Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Vissen met jerkbaits, het is makkelijk gezegd, maar niet makkelijk gedaan. Het enorme aanbod, de techniek, de veelheid aan typen wateren en seizoenen; het maakt dat de keuze voor een bepaald type jerkbait erg bepalend kan zijn voor het succes dat je boekt. Zelf heb ik dat ook gemerkt. Waar ik jarenlang met een grote plons een jerkbait in het water liet vallen en die terugdraaide, ben ik pas de laatste jaren echt goed gaan begrijpen hoe ik ze het meest effectief kan inzetten.
Tekst: John Smit, foto’s: John Smit & Leon Prins
Ook het gebruik van mijn Raymarine-apparatuur aan boord is daar een grote rol in gaan spelen. En nu ik samen met Leon Prins, bouwer van handgemaakte jerkbaits, continu over jerkbaits praat en nadenk, is het de laatste tijd nog veel beter gegaan. Die ervaringen wil ik graag met jullie delen.
Anders dan bij pluggen, spinnerbaits of crankbaits, die hun eigen actie creëren bij het binnenvissen of trollen, moet je een jerkbait zelf in actie brengen. En dat is waar de bijzonderheden beginnen, want iedere jerkbait heeft zo zijn eigen karakteristieken.
In grote lijnen kun je drie typen jerkbaits onderscheiden: gliders, pullbaits en hybrides.
Gliders zijn jerkbaits die een zigzagbeweging maken, een beetje als het nummer van de Snollebollekes ‘links-rechts’. En pullbaits trek je naar je toe, waarna ze duiken en waggelend weer omhoog komen, vaak een erg succesvolle techniek boven plantenbedden. Hybrides zijn jerkbaits die zeer wispelturig kunnen bewegen. Links of rechts, korte of lange uitslag, een waggeltje bij het zinken, alles is mogelijk.
Daarnaast kunnen jerkbaits specifiek uitgelood worden. Als ze afgeleverd worden, zijn ze drijvend, zinkend of suspending. En zelf kun je dat verder naar wens aanpassen met de zwaarte van dreggen, wartels, splitringen en natuurlijk loodjes of loodstickertjes. Als je daar formaat, dikte, kleur en de eventuele aanwezigheid van aankleding, zoals een rateltje, twistertail of verenpakket bij optelt, zijn de keuzes erg groot.
Hier zie je de hybrides, gliders en pullbait die ik het meest gebruik (van linksboven naar rechtsonder): Westin Swim sinking, PrinsBaits Backslapper XL, Strike Pro Buster Jerk, Salmo Fatso, PrinsBaits Seductor, Deel jerkbait glider, Salmo Sweeper en Salmo Jack.
En dat dan toepassen op al die verschillende omstandigheden met de juiste techniek: ik denk dat het duidelijk begint te worden dat de juiste keuze echt een rol speelt. Die complexiteit ga ik hieronder en in de komende artikelen proberen af te pellen. Laat ik beginnen met het materiaal (hengel, reel en lijn) en montage van een jerkbait (leader en speld).
Een solide werpreel, een stevige jerkbaithengel, gevlochten lijn, onderlijn en een stevige wartel eventueel met splitring, dat is de setup. De werpreel is nogal persoonlijk. Zelf vis ik graag met een zware reel met een langzame inhaalsnelheid voor jerkbaits, ongeveer 5,3:1, zoals de Shimano Tranx. Ik vind de snelheid van een reel al snel te hoog; je haalt dan soms net niet de juiste actie uit de jerkbait, zeker bij hybrides. Neem de gevlochten hoofdlijn flink ‘oversized’. Dit verkleint niet alleen het risico op lijnbreuk, ook kan je flink aanslaan bij een aanbeet! Denk aan lijnen van 60 tot 80 lb, zelf vis ik altijd met Powerpro.
Dan de hengel: voor medium formaat jerkbaits ga ik voor een 50-80 grams model en voor de grote jerkbaits al gauw 80-150 gram of meer. De hengellengtes die ik heb zijn 210 cm (150 gr voor het echt zware werk), 230 cm (110 gram voor het zware werk) en 240 cm (130 gram voor het medium-zware werk op afstand). De meesten starten met een hengel rond de 2 meter en in de categorie H (heavy). Er komt veel kracht op te staan en je wilt ook de vis goed kunnen haken bij een aanbeet; dit maakt de keuze van de juiste hengel bij jouw visserij dus erg belangrijk!
