Er staat harde wind en de hele nacht wordt ook al regen verwacht. Niet lekker misschien, maar tegen dat kunnen we ons kleden. Er is wel één pluspunt: het blijft 10 graden boven 0 en dat is ongeveer 8 graden meer dan de vorige avonden. We zetten dus koers vanuit het midden des lands naar IJmuiden om met een lichte dropshot-uitrusting te proberen wat botten en andere zeevisjes te tackelen…

Tekst & foto’s Berend Masselink

Vismaat Nico en ik kunnen na de Leidsche Rijn tunnel op de A2 het gaspedaal wat dieper indrukken. Het is immers 19 uur geweest en zolang we de kilometerteller bij 130 km in de gaten houden, blijven we hopelijk eens een weekje gevrijwaard van de paarse CJIB-brievenbende uit Leeuwarden. De demissionaire heren Rutte en De Jonge hebben ons een week daarvoor gemeld dat de gewone winkels om 17 uur moeten sluiten en de essentiële winkels later. En dat blijkt. Hengelsportwinkels die tevens huisdierenvoer verkopen, behoren blijkbaar tot de laatste categorie, maar het kan helaas niet voorkomen dat we de sluitingstijd missen en dus niet over zagers kunnen beschikken, want de twee winkels die we belden in IJmuiden zouden om 18 uur echt de deur in het slot gooien.

Wat doet u hier in de regen??

Dauwpieren

Wat we wel hebben is een doos met heerlijke dauwpieren die ik rond 17 uur nog kon buitmaken in Ede, niet ver van de A12, bij de imposante hengelsport- en dierenwinkel van Zoo & Zo. Dauwpieren aan de dropshot, die moeten het dan maar gaan doen. Daarnaast hebben we de kleine kunstaasjes bij ons, en precies hetzelfde materiaal als waar we mee op baars en snoekbaars vissen In Lek en Amsterdam-Rijnkanaal. Een (dropshot) hengeltje met 4-14 gram werpvermogen en een licht spinhengeltje en jigkopjes met kleine shadjes van Spro, Westin, de Spikeys en wat onbestemde creaturebaits.

Noordzeekanaal

Rond de sluizen van IJmuiden wordt nog altijd druk gewerkt aan de afronding van de nieuwe grootste zeesluizen ter wereld. Je moet er momenteel de weg een beetje weten om een vissige waterkant te bereiken, maar we gokken erop dat er wel ergens een visje te vangen moet zijn op diverse stekken aan de zeezijde en de Noordzeekanaalzijde. Eerst maar eens een kade proberen aan de NZK kant. Hier vingen we al eens tong in de zomer, dus wie weet. De lange dauwpieren knijp ik doormidden en rijg ze tweemaal door de Worm nummer 2 dropshothaak. De bodem voelt op een of andere manier niet echt aantrekkelijk. Pas enkele meters uit de kant wordt het wat rommeliger met hier en daar een steen. Tussendoor was daar echter een ander soort tik. Vis? Even wat langzamer slepen en stil laten liggen. Ja hoor, er trekt iets aan de worm en even later heb ik mijn eerste visje binnen: een zwartbekgrondel! Nou ja: zijn we hiervoor naar IJmuiden gereden? Die hebben we thuis ook in de sloot achter ons huis…

Op deze stek moeten we niet lang blijven pielen, dat is wel duidelijk. Vijftig meter verderop ligt een boot afgemeerd tussen het lamplicht. We besluiten hier nog 10 minuten te gooien in de hoop dat er nog wat beestjes op het licht zijn afgekomen met wat rovers in hun kielzog. Het water is superhelder en dankzij de straatlantaarns kunnen we wel 2 meter diep kijken. Misschien té helder?

Deze kade is net even te hoog voor ons 320 cm lange schepnet… 

We starten de auto en parkeren naast de DSDF ferry. Er ligt een flink zeeschip afgemeerd. We staan nu aan de zeekant van de sluizen en volgens onze theorie zouden we meer diversiteit aan soorten kunnen aantreffen. Ik dropshot voort met een halve dauwpier, die nu ongeveer een halve meter boven het dropshotloodje hangt om wat meer kans te maken op een zeebaarsje of wijting. Nico heeft het lichte spinhengeltje in de aanslag met een zelfgemaakt loodvrij (AUHV) jigkopje en zijn kleine shadje met staartschoep. We staan op de kade op zo’n 10 meter boven het water, dat hier ongeveer 5 meter diep is. Nog geen vijf minuten duurt het of hij krijgt een mooie tik. De vis stribbelt flink tegen en er hangt ook duidelijk wat meer gewicht aan dan bij een zwartbekgrondel. Het omhoog tillen met het lichte hengeltje is ook een dingetje: met horten en stoten komt er een zeebaars in het oranje lamplicht die op het oog de 30 cm overschrijdt…fraai visje hoor!

