“Het loont pas de moeite om op barbeel te vissen als je de koekoek hebt horen roepen.” Dit waren jaren geleden de wijze woorden van Huub Dedroog, Maaslander en fervent barbeelvisser. In onze contreien spreken we dan over begin mei. Het visseizoen is aan de Belgische kant van de Maas nog niet open, maar aan de Nederlandse kant kan het volop. Nimfvissen op barbeel is bijzonder populair op de Grensmaas en dit niet alleen in mei.

Tekst en foto’s Patrick Daniels

De Grensmaas is een regenrivier. Het waterpeil wordt voornamelijk bepaald door de neerslag, maar iedere dag kunnen er (soms flinke) schommelingen optreden als gevolg van stuwen en lozingen van koelwater van de elektriciteitscentrales. Hoe dan ook, het waterpeil is cruciaal bij het vissen op barbeel. Sowieso wordt er in de meeste gevallen wadend gevist. De structuur van de rivier is zodanig dat er aan de binnenkant van de bochten zacht aflopende kiezelbanken liggen, aan de buitenkant van de bocht bevindt zich de diepere stroomgeul. Het is op de rand van die stroomgeul dat de barbelen zich bij voorkeur ophouden. Op de rechte stukken houden de vissen zich vaak op in die zones waar het diepere water van de pool overgaat in de ondiepere kiezelstroken vlak voor de staart van de pool. Dit is geen wet van Meden en Perzen, maar het is een goede richtlijn. Het is dus zaak om met je nimf hier in de buurt te komen, iets wat bij een te hoge waterstand moeilijk tot onmogelijk is.

Tast & reuk

Zelfs in de zomer bij een gemiddelde tot lage waterstand krijgen we, als we het hebben over de geliefde standplaatsen van de barbelen, te maken met een sterke stroming. Met andere woorden, het codewoord voor succes is: verzwaring. Je nimf voor de bek van de barbelen krijgen lukt maar op drie manieren: ofwel verzwaren we de nimf met een kraaltje en/of looddraad, ofwel verzwaren we de nimf niet, maar brengen we op ongeveer een halve meter van de nimf op de leader extra verzwaring aan in de vorm van één of meerdere loodhagels. Een derde mogelijkheid, maar die pas ik persoonlijk alleen maar toe bij diep water én een sterke stroming, is een combinatie van de twee vorige manieren van verzwaren. Wanneer de omstandigheden het toelaten, geef ik de voorkeur aan een licht verzwaarde nimf, in combinatie met loodhagel(s) op de leader.

Strikt genomen is het type nimf van ondergeschikt belang. In de eerste plaats komt het er op aan om de vissen te vinden en om je nimf voor de bek van de vissen te krijgen. Barbelen azen in de eerste plaats op de tast en de reuk. We hebben er dus alle belang bij dat onze nimf gezien wordt; een beetje glas of glitter kan dus geen kwaad. Onze barbeelnimf is min of meer een standaard goudkopnimf waarbij we zowel de kleur van de fazantenstaartfibers als de kleur van de dubbing voor de thorax naar believen variëren. Nimfvissen op barbeel is een kwestie van vertrouwen, maar… de ene dag is de andere niet. De helderheid en temperatuur van het water kan van dag tot dag verschillen. Het waterniveau schommelt voortdurend en met de bewolking kan het ook al alle kanten uit. Voldoende variabele parameters dus om toch wat variatie in je assortiment te hebben. Voor wat het waard is: thoraxkleuren die in mijn doos niet ontbreken zijn: bordeaux, geel en olijfgroen.

Bindbenodigdheden:

• Haak: Kamasan B170, maat 10-14 Alternatieven: TMC 9300,  Ashima F-10, Buyan C075, Gamakatsu F15, Mustad R50
• Kopje: messing of tungsten kraaltje
• Verzwaring (facultatief): looddraad 0.020
• Binddraad: bordeaux
• Staartje en achterlijfje: fazantenstaarfibers
• Ribbing: bordeaux Ultra Wire
• Thorax: dubbing bordeaux glitter dubbing

Stap voor Stap

1 van 8

Het bericht Barbeelnimf verscheen eerst op Beet Magazine.