Wat betreft de dreggen: zorg dat ze superscherp zijn. Let erop dat de buikdreg breder is dan de body van de jerkbait. Koop topkwaliteit, dat geldt zowel voor de dreggen als voor de splitringen. Voor mij is er daarvoor maar één merk: Owner, in de maten 2, 1, 1/0 en 1/0 2x (2x sterk), afhankelijk van de maat van je jerkbait.
Het grootste verschil wordt echter gemaakt door de laatste 60 tot 80 centimeter: de onderlijn (leader) of spinstang. Zelf gebruik ik nooit een stalen spinstang, maar ik ken anderen die erbij zweren. Ik gebruik het liefst 80 lb fluorocarbon (0.9 mm) welke ik via een zware tonwartel met de hoofdlijn verbind. Dit maakt het laatste stuk ‘onzichtbaar’ en ik heb hier nog nooit lijnbreuk mee gehad, dit in tegenstelling tot staal. Let er wel op dat fluorocarbon gevoelig kan zijn voor beschadigingen.
Ga je voor staal, kies dan wel voor een kwaliteit, bijvoorbeeld Flexonit. Neem dit bovendien sterker dan de trekkracht van je hoofdlijn; staal wil uiteindelijk wel gaan breken na teveel impact en actie! Anderen, zoals Leon, zweren weer bij titanium. Dat heeft minder last van kinken en is ook sterk, maar singlestrand kan ook breken door metaalmoeheid.
De verbinding met de jerkbait maak je met een goed sluitende stevige speld, liefst crosslock, al dan niet met een extra splitring om de jerkbait nog vrijer te laten bewegen, afhankelijk van waar je jerkbait het best op reageert. En check alles regelmatig. De krachten die erop komen te staan zijn groot en zeker na een aanbeet kan de kleinste beschadiging al snel leiden tot breuk en verlies van je kapitale snoek met alle gevolgen van dien, voor de snoek…
Leon, vertel eens iets over het maken van jerkbaits, wat komt daar allemaal bij kijken?
Je moet eerst kiezen of je jerkbaits wil maken van hout of kunststof. De meesten kiezen voor hout. Meranti, mahonie, eiken of beuken; al deze houtsoorten zijn geschikt om mee te bouwen. Dan zorg je dat je een modelletje bedenkt en denk je daarbij ook welke eigenschappen je aan je jerkbait wilt toevoegen (zinkend, drijvend, gliden, waggeltje, etc.). Daarna is het zagen, raspen en heel veel schuren. Vervolgens loodgaten bepalen en boren en dan uitloden, gaten opvullen, restanten gladschuren, epoxy over de body heen als seallaag.
Na twee lagen epoxy is het weer gladschuren van de houtvezels die omhoog zijn gaan staan met de epoxy, en krijg je een gladde basis voor je primer waar je weer overheen kan spuiten met de spuitbus/airbrush. Dan weer epoxy erover; een laag of 4 met pauzes van 1,5 à 2 uur ertussen, afhankelijk van de temperatuur van de ruimte waar je het smeert. Ook voor een echt goede dikke laag kan je het beste een draairek maken die waterpas moet staan. In één jerkbait zal je al gauw 3 tot 4 uur werk moeten steken… Ik spendeer alleen aan airbrushen al 1,5 à 2 uren tijd per stuk! Dan zijn de prijzen van € 30 tot 35 ook niet zo gek.
Ik heb diverse mallen die gemaakt zijn uit hout en kunststof. Hierin giet je het kunststofmengsel en dan klem je ze dicht met een lijmklem. Let wel op dat je ‘mold release wax’ gebruikt, anders zit je jerkbait muurvast in je mal.
Het uitloden doe ik met rolletjes bladlood. Dat werkt heel goed en hiervoor hoef ik niet in de giftige looddampen te zitten in mijn studentenkamer.
Het spuitwerk doe ik met een airbrush. Je begint met een basis en dan zet je daar steeds meer details op in lagen.
Epoxy breng ik aan op een draaiend rek. Die zorgt ervoor dat de epoxy blijft verspreiden zolang de epoxy nog nat is. Zo krijg je een hele mooie vloeiende gladde laag epoxy.
