur in Svendborg. De haven, vanwaar de veerboot naar Drejø vertrekt, ligt op 5 minuten lopen. De overtocht duurt een uur. Vanaf de haven van Drejø is het 10 minuten lopen naar het dorpje waar veel goedkope accommodaties zijn. De dichtstbijzijnde visstek ligt al op 6 minuten lopen. Næbbesodde ligt het verst weg, op 4 kilometer van het dorpje. Er zijn fietsen te huur. De veerboot vervoert ook auto’s.

Tractor te leen

We hebben vier uur de tijd tot zonsondergang. Met de westelijke windrichting van vandaag hebben we drie visgronden op enkele minuten loopafstand van ons appartement. De haven, die relatief vlak en zanderig is en ‘ruikt’ naar zandspiering, een geliefde prooi van zeeforel. Onder de kerk is de kust meer open en windgevoelig. Tot slot kunnen we vissen op de grote ondiepe gebieden ten noorden van de haven aan de oostkust, die beschut is tegen de wind. Martin heeft onder de kerk gevist, dus gaan we eerst daarheen. Maar dan twee ondermaatse vissen komen we niet, voordat we teruggaan naar ons gezellige appartement.

Tijdens ons avondeten wordt er op onze deur geklopt. Het is Johannes. Hij wil weten of alles goed is, en of we al vis hebben. We schenken hem een glas wijn in en vertellen hem over onze ervaringen van de eerste avond en proberen tegelijkertijd wat meer informatie over het vissen op het eiland los te peuteren. Hij is zelf geen visser, maar hij kent wel een aantal lokale vissers. Bovendien zijn er elk jaar een paar groepen vissers die het eiland bezoeken. Hij biedt ons aan om zijn tractor te lenen voor als we de visgronden verder weg willen verkennen, bijvoorbeeld de beste visstek van het eiland: de grote riffen bij het bos van Næbbesodde, Drejø’s meest westelijke punt. De tractor is niet het nieuwste model, dus een paar instructies zijn wel zo handig, die we voor middernacht krijgen na nog een glas rode wijn.

Vroeg opstaan

De wekker loopt om 5.45 uur af. Het is nog donker. Niemand van ons springt meteen uit bed. We hadden misschien toch beter dat laatste glas wijn moeten laten staan… Martin stelt voor dat we nog een uurtje blijven liggen, hij heeft tenslotte al vis. Maar de rest is nog steeds erg hongerig naar vis. We hebben nog een uur nodig om te ontbijten en al onze spullen op de kar achter de tractor te laden, klaar voor vertrek naar Næbbesodde. Het is geen probleem om de tractor te starten en we rollen langzaam het dorpje uit. Wanner we de laatste oude huizen zij gepasseerd schakelen we van de eerste naar de vijfde versnelling. De oude tractor komt op snelheid en we vliegen bijna over de kleine weggetjes. We komen geen auto tegen en na 10 minuten komen we bij de visplek aan.

1 van 2

Gekkenhuis

We kunnen ofwel gaan vissen ten zuiden van de punt waar de wind recht op de kant staat, ofwel door een klein bos dwalen vanaf de parkeerplaats in het noorden, waar de kust beschut is. We besluiten om beide te doen. De kunstaasvissers (Martin en ik) gaan naar het zuiden in de wind, terwijl de andere twee vliegvissers et vliegstokken naar het noorden gaan.

Er staat meer wind dan verwacht. De golven slaan op de kant en het valt niet mee je staande te houden als je te diep waadt. Ondanks de wind en de krachtige golven is het water mooi helder. Een perfecte zeeforelplek zo op het eerste gezicht, zelfs als het hard waait vanuit het westen. De reden waarom het water hier met deze wind toch niet troebel is, is omdat er relatief diep water dicht voor de kant ligt.

Al bij de tweede worp haak ik de eerste vis, vlak voor de kant en na een paar minuten kan ik de eerste, lichtgekleurde zeeforel in het wier bewonderen. Wat een begin! Hopelijk zijn er meer, misschien is er wel een hele school aanwezig. Ik besluit deze vis mee te nemen voor het avondeten of om aan Johannes te geven voor het uitlenen van zijn tractor. Terwijl ik dat overdenk, hoor ik Martin iets verderop schreeuwen: “Vis!” Ik zie hem met een kromme hengel staan en een vis die in het oppervlak spartelt. We moeten precies in een school zeeforel zijn beland.