Tekst en foto’s Patrick Daniels

De term Blue Dun is op zich een beetje verwarrend omdat er aan het subimago van de Baëtis rhodani in de verste verte geen blauw te bekennen valt. De Baëtis rhodani is onder vliegvissers beter bekend als de Large Dark Olive en als we deze term in een zoekmachine ingeven en dan naar ‘afbeeldingen’ gaan, dan krijgen we inderdaad een verzameling imitaties voorgeschoteld in de meest uiteenlopende kleuren, maar ‘dun’ (grijs met een vuilgele schijn) zit daar nauwelijks tussen. Ergens logisch want de term ‘Dark Olive’ doet de binder al sneller grijpen naar somberder kleuren zoals olijfgroen of olijfbruin, kleuren die ook voorkomen bij het natuurlijke insect.

De Baëtis rhodani is één van de eerste eendagsvliegen die we in het begin van het jaar aantreffen op medium snelstromende riviergedeelten, liefst op een parcours waar we ook ranonkel aantreffen. De Baëtis rhodani is tevens één van de meest voorkomende soort eendagsvliegen, met een relatieve hoge tolerantie t.a.v. organische vervuiling. Tijdens het late najaar en de winter, het gesloten seizoen zeg maar, hebben we er niet veel aan, maar deze insecten hatchen de hele winter door. In het voorjaar komen ze bij voorkeur uit in de vroege namiddag en bij voorkeur op druilerige, winderige dagen, kortom een weertype dat we niet meteen associëren met een droge vlieg.

Hatches van de Baëtis rhodani kunnen vaak uitbundig zijn en in het begin van het seizoen, vooral na een zachtere periode, willen de forellen zich wel eens tot een rise laten verleiden. Wanneer we in maart, vlak na de opening en vooral in april middelgrote olijfgroen/bruine vliegjes met opvallende grijze vleugeltjes voorbij zien zeilen, dan is de kans zeer groot dat het om een Baëtis rhodani gaat. De nimfen behoren tot de groep van de snelle zwemmers en leven tussen de vegetatie.
Klassieke imitaties zijn bijvoorbeeld de Gold Ribbed Hare’s Ear, de Kite’s Imperial, De Blue Quill, de Quill Gordon, Hendrickson en de Super Grizzly.

Generaties

De Baëtis rhodani komt uit een relatief grote familie en kan al wel eens verward worden met z’n neef, de Baëtis vernus, onder vliegvisser beter bekend als de Medium Olive Dun. Je zult ze echter zelden samen op het water aantreffen wat deze laatste komt meestal pas in de maanden mei en juni uit. In het najaar is er nog komt er nog een tweede generatie van de rhodani uit, maar die insecten zijn een stuk kleiner. Imitaties van de voorjaarsgeneratie kunnen gebonden worden op haken 12 en 14. De najaarsgeneratie imiteer je best op een haakje 18. Bindtechnisch is er geen verschil voor deze varianten.

Mijn persoonlijke versie van de Baëtis rhodani is er eentje die ik heb ontwikkeld na veel proberen en bevat enkele natuurlijke kenmerken en bindtechnische aspecten die ze tot een prima vangende imitatie maakt. De getrimde hackle zorgt voor een verhoogd drijfvermogen en werd geleend van de Superpupa. Hij zorgt ook voor een preciezere imitatie van het insect dat in de waterspiegel zit en er niet bovenop staat. De donkergele binddraad imiteert de duidelijke segmentering en de olijfgele schijn aan de onderzijde van het achterlijfje bij het natuurlijke insect.

De polywing vleugel zorg voor de duurzaamheid en maakt dat we het vliegje gemakkelijk kunnen drogen en meteen weer kunnen inzetten. Bovendien imiteert de manier van inbinden van het toefje polywing redelijk natuurgetrouw de stand van de natuurlijke vleugels.
Tegelijk is deze bindwijze, hoewel de kleuren van subimago’s bij de olives niet zo erg veel verschillen, perfect toe te passen op een heleboel andere eendagsvliegen. Probeer het maar eens.

Bindbenodigdheden

• Haak: Kamasan B400 of Tiemco TMC 100 maat 12-14 (voorjaar) 16-18 (najaar) Alternatieven: Matzo Dry Fly Barbless, Daiichi 1190, Mustad R50, Gamakatsu F11B
• Draad: bruin 8/0
• Staartje: medium dun hacklefibers
• Lijfje: donkerbruine fijne dubbing (haak 12-14) of binddraad (haak 16-18)
• Rib: donkergele binddraad 6/0
• Bodyhackle: Medium of sandy dun zadelhackle
• Vleugel: grijze polywing

1 van 13

Het bericht Large Dark Olive verscheen eerst op Beet Magazine.