Trainen & kijken! Dat is wat ik als eerste zou willen roepen. Ga oefenen met de jerkbaits waarmee je wilt vissen. Kies waar je de ruimte hebt om de jerkbait in het water te volgen. En probeer dan met de beweging van je hengel uit schouder, arm en pols de actie in de jerkbait te krijgen waar deze voor gemaakt is en ook hoe je het zelf graag ziet. Geloof me: je gaat veel meer vangen als je zeker weet dat je de jerkbait de juiste actie mee kunt geven. Let ook eens goed op het ‘stop’ moment. Als je hem stil laat hangen, wat gebeurt er dan? Blijft de jerkbait hangen, zinkt deze, maakt die daar een waggeltje bij? Als je dat weet, dan kun je de jerkbait veel beter structuren laten volgen. Of bijvoorbeeld even lekker laten hangen tussen een opening in twee plantenbedjes.
Kijken wat je je jerkbait doet, hoe breng je er de gewenste actie in… en let ook goed op het ‘stop’ moment.
Een andere tip is tellen bij het zinken. Laat de jerkbaits de lengte van de hengel zinken en tel hoe lang dat duurt. Stel dat dit 3 seconden is en je hebt een hengel van 210 cm. Dan weet je dat de jerkbait 70 cm per seconde zinkt. Op basis van de dieptemeter kun je zo heel precies bepalen in welke waterlaag je wil vissen. Heel handig bij water met veel diepteverschillen! Het allerbelangrijkste is echter dat je altijd contact houdt met je jerkbait: een strakke lijn dus! Zodat je de aanbeet altijd direct voelt en goed kan aanvoelen wat de jerkbait op dat moment doet.
Zelf geloof ik in een jerkbait die zeer afwijkend beweegt, met veel variatie in de actie dus. En waarmee je via je hengel die variatie in beweging ook makkelijk kan creëren. Daarnaast is het stopmoment heel belangrijk en dan heb ik het liefst een jerkbait die op die plek in het water blijft hangen. Hèt moment waarop je vaak een hartverzakkende aanbeet krijgt! Dus: trainen, kijken, tellen, lijn strak. En altijd een lange tang mee, want als je dit goed doet duurt het niet lang voor je een aanbeet krijgt!
De grote fabrikanten hebben allemaal hun assortiment jerkbaits in huis. Salmo, Westin, Spro, StrikePro, noem maar op, keuze te over. En hiertussen zitten echt pareltjes die zichzelf al jaren bewezen hebben. Je bent dan alleen wel afhankelijk van de specificaties en kleurstelling die de fabrikant voert.
Handgemaakte jerkbaits daarentegen geven je de kans echt iets op maat te krijgen. Qua uitloding, kleurstelling, actie. Net even die twist. En ook de bouwers daarvan hebben een aantal waanzinnig goede varianten gemaakt die al jaren beschikbaar zijn.
Jij maakt zelf jerkbaits: wat vind je nu het grootste verschil tussen een handgemaakte en een fabrieks jerkbait?
Ik vind persoonlijk beide vaak wel lekker vissen. Echter is een handgemaakte jerkbait als je een goede treft gewoon meer verfijnd. Je kan bij het bestellen zelf tot in details bepalen welke kleur je wil en ook laten afstemmen op jouw persoonlijke voorkeuren. Dus ook sinking, suspending en soms zelfs floating.
Waar krijg je zelf een kick van bij het jerkbaiten?
De mooiste momenten zijn wanneer je meerdere aanbeten krijgt aan het oppervlak. En vooral het moment dat je weet dat je die jerkbait zelf gemaakt hebt!
Welk model is voor jou favoriet?
Mijn favoriete aasje om mee te vissen is de Seductor. Dit model is een zogenaamde glider. Hij glijdt van links naar rechts en maakt daarbij ook nog eens een mooie wiebel. Die wiebel is echt een must in een jerkbait vind ik. Kijk maar eens wat een aasvisje doet waarvan de staart kapot is, die flankt ook! Ik vis vaak struinend en daarvoor is de Backslapper ook heel erg fijn, maar de Seductor is gewoon meer allround. Backslappers vissen iets dieper en hebben mijn voorkeur bij het werpen vanuit de boot.
Wat zou je graag willen bereiken en waarom?
Het enige wat ik mij nu kan bedenken is dat ik een doel voor ogen heb om ooit een boot te hebben om lekker met jerkbaits te kunnen vissen op plekken waar ik vanaf de kant niet bij kan. Ik kan er ook echt van genieten om te horen dat anderen zoveel plezier hebben van de jerkbaits die ik maak. Ik zou ook heel graag eens willen vissen in Ierland, Zweden en mijn grootste droom is dan wel het vissen in Amerika op musky. Maar voor dat ooit zal lukken, hoop ik eerst na de afronding van mijn opleiding een baantje in de sportvisserij te vinden voor de kost. Van het bouwen van jerkbaits ga ik niet kunnen leven.
