Het bericht Zeelt verscheen eerst op Beet Magazine.

Zeelt staat vooral bekend als een lente- of zomervis, vooral goed te vangen als de watertemperaturen richting de 15 tot 20 graden gaan. Maar hoe zit het met het vangen van ‘koude’ zeelt in het aller vroegste voorjaar? Daarover proberen zeeltspecialisten Hans Moolenaar en Arend Termorshuizen in dit artikel wat meer duidelijkheid te geven op basis van hun ervaringen.

Tekst: Arend Termorshuizen, foto’s Hans Moolenaar en Arend Termorshuizen

Net zoals veel vissen verblijft de zeelt in bepaalde overwinteringszones van een water. Doorgaans zijn dat de diepere delen, liefst onderaan taluds. Of in wateren tussen bebouwing als daar de mogelijkheid toe is. Zodra de zon wat meer kracht krijgt en de dagen gaan lengen, worden ze actief en zwemmen richting de zones waar ze veelal gaan paaien, later in het voorjaar. Vaak is dat in de loop van mei en zelfs juni. Zeelt paait doorgaans als laatste van onze witvissen. Vermoedelijk te verklaren door het feit dat zijn oorsprong in het oostelijke deel van Europa en Siberië ligt.

In de echte winter verblijven ze in kleine groepjes van maar een paar exemplaren, meestal met dezelfde grootte (vermoedelijk jaarklasse bepaald), maar in het voorjaar verzamelen ze zich in veel grotere groepen en struinen ze specifieke delen van het water af naar voedsel. Die zones moet je dus zien te vinden, en dat is op nieuw water simpelweg een kwestie van uitproberen. Vooral doodlopende kommen, luwe plekken, rietkragen waar later veel planten langs groeien, zijn geliefd bij onze bronsgroene vriend. Logisch, daar is het voedsel aanwezig en het biedt ook voldoende schuilgelegenheid. Tevens warmt het water daar sneller op.

Jongensvis

Vaak zijn de mannen het eerst op de stekken aanwezig en volgen daarna de dames. Je ziet dat vaak de eerste vangsten de mannetjes zijn, herkenbaar aan die typische vinnenstructuur. Maar al heel snel vermengt zich dat, vanaf april.

Zeelt komt op heel veel wateren voor, van kleine prutslootjes in woonwijken (vandaar de bijnaam ‘jongensvis’) tot de diepere vaarten, plassen en zelfs hele diepe zandgaten. De laatste tien jaar is de zeeltstand flink vooruitgegaan. Dat is gunstig voor ons, want met aangepast licht materiaal is het een sportvis van jewelste. En dat vinden steeds meer vissers, goed te merken aan de opkomst van speciale Facebookgroepen waarbij het alleen maar over deze soort gaat. De groep Tincahunters is in een paar luttele jaren tijd uitgegroeid tot bijna 3500 leden (voorjaar 2019).

Goed te plannen

Je kunt als serieuze zeeltvisser je visserij goed plannen, zeker in het vroege voorjaar van februari, maart en april. Zon is hierbij een cruciale factor. Die zonovergoten februari-, begin maartdagen, liefst zonder al te veel wind, zijn vaak erg positief voor de vangsten. Op ondiepere wateren kun je dan al goed zeelten vangen, zeker op plekken die dicht bij de winterplaatsen liggen. Al is het vaak nog geen echt seriewerk. Dat komt later pas aan de orde als grotere groepen zich hebben verzameld in zones waar ze zich merendeels gaan ophouden voor de start van de paai.

Op ondiepere wateren kies je een stek in de zon, bijvoorbeeld bij wat overhangende bomen, waar de plompenbedden of lelies gaan groeien, een bruggetje of een taludje. Belangrijk is dan dat de koude noorden- of oostenwinden niet op de stek kunnen staan. Warmte is alles. Op dieper water is het voor de ondiepere plaatsen ter plekke vaak nog wat te vroeg, maar daar ligt de zeelt al wel op het talud op weg naar boven. Elke dag bij goed weer kun je ze ietsje ondieper vinden. Ze reizen dan op en neer over zo’n talud.

Een andere factor is de kleur van het water. Iets troebel is zeker gunstig, daar er nog weinig planten zijn. In deze periode betekent ietsje troebel doorgaans ook actieve witvis. We kennen diverse wateren waar, als het water helder is, je beter door kunt rijden naar een andere zone of water.

Aas en aanverwanten

In Engeland zou zoiets als de aascarrousel bestaan, waarmee bedoeld wordt dat de vissen per dag hun aasvoorkeur hebben; op dag 1 liever een made, op dag 2 een zoete maïskorrel en op dag 3 een miniboilie, en dat je nooit precies weet wat die dag de voorkeur heeft.

Toen Hans in 1998 zijn eerste sessies op vroege zeelt begon, was het echter ‘alles maden’ wat de klok sloeg, met zoete maïs als goede tweede, en dat bleef zo voor jaren. Pas de laatste jaren is er een kentering te bespeuren richting de voorkeur voor miniboilies. Sterker nog, de miniboilie vist op veel plekken de made eruit. Dat valt te verklaren uit het gegeven dat steeds meer witvissers methodtactieken met miniboilies inzetten, ook als voer en haakaas. Er is daarmee onder de zeelten grotere acceptatie van miniboilies ontstaan, onbekend maakte klaarblijkelijk onbemind. Al zal Hans, zeker in het vroege voorjaar, de made blijven inzetten.

De laatste jaren vist op veel plekken DE MINIBOILIE de made er uit

Mondjesmaat

Aan een van de twee hengels gaat een inline voerkorf van 56 gram en aan de andere een methodfeeder van 35 of 45 gram. Al vrij snel is te ervaren waar de voorkeur ligt, al verandert die meestal niet met de dag. Wel kan de aasvoorkeur periodiek zijn. Het inzetten van een blockend feedersysteem met helikoptersysteem komt pas aan bod als de waterplanten wat meer gaan groeien.

Zeker in het vroege voorjaar is het zeer belangrijk om vis voor vis te vissen, en de voer- en aasaanbieding daarop ook aan te passen. Dus niet te veel voer en zeker niet verspreid, maar mondjesmaat en ook niet al te veel bijvoeren. Dit gaat anders naarmate het zeeltseizoen vordert. Vlak voor de paai heb je weleens het gevoel er nooit genoeg voer in te kunnen gooien en kunnen vijftien zeelten per man je deel zijn, maar zover is het nog lang niet in het vroege voorjaar.

Met name zo’n platte methodkorf geeft je de kans matig voer te brengen en het toch zo uitnodigend mogelijk te presenteren met een miniboilie of wafter in een goed afstekend kleurtje bovenop het bergje voer. Gebruik tussen haakaas en method een heel kort onderlijntje van maximaal tien centimeter.