Een korte worp in de richting van Martin en ik haak meteen weer een mooie vis. Twee vissen tegelijk, het is bijna niet te geloven. Mijn vis schiet helaas na enkele seconden los terwijl Martin een paar minuten later ook een lichtgekleurde vis kan landen. Het is het sein voor meer actie. In de uren die volgen krijgen we heel wat (delicate) aanbeten, verspelen de nodige vissen, maar vangen er ook genoeg. Op het stuk van zo’n kilometer lang krijgen we zeker 25 aanbeten… gekkenhuis!

Heen en weer

Ons succes is gebaseerd op twee dingen. Ten eerste zitten er veel vissen kort aan de kant waar de golven breken en pakken het aas gretig in deze ‘wasmachine’. Ten tweede bewegen we ons al vissend heel snel langs de kust en bestrijken zo veel water. Een worp en 5 tot 10 stappen. Een worp en 5 tot 10 stappen, en zo verder. Krijgen we een aanbeet of haken we een vis dan stoppen we en maken tien worpen in verschillende richtingen. en nul stappen. Gebeurt er niets mee dan gaan we zo’n 50 meter verder met dezelfde aanpak als hiervoor beschreven. Dan draaien we ons om en vissen we weer zo’n 100 meter af, over het stuk water waar we al eerder gevist hebben. Zo vinden we bijna elke keer weer de vis terug. Waar en een zit, zitten er meestal meer. Zeeforel zwemt meestal in scholen, soms van een stuk of vijf, maar soms ook van 30, 40 of zelfs tot 50 vissen. Vooral in het voorjaar scholen de zeeforellen samen.

Beste tijd?

Er zijn twee topseizoenen voor de zeeforelvisserij op Fyn – het voor- en najaar. In het voorjaar, afhankelijk van hoe koud de winter was, van maart tot half mei tot de gepen verschijnen. Op Drejø is eind maart/begin april de beste tijd om daar te beginnen. Het vissen in de herfst begint als het water kouder wordt in september en duurt tot november.

16 km kustlijn

Martin belt onze vliegvisvrienden. We willen dat ze naar ons toe komen om deel te nemen aan de pret, maar we kunnen ze niet overtuigen. De wind is te hard voor hun en bovendien zitten ze daar ook op de vis, volop, net als bij ons! We besluiten daarom om naar hun toe te gaan.

Na daar nog wat meer zeeforellen te hebben gevangen lopen we terug naar ‘onze’ tractor. Het is lunchtijd en we rijden terug naar het dorpje om wat te eten. We zitten nog maar net als Johannes komt opdagen. De mensen op het eiland hebben gemerkt dat er buitenlandse vissers op het eiland zijn en ook een nieuw gezicht in zijn tractor. Johannes bromt wat over snelheidsduivels en vertelt dat de tractor nog nooit in de vijfde versnelling heeft gereden! Hij krijgt zoals gepland een paar forellen. Het geeft ons een goed gevoel en we beloven dat we ’s middags wat rustiger zullen rijden. Tijdens de lunch bespreken we of we terug zullen gaan naar Næbbesodde, of dat we een of meer van de vele andere stekken op het eiland moeten proberen.

We bekijken de kaart samen met Johannes. Hij wijst onder andere op Mejlhoved Odde, Langesodde en rond de Høllehoved aan de noordkant van het eiland. Aan de andere kant van het eiland in het zuiden zijn ook prima stekken ten westen van het dorp en in het bos. Hier is de kust open en met grote stenen en wat meer windgevoelig. Met in totaal 16 kilometer kust rond het eiland zijn er genoeg stekken, zelfs als je een hele week zou blijven.

Ver waden

De keuze voor die middag valt op een ondiep stuk kust bij Hestehave Huse. Het water is hier rustig en glashelder als we van de kant wegwaden. Je moet hier minstens honderd meter lopen voordat het diep genoeg is om te vissen. Je kan hier heel ver waden, soms wel drie- tot vierhonderd meter, voordat het meer dan een meter diep is. Hier vindt je veel zeewier en rotsen, ideaal voor hongerige forel. Lars begint meteen te klagen als hij het vlakke, heldere en ondiepe water ziet. Hij vindt dat we terug moeten naar de winderige kant van het eiland. Hij heeft het mis. Na een half uurtje heeft Martin weer een mooie vis te pakken, een vis van zo’n 50 cm. Even later vangt hij er nog een van hetzelfde formaat. Een goed bewijs dat er overal vis is te vangen rond dit idyllische, kleine eiland.