Wat mij betreft is het één dus niet per se beter dan het ander. Het komt er toch weer op neer dat je eerst zelf goed moet bepalen waar je wilt vissen, wat je wilt vangen en natuurlijk ook hoe je qua budget zit. Jerkbaits zijn niet goedkoop en je hebt er al snel een aantal nodig om altijd goed terecht te kunnen. Ik kan me dus voorstellen dat wanneer je begint, je eerst eens kijkt welke fabrieks jerkbaits je zouden passen. En als je dan de smaak te pakken hebt doorpakt naar de handgemaakte jerkbaits met je eigen accenten. Zo heb ik het althans gedaan en ik moet zeggen dat me dat prima is bevallen. Momenteel vis ik veel met de jerkbaits van Leon Prins. Maar begin dit jaar heb ik ook nog veel succes geboekt met de Buster Jerk van Strike Pro en de zinkende Westin Swim. Gewoon eerst zelf goed nadenken wat je wilt, je laten informeren en dan de jerkbaits kiezen waar je in gelooft en waarvan je er de actie in kan brengen die nodig is. Dat is volgens mij veel belangrijker.
In deel 2 neem ik je mee naar polders en kanalen en zal ik toelichten hoe je daar met jerkbaits aan de slag kan gaan. Op snoek, maar ook op snoekbaars. Begin dus alvast maar te oefenen met de jerkbaits waar je in gelooft.
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Nog even een kleine terugblik op de dag van gisteren van het Beet IJsland festival. De vierde visdag bracht mooie vissen in het fjord. Natuurlijk gaan we liever de zee op, dat is in IJsland de ultieme visserij. Ben je hier een keer de zee op gegaan dan weet je dat, vissen van ver over de meter en meer dan 20 kg komen hier regelmatig voor. We hebben wat pech met de wind. Dat is hier eigenlijk een zeldzaamheid, af en toe verwaait er wel eens een dag, maar meerdere dagen gebeurt niet zo snel. Gelukkig kunnen we ook het fjord in.
Dit verveelt gelukkig nooit!
Op de zondag zitten we thuis, enkele fanatiekelingen gaan als tijdverdrijf nog wat scharren vangen. Andere verzamelen zich om naar de Formule 1 te kijken, die hebben twee keer pech want die race valt in het water.
Ondertussen is het al de zesde en laatste (5e) visdag van onze trip. We kunnen vissen, maar weer enkel in het fjord. De stemming is echter prima op de steiger. De eerste boten zijn al vroeg op pad gegaan, de goede vangsten van de vierde visdag hebben daar zeker aan bijgedragen.
Joris staat bij John Luchies en kornuiten aan boord terwijl ik op de boot sta bij de groep van Erik Vermeulen. Vissen hoef ik ze niet te leren, zij komen hier al voor de zesde keer. Dat komt bijzonder goed uit, want na de uitgevallen dagen en het minder goede weer kan ik nog wel wat foto’s en videobeelden gebruiken.
Af en toe een leuke verrassing…
De wind valt dicht bij de bergen nog mee. We maken een leuke drift en vangen de eerste vissen. Rens vangt behoorlijk wat meer vis dan de rest, zijn rode pilker met een octopus eraan is in trek. Als we wat verder van de bergen driften worden we meer en meer gepakt door de wind en is scherp vissen er niet meer bij. Erik vaart ons terug en we beginnen opnieuw met driften. Iedere drift ziet er hetzelfde uit, de kabeljauwen zitten duidelijk in scholen. Zo vang je er een paar en zo is het weer even stil. De maten zijn niet slecht te noemen. Vissen van 80 cm en groter trekken regelmatig de hengels krom. Ook Bas vangt zijn vissen wel, maar als hij kiest voor zijn witte shad gaat het pas echt goed. De kabeljauwen komen er even achter elkaar uit.
Het ene aasje is het andere niet, ook al verschilt het soms per dag…
Zelf vis ik met de 100 grams of 150 grams Sandeel van Savage Gear, veruit mijn meest favoriete shad voor de lichtere visserij op zee. Deze werp ik een aantal meters in de richting van de drift in en laat hem zakken naar de bodem. Daar aangekomen sluit ik de beugel en vis hem langzaam 20 meter naar boven. Soms wordt hij vol gepakt, andere keren voel ik wat geknabbel. In dat laatste geval laat ik hem even stil hangen. Vaak wordt de shad dan alsnog gepakt.