Sommige zeebaarsjes weerden zich als grote jongens…

Niet lang daarna is het mijn beurt. Ergens in de diepte heeft iets mijn zoetwaterwurm ontdekt en trekt de soepele hengel in een bocht. Ook zeebaars! Een mini exemplaar van 20 cm zit mooi in het lipje gehaakt en laat zich bewonderen met zijn felle oogjes, prachtige vinnen en naaldscherpe stekeltjes. Er zit hier duidelijk wat meer vis; zowel aan shadjes (jigkop) en de dauwpier (dropshot) komen baarsjes op de kade kijken. Eén vis wijkt wat af van het stramien. Als ik mijn hoofdlamp erop richt, zie ik dat het een wijting is. Ook prima!

Wijting (links) is ook welkom.

Nico is waterdicht ingepakt, maar ik heb te lang gewacht met een regenjas over mijn fleece aan te doen. De auto staat gelukkig op 10 meter afstand en ik verruil mijn fleecejack voor een droog exemplaar. Gelukkig is de regen heel even gestopt. Het plan van de avond was eigenlijk om wat botten te vangen aan de dropshot  en daarvoor is nu de tijd gekomen. Er zijn aardig wat kades en wegen afgesloten op dit tijdstip vanwege werkzaamheden en we moeten het centrum van IJmuiden doorkruisen om weer bij het pontje van Velsen uit te komen. Bij deze flinke bries uit het zuidwesten staan we wat beter aan de luwe kant van het pontje dan aan de windkant. We zijn tot nu toe geen enkele andere visser tegengekomen en ook hier op het ponton en de graskades ernaast hebben we het rijk alleen.

Een flinke worp naar het midden met het 10-grams dropshotloodje resulteert in een langdurige glijvlucht tot aan de zachte bodem. Ik weet dat het hier zo’n 14 meter diep is. Bij het binnendraaien en afwisselend binnentikken komen er weinig signalen door. De bodem is zacht. Pas dichter bij de kant wordt de structuur wat harder. Ik gooi dus niet verder dan 15 meter en laat de dropshotmontage en de halve worm ook wat langer liggen dan gebruikelijk tussen het slepen en bewegen door. De hengel staat schuin omlaag en de lijn diagonaal. De top maakt vreemde ritmische bewegingen. Bij het strandvissen is dit vaak veroorzaakt door de golfslag, maar hier ontbreekt golfslag. Krab? Ik laat het aas nog heel even liggen en draai dan strak. Er hangt duidelijk iets aan en een paar meter onder de oppervlakte zeilt er een vis van links naar rechts tot hij in het licht van de hoofdlamp verschijnt: jawel, de eerste bot!

Heerlijke dauwpieren… 

In mijn sas met de vierde vissoort van de avond onthaak ik de vis. De Worm 39 haak nr 2 komt er eenvoudig uit met behulp van de onthaaktang. Toch lijkt het beter om de volgende keer een langsteliger dropshothaak te monteren omdat de botten nogal gretig hun bordjes leegeten. Nu het erop lijkt dat we niet ver hoeven in te werpen, gooien we ook wat verder opzij, ongeveer 8 meter evenwijdig aan de oever. Het loodje ligt nog geen 5 seconden of de top staat te dansen. Ik haal op en het tweede botje is een feit. Nu gaat het lekker. Het is duidelijk dat we vanavond geen keiharde aanbeten hoeven te verwachten, en ook de felle bewegingen van het aas kunnen we achterwege laten. Of het aan de 10 graden Celsius ligt; aan het donker, de wind of aan de tijd van het jaar is niet duidelijk, maar we moeten het aas langzaam slepen en 10 tot 15 seconden stil laten liggen. Dan voelen we iets op de top, maar zelden is het een felle tik, die wellicht beter past bij een zomerse bot, als de platte rovers wat actiever en hongeriger zijn, en ook wat vaker kunstaasjes pakken in plaats van nu vooral de wormen.