Mei, het vliegvisseizoen komt stilaan op kruissnelheid. De oevervegetatie is frisgroen en boven de rivier zien we steeds vaker en steeds meer insecten verschijnen. De meivlieg is in deze periode misschien het meest tot de verbeelding sprekende insect, maar het zijn anderen die écht de dienst uitmaken. De Blue Winged Olive, kortweg BWO, is een imitatie die zeker niet mag ontbreken in onze vliegendozen.

Tekst en foto’s Patrick Daniels

Hier heb ik het bewust over ‘imitatie’ en niet over insect, omdat de BWO intussen een verzamelnaam geworden is voor een heleboel kleine eendagsvliegen met een overwegend (niet altijd) olijfkleurig lijfje. Oorspronkelijk refereerde de term BWO aan de Ephemera ignita, één van de vertegenwoordigers van de familie der Ephemerellidae. Deze familie omvat ongeveer een twintigtal geslachten. De Ephemerella is daar één familie van en de Ephemerella ignita is op haar beurt één van de ongeveer twintig Ephemerellasoorten. Alsof het allemaal nog niet ingewikkeld genoeg is, wordt er in vliegvisserskringen ook nog eens het geslacht van de Baëtidae bijgehaald om de groep BWO’s te vervolledigen.

Wat moeten we hier nu van onthouden? De vliegen zijn dus overwegend olijfkleurig, van olijfgeel, over olijfgroen tot olijfbruin, afhankelijk van de soort en van de sexe (om de verwarring met de entomologische term ‘geslacht’ te voorkomen). Het zijn bijna allemaal kleine eendagsvliegen, met een lijfje dat in lengte varieert van vijf tot elf millimeter. De vrouwtjes zijn meestal iets lichter gekleurd en wat groter dan de mannetjes. Dus de BWO is een verzamelnaam voor heel wat interessante insecten. Er bestaat intussen niet meer zoiets als dé BWO.

Wie vaak naar Scandinavië trekt om te gaan vliegvissen en tijdens de voorbereiding wat zit te googelen, komt vroeg of laat de term ‘aurivilli’ tegen. De Ephemerella aurivilli is eigenlijk de Scandinavische BWO. Meer hoef je daar eigenlijk niet achter te zoeken en je hoeft al helemaal niet achter je klem te kruipen om een specifieke aurivilli-imitatie te gaan binden. Onze Vlieg van de Maand is een BWO-allrounder. Het gaat in de eerste plaats om de parachutebindwijze. Niets belet je om bijvoorbeeld de kleur van de ribbing of de fazantenstaartfibers te veranderen.

Bindbenodigdheden:

• Haak: TMC 100, maat 16-18 Alternatieven: Kamasan B400, Daiichi 1190, Mustad R50, Gamakatsu F11B, Matzo Dry Fly Barbless
• Staartje: grizzle hacklefibers
• Lijfje: fazantenstaartfibers
• Rib: donkergele binddraad 6/0
• Thorax: moldubbing
• Vleugel: grijze Tiemco Aero Dry Wing (maat 16: 2 strengetjes – maat 18: 1 strengetje)
• Hackle: sandy dun zadelhackle

Blue Winged Olive

1 van 11

Het bericht Blue Winged Olive verscheen eerst op Beet Magazine.

Als het kind maar een naam heeft… Ik was onlangs op een vliegvisbeurs als vertegenwoordiger van de federatie en zoals zo vaak werd de tijd er nuttig besteed door, juist ja, vliegen te binden. Je zit er niet om vliegen te strikken met een hoge ‘beurswaarde’, maar in de eerste plaats om de federatie te promoten en je vliegendozen wat aan te vullen voor het nieuwe seizoen.

Tekst en foto’s Patrick Daniels

Dit neemt echter niet weg dat je, zelfs bij het binden van de meest eenvoudige patroontjes, de nodige toeschouwers bij je aan tafel krijgt. En wat blijkt dan vaak? Er zijn toch nog altijd vliegvissers/binders die bepaalde, ogenschijnlijk gemakkelijk te binden patroontjes mijden omdat ze het proces om een of andere reden niet echt tot een goed einde weten te brengen.