Lekker licht

Voor het zeeltvissen willen we pleiten voor de zogenaamde lichte Avon-hengels van 10 tot 12 ft (3 tot 3,60 meter). Zachte hengels, die het kenmerkende stoempen van de zeelt kunnen absorberen en het vissen met dunne lijnen toelaten.

Hans gebruikt voor zijn vroege zeeltvisserij Fox-zeelthengels van 0,75 lb. Daar is hij heel zuinig op, want die worden niet meer gemaakt. Als molens kleine freerunners in de 2500-serie. In het vroege voorjaar is er nog obstakelvrij te vissen en daar past een dunne lijn bij: 20-22/00 (6 lb) is een prima uitgangspositie.

Arend heeft speciale 12 ft-zeelthengels laten bouwen door Ton Temming. Deze 1 lb Masterpiece-hengels zijn het summum om mee te vissen. Werkelijk een doorgaande buiging tot aan het handvat, zodat de echte kracht van de hengel benut kan worden als het nodig is en de slip van de molen optimaal z’n werk kan doen. Op een 12 ft-hengel is een 4000-model freerunner precies op maat. Daarnaast zijn er nog meer hengels op de markt, zoals de iets kortere Classic Tench 1 lb van Leonard Sports.

*(redactie: info is gedateerd uit 2019)

Volop haakaas

Als haak gebruiken we graag de Drennan Barbel Specimen in de maten 11, 12 en 14. Uiterst scherp, sterk en een roundbend-model. Gezien de zachtere en kleinere bek en uit zorg voor de vis, vinden we kleine haken een must. Zeelt is tenslotte geen karper. De haak knopen we met een no-knot aan een zinkende braid van 8-10 lb van circa 8-10 cm. Houd het hairtje kort; zeelt zuigt het aas meestal niet ver naar binnen… Ideaal is een lusje met baitbandje voor een waftertje. Voor maden gebruiken we een Fox Maggotclip L. Aan het eind een lusje en een zachte sleeve zodat deze makkelijk op een quick change swivel geschoven kan worden. De madenkorf plak je grotendeels dicht met watervast tape, zodat de maden vlak bij het haakaas naar buiten komen. Extra voordeel: je kunt zo je rig wat langer laten liggen en wat rust op je stek creëren.

Haakaaskeuze is er volop: van miniboilies en wafters tot maden en wormen. Sommige smaken springen er wel uit. Een van onze favoriete zeeltaasjes zijn de 8 mm-wafters van Spotted Fin, zoals Miracle Berry, Pineapple, Classic Corn en Fruit Zing. De madenclip voorzien we van enkele drijvende kunstmaden of -casters in combinatie met echte maden of casters.

Kruidig, donker voertje

Als voer gebruiken we een eigen simpel, maar vangend recept van broodmeel, grove polenta, een deel kant-en-klaar grondvoer van Spotted Fin, zoals de Sweet en Krill Super Blend, en kruidige toevoegingen als paprikapoeder. Dat vullen we aan de waterkant aan met een liquid voor extra attractie zoals zoetstof, leverextracten of gefermenteerde voedingssupplementen. Je kunt hier erg creatief mee zijn en zo je eigen topvoertje maken. Een donker, ietwat rood gekleurd voer heeft de voorkeur.

Bij aankomst op de stek voeren we eerst wat balletjes voer zodat dit z’n werk kan doen tijdens het optuigen. In het vroege voorjaar voeren en vissen we erg compact, omdat de vis nog niet heel veel zwemt. Met verschillend haakaas kun je erachter komen wat beter loopt: levend aas of juist iets anders. Afhankelijk van de beten kun je regelmatig voer bijbrengen; twee of drie balletjes zijn genoeg. We moeten ze gretig houden tenslotte.

Glimmen

Een klein (specimen) net met uitschuifbare steel is erg fijn, zeker als de oever wat breder is. Zo ben je op alles voorbereid, zeker als je alleen vist. Wij gaan nooit zonder onthaakmat vissen; zeelt verdient respect en moet zo voorzichtig mogelijk worden behandeld. Goed nathouden, dan gaan ze ook mooi glimmen op de foto. En kijk niet gek op als je een vroeg ontwaakte karper weet te haken, ook die lusten de voor zeelt aangeboden aasjes als geen ander! In dat geval gewoon rustig blijven; die vissen zijn dan doorgaans ook net wakker en ook op dat lichte materiaal met wat beleid prima te vangen.

Het bericht Hartverwarmende voorjaarszeelt verscheen eerst op Beet Magazine.

Het juiste moment: april en mei zijn topmaanden

Zeelten worden actief wanneer het water na de winter opwarmt. Vooral de maand mei is ideaal, want de vissen eten zich dan klaar voor de paaitijd, die bij een watertemperatuur van ongeveer 20°C begint. Hoewel de vangsten tijdens de paai kunnen dalen, neemt de activiteit weer toe na deze periode en blijft deze tot de herfst. In het vroege voorjaar kun je zeelten overdag vangen, vooral ’s ochtends, terwijl ze later in het seizoen vaak ’s avonds en ’s nachts actief zijn.

Waar vang je zeelt?

Zeelten gedijen in stilstaande of langzaam stromende wateren, variërend van kleine sloten tot grote plassen. Ze geven de voorkeur aan ondiepe, plantenrijke gebieden met een zachte bodem. Om grote exemplaren te vangen, is het noodzakelijk om te vissen op wateren waar deze grotere vissen daadwerkelijk aanwezig zijn. Zoeken dus naar dit soort wateren met een mooi bestand aan grote zeelt. Wateren met een lage karperpopulatie zijn ideaal voor zeelt, aangezien ze hier minder concurrentie ondervinden.

Sporen in het water: herken de bellen

De aanwezigheid van zeelt kan verraden worden door grote bellenplakkaten die uit de bodem opstijgen. Ga vroeg op pad en gebruik een gepolariseerde zonnebril om deze bellen waar te nemen. Houd er echter rekening mee dat het zien van azen geen garantie biedt op vangst. Geduld is een vereiste.

Methodfeeder-techniek voor gerichte aanbeten

Een effectieve manier om zeelt te vangen is de methodfeeder. Richt je op actieve zones en gebruik een feeder van 45 gram met een korte onderlijn en een kleine boilie. Houd het aantal worpen beperkt om de vissen niet te verjagen. Vul de feeder met goed klevend voer en zorg ervoor dat je steeds op dezelfde plek werpt, een lijnclip is hierbij eenhandig hulpmiddel.

|> Lees ook: Voorjaarskriebels

Alternatieve en subtiele methodes

Naast de methodfeeder is het de moeite waard om andere technieken te proberen. Probeer de klassieke dobbermontage met de ‘lift method’ voor directe visactiviteit. Actief vissen kan ook effectief zijn, zeker in helder water. Statisch op zijn”karpers”is ook een veel gebruikte succesvolle manier om de zeelt aan de schubben te komen.