Een zeer vermakelijk spelletje…

Het lijkt er wel op dat de ze nu los zijn, want binnen een uur hebben we 7 botten, klein en groot door elkaar. De grotere geven flinke sport en het spelletje is zeer vermakelijk. En dit is nog maar één stek. We merken dat we door deze vorm van vissen de regen zijn vergeten, maar het weer is vanavond aan de natte kant en ook de klok staat al op ‘laat’. Volgende keer maar eens wat andere stekken afvissen om een beter beeld te krijgen van deze winterse platvisserij. Tot dan!

‘Bot vangen’ krijgt ineens een positieve betekenis! 

Op 16 oktober vond de finale van het tweede Nederlands Kampioenschap Streetfishing plaats in Utrecht. Het toernooi werd georganiseerd door Sportvisserij Nederland in samenwerking met aangesloten hengelsportfederaties en de Vereniging Nederlandse Roofvissers (VNR). David van Maanen (Team Shimano) kijkt met zijn koppelmaat Jordi Rakiman terug op dit avontuur.

Door David van Maanen – aanvullende fotografie Rein Rijke / Zout Fotografie

In de Domstad zou het moeten gebeuren. In deze finale stonden 47 overgebleven teams finalisten van de eerder geviste selectiewedstrijden in de regio’s (Rotterdam, Groningen, Zaandam, Zwolle, Sneek en Nieuwegein) klaar om het tegen elkaar op te nemen. Behalve het prijzengeld maakten de teams kans om geselecteerd te worden voor Team Holland om o.a. deel te nemen bij de eerste editie van het WK Streetfishing dat op 20 en 21 november plaatsvindt in Utrecht.

De 47 teams zijn er klaar voor! 

Loodvrij

Sportvisserij Nederland kwam dit jaar met een extra aandachtspunt. Alle streetfishingwedstrijden, zowel NK als WK, worden geheel loodvrij gevist. Beter voor het milieu en een goed voorbeeld voor de rest. Elk deelnemend team ontving een pakket van loodalternatieven bestaande uit jigheads, dropshotgewichtjes en bullet weights (www.sportvisserijloodvrij.nl).

‘Het parcours was gigantisch en het deelnemersveld bestond uit geduchte tegenstanders. Na het startsignaal gingen de meeste vissers richting de binnenstad. Zelf besloten wij eerst snoek en baars ‘’vol’ te maken op onze lijst. Daarvoor moesten we eerst nog een heel eind lopen. Het duurde maar liefst 45 minuten voordat de eerste worp werd gemaakt. Voor ons liepen nog twee teams die dezelfde tactiek hadden: op naar helder water!

Na een lange wandeling – meer een hardloopsessie – kwamen we uiteindelijk aan bij een smaller kanaal met aan weerszijden woonboten. Het was er hooguit 1,5 meter diep en de bodem had een donkere kleur. Het water was echter kraakhelder. Links en rechts langs de kanten zagen we plompenbladen en fonteinkruid liggen: de ideale habitat voor de snoek. Het plan was dat Jordi zich eerst op snoek focuste en ikzelf op baars. Voor de snoekvisserij koos Jordi voor zijn Shimano Expride 168MH2/Curado XG combo en ik pakte mijn Poison Adrena 276m2/Vanford C3000. Het duurde niet lang of ik ving al de eerste twee baarzen (23 cm en 25 cm) op de Spinjig en shad.

Op naar de vijf baarzen!

Finesse

We visten het water al struinend systematisch af. Jordi viste alles af met de spinnerbait, chatterbait, streamer en crankbait en ik viste vooral tussen de woonboten en onder de bruggen met kleine shads, twitchbaits, spinjigs en kreeftimitaties. Er gebeurde een half uur niets totdat we bij een brug aankwamen. Ik riep: ‘’Jordi, ik zie een snoek! Hij volgde mijn shadje maar pakte hem niet.’’ Jordi stelde een chatterbait voor maar ik wilde deze eerste met iets meer finesse benaderen. Ik pakte een skirted jighead met een kreeftje en gooide langs de kant waar de snoek zich zojuist had laten zien. Even dacht ik vast te zitten maar het bleek toch die donkere snoek te zijn. Zowel onder als bovenwater ontstond er een tumult van jewelste! ‘’Ga daar naar beneden Jordi, daar kun je hem scheppen!’’ Waar? Uiteindelijk baande Jordi zich een weg door de het hoge struikgewas en vond een krakkemikkig eendentrappetje waarop hij nog net kon staan om de vis te landen. Jordi slaagde erin de vis vakkundig te scheppen. Yes! Een mooie donkergetekende snoek van 82 centimeter wilde wel voor de camera verschijnen. Dat waren al geweldige punten die we konden bijtellen!