Neem nu een eenvoudig nimfje als de Pheasant Tail. Echt gevorderde binders zullen hier niet veel moeite mee hebben, maar er waren er toch een heleboel die heel gefascineerd zaten te kijken naar de manier waarop ik mijn PT’s bind. De meeste problemen ondervinden de mensen bij het opbouwen van de thorax met koperdraad en het uitvoeren van het hele bindproces met maar één busseltje fibers was voor velen blijkbaar ook nieuw. Zo zie je maar…

De vliegen die ik bind kunnen vaak zonder meer terecht in een boekje ‘Vliegbinden voor Dummies’. Ik probeer voor mezelf namelijk zo functioneel mogelijk te binden. Dit wil zeggen: met weinig materiaal, eenvoudig en snel te binden patroontjes maken die nog goed vangen bovendien. Ook onze Vlieg van de Maand hoort hierin thuis. Het zou uitermate pretentieus overkomen als ik beweer dat ik met mijn versie van deze klassieker de mensheid een dienst zou bewijzen, maar afgaand op de dankbare reacties van mijn toeschouwers op de beurs durf ik toch wel stellen dat er een zekere behoefte is aan functioneel eenvoudige bindwijzen.

De Barbie PT is slechts één van talrijke varianten die met deze techniek gebonden kunnen worden. Origineel wordt de PT gebonden met fazantenstaartfibers en rode koperdraad. Onze versie is er eentje in de moderne, populaire vlagzalmkleuren. Wat vlagzalmen precies zien in pink/roze is moeilijk te zeggen, maar het is een feit dat het werkt.

Wat is er nu zo bijzonder aan de bindwijze van onze versie? Om te beginnen werken we met brede UTC Ultra Wire. Deze draad is wat breder dan de oorspronkelijke fijne koperdraad. Door de manier waarop we met de fazantenstaartfibers ter hoogte van de thorax een verdikking maken, volstaan we met slechts één laag koperdraad om een mooie thorax te bekomen.
Een andere variant waar ik in het voorjaar graag mee vis is de Iron Blue versie.

Hiervoor gebruik donkergrijs of zwartgeverfde fazantenstaartfibers, in combinatie met claret Ultra Wire. Nog een manier om wat variatie in de nimftypes te brengen is door te spelen met de verschillende haaktypes. Voor vlagzalmnimfen gebruik ik bijvoorbeeld graag een zwaarder type haak dan de Kamasan B175. Voor forelnimfen op ondiep of trager stromend water, grijp ik naar een B170 of zelfs een B405. Zo zie je maar dat je met één enkele techniek en door te variëren met haken en kleuren, een heel assortiment nimfjes kunt binden waar je op heel wat watertjes, zelfs op stilstaand water, mee uit de voeten kunt.

Bindbenodigdheden

• Haak: Kamasan B405 maat 12-14
  Alternatieven: Gamakatsu F11-2SH, Mustad R50. TMC 9300, Buyan C075, Ashima F-10
• Draad: rood of hot pink
• Staartje, lijfje en wing case: bruine fazantenstaartfibers
• Rib en thorax: pink UTC Ultra Wire

1 van 9

Het bericht Barbie Pheasant Tail verscheen eerst op Beet Magazine.

April staat bij de reservoirvissers bekend als dé buzzermaand. ‘Buzzers’, letterlijk vertaald: ‘zoemers’, is de Engelstalige benaming voor de niet stekende dansmuggen. Onder hun wetenschappelijke naam zijn ze gekend als ‘Chironomidae’. Je hebt ze in verschillende formaten en kleuren, maar het is vooral de Chironomus anthracinus, in Ierland bekend als ‘Duck Fly’ en in Engeland als ‘Blae and Black’, die bij ons in voldoende grote aantallen voorkomen om ons ook overdag mee bezig te houden.

Tekst en foto’s Patrick Daniels

De betekenis van de term ‘buzzer’ is bij vliegvissers/binders in de loop van de voorbije decennia verengd tot het popstadium van het insect. In tegenstelling tot andere soorten is de ‘buzzer’ die uit de ‘grote ver de vase’ voortkomt, met bijna twee centimeter een grote hap. We spreken hier in vliegbindtaal over een haak maat 14 – 16.

De Chironomus anthracinus komt meestal voor in grote waterpartijen met een diepte van meer dan drie of vier meter en schoon water. Leden van visclubs die gezegend zijn met zo’n water waar Duck Flies voorkomen, mogen zich gelukkig prijzen. Zij zijn voor de buzzervisserij niet beperkt tot de hatch van de grotere soorten op zachte, windstille avonden. Tijdens het seizoen, ruwweg vanaf de derde week van april, kunnen ze overdag heel gericht met Duck Fly Buzzers vissen. Als ze hatchen, dan hatchen ze werkelijk massaal en soms kun je boven de oevervegetatie hele wolken dansende muggen waarnemen.