Welk aas gebruik je voor zeelt?

In het vroege voorjaar werkt klein aas het best, omdat de zeelt dan nog weinig eet. Casters, maden en mestpieren zijn dan goede keuzes. Wanneer het water later in het seizoen warmer wordt, kun je overstappen op grotere aassoorten.

Hennepzaad is ideaal om zeelt naar je stek te lokken, al trek je er ook andere witvissen mee aan. Wie liever gericht vist, kan beter beperkt voeren met los aas.

Naast klassiek aas zoals wormen, maden en maïs, zijn ook moderne aassoorten effectief. Mini-boilies van 8 tot 10 millimeter doen het goed op wateren waar veel karper wordt gevoerd.

Zeelt is bovendien dol op pinda’s. Je kunt een hele pinda aan een hair presenteren of pindameel door je voer mengen. Een kleine toevoeging van pindakaas werkt verrassend goed als geur- en smaaktrekker.

Als grondvoer een mix van kant en klaar voer gemengd met additieven zoals zoete mais, maden en pellets is een prima basis.

|> Check alle artikelen over Zeelt op Beet.nl

Het bericht Zeeltvissen in het voorjaar: Tips voor succes verscheen eerst op Beet Magazine.

Nagenoeg elke stad in Nederland heeft ze wel: stadswateren. Singels, slootjes, kanaaltjes, parkvijvers en ringvaarten – de verscheidenheid is groot, net als de visstand. Te veel mensen laten dit watertype links liggen, en dat is onterecht volgens Jonathan ter Voorden. Hij beleeft er namelijk veel plezier aan, onder meer het vissen op zeelt. In deze bijdrage vertelt hij hoe hij dat aanpakt…

Tekst en foto’s: Jonathan ten Voorden

De titel zegt het al, simpele zeelt… Is het vangen van een zeelt zo simpel? Ja en nee. Ik ben verliefd geworden op deze prachtige vis. Sinds drie jaar vis ik er gericht op, en met succes. Hoe ben ik aan het zeelten geslagen en hoe pak ik het aan? Dat zal ik je vertellen… Ik was een jaar of tien, denk ik, en op pad met een hengeltje, dobbertje, brood op de haak. Ik ving het ene voorntje na het andere. Ik vond het wel prima zo, althans voor een poosje. Op een bepaald moment ging ik me namelijk eens verdiepen in andere soorten en kwam een plaatje tegen van een zeelt. Ik zette deze soort meteen op mijn lijstje: een schitterende vis met die rode ogen.

Maar goed, hoe pak je dat aan hè? Hoe vang je er een? Ik deed er eigenlijk niks mee. Totdat we elkaar ontmoetten op die ene dag, op dat ene bungalowpark… Ik had een hengeltje mee, maar niet te veel spullen, want anders paste het nooit in de auto. Inmiddels was ik al getrouwd en had ik twee kinderen. Op een avond zei een campinggast die wel eens naast me zat, afkomstig uit Rotterdam: “moe je ff vijf maje aan de haak doen”. Ik zeg: “ja dag, met mijn telescoophengel zonder elastiek zeker?” Maar hij antwoordde: “ja das leuk joh, wie weet vangie un brasem”. Goed, ik prikte dus vijf maden op de haak. M’n dobber schoof onder, ik voelde een getrek en gesjor met een kracht van heb ik jou daar. “Als mijn lijn maar niet breekt, 16/00 zonder elastiek,” flitste door mijn hoofd. Ik was er al snel achter: dit is geen voorntje, geen baars, help, wat nu? Mijn tegenstander zwom hard naar rechts, en ik maar meelopen. Ik had echter alle geluk van de wereld: deze vis was nogal lui en hield snel op met vechten. Hij kwam boven en… het was een zeelt! Ik kon mijn geluk niet op. Een prachtige donkere zeelt, olijfgroen, rode ogen, spiegelglad. Ik was verkocht, verliefd. Ik was om. Ik moest er meer gaan vangen, dacht ik.

De eerste stappen

Ik hoorde eens de uitdrukking: je moet een beetje denken als die vis. Dat probeer ik tot op heden steeds te doen in mijn visserij.

Toen we weer thuis waren, kocht ik meteen mijn eerste feederhengel en wat standaard voerkorfjes. Daar viste ik een poosje mee, maar na verloop van tijd kreeg ik toch veel meer connectie met de methodfeeder. Sindsdien ben ik me steeds meer gaan verdiepen in deze montage bij mijn jacht op deze prachtige vis. Ik schafte me een tweede hengel aan en struinde het internet af, vastbesloten om alles te lezen en leren wat er maar online stond. Van onderlijnmontages tot knopen leggen, van boilies tot voertjes: ik las en keek gretig filmpjes op social media. En ik viste zo vaak ik kon. Ik ving echter de ene na de andere brasem, maar geen zeelt. Ik kreeg tips in de hengelsportzaak voor goede zeeltwateren, maar ook daar lukte het me maar niet. Simpele zeelt? Hmm – blijkbaar zijn ze toch zo simpel niet… Ik kreeg steeds meer het idee dat ik het verkeerd aanpakte.

Na een lastige tijd in het oosten des lands verhuisden we met het gezin richting West-Nederland. Ik kon in het oosten maar niet aarden en de zeelt beet er ook niet. Grapje natuurlijk, dat was niet de reden om te verhuizen. In het westen ging ik opnieuw op zoek naar stekken met zeeltmogelijkheden. Zeelt houdt van waterplanten, zoals lelies, waterpest en allerlei andere soorten groen. Daar voelen ze zich thuis, kunnen ze schuilen en vinden ze eten in de vorm van slakjes, wormpjes enzovoort. Ook rietkragen doen het over het algemeen wel goed. Het is daar immers beschut en op koude dagen warm. Ik probeerde er een kanaal en ving daar al gauw aardig wat zeelten. Ik besloot meer plantenrijke stadswateren aan te doen en te proberen, en dat werkte boven verwachting goed.

Stadsgrachten

Mijn favoriete watertype op het moment van schrijven is de stadsgracht. Het zijn vaak oude wateren, soms uit 1600 of ouder, en ze bevatten meestal een groot bestand aan zeelt en karper. Ze liggen vaak uit de wind, en het is er niet zelden ook nog mooi om te zien, wat wil je nog meer? Stadswateren, van welk type dan ook, zijn dus soms echt ideaal. Zeker in nieuwbouwwijken met aangrenzend groot water kunnen verrassend grote zeelten voorkomen. Zelfs in de kleine slootjes tussen de huizen kun je ze vangen. Probeer het maar eens met een pennetje met een stukje brood of wat maden. Dat proberen kost me vaak een sessie waarbij ik niks vang, ook nu nog. Dat is de prijs die je moet betalen om in te schatten waar ongeveer de vis zich bevindt; het is soms even zoeken. Ik heb daar wel een theorie over ontwikkeld: de zeelten liggen vaak in diepere zones, in gebieden met lelies of onder rietkragen.