Vervolgens staken we de weg over en probeerden we het aan de andere kant van de brug. De eerste worp met de kreeft leverde direct een mooie baars op van 26 cm. Een paar worpen later ving ook Jordi nog een baars (op de Yasei LTD Perch 5-18) ditmaal van 21 cm. ‘’We hebben dus nog 1 snoek, 1 baars en eventueel wat snoekbaars nodig!’’

Geweldige punten erbij!

Dat ging lekker…

Snoekbaars

Hoewel we hetzelfde water nog een heel stuk hebben afgevist, lieten zowel de baars als de snoek zich de rest van de middag niet meer zien. Uiteindelijk kwamen wij uit bij het Amsterdam-Rijnkanaal. Gezien de troebelheid een ideaal water voor de snoekbaars zou je zeggen. Na kort overleg ging ik aan de slag met shads en Jordi wilde de kade aflopen met de plug. Binnen tien minuten hoorde ik hem alweer roepen. Ik pakte het schepnet, de onthaakmat en het meetlint en rende naar hem toe. Jordi liet een mooie 52 cm snoekbaars zien. ‘’Yes, we zijn weer in de race!’’

Weer in de race!

Na een uur op het kanaal geprobeerd te hebben begaven wij ons richting de sluizen en ontmoetten onderweg nog een aantal andere teams. Het was al 13 uur en we hadden onderweg pas één team ontmoet. Bij een grotere brug stak ik over naar de andere kant. Aan deze kant was veel schaduw dus een felgroen shadje aan een tungsten loodkop van 5 gram moest het doen. Boem, knal! Jordi!!!! (*FLUIT). Jordi komt aanrennen. Met 33 extra punten, was dit de grootste baars van de dag en bovenal: de baarzen op de lijst waren vol!

Het bewijs wordt doorgestuurd…

 In de laatste minuten…

Chatterbait

We hadden nu nog maar één snoek nodig. Dat moet toch lukken? We visten ijverig door en kwamen een bekende en tevens een local tegen. ‘’Kletsen kan zo dadelijk, nog 5 minuten, kom op Jordi nog 1 vis!’’ Jordi gooit nog eens met de chatterbait, ook al heeft hij er geen enkele aanbeet op gehad de hele dag. ‘’Ja, aanbeet! Snoek, maar hij mist hem!’’ riep Jordi. Boem! De vis bijt nogmaals aan. “Net David, schepnet! Hij pakt hem gewoon nog een keer!’’ riep Jordi. Omstanders kwamen af op het gegil en gejuich. Een leuke snoek toonde zich aan de oppervlakte. De onthaakmat lag al klaar en ik hees de snoek naar boven. De snoek zat nauwelijks gehad en raakte al los in het schepnet. Wat een geluk! Ik keek onmiddellijk op de klok. ‘’Drie minuten voor tijd, snel een foto en meteen uploaden.’’ Na de vis te hebben ingediend en netjes te hebben teruggezet keken we elkaar aan. Dat was net op het nippertje maar we hebben het geflikt!

Met een totaal aantal centimeters van 322 behaalde team Shimano de tweede plaats, 24 centimeter achter de winnaars van team Roofmeister. In totaal werden er tijdens deze wedstrijd 267 vissen gevangen: 157 baarzen, 58 snoeken, 31 snoekbaarzen en 21 overige vissoorten. Het totaal aantal punten staat gelijk aan het totaal aantal centimeters gevangen vis. De grootste 5 baarzen, 3 snoekbaarzen, 2 snoeken en drie overige roofvissoorten telden mee. De grootste vis van de dag was een snoek van 1,08 meter gevangen door Justin Gottmers. Een mooi en spannend dagje!

De tijd voor het doodaasvissen op snoek gaat weer komen. Winkeliers zorgen voor een voorraadje dood aas in de vriezer en de lange soepele hengels en takels komen weer tevoorschijn bij de die-hards. Ook Limburger Edwin Warnier bereidt zich voor en geeft je wat bruikbare tips om de snoeken dichterbij te lokken.