Het ‘buzzeren’ is weliswaar een heel statische visserij: een lange leader met drie buzzers, werpen, langzaam laten afzinken en de wind de rest laten doen. Ook al zie je ze niet, de forellen kruisen actief op een diepte tot drie meter, op zoek naar de stijgende poppen. De aanbeten zul je echt wel merken. Voor onze Vlieg van de Maand kijken we eens naar een patroontje van Davie McPhail. Heel klassiek, met dit verschil dat hij de pearl mylar met een watervaste viltstift donkerrood kleurt.

Bindbenodigdheden:

• Haak: Kamasan B110 maat14
  Alternatieven: TMC 2487, Buyan C302, Gamakatsu C12, Mustad C49S
• Binddraad: zwart 8/0
• Tracheeën: witte polywing of poly bear (craft fur)
• Lijfje: enkele fibers uit een zwartgeverfde fazantenstaartveer.
• Rib: medium pearl mylar, opgerekt.
• Thorax: zwarte seal’s fur
• Cheeks: oranje geverfde goose biots

1 van 13

Het bericht Duck Fly Buzzer verscheen eerst op Beet Magazine.

Drie voor de prijs van één. Onze Vlieg van de Maand is er eentje die ondertussen thuishoort in het rijtje van de Franse klassiekers. Vermits wij in ons taalgebied, vooral als het ‘klassiekers’ of historische aspecten van de vliegvisserij betreft, voornamelijk aangewezen zijn op materiaal uit het Angelsaksische taalgebied, is de kans groot dat u, beste lezer er nog nooit van hebt gehoord. Tijd dus om dit kleine hiaatje even op te vullen. En om u helemaal te plezieren gooien we er ook nog eens enkele varianten tegenaan.

Tekst en foto’s Patrick Daniels

Zoals zo vaak het geval is bij ‘klassiekers’ zijn er in de loop der jaren ook bij de Pont Audemer (P.A.) een aantal varianten ontstaan en is het niet altijd even duidelijk hoe de originele versie er precies uit zag. Dit gaat zeker op voor onze gekende Normandische vlieg die eigenlijk op zich al een variant was van een vlieg uit het Angelsaksische gebied, de Mole Fly (M.F.). Pardon? De Mole Fly? Ja ook deze vlieg is in de loop der jaren flink onder het stof komen te zitten.

Van de P.A. zijn er intussen versies met en zonder staartsprieten, met witte en met gele vleugels, met een lijfje van natuurlijke raffia en van gele floss. In feite zijn er slechts weinig punten van overeenkomst tussen de Mole Fly en de Pont Audemer. De M.F. had staartsprieten, de P.A. niet. De M.F. had een gepalmerd lijfje, de P.A. enkel een kraaghackle.

Het enige punt van overeenkomst was de naar voren wijzende vleugel. Bij de M.F. waren dit twee quillvleugeltjes, bij de P.A. een bunchwing. De Pont Audemer was, ondanks het feit dat ze vooral gebonden werd op haak 12 en 14, een imitatie van een uitkomende meivlieg, een ‘emerger’ avant la lettre, zeg maar. Het was als het ware een vroege voorloper van de Klinkhamer. De P.A. hangt met het lijfje en de haakbocht onder de waterspiegel.

De vlieg steunt volledig op de kraaghackle, waardoor de vleugel min of meer rechtop staat en zeer goed zichtbaar is. In ieder geval was ze, en is ze nog steeds, een goed vangende vlieg en in sommige delen van Frankrijk is ze nog zeer populair. Wat belet ons om de kleur en de grootte van deze vlieg aan te passen om er bijvoorbeeld een uitkomende Olive van te maken? Het principe van het ‘emergen’ en het ‘hatchen’ blijft immers hetzelfde.

De bijgevoegde voorbeelden tonen enkele varianten met een met gele binddraad geribd lijfje van fazantenstaartfibers en een dun hackle. Enkel de vleugels verschillen. Bind dit vliegje op haakje 14 en 16 en je hebt een prima Olive-emerger of een prima vlagzalmvliegje.