Drejø info

• Oppervlakte 4,26 m2, lengte 5 km, breedte 2 km.
• Aantal inwoners: 69
• Faciliteiten: Winkel, herberg, café, museum, kerk, haven, fietsverhuur.
• Veerboot van Svendborg via Skarø met M/V Højestene vijf keer per dag. De overtocht duurt 1 uur en een kwartier.
• Accommodatie in Drejø: appartement, huisje of boerderij (Contact: Johannes Madsen tel:+45 61542573 of e-mail: jm@Drejokro-kobmand.dk). Je kunt ook basic overnachten op een paar minuten loopafstand ten noorden van de haven met stromend water en toilet.

Website: www.drejo.dk

Na een aantal mooie visdagen op Drejø varen we op de terugweg dicht langs de westelijke riffen van het nabijgelegen eiland Hjortø. Terwijl we Hjortø’s oude, zwarte windmolen bewonderen stelt Martin voor dat we gelijk een datum prikken voor een lang weekend volgend jaar september. Dan moeten we ook de riffen bij Hjortø uitproberen. Die afspraak staat!

Het bericht Zeeforeleiland Drejø verscheen eerst op Beet Magazine.

Drie lachende kinderen op het strand. Dat is het eerste wat door mijn hoofd flitst als ik aan mijn visreis naar Angola denk van afgelopen januari. Ik ontmoet hen terwijl ik kunstaas in de branding sta te gooien op het strand van Belas, ter hoogte van Santuário das Águas – een kerk aan zee. “Amigo”, roepen ze, en dan iets onverstaanbaars, maar ze wijzen naar mijn rugzakje en maken wenkende bewegingen.

Tekst Tom Sintobin, foto’s Joris Nieuwenhoff, John Smit en Tom Sintobin

Ach, nu begrijp ik het: ze zagen natuurlijk hoe de golven over me sloegen en mijn spullen natmaakten en willen er wel op passen. Dat is inderdaad een stuk comfortabeler; ze wandelen langzaam mee en dragen mijn rugzak, terwijl ik worp na worp opschuif. Ik vang twee Jack Crevalles op mijn lepel en trek ze na een stevig robbertje vechten op mijn zware spinhengel onder luid gejuich het strand op door gebruik te maken van een brandingsgolf. De kinderen dansen rond me, ze zijn blij. Helemaal als ik de vis dood en aan hen geef. Het halve dorp zal ervan eten. Na een uurtje moeten ze naar huis – ze leggen de twee vissen die ik hen gaf gewoon op hun hoofd! – maar vijf minuten later komen ze hijgend aanhollen: “Amigo, Tortuga!” roepen ze, “venha!” en ik ren met hen mee om een paar honderd meter verder de prachtige schildpad te zien die over het strand schuifelt, op zoek naar een plek om eieren te leggen…

1 van 3

Ik voel me blij, gelukkig zelfs. Bij mijn vertrek bleven mensen me maar vertellen dat ik heel erg voorzichtig moest zijn in Angola, en hier sta ik nu, helemaal alleen op een verlaten strand, en doordat ik deze mensen meteen vertrouwde, krijg ik iets adembenemends te zien… Noem me naïef en links en roekeloos en al wat je wil, maar ik had die schildpad voor geen geld willen missen.

VOORBEREIDING

Wie in Angola wil vissen, moet daar wel iets voor over hebben. Je hebt een aantal inentingen nodig om het land binnen te mogen, en ook moet je je beschermen tegen malaria. Het goede nieuws is dat het niet zo lang vliegen is doordat KLM rechtstreeks op Luanda vliegt en dat er geen jetlag bij komt kijken.

Veilig of niet?