Gekoeld verstuurd

De koudere maanden komen eraan, dus tijd om je voor te bereiden! De aasvissen worden gevangen of besteld. Of het nu om voorn, horsmakreel of haring gaat, bestel op tijd anders vis je achter het net. Zelf bestel ik mijn aasvissen online. Er is een breed scala aan aasvissen, zodat er wel voor iedere visser iets bij zit. Je gekochte aassoort wordt netjes verpakt en gekoeld verstuurd.

Het is er weer tijd voor! 

Daar de snoekpopulatie in het zuiden van Limburg minder is dan in het noorden des lands probeer ik mijn aas zo attractief mogelijk te maken. Het is intussen alom bekend dat de snoek ook graag met zijn neus op jacht gaat. Vooral de grote trage moeders leven vaak als pure aasvreters. Daarom is het tijd om je aasvis te pimpen zodat het sneller gevonden zal worden door die grote mama’s. Er bestaan een aantal mogelijkheden om je aasvis te prepareren en te presenteren.  Een van deze is het aantrekkelijker maken door middel van geur en kleurstoffen. Hieronder geef ik wat voorbeelden.

Geurstof uit blik!

Sardientjesolie

Voor mij is de klassieker nog altijd sardientjesolie.  Deze olie is zonder twijfel  een van de beste lokstoffen voor snoek.  Alleen in de winter wanneer het erg koud is wordt het moeilijker omdat de olie dan extreem dik wordt en moeilijk te injecteren is. Je kunt deze olie vaak kopen bij de betere hengelsportzaken of online. Wanneer je geen verse olie kunt vinden dan bestaat er nog de mogelijkheid om deze zelf uit een blikje sardientjes te halen. Dit is wat ik meestal doe zodat ik altijd verse olie heb.

Levertraan

Deze traan is rijk aan omega-3 vetzuren en overal verkrijgbaar tegen een redelijke prijs. Voor een fles van 500 ml betaal je ongeveer tien euro. Deze olie is lekker dun maar bijna reukloos. Hij is geschikt om met andere visoliën te mengen zodat deze wat vloeibaarder worden. Doordat de olie bijna reukloos is voeg ik wat snoekreukstof toe. Ik kocht ze van het merk Pikepro; deze heeft meerdere geuren op de markt. Tevens geven deze aroma’s een kleur aan je aasvis. Het is de bedoeling dat de olie zo dun mogelijk blijft, zeker in de wintermaanden. Hierdoor kan de olie zich beter verspreiden in het water. Bij een te dikke olie zal dit niet gebeuren en blijft het effect van de geurverspreiding uit.

Ook visueel kun je het dode aas aantrekkelijk maken met gekleurde plastic stripjes.

Melk

In melk, een water-vet-emulsie, laten oliën zich gemakkelijk oplossen. Het beste is om magere melk te gebruiken, deze bevat bijna geen vet waardoor de oliën beter worden opgenomen. Wanneer je de melk in je aasvis injecteert, dan zal zich in het water een witte wolk met een visgeur verspreiden. Bij het mengen van de olie en de melk zal je in het begin zien dat de olie boven op de melk blijft drijven, goed schudden voor het injecteren is dus noodzakelijk.

Pike flavours

Snoeklokstoffen bestaan voor een groot deel uit glycerine.  Dat is de  stof  die ervoor zorgt dat  olie wordt opgelost in water. Men kan dus deze flavours het beste met olie en water mengen. Het enige nadeel is dat  glycerine erg dik van structuur is. Veel flavours zullen dan ook niet met een gewone injectienaald in te spuiten zijn.  Ik heb het geluk dat ik gemakkelijk aan dikke injectienaalden kan komen via mijn (medische) beroep dus dit is voor mij geen probleem. Mocht je niet over dikke naalden beschikken dan raad ik je aan om de pike flavour te verdunnen met water. Zeker in de winter.

Veel aanbod online en bij de binnenlandse of buitenlandse hengelsportwinkeliers.