Bindbenodigdheden

• Haak: Kamasan B400 of Tiemco TMC 100 maat 12
  Alternatieven: Gamakatsu F11, Ashima F-15, Partridge L3A, Buyan C305
• Binddraad: bruin
• Lijfje: gele floss
• Rib: pauwenherl
• Hackle: bruine hanenhackle (4 wikkelingen)
• Vleugel: fibers uit taling flankveertje

1 van 12

1. Binddraad opzetten vlak achter het oog en 1 mm naar achteren wikkelen. Hier een busseltje fibers uit een talingflankveertje inbinden. Lengte vleugel = lengte haaksteel.
   2. Achterste eindje van de fibertjes schuin afknippen.
   3. Binddraad naar achteren wikkelen, een pauwenherl inbinden en binddraad opnieuw tot 2 á 3 mm achter de vleugelbasis wikkelen.
   4. Eindje gele floss bovenop de haaksteel inbinden, dubbelvouwen en mee inbinden tot achteraan haaksteel.
   5. Lijfje wikkelen tot op 2 of 3 mm achter vleugelbasis (strengetjes één voor één wikkelen).
   6. Lijfje ribben.
   7. Hackle inbinden.
   8. Hackle wikkelen met 4 wikkelingen. Hackle achter de vleugel vastleggen met 2 á 3 slagen.
   9. Breng de binddraad tot voor de vleugel. Mooi kopje wikkelen tegen de vleugelbasis aan om de vleugel rechtop te zetten.
   10. Whipfinish knoop leggen en binddraad afknippen.
   11. Een Olive variant met taling vleugeltje
2. Voor een goede zichtbaarheid, een pink polywing vleugeltje. Prima vlagzalmvliegje.
   13. Een handjevol Pont Audemers. In Frankrijk nog steeds populair.

Het bericht Pont Audemer verscheen eerst op Beet Magazine.

We blikken terug op 50 jaar Beet Magazine en duiken in ons archief. Een rubriek die onder de vliegvissers zeer gewaardeerd werd, was “De vlieg van de maand”. Komende weken (her)beleven we deze rubriek met verschillende bindpatronen uit de “oude vliegendoos”.

Gold Ribbed Hare’s Ear Parachute

Het binden van parachutevliegen vormt voor heel wat vliegbinders nog steeds een te hoge drempel. Dit hoeft helemaal niet zo te zijn. Vermoedelijk heeft het ermee te maken dat de ‘klassieke’ manier om een parachutehackle af te binden een beetje afschrikt. Er is echter ook een poepsimpele manier om een mooie parachutehackle te wikkelen en een mooi en tegelijkertijd effectief vliegje uit de vice te toveren.

Tekst en foto’s: Patrick Daniels

Met andere woorden; deze maand schenken we extra aandacht aan de bindwijze. De vlieg op zich, hoewel het een vliegje is dat deel uit maakt van mijn persoonlijk basisassortiment voor de rivier, is deze maand van ondergeschikt belang.
Deze benadering laat me toe om in een dozijn stappen heel minutieus het ‘wordingsproces’ te illustreren.

Enkele aandachtspunten:

Gebruik indien mogelijk uitsluitend genetische zadelhackles van een goede kwaliteit. Derde keus hackles en andere minderwaardige producten hebben vaak een in verhouding veel te dik schachtje, waardoor de wikkelingen te hoog ‘gestapeld’ liggen. De bovenste fibertjes raken het wateroppervlak niet en vormen enkel maar een extra gewichtsbelasting voor de fibertjes die dat wel doen en door middel van de oppervlaktespanning het vliegje drijvend moeten houden. Dit is een tekortkoming die we vaak aantreffen bij goedkope en slordig gebonden kant-en-klare ‘koopvliegen’.
Gebruik een zo dun mogelijke binddraad, 8/0 is echt wel het dikste wat ik hiervoor gebruik.

De rest is techniek en respect voor verhoudingen. Niets belet je om, wanneer je eenmaal deze techniek onder de knie hebt, de kleur en/of samenstelling van het lijfje, de vleugel en de kleur van de hackle te variëren.

Bindbenodigdheden

Haak: Kamasan B400 of TMC 100, maat 12-16. Alternatieven: Mustad R50, Gamakatsu F11, Ashima F-15, Kamasan B400, Partridge L3A, Buyan C305.
Binddraad: beige of grijs 8/0 of Wonder Thread.
Staartje: blue dun of Coq de Léon hacklefibers.
Ribbing: fijn of medium ovaal goudtinsel.
Achterlijfje en thorax: hare’s ear dubbing.
Vleugel: witte polywing (mag ook Hi-Viz zijn).

1 van 12

|> Volgende week dinsdag weer een vlieg uit de oude doos

Het bericht Gold Ribbed Hare’s Ear Parachute verscheen eerst op Beet Magazine.