Het West-Afrikaanse land grenst in het noorden aan Congo-Brazzaville en in het zuiden aan Namibië. De Portugese ontdekkingsreiziger Diogo Cão was de eerste Europeaan die voet aan land zette in deze contreien, in 1483. Het land bleef een Portugese kolonie tot 1975 – wat best lang is, gezien de meeste Afrikaanse landen toen al onafhankelijk waren. Na de gewelddadige onafhankelijkheidsstrijd, die ruim tien jaar duurde, was de ellende nog niet voorbij voor de Angolezen. De verzetsbewegingen bleven elkaar namelijk op vreselijke wijze – en met de inzet van duizenden kindsoldaten – bekampen om de macht. Het ene kamp werd daarbij gesteund door Zuid-Afrika en het andere door Cuba en de Sovjets, en het duurde tot 2002 voor er eindelijk vrede kwam. Vandaag de dag is Angola nog altijd zeer arm, ondanks de schat aan grondstoffen in het land. Ook is de levensverwachting er erbarmelijk laag, maar het land begint langzaam maar zeker op te krabbelen. Naarmate de fantastische Angolese natuur en cultuur bekender beginnen te worden, vervaagt het negatieve imago en komt het toerisme langzaam maar zeker op gang. Wij verblijven voor een pilot van visreis.nl in Kwanza Lodge, een door een Zuid-Afrikaanse ex-militair opgericht comfortabel vakantieverblijf aan de oevers van de gelijknamige rivier. Volgens de eigenares hoefden we onze huisjes niet eens af te sluiten, want er was nog nooit iets gestolen.

Mahi mahi-kermis

We zijn niet in het optimale seizoen gekomen voor wat ik wil doen: met zoetwatermateriaal in de riviermonding vissen op Threadfin en Cubera Snapper. Daarvoor moet je namelijk in augustus en september hier zijn: dan is het in Angola winter en dat betekent weinig aanvoer van zoet water. Vermoedelijk daardoor trekt het roofzuchtige gespuis uit de wijde omtrek de rivier op om er te jagen op tilapia’s, harders en krabben. Threadfins van 30 kilogram en ver daarboven zijn dan geen uitzondering. Een Duitse kennis van me kan erover meepraten, want hij ving zo’n beest van maar liefst 50 kilogram, gewoon werpend met een shadje.

Nu zijn we echter in de natste periode gekomen: de week voor onze aankomst had de hoofdstad Luanda nog te kampen met overstromingen. De rivier spuwt dus gigantisch veel zoet water in zee, waardoor het nu eigenlijk aangewezen is om op open zee te vissen. Of op tarpon, want die reuzenharingen worden blijkbaar juist aangelokt door zoet water. De eerste drie dagen ging ik dus mee met Joris en John op jacht naar marlijn en zeilvis. De schipper zette daarvoor een arsenaal teasers en plastic inktvissen uit om ‘u’ tegen te zeggen, en met die halve kerstboom trolden we urenlang rond op de oceaan. Om eerlijk te zijn was dit mijn ding niet. Ik ben niet bepaald een geduldig type en moet altijd iets om handen hebben. Ik genoot dan ook met volle teugen van de mahi mahi’s die we met spinhengels en oppervlaktekunstaas of stickbaits konden vangen als de boot even stilhield bij een ‘FAD’: een ‘fish attracting device’. Mahi mahi houdt zich namelijk graag op onder drijvende plantenbedden, plastic of wrakhout, en het was fascinerend om te zien hoe die pijlsnelle vissen zich soms in groepen op ons kunstaas stortten. Ze leerden al even pijlsnel trouwens, want vaak konden we er een paar vangen uit die school, maar kregen we daarna alleen nog maar volgers… De schipper sloeg ons meewarig gade. Hij was niet zo’n fan van deze vissoort – hij noemde hen neerbuigend ‘de kippen van de zee’. Toen er op een gegeven moment een marlijn van zeker 250 lb vlak naast de boot opdook die de door John gehaakte mahi mahi opslokte, vond hij het al veel interessanter. Helaas brak de dunne onderlijn al snel af op de staart van de vis…

Ik geniet met volle teugen van de mahi mahi’s die we met spinhengels en oppervlaktekunstaas of stickbaits vangen…

River life

Na drie dagen op de oceaan had ik er genoeg van. De lodge heeft twee niet al te grote maar degelijke ‘self drive’-boten die we mochten gebruiken om de rivier onveilig mee te maken. Ik besloot de rest van mijn visdagen in één van deze boten door te brengen. Ik voelde me meteen thuis in deze 14-voeter met 10 PK erop, laverend tussen de bossen waterhyacinten en takken die de Kwanza-rivier dag en nacht vervoerde. Soms waande ik me in Nederland tussen het drijfvuil op de Maas bij hoog water!