Op naar een nieuwe drift…
We hebben deze week al veel kabeljauwen gevangen, sommigen onder ons zelfs ontzettend veel. We besluiten dan ook op tijd te stoppen en terug te varen naar de haven. Onder het genot van een hapje en drankje genieten we van het zonnetje. Over de foto’s die deze heren me van andere jaren tonen kan ik kort zijn: ik ga snel nog eens terug om op volle zee te vissen!
Ook bij Joris loopt het lekker, zij vingen eigenlijk over de gehele drift vis, en ook hier bleek het opwerpen van lichte pilkers het meest effectief. Het viel op dat de kabeljauwen vandaag aan wat groter aas de voorkeur gaven, maar met het wegvallen van de stroom moesten ze toch echt weer die kleinere shads hebben, die het eigenlijk heel de week al goed doen. Wie denkt dat een kabeljauw niet kieskeurig kan zijn heeft het mis, roze en witte shads leverden meer vissen op. Net als alle andere boten zijn de grootste vissen hier ook rond de 90 cm.
Prachtige blanke vis…
Morgen rest ons nog het huisje op te ruimen, boten aftanken en schoon afleveren, inpakken en te vertrekken richting Reykjavik. Daar hebben we nog een dag vrij te besteden. Je kan hier van alles ondernemen. Naar de geisers, de warme natuurlijke baden, de stad Reykjavik in of lekker lang uitslapen, it’s up to you! Aansluitend gaan we genieten van een heerlijk diner gevolgd door de prijsuitreiking.
Lees hier de vorige verslagen:
Beet IJsland Festival Dag 1; blije gezichten en mooie kabeljauwen!
https://beet.nl/beet-ijsland-festival-dag-2-driften-binnen-en-buiten-fjord
https://beet.nl/beet-ijsland-festival-dag-3-dikke-scharren-vanaf-kant
https://beet.nl/beet-ijsland-festival-dag-4-we-mogen-weer-uitvaren
Zo groot??Dat het behoorlijk wat tijd en voorbereiding kost om op meervaljacht te gaan, beseft niet iedereen. De avond voor de vangst bedenkt Tobias dat hij de volgende dag vrij is, en ziet dat het slecht weer gaat worden, ideaal voor zijn meervalvisserij omdat er dan niet veel anderen op het water zijn…
Het hele verhaal lezen? Klik hier of op het plaatje hieronder om naar het artikel op Rijnmond.nl te gaan.
Na de aankomst gisteren is het vandaag voor de deelnemers vroeg uit de veren voor de eerste dag van het Beet IJsland festival. Wie gaat de grootste kabeljauw vangen? Of misschien wel een enorme heilbot die hier ook zwemmen…
Vannacht is de wind wat aangetrokken, het zeewater is opgestuwd tot een kabbeltje, maar vissen is zeker nog goed te doen. Dat is maar goed ook, want als ik rond 6.30 uur de gordijnen open zie ik al aardig wat deelnemers in de weer met hengels, tassen en koffers, ze lijken er zo vroeg allemaal al zin in te hebben! Om 8 uur volgen de instructies over het besturen van de boten, waar je moet tanken, waar je ijs haalt om de gevangen vis te koelen en het gebruik van de marifoon bij het verlaten van de haven, iedere boot dient zich te melden voor vertrek bij de kustwacht.
Joris staat vandaag bij groep Mastbroek aan boord zij hebben wat minder ervaring en zijn blij met de hulp van Joris. Na de uitleg over het knopen van de lijnen, gebruik van het kunstaas en wat kleinigheden beleven ze een fantastische dag. Binnen vijf minuten vangen wat je op de Noordzee in een heel jaar niet doet is wellicht de meest opvallendste uitspraak, ‘geweldig’ blijk het woord van de dag te zijn en met een dikke glimlach zijn de heren hoogstwaarschijnlijk naar bed gegaan. Met kabeljauwen tot om en nabij de 90 centimeter keken zij terug op een geslaagde dag.
Zelf sta ik vandaag bij Ed en Erik aan boord, beide ervaren Noorwegengangers, zodoende had ik het wat rustiger qua uitleg en knopen. Erik moest nog even zijn certificaat halen om de boot te mogen besturen, maar net als iedereen die dit papiertje dient te halen slaagde ook Erik met vlag en wimpel. We besluiten eerst wat koolvissen te gaan vangen die later als aas zouden gaan dienen. Na wat driften liggen er enkel nog wat gulletjes in de aasbak, maar plots komen ze dan toch en kunnen we naar de beoogde stek.