Dat levert tot op heden vaak succes op en vaak ook aantallen. Zeelt is immers nooit alleen. Meestal kijk ik eerst via streetview op Google Maps en bestudeer ik zo via mijn computer een watertje in een dorp of stad. Lijkt het me wat, dan ga ik er eens met de fiets of auto kijken of ik wat actie zie. Het voordeel van stadswater is immers dat je je auto er vaak direct naast of vlakbij kan zetten. Andere keren ga ik gewoon naar het water toe en vis ik meteen al: ik probeer het gewoon, met als motto “wie niet waagt, wie niet wint”. Als je dan succes behaalt op een zelf gevonden watertje waar je eigenlijk nog niets van afweet, geeft dat een gevoel dat ik niet kan omschrijven. Het is wel eens gebeurd dat ik de hele dag had uitgetrokken om nieuwe wateren te proberen, maar de hele dag aan het ploeteren was van water 1 naar water 2 naar water 3. Waar ik ook ging, het leverde allemaal niets op. Nog één water dan, om het af te sluiten. Het lag midden in een woonwijk, lijnvormig, en de harde wind stond precies in de lengte. Ik kwam eraan en er was bijna niet te vissen door de heel steile oevers. Toch probeerde ik het en ik ving acht zeelten in drie uur! Je leest het: de aanhouder wint.

Een andere reden waarom ik graag op stadswater vis is omdat je er vaak mensen tegenkomt. Geen hordes, want dan is het niet meer leuk, maar af en toe een praatje met een voorbijganger met een hond of iemand die komt kijken, daar kan ik wel van genieten. En zeker ook van de nieuwsgierige vraag van een kind dat vraagt: “Meneer, hoe vist u?” Ik hou van aanspraak en geniet van netwerken. Sommige mensen willen absolute rust, en dat kan ook fijn zijn, maar dan ga ik wel op bed liggen slapen.

Method feeder

Om succes te hebben moet je een met voer of pellets voorziene methodfeeder telkens weer op dezelfde plek gooien om de vis te lokken. Een zeelt kan echter erg lui zijn. Het komt bij mij regelmatig voor dat ik twee uur zit te vissen en niks vang, en vervolgens tien meter opschuif waar ik er dan plots vier in een uur pak. Zeelt kan zich erg “ingraven”. Dat wil zeggen: zichzelf op een laag pitje zetten. Niet bijten, niet bewegen maar gewoon lui op de bodem liggen. Het is een luie, eigenwijze vis die je moet porren. Even je handje onder water steken en aantikken gaat natuurlijk niet, dus dan moet je zelf niet lui zijn. Schuif eens op als je niks vangt in dat ene kleine gebiedje waar je al drie uur zit te vissen. Of kies eens een andere stek op hetzelfde water, en daag ze zo uit om toch te bijten.

Ik vis momenteel met hengels van 2,70 m lang met een goede blank en een simpele molen uit de 2000- of 3000-serie. Met deze hengels kan ik een meter of 40-50 ver gooien, wat voor de meeste wateren perfect is. Aan een goede zeelt beleef je geweldige sport ermee. Het hoeft allemaal niet groots en duur te zijn. Vissen is voor mij een hobby, een ontspanningsmoment om te ontsnappen aan een druk leven met een drukke baan en een gezin met drie kinderen. Maak het jezelf niet te moeilijk. Een paar steuntjes om je hengel op te leggen en klaar.

Waar ik wel in investeer, is voer. Ik kies altijd voor een duur merk, simpelweg omdat ik daar gewoon de beste ervaringen mee heb. Rood voer op basis van vismeel is een uitstekende keuze voor zeelt, zeker met een toevoeging van hennep. Het is mij regelmatig overkomen dat ik er hennep bij deed en ik de zeelten ineens wel begon te vangen. Ik gebruik eigenlijk altijd een nylon lijn, het liefst minimaal 25/00 dik. Ik vis met onderlijntjes van 10 cm, meestal met haakmaat 12 en dan weerhaakloos, met daaraan een hair. Soms gebruik ik een hair met een stoppertje, soms een hair met een bajonetje – het maakt eigenlijk niet uit.

Ik kies altijd methodkorfjes met elastiek, omdat je dan in mijn ogen meer kans hebt om ook zware vissen en eventueel karpers te drillen. Controleer je elastiek altijd goed op scheurtjes, want het gaat wel eens stuk namelijk. Als aas vis ik altijd met wafters van 8 of 10 mm, het liefst in de kleur rood, oranje of geel. Eén van die drie werkt altijd op zeelt. Er zijn genoeg smaken en kleuren in het goedkopere segment, en dat werkt allemaal prima. Met wormen, maden, mais, kaas, kapucijners enzovoort vissen kan ook. Zeelt is niet zo kieskeurig en eet eigenlijk alles. Ik vis alleen met wafters, want naar mijn gevoel heeft het helemaal geen zin om veel verschillende aasjes mee te nemen. Kortom: zeeltvissen kan zo simpel zijn. Ik zeg altijd maar, denk je echt dat die vis gaat kijken hoe lang of hoe duur jouw hengel is? Nee, het gaat erom dat je ze te slim af bent, dat ze jouw aas willen en jouw voer.

Tactiek

Als ik begin met vissen gooi ik altijd niet meer dan vier korfjes op één plek. Het heeft geen enkele zin om een bombardement aan voer te dumpen. Voorvoeren kan, ik doe het nooit omdat ik er simpelweg de tijd niet voor heb. Op lijnvormig water is voorvoeren wel aan te bevelen omdat zulke wateren vaak erg lang zijn, en met wat voeren kan je de vissen soms toch concentreren. Meestal gooi ik om het half uur opnieuw in als ik geen aanbeet krijg. In het begin laat ik de korf soms nog wel langer liggen. Als er wel aanbeten komen, dan probeer ik om de 20 minuten opnieuw in te gooien. Valt het na een uur stil? Probeer dan eens een andere boilie, want dat kan werken. Per water zijn de condities verschillend. Op sommige wateren bijten ze de hele dag door. Op andere wateren weer alleen in de ochtend en avond. Mijn ervaring is dat ze op zanderige bodems vaak groter worden en gedurende de dag meer eetmomenten hebben.