Pike clouds

Flavours, geurwolken en kleurwolken kunnen alle meewerken om de gevoelige ‘neus’ van de snoeken jouw kant op te laten wijzen. Naast de reeds genoemde kun je ook bij de karpermerken kijken, zoals de Goo dips van Korda, deze flavours geven naast hun (halibut, squid) geur ook een kleurwolk af in het water. Wat ik zelf graag toevoeg aan de visolie is de Monster Crab van Sonubaits. Deze flavour gebruik ik normaal om mijn pellets van een geur te voorzien bij het vissen op barbeel. De reuk is extreem  Verder zijn er nog meer merken die flavours op de markt hebben gebracht. In Engeland, waar het ‘deadbait’ fishing populair is, zijn ook goede bewezen flavours te krijgen, zoals de Pike Clouds van Eddie Turner.

Zalmolie capsules

Deze mogelijkheid heb ik nog maar zelden toegepast maar het is zeker een manier om ervoor te zorgen dat de visolie langzaam oplost in het water. De gelatine capsule lost  op in het water waardoor de oliën vrijkomen. Je kunt de capsule in de bek van je aasvis stoppen of aan een van je dreggen prikken. De capsules zijn bij iedere drogisterij of supermarkt te verkrijgen.

Voor iedere doodaasvisser is er wel iets van zijn gading te vinden, of je nu een doe-het-zelver bent of liever kant-en-klaar inkoopt als je weinig vrije tijd hebt om zelf te experimenteren en je eigen aasvis te vangen. Voor beide soorten doodaasvissers geldt echter: wees voorbereid dan kom je beslagen ten ijs als het zover is. Succes!

Edwin Warnier

=======================================================

Gastblog voor iedereen

Heb jij ook een leuke visserij, specialisme of tips voor je medevissers, of denk je een leuk visverhaal te hebben? De Beet.nl Blog staat open voor iedereen met een goed verhaal! Mail naar: info@publishinghouse.nl 

========================================================

Een leuke tak van (roofvis)sport!

Zodra de R na de zomer in de maandnaam komt is dat voor mij een startsein om mijn aandacht naar de grote rivieren te verleggen en specifiek om achter de enorm hongerige barbeel aan te gaan. Deze krachtpatsers gebruiken de herfstmaanden om te schransen en zodoende voldoende reserve te kweken om de wintermaanden door te komen.

door Nico Breevaart

Na een succesvolle sessie in september aan de IJssel met zes grote barbelen, waaronder drie in de categorie ‘monster’, wordt het weer in Nederland zienderogen minder en zet ik mijn zinnen op een traditionele tweedaagse vistrip met mijn vader naar het zonnige zuiden van Frankrijk! Het is inmiddels half oktober en als we de weersvoorspellingen mogen geloven gaan we de 23 graden nog aantikken deze trip!

Terug aan de Loire! 

Op het programma staat de rivier de Loire. Dit is de langste rivier van Frankrijk en herbergt een goed en gevarieerd visbestand. Tijdens de laatste zomervakantie al wat speurwerk vooraf en op locatie gedaan hetgeen nu de nodige vruchten af zou moeten werpen.

Er wacht een IJssel-achtige rivier op ons met in de oeverzone de nodige basaltblokken waarna de rivier al snel een heel stuk dieper wordt. Bodem is voorzien van grind en het stroomt er behoorlijk. De juiste ingrediënten voor barbeel!

Ze zitten er nog! 

Voerspoor

We vissen met een stevig Sonubaits grondvoer waar 4 en 6 mm voerpellets aan zijn toegevoegd. De eerste paar worpen drukken we het voer niet al te hard aan zodat we in korte tijd een mooi voerspoor creëren. Daarna moet het voer zo lang mogelijk in de korf blijven dus drukken we het voer extra stevig aan. Nu zal de knoflookgeur van het voer zijn werk moeten doen.

Lekker in je T-shirt half oktober…

Het eerste uur krijgen we alleen korte felle tikken op de 14 mm haakpellets, waarschijnlijk van kleinere witvis. Niet veel later giert mijn molen het uit en staat de hengel hoepelrond! De eerste Franse schone heeft zich gemeld. De gekozen aanpak werkt dus en dat geeft een boost.

Dit is het startsein voor een paar mooie uurtjes. We vangen de nodige barbelen, maar zo snel als de aanbeten kwamen zo abrupt eindigen ze ook weer. We worden gelukkig wel getrakteerd op een heerlijk zonnetje en de korte broek had vandaag niet misstaan!

De eerste uren mist…

Drukke dag

De tweede visdag heeft de mist de zon de eerste uren van de dag volledig in bedwang. Pas tegen het middaguur komt de zon door. Toeval of niet, ook dan komen pas de aanbeten op gang. Vooral mijn vader heeft een drukke dag en staat met regelmaat een mooie barbeel te drillen. De vissen zijn al opvallend dik in verhouding tot twee maanden terug.