Daar komen we echter nooit aan, Erik staat al met een hengel in zijn handen die krom stond tot in het handvat. We besluiten hier dan maar eerst een paar driften te maken. Iedere drift levert kabeljauw op, de grootste mat 95 cm. Hebberig als we zijn zoeken we een andere stek wat verder buiten het fjord, hier verwachten we nog grotere vissen. Ook hier komen mooie vissen naar boven, maar de golven blijken net iets te veel om lekker te kunnen vissen, terug naar de vorige stek dan maar. Hier maken we de dag vol met erg leuke vangsten.
Ondertussen komen de vangstfoto’s van alle andere groepen ook binnen op de groeps-app. Prachtige kabeljauwen komen er voorbij. Lang, kort, dik, dun, donker en licht gekleurd, alles zit er tussen. Ook zij wisten allemaal vissen tot de 90 cm a 95 cm te vangen, met hier en daar een uitschieter van over de meter.
Wanneer ik terugloop naar het huisje wordt ik binnen geroepen door groep Zyde. Onder het genot van een heerlijk Belgisch biertje bespreken we de dag. Ze blijken vandaag meer dan prima gevist te hebben. Met meerdere kabeljauwen boven de metergrens en 117,5 cm als topper mogen ze zich voorlopig de winnende vis toe-eigenen. Goed gevist heren, maar reken je nog niet rijk, het was nog maar de eerste dag, morgen gaan we weer allemaal ons best doen…..
Martijn Dekkers
https://beet.nl/beet-ijsland-festival-2021-gaat-beginnen/
Na de zware tegenvaller door annulering van vorig jaar stonden we dinsdag 24 augustus dan toch op de verzamelplek van Schiphol om te vertrekken naar het Beet IJsland Festival in Flateryi. De reis gaat weliswaar met diverse verscherpte maatregelen, maar we kunnen vissen!
Onze boten voor de komende dagen…
Het IJsland-festival is een samenwerking tussen Beet en Visreis.nl. Joris Nieuwenhoff en ondergetekende (Martijn Dekkers) begeleiden deze reis en stappen iedere dag aan boord van een andere boot met als doel het bijbrengen van technieken, helpen met alles wat bij de visserij komt kijken en het besturen van de boot – ervaring is dus geen must bij de reizigers. De groep bestaat dan ook uit een mix van ervaren rotten en minder ervaren vissers, wellicht dat dit de reden is dat het IJsland-festival bekend staat als een erg gezellig evenement.
Een prachtig landschap onderweg…
Dit jaar staan er 26 deelnemers op de lijst, 24 daarvan verzamelen zich rond het middaguur op Schiphol. Ton en Frits zijn al een week op locatie, zij hebben al een topweek met prachtig weer en mooie vangsten achter de rug. We mogen van geluk spreken dat Joris zijn werk goed heeft voorbereid en ons duidelijk heeft geïnstrueerd, want met alle corona-maatregelen is het allemaal toch wat lastiger inchecken om nog maar niet te spreken van al het papierwerk.
De afgelopen week werd al prima gevangen.
Na een kleine drie uur arriveren we op het vliegveld net buiten Reykjavik. Daar stappen we over in een bus die ons naar een kleiner vliegveld in Reykjavik brengt. Onze vlucht naar Isafjorour staat al te wachten. Het laatste stukje leggen we af met de huurauto’s. De plaatselijke supermarkt blijft even iets langer open voor ons zodat we ook wat te eten hebben bij aankomst in het huisje. Daar rest ons niets anders dan te wachten op onze koffers, die komen rechtstreeks vanuit Reykjavik met de bus.
Kalm water en een aangename temperatuur.
Joris gaat alle groepen nog even langs om de wensen en de planning voor de volgende dag door te nemen. Iedereen zit al met de volgende dag in zijn hoofd. Dan krijgen we de instructies over de boot, de visserij en de veiligheid en mogen we op pad. Op pad richting de grote kabeljauwen, dat is toch wel de hoofdmoot van wat er hier gevangen wordt. Vissen van 100 cm zijn echt geen uitzondering en met een beetje geluk vang je er een van 120 of zelfs nog groter, maar laten we er eerst even over gaan dromen…. Tot morgen!
groet Martijn Dekkers
Morgen weten we meer!