De zeelt kan aardig groot worden. Wil je grote zeelt vangen? Ga eens op water vissen waar veel op karper wordt gevist en dat groot is. Ze worden in ideale omstandigheden soms wel 5 kilo zwaar en 65 cm lang. Zeelt is het hele jaar te vangen, ook in de winter. Dan is het wel zoeken naar een speld in een hooiberg, maar het kan, want waar een wil is, is een weg. Ik ben een doorzetter en ook in de winter komt het wel eens voor dat ik er vijf vang in een sessie van drie uur. Voer niet te veel, gooi niet te vaak en vis niet met te groot aas. Aangezien ik het snel koud krijg, blijft het bij spaarzame momenten. Als je dan die ene vis vangt, is het genieten. En dat is het voornaamste: als je maar geniet. Ik probeer er regelmatig tijd voor te maken. Een jaar terug kreeg ik een burn-out en al sinds mijn geboorte worstel ik met hechting en geadopteerd zijn. Vissen is voor mij therapie. Niks hoeft, alles mag.

Blank ik dan nooit? Ja, natuurlijk wel. Zeelt is erg wispelturig en het komt regelmatig voor dat ik er vandaag 15 vang en de volgende dag op dezelfde plek 0. Ze kunnen zichzelf gewoon uitschakelen, soms zijn ze ontzettend eigenwijs. Voor mij maakt het dat extra leuk… Ik sta altijd open om mensen te helpen en mee te denken. Het heeft mij goede contacten opgeleverd aan de waterkant. Ik ben blij met mijn hobby als er weer een moeilijk moment in mijn leven plaatsvindt. Ik kan erop terugvallen. Het is geen verslaving voor mij, maar een afleiding. Simpel vissen op zeelt, het is genieten. Probeer het ook eens!

Het bericht Stadswateren verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Engelse reuzenzeelten 2 verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht ENGELSE ZEELTEN verscheen eerst op Beet Magazine.

De laatste jaren is het echt weer iets waar Kevin Diederen naar uitkijkt. Vanaf het moment dat de winter echt goed is begonnen, verlangt hij, ondanks dat de kou ook zijn charmes heeft, echt naar het voorjaar. Vooral de periode eind april en de maand mei is bij hem geliefd en past perfect bij de visserij waar hij de laatste jaren ongelooflijk van heeft genoten: het gericht vissen op grote zeelten. In deze bijdrage vertelt hij over zijn visserij op een van de meest fascinerende vissoorten die de lage landen rijk is…

Tekst & foto’s: Kevin Diederen

Hoewel ik het absolute merendeel van mijn vistijd nog altijd in het karpervissen steek, heb ik al lange tijd een zwak voor zeelten. Met name de wat grotere exemplaren vind ik indrukwekkende vissen. Als je het geluk hebt om een echt stevig gebouwde zeelt voor je neus te zien liggen, kan je er haast niet anders dan dol op zijn. Na vroeger vooral zeelten van huis-, tuin- en keukenformaat te hebben gevangen met een dobbertje, vind ik het tegenwoordig het leukst om statisch vissend de uitdaging op te zoeken. En die uitdaging vind ik in het gericht bevissen van de echt grote exemplaren. Zeelten die in de Engelse literatuur vaker beschreven worden als de magische grens van 10 lb voorbijgaand. De laatste paar jaar is het me diverse keren gelukt om deze grens van 4,5 kg aan te tikken of zelfs te overschrijden.

Zeldzamer dan je denkt

Zeelten van een dergelijk kaliber zijn helaas een stuk zeldzamer dan velen denken. Tenzij je karpervissers moet geloven. Vaak hoor je ze praten over brasems en zeelten van extreme formaten die ze als bijvangsten krijgen. Hoewel het natuurlijk wel eens zo zal zijn dat er een vis van uitzonderlijk formaat tussen zit, is mijn ervaring dat ze er vaak naast zitten met hun schattingen. Dat maakt het natuurlijk lastig, want juist die tips van bijvoorbeeld karpervissers zijn nog altijd je beste kans voor het vinden van een geschikt water voor de specimen zeeltvisserij. De harde realiteit is dat ik veel tips na goed onderzoek in de prullenbak heb gegooid. Door echter echt daadwerkelijk op onderzoek uit te gaan en locaties te verkennen, heb ik op een aantal verschillende wateren grote zeelten gevangen.

Tot op heden waren dit altijd afgesloten, heldere wateren, die kenmerkend hadden dat er maar weinig vis zat. Doordat het natuurlijke maar ook door vissers in het water gegooide voedsel door minder monden gedeeld moet worden, blijft er veel meer over voor die paar vissen die er wel zwemmen. Mijn ervaring is dat je een sloot waar je flink wat actie kan krijgen van kleinere vissen dus al snel kan skippen als het doel is om een bovengemiddeld grote vis te vangen. Op de wateren waar ik de laatste jaren het gros van mijn uren heb gespendeerd, was het opvallend dat het merendeel van de vissen rond de 55 cm was. Zelden kwamen er vissen kleiner dan dit formaat op de kant en uitschieters naar boven behoorden tot de mogelijkheid. Een lengte van 60 cm is op de juiste wateren zeker goed mogelijk en als het dan ook nog om stevig in het vlees zittende vissen gaat, heb je echt een mega indrukwekkende zeelt te pakken.

Pieken

Omdat ik zelf een voorkeur heb voor wat zwaarder gebouwde vissen en deze visserij liever een korte tijd van het jaar zeer fanatiek beoefen om zo de rest van de tijd mijn focus naar onder andere karper te verleggen, probeer ik te pieken op het juiste moment. Op vrijwel alle plekken waar ik het heb kunnen zien, paaien eerst de brasems, vervolgens karpers en daarna pas de zeelten. En juist in de aanloop naar die paai beginnen de vrouwtjeszeelten, die een stuk groter worden dan de mannetjes, kuitaanzet te krijgen. Tijdens dit proces kunnen de vissen aanzienlijk zwaarder worden.

Afhankelijk van de bouw van de vis, leeftijd en genetische aanleg moet je niet gek opkijken van 10, 15 of in extreme gevallen zelfs ruim 20% toename. Nu is het voor mij overigens niet zo dat de uitslag van een unster doorslaggevend is voor het plezier of de voldoening die ik aan een vis beleef. Maar als ik mag kiezen, heb ik toch liever een grote, zware en tegelijk puntgave vis dan eentje die net is afgepaaid met het bijhorende ingevallen en vaak wat beschadigde lijf. Voor mij betekent dit in de praktijk dat ik het zeeltvissen pas rond eind april oppak om zo tijdens de maand mei te pieken. Hoewel het soms tot in juni kan duren voordat ze afgepaaid zijn, heb ik ook al meegemaakt dat het midden mei voorbij was. Ik heb dus in de winter alvast met potlood wat data omcirkeld om ook dit voorjaar weer slim wat sessies te plannen.

Lekker overdag

Het mooie van deze visserij is dat het goed mogelijk is om lekker overdag vis te vangen. Hoewel je vaak mensen hoort zeggen dat de zeelt zeer vroeg in de ochtend actief is, heb ik gemerkt dat juist op de kraakheldere en vaak wierrijke wateren de tweede helft van de ochtend en zelfs soms de middag beter is.