1 van 4

Ook de vistechnieken waarmee ik succes boekte, deden aan thuis denken. Ten eerste viste ik werpend met shads vanuit de driftende boot, waarbij ik het kunstaas mooie sprongetjes liet maken over de bodem. Op de diepste plekken stond er een meter of acht water, maar meestal was het tussen de twee en de zes meter diep. Door stroomopwaarts te gooien, dus in de richting van de drift van de boot, lukte het perfect om bodemcontact te houden. Afhankelijk van het moment van het getij en de ermee samenhangende stroomsnelheid paste ik dan het loodgewicht aan; met kopjes tussen de 20 en de 42 gram lukte het altijd. Op deze manier lieten jacks en threadfins zich vangen. Kolossen zaten er niet bij, maar ik genoot met volle teugen van de ziedende runs waar deze beesten toe in staat bleken te zijn op een zware snoekhengel!

Beide vissoorten bleken ook op een geheel andere manier aan te bijten. Jacks namen het aas met een harde klap en stoven er daarna vandoor met hele snelle, zigzaggende runs. Bij een threadfin voel je eerst een paar ‘schrapende’ bewegingen, alsof je ergens aan blijft haken, en soms seconden later een harde klap. Ik las ergens dat de vier lange, dunne vinnen waar deze vis zijn naam aan te danken heeft als een soort van voelsprieten functioneren om de prooi te detecteren en zelfs aan te raken in de modderige rivier, een beetje zoals een meerval dat doet. Dus mogelijk is wat ik voelde de threadfin die het kunstaas inspecteerde. Ik heb het niet geprobeerd, maar volgens mij moet Carolina-riggen op threadfin heel goed werken, gezien wetenschappelijk onderzoek naar de maaginhoud van threadfins in Nigeria heeft uitgewezen dat het menu van deze rovers voor 36,9 procent uit vissen bestond, voor 6,3 procent uit krabben en voor 56,9 procent uit garnalen.

Jacks klappen hard op het kunstaas en gaan er daarna met hele snelle, zigzaggende runs vandoor.

Hengelcombi’s

Qua hengels raad ik je aan om een zware spinhengel van 300 cm mee te nemen voor het werpen met stickbaits en lepels vanaf het strand. Voor het werpen met kunstaas vanaf de boot een 8-voets spinhengel met een werpgewicht van 100 gram. Voor het driften met aasvissen volstaat een stevige jerkbaithengel. Op die laatste hoort een goede reel met 30/00 gevlochten lijn, op de andere hengels een molen uit de 4000- of 5000-reeks, volgespoeld met dezelfde diameter lijn.

Met een sleepje

Een tweede succesvolle techniek leek nogal op het vissen met het sleepje: een schuifloodje van een gram of vijftig, gestopt door een kraaltje en een wartel, met daarachter een onderlijn van een centimeter of 80 en een stevige circle hook maat 5/0. Op de haak prikten we een aasvis die de gidsen voor ons hadden gevangen met een werpnet – een hardertje of een tilapia – en deze hele handel mocht dan achter de boot aanhobbelen tijdens de drift. Ik hield de hengel daarbij in de hand, met de slip los en de vinger op de spoel. Aanbeten van een cubera waren zeer herkenbaar: eerst kreeg je een harde tik en dan een zeer snelle run. Cubera’s nemen hun prooi namelijk eerst dwars in de bek en zwemmen er vervolgens als een dolle mee weg. Als je de lijn van je spoel ziet gutsen, denk je: niet te missen! Dat viel echter dik tegen.

De laatste voormiddag bijvoorbeeld kreeg ik maar liefst zes fantastische aanbeten, waarvan ik er maar eentje wist te verzilveren… Na twee lossers had ik een gewone haak gemonteerd in de hoop dat ik daarmee meer kans maakte, maar ook dat bleek niet de oplossing. Eén van de gidsen legde uit dat hij bij voorkeur grote harders inzette, omdat hij dan een extra dreg als stinger in de rug kon monteren. Dat loste het probleem volgens hem grotendeels op, maar helaas hadden wij enkel kleine aasvisjes kunnen bemachtigen tijdens ons verblijf en waren we dus op single hooks aangewezen. Wie ooit in Colombia op deze soort heeft gevist, weet dat de meerderheid van de vissen verspeeld wordt doordat ze de rotsen induiken en daarbij niet te stoppen zijn, ook al vis je met extreem zwaar materiaal. Het mooie aan cubera’s in Afrika is dat ze boven zand zwemmen en dus nergens heen kunnen, zodat je ze zelfs met lichte hengels kunt landen. Als ze blijven hangen tenminste… Ik kan je echter verzekeren dat de dril van een grote cubera op een 100-grams spinhengel in een kolkende rivier een van de spannendste dingen is die ik tot nog toe heb mogen meemaken in mijn vissersleventje!