Er zijn van die wateren die je altijd bij blijven; je hebt er gevist, gevangen, ervaring opgedaan maar op de één of andere manier ben je het water uit het oog verloren. Misschien verhuisd, andere interesses of simpelweg geen tijd. Je komt er eigenlijk nooit meer. Wanneer er zich weer een keer de gelegenheid voordoet om terug te keren en het vissen bevalt, dan heb je de smaak weer zo te pakken!
Eerst maar eens wat voer brengen met de spodkorven…
Tekst & foto’s: Lucien de Rade
“Ik vis hier in bijna alle opzichten compleet anders dan wat ik normaal zou doen, bijvoorbeeld met een wedstrijd”, vertelt Arjan Klop. “Zo neem ik alleen het hoognodige mee. Daarnaast moet ik soms uren wachten op een aanbeet en zit ik vaak stik alleen op een afgelegen put of afgraving. Met als doel: een paar kneiters vangen. Dit is iets anders dan zoveel mogelijk vissen of gewicht te vangen, bijvoorbeeld tijdens een wedstrijd.” Het aangewezen wapen en tactiek voor deze visserij is voor hem zonder twijfel de methodfeeder! Deze ‘val’ leent zich perfect voor het vissen op grote, schuwe vissen, oftewel kneiters.
De plek die Arjan bevist is een van de vele zandafgravingen die Noord-Brabant rijk is. Het kenmerkt zich door helder water en een harde bodem en tezamen met de prachtige omgeving maakt dit een prachtige stek. “In mijn jonge jaren viste ik hier vaak”, vertelt Arjan, “maar werk, wedstrijdvissen en een gezin maakt dat ik hier eigenlijk nooit meer kwam. Tot voor kort…”
De aanvoerkorf wordt ontkoppeld en maakt plaats voor een methodfeeder in combinatie met een maiskorreltje, dumbell of (stukje) worm als haakaas op de hair.
“Omdat ik een aantal uren vis, en me vooral richt op de grote exemplaren in de vorm van brasem, karper en zeelt, vis ik graag over een ‘bedje’ van voer. Ik heb hier ook al een paar keer ‘zuinig aan’ gevist met eigenlijk zelden resultaat. Door aan te voeren met een echt grote korf – of beter gezegd te ‘spodden’ – zorg ik dat er snel een tapijt met lekkers ligt.” Opvallend feit is dat Arjan het voer en de pellets droog mengt en het geheel in één keer nat maakt.
Op de stek waar Arjan aanvoert is het circa 3 meter diep. “Dat is de diepte waar ik het meeste vertrouwen in heb, of beter gezegd: de vissen het meeste vertrouwen in hebben. De aanvoerkorf wordt ontkoppeld en maakt plaats voor een methodfeeder in combinatie met een maiskorreltje, dumbell of (stukje) worm als haakaas op de hair.
Tot zover een deel uit het artikel in Beet Magazine dat binnenkort bij de abonnees in de bus valt. Wil je dit artikel helemaal lezen en voortaan als eerste op de mat krijgen, zorg dan voor een abonnement. Klik hier voor een aanbieding.
Zoals je kunt leren om te vissen, zo kun je ook leren karpervissen. Zo’n grote zware vis spreekt voor velen meer tot de verbeelding dan een kleinere vis, maar dat wil niet zeggen dat het een leuker is dan het andere. Op welk ‘level’ je wilt leren karpervissen, is afhankelijk van jouw ervaring met vissen. Heb je al wat ervaring met een werphengel met dobber, probeer dan eens karper te vangen met de penhengel. Wil je het op een andere manier aanpakken als je ook het aspect penvissen onder de knie hebt, dan kijk je naar het vastloodvissen op afstand.
Simpel beginnen met een hengel en dobber…
Voor alle manieren die er zijn om een karper te vangen, ligt het aan je eigen voorkeur met welke techniek en welk materiaal je die (eerste) karper wil vangen. De meeste ‘beginners’ starten met een eenvoudige penhengel, wat voer en een simpel aasje voor op de haak. Dit is ook de goedkoopste manier. Veel karpervissers blijven dit ook de leukste en mooiste manier van karpervissen vinden.
Je kunt het vissen op karper op veel manier uitvoeren…
Anderen kiezen voor een andere aanpak en pakken het statische vissen met vast lood op, waarbij gebruik wordt gemaakt van afstandhengels, hengelsteunen of een rodpod, beetmelders en aas zoals boilies, die aan een ‘hair’ aan de haak bevestigd zit. Je ziet deze karpervissers vaak in bivvy’s (tenten) op stoelen of stretchers aan de waterkant, waar ze niet zelden ook overnachten. Probeer het eerst wat simpel te houden, dan kun je later alsnog besluiten om deze manier van karpervissen uit te breiden met materialen.