Het is niet zelden dat ik in de ochtendschemer start met vissen en een stek uren later pas begint te lopen. Toch kies ik er te allen tijde voor om wel al zo vroeg mogelijk de visdag te beginnen. Er gaat namelijk niets boven de dag in alle rust starten en genieten hoe de natuur ontwaakt. Doordat de zoektocht naar buitengewoon goede wateren mij steeds verder van huis brengt, kies ik er wel voor om bij voorkeur voor langere sessies naar de waterkant te gaan.

Zo viste ik in 2024 in totaal 11 visdagen verspreid over 3 sessies op zeelt. Op diverse dichter bij huis gelegen wateren merkte ik namelijk dat vooraf voeren echt grote verschillen maakte. Maar als de viswateren verder van huis liggen, kan het lastig zijn om dit in de praktijk uit te voeren. Door meerdere dagen achter elkaar op een stek door te brengen, kan je dit enigszins nabootsen en ik heb gemerkt dat de tweede of zelfs derde dag bij mij vaak een stuk succesvoller is dan de eerste. Als ik overdag voldoende actie krijg, kies ik er wel voor om ’s avonds de hengels binnen te draaien, tegen de tent te zetten en lekker mijn nachtrust te pakken zonder effectief door te vissen. En die nachtrust kan je na een lekker actieve dag wel goed gebruiken.

De statische uitrusting

Tussen de regels door lezend heb je waarschijnlijk wel al het beeld gekregen dat de manier waarop ik deze visserij beoefen veel raakvlakken heeft met het karpervissen. Door de goede dingen van het statische karpervissen te combineren met wat zaken uit de feedervisserij, krijg je een mooie samensmelting die zowel voor mij als voor flink wat buitenlandse vissers voor grote successen heeft gezorgd.

Mijn voorkeur gaat ernaar uit om met twee of soms zelfs drie hengels op beetmelders te vissen. Dit geeft mij de vrijheid om tussendoor bij te voeren, koffie te zetten, van de natuur te genieten en tal van andere zaken te doen zonder dat ik een teken van leven mis. Hoewel het soms hard kan lopen, kan het namelijk ook soms urenlang doodstil blijven. Als je dan meerdere dagen op rij vist en lange dagen maakt, is het haast onmogelijk om een feedertopje in de gaten te houden.

De hengels die ik gebruik zijn voor mij een compromis. Je wilt namelijk voldoende demping hebben om te kunnen genieten van de dril en losschieters te voorkomen. Maar tegelijk heb je ook de power nodig om ver genoeg en accuraat te werpen en indien nodig sterke vissen uit allerlei narigheid zoals planten te houden. Een 3,60 m lange “specimen” hengel met een testcurve van 1,75 lb is daarbij ideaal. Gecombineerd met een maat 4000 tot 6000 vrijloopmolen en een 10 lb nylon of fluorcarbon hoofdlijn kan ik er altijd mee uit de voeten.

Maden en casters

Als je aan aas voor zeelt denkt, denk je al snel aan methodfeeders en pellets. En deels is dat ook wat ik in mijn visserij gebruik. Ik heb echter wel gemerkt dat met name op wateren met veel natuurlijk voedsel pellets absoluut in het nadeel zijn ten opzichte van levend aas. Binnen de Engelse specimen zeelt scene zijn maden al jaren een van de favoriete aassoorten. Zelf heb ik er ook, vissend met speciale inline maggotfeeders, ongelooflijk goed op gevangen. Door deze feeders met regelmaat te vullen en bijvoorbeeld elk half uur op je stek in te werpen, bouw je al snel een constant spoor van kleine, kruipende voedseldeeltjes op. Tijdens de laatste 3 jaar ben ik echter een nog grotere fan geworden van casters. Maden in een verpopte staat dus.

Met casters heb ik het idee dat de zeelten er mogelijk nog een stuk doller op zijn. De kans is ook groot dat de meer crunchy textuur een grote bonus is en bijvoorbeeld het geluid van hierop kauwende vissen aanlokkelijk klinkt. Feit is overigens dat ze in ieder geval een stuk makkelijker zijn in gebruik. Zelf haal ik mijn casters altijd bij een op het wedstrijdvissen gerichte hengelsportzaak die ze speciaal voor mij vers maakt. Vanwege de grote hoeveelheden die ik gebruik, bestel ik ze vooraf en laat ik ze in halve liter zakjes verpakken.

Deze zakjes kan ik heel makkelijk in de koelkast en ook tijdens het vissen in een grote koeltas of box bewaren. Met behulp van koelelementen blijven ze aan de waterkant makkelijk een midweek goed. Door de casters in de kleinere zakjes te laten verpakken, kan ik steeds pakken wat nodig is. Ik meng ze in riante hoeveelheden met nog een beetje gekiemde hennep en wat 2 mm pellets om zo een voertapijt aan te leggen. Vanwege de combinatie van vaak grotere afstanden en de erg kleine voedseldeeltjes doe ik dit met een speciale spodhengel en Spomb. Zo kan ik precies op dezelfde vierkante meters als waar mijn hengels komen te liggen het aas aanbieden. De casters die ik van een geopende zak over heb, stop ik overigens in een bakje waarna ik ze onder water zet. Zo blijven ze een stuk langer goed en voorkom je dat ze gaan drijven.

Om een stek goed op te starten, begin ik dus altijd met het aanleggen van een voertapijtje. Dat bestaat uit een mix van de casters met een kleine hoeveelheid hennep en wat van de 2 mm pellets die ik ook in een methodfeeder kan gebruiken. Afhankelijk van de hoeveelheid te verwachten vis en ook door gewoon uit te proberen, begin ik vaak met een zestal goed gevulde Spombs. Als ik eenmaal wat vissen heb gevangen, zal ik wederom opnieuw wat bijvoeren. In de tussentijd vis ik met standaard methodfeeders bovenop dit voerbed. De met pellets gevulde feeders zijn als het ware de kersen op de taart. Door te kiezen voor feeders van 45 gram in combinatie met korte onderlijntjes en vlijmscherpe haken zorg je gelijk voor een goed zelfhakend systeem, en dat is dodelijk effectief.

Effectief

In tegenstelling tot wat je bij veel methodfeedervissers ziet, gebruik ik korte 7 cm onderlijntjes gemaakt uit soepel gevlochten materiaal. Door de onderlijn zo kort te houden, zal je zeelten, die een stuk trager azen dan karpers, veel effectiever prikken. Ook blijft het haakaas veel mooier op of in ieder geval tussen de pellets liggen ten opzichte van een wat stijvere nylon of fluorcarbon onderlijn. Vissend met dit systeem heb ik vrijwel geen losschieters gehad.

