Vlieg van de Maand mei 2012
Als het kind maar een naam heeft… Ik was onlangs op een vliegvisbeurs als vertegenwoordiger van de federatie en zoals zo vaak werd de tijd er nuttig besteed door, juist ja, vliegen te binden. Je zit er niet om vliegen te strikken met een hoge ‘beurswaarde’, maar in de eerste plaats om de federatie te promoten en je vliegendozen wat aan te vullen voor het nieuwe seizoen.
Tekst en foto’s Patrick Daniels
Dit neemt echter niet weg dat je, zelfs bij het binden van de meest eenvoudige patroontjes, de nodige toeschouwers bij je aan tafel krijgt. En wat blijkt dan vaak? Er zijn toch nog altijd vliegvissers/binders die bepaalde, ogenschijnlijk gemakkelijk te binden patroontjes mijden omdat ze het proces om een of andere reden niet echt tot een goed einde weten te brengen.
Neem nu een eenvoudig nimfje als de Pheasant Tail. Echt gevorderde binders zullen hier niet veel moeite mee hebben, maar er waren er toch een heleboel die heel gefascineerd zaten te kijken naar de manier waarop ik mijn PT’s bind. De meeste problemen ondervinden de mensen bij het opbouwen van de thorax met koperdraad en het uitvoeren van het hele bindproces met maar één busseltje fibers was voor velen blijkbaar ook nieuw. Zo zie je maar…
De vliegen die ik bind kunnen vaak zonder meer terecht in een boekje ‘Vliegbinden voor Dummies’. Ik probeer voor mezelf namelijk zo functioneel mogelijk te binden. Dit wil zeggen: met weinig materiaal, eenvoudig en snel te binden patroontjes maken die nog goed vangen bovendien. Ook onze Vlieg van de Maand hoort hierin thuis. Het zou uitermate pretentieus overkomen als ik beweer dat ik met mijn versie van deze klassieker de mensheid een dienst zou bewijzen, maar afgaand op de dankbare reacties van mijn toeschouwers op de beurs durf ik toch wel stellen dat er een zekere behoefte is aan functioneel eenvoudige bindwijzen.
De Barbie PT is slechts één van talrijke varianten die met deze techniek gebonden kunnen worden. Origineel wordt de PT gebonden met fazantenstaartfibers en rode koperdraad. Onze versie is er eentje in de moderne, populaire vlagzalmkleuren. Wat vlagzalmen precies zien in pink/roze is moeilijk te zeggen, maar het is een feit dat het werkt.
Wat is er nu zo bijzonder aan de bindwijze van onze versie? Om te beginnen werken we met brede UTC Ultra Wire. Deze draad is wat breder dan de oorspronkelijke fijne koperdraad. Door de manier waarop we met de fazantenstaartfibers ter hoogte van de thorax een verdikking maken, volstaan we met slechts één laag koperdraad om een mooie thorax te bekomen.
Een andere variant waar ik in het voorjaar graag mee vis is de Iron Blue versie.
Hiervoor gebruik donkergrijs of zwartgeverfde fazantenstaartfibers, in combinatie met claret Ultra Wire. Nog een manier om wat variatie in de nimftypes te brengen is door te spelen met de verschillende haaktypes. Voor vlagzalmnimfen gebruik ik bijvoorbeeld graag een zwaarder type haak dan de Kamasan B175. Voor forelnimfen op ondiep of trager stromend water, grijp ik naar een B170 of zelfs een B405. Zo zie je maar dat je met één enkele techniek en door te variëren met haken en kleuren, een heel assortiment nimfjes kunt binden waar je op heel wat watertjes, zelfs op stilstaand water, mee uit de voeten kunt.
Bindbenodigdheden
- Haak: Kamasan B405 maat 12-14
Alternatieven: Gamakatsu F11-2SH, Mustad R50. TMC 9300, Buyan C075, Ashima F-10 - Draad: rood of hot pink
- Staartje, lijfje en wing case: bruine fazantenstaartfibers
- Rib en thorax: pink UTC Ultra Wire
en voeg toe