Mijn vader heeft een drukke dag! 

De tweede dag vissen we wat verder uit de kant. Dit maakte een wereld van verschil. Zodra we dichterbij liggen blijven de aanbeten uit. Het vissen met maden heb ik even geprobeerd maar leverde telkens binnen een fractie een aanbeet op van kleine witvis. Door met pellets als haakaas te vissen richten we ons volledig op de aanwezige barbeel. Dat ging ons deze trip heel goed af met zelfs twee mooie zeventigers als resultaat. Dát in combinatie met het heerlijke weer, maakte het méér dan geslaagd. En dan hebben we de topmaand november ook nog in het vooruitzicht…

Een sterke Loire-barbeel. 

Een uitstapje om te koesteren…

Toen Ton Ruijs ongeveer 12 jaar geleden voor het eerst kennis maakte met het commercial vissen op karper was hij eigenlijk meteen verkocht. Komende vanuit de ‘klassieke witvisserij’ viste hij tot die tijd wekelijks wedstrijden met de stok, match of feeder in regionale of landelijke wedstrijden met de traditionele aassoorten. Maar de commercials vroegen een andere aanpak…

De quickstop is een perfecte methode voor het bevestigen van een worm.

Meer dan 350 kg karpers

Kenmerkend voor deze ‘klassieke’ visserij was het vissen met natuurlijke aassoorten als maden, caster, pieren en verre de vase. Met het commercial vissen maakte ik voor het eerst kennis met aassoorten als pellets, paste en babycorn en kwam het vissen met natuurlijk aas wat op de achtergrond. Vreemd genoeg vis ik de laatste tijd op commercials juist weer veel meer met natuurlijke aassoorten. Eerst dacht dat het mijn witvishart was dat stiekem nog klopte maar ik merk gewoon dat het vissen met natuurlijk aas een enorme goed kan werken op de karpervijvers Tijdens het Shimano Aero festival in 2021 wist ik samen met mijn koppelmaat zelfs meer dan 350 kg karpers te vangen uitsluitend met pieren op de vaste stok.

De bevestiging met de quickstop op de naald…

Een verrukkelijke aanbieding voor de karpers…

Quickstop

Daardoor getriggerd ben ik eens wat meer gaan experimenteren met pieren op commercials en een klassieke feedertechniek. Daarmee bedoel ik een normale schuivend montage met een gaaskorf van 20 gram. De onderlijn (40 cm) is voorzien van een haak met quickstop. Een quickstop is superhandig om een pier op een hair te bevestigen. Met behulp van een quickstopnaald, druk je de quickstop heel eenvoudig door de pier. Let wel op dat je de quickstop een stukje in de lengte van de pier drukt anders heb je meer kans dat de pier zich over je haakpunt kronkelt en je daardoor aanbeten mist of vissen verspeelt. Ik knijp verder altijd nog (met mijn nagel) een stukje pier aan de onderkant weg zodat de pier even wat meer beweeglijk en attractiever wordt. Als de vis slecht aast kan je ook prima een klein stukje pier op de quickstop aanbieden. Elke inworp knip ik wat wat pieren in een cup en voeg deze toe aan mijn voermix die meestal bestaat uit groen vismeel grondvoer en wat 4 mm harde pellets of 2 mm micropellets. Mijn ervaring is in tegenstelling tot het witvissen dat ik de pieren liever wat minder fijn knip.

Een 300 cm hengel met 4000 molen. 

Lichte set-up

Verder vis ik op dezelfde manier als met de method. Dus met vaste tussenpozen inwerpen aangepast op het aasgedrag van de vis. Omdat je op commercials meestal niet grote afstanden hoeft te te vissen gebruik ik graag voor deze visserij een lichte set-up. Een 10 voets (300 cm) hengel en 3000 of 4000 serie molen voldoen perfect voor deze visserij. Zelf gebruik ik de 10 ft Shimano Aero X5 Precison feeder met een Vanford 4000 molen. Hoofdlijn 22/00 monofile. Ik zou zeggen: probeer het eens en laat je verrassen door de geweldige aanbeten.

Mocht je vragen hebben dan mail me gerust tonruijs@gmail.com

Ton Ruijs – pro-staffer Shimano

Ton laat het resultaat zien!