Om een mooi subtiel geheel te creëren, kies ik voor twee rubberen nepcasters als haakaas. Daar waar ik bij de madenvisserij vrijwel uitsluitend kunstmaden gebruik, heb ik vissend met twee Drennan nepcasters over een bedje van het echte spul ook enorme vangsten meegemaakt. Het werkt dus goed en is ook nog eens lekker praktisch. Twee van die kunststofjes gevist op een haartje met een klein klauwhaakje heeft al honderden zeelten in de fout laten gaan.

Vissen maar!

Als je de spullen en het aas op orde hebt, is het eigenlijk een kwestie van simpelweg proberen. Want plannen maken en dingen voorbereiden is leuk, maar vis vangen is toch echt het uiteindelijke doel. Dat doe je natuurlijk aan de waterkant. Door met de Spomb voorzichtig een stek op te bouwen en regelmatig je methodfeeders daarop opnieuw uit te werpen, zet je al de eerste stappen in de goede richting. De ene keer merk je dat elk half uur opnieuw werpen het beste werkt en op andere momenten of wateren is het lonend om een hengel zelfs meerdere uren te laten liggen. Dat is het mooie natuurlijk van vissen. We raken nooit klaar met dingen uitproberen, leren en genieten.

CASTER RIG STAP VOOR STAP

1 van 12

Het bericht Gericht op grote zeelt verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Schuivend op zeelt verscheen eerst op Beet Magazine.

Het bericht Zeelt in het vizier! verscheen eerst op Beet Magazine.

Geïnspireerd door de ‘specimen hunters’, zoals je die met name in Engeland ziet, was er altijd al een zwak voor de visserijen op andere soorten. Na de nodige jaren terug al gericht op zeelt te hebben gevist, was het in 2020 dat ik de knoop doorhakte. En dat kwam eigenlijk doordat ik voor het eerst weer eens een poosje fanatiek iets anders deed en daar enorm veel plezier in had. Als aangename afwisseling op het karpervissen had ik namelijk flink wat lol met de barbelen van een Nederlandse rivier. En als dat al zo mooi was, dan moest ik maar eens werk gaan maken van een gerucht over mooie zeelten.

SPOKEN NAJAGEN

In het verleden heb ik al eens geprobeerd om grote zeelten te vangen. Een van de wateren die ik toen aandeed zorgde voor de vangst van mijn eerste exemplaar van 60 cm. Het meetlint ging er 5 mm voorbij en mijn gebalde vuisten in de lucht. Het bestand bleek echter kleiner dan verwacht en ook tips van andere wateren zorgden niet voor het gehoopte resultaat. Karpervissers schatten bijvangsten als zeelten (en ook specimen brasems) in de praktijk toch een stuk groter dan ze daadwerkelijk zijn… En dat resulteert vaker in spoken najagen dan op goud stuiten.

Toch had ik al in 2020 twee wateren op de korrel. De één groot, eigenlijk iets te ver van huis, met weinig vis maar wel zekerheid van de aanwezigheid van echt grote zeelten. De ander binnen acceptabele reisafstand, kleiner maar nogal onzeker. Ik maakte daarom het plan om in het voorjaar van 2020 na een periode intensief karperen het kleinere water eerst te bekijken. Al vissend kon ik zelf ontdekken wat de potentie was en als ik vroeg genoeg zou beginnen had ik eventueel speelruimte om iets later in het voorjaar alsnog de focus te verleggen naar het andere water. Waar ik op hoopte waren vissen die wellicht over mijn lengte pr zouden gaan en de in Engeland haast heilige ‘double figure’ grens van 10 lb zouden overschrijden. Eerlijkheid gebied mij echter te zeggen dat een goede 4 kg zware vis in plaats van de 4,5 kg target ook al een droom zou zijn. Want dergelijke zeelten liggen absoluut niet voor het oprapen en vaak zal je moeten proberen om vrouwtjes te vangen die enige kuitaanzet hebben en daardoor een stukje zwaarder zijn.

OP ONDERZOEK

Voorzien van een thermoskan vol koffie, een peilhengel en vooruit… ook nog eens de radiografische voerboot met een dieptemeter sta ik al vroeg in het voorjaar aan de plas. Het water is flink aan het dampen terwijl de zon zijn best doet om na een nog veel te koude nacht de boel te verwarmen. Toch zie ik al visactiviteit. Een paar keer rolt er overduidelijk zeelt verspreid over het midden van het water. En een poos later weet ik ook nog een pak meer over het bodemverloop.

Aan de linkerkant van het water vind ik een ondieper deel met ook nog eens een schoon plekje tussen de planten. En zo’n schoon plekje in een zee van wier kan wel eens een killer zijn. Een kleine hoeveelheid maden, hennep, wat pellets een ander klein snoepgoed wordt er dan ook achter gelaten om vervolgens twee dagen later terug te keren.

En die eerste visdag is het vervolgens ook echt genieten. De madenfeeders liggen in het eerste licht al op scherp, terwijl de natuur prachtig ontwaakt. En diep weg gekropen in de dikke pufferjas heb ik het naar mijn zin. Maar actie blijft helaas uit. Wel zie ik boven dieper water weer enkele zeelten rollen en na een visloze dag besluit ik met de peilhengel, gevlochten lijn en een dobber daar het talud in kaart te brengen. En precies aan de voet van het talud vind ik waar ik naar zocht: schoon grind aan de rand van een muur van wier. Exact daar gaat dus het restant van het aas heen, als voorbereiding voor een bezoekje twee dagen later.

FIRST BLOOD

Omdat ik toch nog een beetje huiverig ben voor de presentatie slinger ik twee helikoptermontages met pop-up geviste maden door de mist. Deze zullen helpen om de onderlijnen, ook bij eventueel aanwezig wier, niet verstrikt in te hebben liggen. En na regelmatig opnieuw ingeworpen te hebben weet ik hier later die dag de eerste zeelt te vangen, maar verspeel er ook eentje in het wier.

Het is een heerlijk gevoel om er in ieder geval al eentje binnen te hebben. En met exact 3 kg bij 56 cm is het zeker geen kleine vis. Maar een enkele zwaluw maakt nog geen zomer. Zou dit voor het water een normaal formaat zijn? Of misschien zelfs al een uitschieter? Ik neem mij voor nog snel enkele visdagen in te plannen in de hoop het te gaan ontdekken.

Een volgend bezoek geeft mij de bevestiging dat er groter zwemt. Want naast enkele vissen van iets kleiner formaat, volgt er een mooi exemplaar van 58 cm.

Maar helaas krijg ik ook weer te maken met vastzwemmers in het wier. De vissen duiken namelijk vrijwel allen direct in de dikke begroeiing die langs het talud staat om vervolgens los te schieten. Ik krijg het idee dat de los bungelende feeder van het helikopter systeem tijdens de dril (te) veel planten oppikt en als eerste stap voor de oplossing voor dit probleem vervang ik hem voor exact dezelfde maggot feeder, maar dan inline gemonteerd.