Een grote cubera op een 100-grams stok: één van de spannendste momenten in mijn vissersleven…

Kunstaas-toppertjes

De stickbait waarmee ik het meeste succes had, was de Toro 140XH van Hart en de Popper 130T van Molix. Elke wat grotere zeebaarsplug die wired-through is, moet echter werken, maar ik raad aan om de dreggen te vervangen door enkele haken, want anders is het landen van een mahi mahi levensgevaarlijk. De lepels die ik gebruikte, waren de Molix Jugulo en Abu Toby – beide in gewichten tussen de 40 en de 60 gram. Goede shads waren de Q-Paddler van Quantum en de RA Shad van Molix – beide in de kleuren bruin en oranje.

Goede loodkoppen zijn niet makkelijk te vinden: je zoekt iets wat extreem sterk is en tussen de 15 en de 50 gram weegt. Loodkoppen die voor de meervalvisserij zijn ontwikkeld, kunnen wel, maar ik vind persoonlijk de haak veel te groot in combinatie met een shadje van 12-16 cm. Door de lange steel wordt de hele shad namelijk ‘verlamd’. Eigenlijk had alleen Molix wat ik zocht in de vorm van hun OJ1200, haakmaat 6/0. Bij mijn volgende trip ga ik echter meer werken met schroefloodkoppen in combinatie met een dreg, want zelfs die 6/0 vond ik nog net iets te groot. De diameter van de onderlijn vind ik lastig… ik gebruikte Momoi fluorocarbon van ongeveer 68/00 mm dik en daarmee gedroeg mijn shad zich lekker frivool onder water, maar ik verspeelde er wel een bak van een tarpon door. Ik denk dat je beter af bent met 1 mm of zelfs meer.

Absurd sterk

Ten slotte heb ik ook een paar keer geverticaald. Gewoon een shadje op en neer tikken vlak onder de hengeltop, als tijdverdrijf bij het driften met aasvissen. Ook dit werkte, en ik weet zeker dat als ik het juiste materiaal bij me had gehad – een zware verticaalstok of een jerkbaithengel – en een arsenaal loodkoppen en shads in verschillende maten en gewichten, dit een regelrechte hit zou zijn geweest. Hetzelfde geldt voor fireballs: een grote dode harder, goed gemonteerd op een takeltje aan een fireball, was volgens mij echt een killer geweest. Als ik hier ooit terugkom, en dat ben ik vast van plan, maar dan beter bewapend met het juiste materiaal en in augustus, dan ziet het er niet goed uit voor al deze Afrikaanse rovers…

Waarom zou je de hele tocht naar dit verre Afrikaanse land moeten ondernemen, hoor ik u zeggen, als de visserij toch zo lijkt op wat we thuis meestal doen? Om de mensen, om de natuur, om het klimaat, om de ongereptheid, om het gevoel van vrijheid? Uiteraard, dit alles samen – maar wat mij betreft juist omdat we hier met zoetwatertechnieken op absurd sterke en mooie zeevissen kunnen vissen. Het geeft echt een enorme kick om de aanbeet te voelen van deze woeste krachtpatsers en om dan vervolgens je vertrouwde snoekhengel curves te zien aannemen die je nooit voor mogelijk had gehouden. En het gegil van de slip van je molentje onder zoveel geweld is een geluid dat je nooit meer vergeet – dat garandeer ik je. Zeker niet als je aan het andere eind een woest springende tarpon van zeker anderhalve meter hebt zitten – zoals mij overkwam. Helaas brak ook op deze biggamevis de onderlijn door…

Vergeet ten slotte niet om goede zonnebrandolie en antimuggenspray mee te nemen – anders zie je er binnen de kortste keren uit als een gekookte kreeft. Zoals ik al aangaf, is de visserij seizoensgebonden: in onze winter vis je er vooral op tarpon, marlijn, zeilvis en mahimahi, in de zomermaanden is de riviervisserij op onder meer threadfin top. Cubera en jacks zitten er altijd. O ja, nog een laatste dingetje: als je mijn drie vriendjes ziet, doe ze dan mijn hartelijke groeten.

Voor meer informatie en filmpjes van onze pilot-trip kun je terecht op: www.visreis.nl/angola

Het bericht Op avontuur in Angola verscheen eerst op Beet Magazine.