Met de actie die ik inmiddels op het voer krijg zal de stek wel schoon moeten zijn en mij voldoende zekerheid moeten geven om de feeder op deze manier in combinatie met een korte onderlijn te presenteren. Hopelijk zal de inline feeder zorgen voor een wat meer gestroomlijnd geheel tijdens de dril en zo minder planten oppikken. De onderlijn maak ik van soepel, gevlochten materiaal – slechts 8 cm lang – met een Guru MWGB haak in de maat 10. Met een tweetal plastic maden op de hair ziet het er mooi scherp uit. Tijd om het uit te proberen!

YES!

Het is duidelijk te merken dat ik met het achterlaten van voer de aandacht van de vissen trek. Tijdens de volgende sessie krijg ik al snel de eerste aanbeten. Het is een mooi ritueel. In het donker aankomen, alles opzetten en vervolgens zo snel als ik een richtpunt kan waarnemen een paar spombs met klein aas op de plek werpen. Hierna de vishengels clippen op de juiste afstand en de gevulde maggotfeeders strak op de plek leggen.

De eerste vis volgt vrijwel direct en later op de ochtend komt er weer een beetmoment. Tijdens die aasperiode krijg ik het aan de stok met een duidelijk sterkere en op de kant ook zeker grotere vis. Een massief ogende vis van net voorbij de 60 cm en 3,8 kg zwaar geeft enorm veel voldoening. Plus ik heb een mooie bonus. Die visdag krijg ik namelijk meer beet dan daarvoor en verspeel ik geen enkele vis meer in het wier. De aanpassingen werken!

Na het succes zet ik meerdere keren de wekker extra vroeg om nog voor een werkdag de hele rit naar het water af te leggen. Het hele stuk rijden om vervolgens maden en ander klein aas zoals hennep, pellets en grof gemalen Frolic te voeren hakt er in. Maar de zestiger zorgt voor de benodigde extra motivatie. En dat betaalt zich tijdens het volgende bezoek uit. Het gaat met in totaal negen vissen goed los en een bepaald moment zal mij zeker nog lang bijblijven:

De tweede vis die ochtend is een mannetje van 55 cm welke nog eventjes in het net mag bijkomen. Dat is iets wat ik graag doe om mijzelf ondertussen de kans te geven de hengel opnieuw in te werpen, eventueel bij te voeren en daarna pas naar de fotocamera te grijpen. Op die manier kan de vis namelijk even op adem komen en maak ik zelf ook zo optimaal mogelijk gebruik van de aasperiode. Maar voordat ik ook maar een camera in mijn handen heb vertrekt dezelfde hengel weer.

En zo komen er twee vissen in het net, waarbij het mannetje duidelijk de kleinere van het stel is. Door de tweede vis in het net te onthaken, in plaats van op de kant te tillen, kan ik de hengel weer snel in orde maken. En ook daarna sta ik, voordat ik het door heb, weer met een kromme stok! Aanbeet nummer drie in enkele minuten zorgt er voor dat ik een nog forser exemplaar in het net weet te krijgen. ‘Die moet wel richting de zestig gaan’ denk ik nog, terwijl ik snel maar weer bijvoer. De aanwezige vissen aan het azen houden, de fotospullen pakken en dan maar eens goed wegen en meten… Nou ja, dat is het plan. Want nog voordat ik er aan toekom is er weer actie.

Deze vierde derde vis die ik binnen enkele minuten haak voelt haast als een karper. Met een flinke dosis power pakt de vis zelfs al op afstand lijn en wanneer ik hem onder de hengeltop zie vechten krijg ik weke knieën! Gelukkig los ik ook deze vis niet en glijdt hij in het inmiddels gezellig drukke, maar diepe landingsnet. De eerste vis, het mannetje van midden 50, geef ik vervolgens maar zijn vrijheid om de andere vissen meer ruimte te geven. De hengels blijven ook maar even op de kant, terwijl ik de unster en het lint erbij haal. Drie zeelten met een totale lengte van meer dan 180 cm (!) zorgen voor een heerlijke roes. De grootste meet 63 cm en weegt 4,15 kg, een heus nieuw PR!

OP NAAR EEN DOUBLE!

Na nog een paar aprilsessies te hebben gevist en zelfs een derde zestiger te hebben gevangen, krijg ik de kans om foto’s te vergelijken met de vangsten van een goede kennis die inmiddels zelf ook op het water is begonnen te vissen. Opvallend is dat daarbij op een enkele vis na de vissen met elkaar overeen komen. Dat geeft mij gelijk de indruk dat het bestand niet heel groot kan zijn. Maar die ene duidelijk herkenbare vis van hem is ook weer een grote. Plus een van de verspeelde vissen in het begin gaf mij ook het idee fors van formaat te zijn.

De maand mei loopt haast tegen zijn eind als ik weer aan de oevers van het prachtige water sta. Die dag moet ik voor werk in de buurt zijn en ik kan het niet laten al eerder te vertrekken, om zo vroeg in de ochtend wat rond te kijken. Deze keer staat de wind op de overkant van waar ik in april viste en verspreid langs die oever zie ik ook gelijk enkele zeelten rollen. Nadat het werk gedaan is ben ik terug met een peilhengel en emmertje voer. Al snel merk ik dat de planten in de tussentijd flink gegroeid zijn en het kost dan ook flink wat tijd plus moeite om een schone plek te vinden. De eerste van een paar voerbeurten volgt.

Tijdens die meiochtend rollen en springen de vissen precies op mijn stek. Het oogt alsof de hele zeeltpopulatie op de stek ligt te wachten. Gedurende de eerste paar uur van de sessie heb ik dan ook echt moeite om de hengels op de steunen te houden. Achter elkaar volgen wat opvallend kleinere exemplaren elkaar op. Vissen tot midden 50 cm, maar duidelijk wel al wat voller door de aanzet van kuit. Maar waar hangen de grotere uit? Na een ongelooflijk aantal van veertien kleinere vissen komt het antwoord in de vorm van de 63’er die ik in april al ving. Maar de vis oogt een stuk dikker, voller en nog indrukwekkender. Maar liefst 4,6 kg geeft de unster aan. Een in Engelse ponden onvervalste ‘double figure’ zeelt!

Na de vis op foto vastgelegd te hebben volgen er nog een paar aanbeten. En alsof het nog niet genoeg is vang ik een van de andere april-giganten terug op een lengte van 62 cm bij 4,4 kg en maak ik de visdag af met de nog ontbrekende grote vis die ik bij de kennis op een foto zag. Vissen en vangsten waar ik eerst alleen maar van kon dromen zijn werkelijkheid geworden!

|> LEES ALLE ZEELT ARTIKELEN

Het bericht Zeeltpassie verscheen eerst op Beet Magazine.