Hoe moet je dit karpervissen oppakken en leren? Een van de betere ‘tutorials’ en artikelen vol tips en tricks zagen we op de website van de Carp Whisperer. Hier worden deze technieken besproken. Benieuwd? Klik dan hier om naar dat artikel toe te gaan.
De vlog van zeevisser Luc Mom is te vinden onder ‘LLV zeevissen’ op YouTube, waar de ervaren Noord-Hollander maandelijk zijn beeldverslag doet. De nieuwe LLV vlog heeft een ander jasje gekregen en de hoofdpersoon treedt op als verteller van zijn eigen verhaal, wat ons betreft een erg leuke upgrade…
“Ik had een ongelooflijke vangdrang om weer eens als vanouds met de hengels het strand op te gaan. Vissen op zeebaars. Ik weet dat dat nooit meer zal worden als in het verleden maar op een of andere manier steekt het virus soms de kop op. Het inenten daartegen blijkt onmogelijk want je maakt er gewoonweg geen antistoffen voor aan. Als je dan richting de strandafgang loopt met je strandkar vol met spullen voel je de gedachtes door je hoofd gaan. Zal er een mooie mui liggen waar ik in kan vissen en zal de vis azen? Vanuit het verleden weet ik dat als je de branding al hoort voordat je de zee ziet het meestal oké is met de juiste visomstandigheden op zeebaars….”
Zou het de ‘caveman’ lukken om met een maatse baars thuis te komen?
Bekijk het hieronder in zijn vlog.
In de eerdere delen van de serie Start-up, die in Beet en Zeehengelsport verschenen, is er al heel wat besproken wat je als beginnend zeevisser op weg kan helpen om je vangsten wat op te krikken. Maar er blijven nog vragen natuurlijk, zoals: moeten we de hengel in onze handen houden? Wat gebruiken we als aas? Wat neem ik mee naar de waterkant? Onze vraagbaak Martijn Dekkers geeft de antwoorden.
Probeer het meest noodzakelijke bij je te hebben…
Een hot item, waar ik me nog wel eens over druk kan maken, gaat over de spullen die je meeneemt naar de waterkant. Voor een beginnend zeevisser is dat eigenlijk helemaal niet zo veel.
En wat is dan dat nodige? Uiteraard kom je er niet onderuit een of twee hengels mee te nemen, een hengelsteun, een tas of koffer en een emmer, al het andere is vaak overbodig. Nu heb ik alle begrip voor een stoel, zeker als je het lastig vind om een paar uur te blijven staan. Een koelbox is ook nog te doen, maar kijk uit, nu heb je ineens handen te kort. We pakken dus maar een karretje, maar met dit karretje hebben we plots ruimte over, we leggen er dus nog wat bij. Die vergissing komt je duur te staan, de duinen zijn namelijk hoog en een karretje omhoog trekken is toch een redelijk zware onderneming, zelfs omlaag is lastig en trekken door het mulle zand op het strand is niet te doen. En daar sta je dan. Het advies luidt dan ook: neem mee wat je kan dragen, alle rest laat je thuis!
Aas is wel noodzakelijk natuurlijk!
Bij hengelsteunen hebben we de keuze uit twee: de losse steun en de driepoot. Het grootste voordeel van een driepoot is dat deze overal neergezet kan worden. Op het strand, op een dijk of dat mooie graskantje langs een zoutwaterkanaal. Dan komt er ook nog eens bij dat, mits je een degelijke driepoot hebt aangeschaft, deze altijd stabiel staat. Zeker wanneer je er een halve emmer water aan hangt. Nog een voordeel is de transportlengte. Veel van deze driepootsteunen zijn voorzien van telescopisch verstelbare poten. Daardoor kan je de steun plaatsen zoals jij dat wilt.
Kies je aassoorten van tevoren uit, passend bij de vissoorten waar je op gaat vissen!
Over wat er in een viskoffer of vistas behoort te zitten zijn de meningen nogal verdeeld! De koffer van een wedstrijdvisser is behoorlijk aan de maat en zit vaak tot de nok toe gevuld. Voorbereid op alle omstandigheden, verschillende disciplines en uiteenlopende vissoorten moet de wedstrijdvisser het allemaal bij zich hebben. Maar dit telt voor ons niet, wij kunnen met een klein deel hiervan al toe. Wanneer ik mijn waterdichte vistas leeg, kom ik veel tegen, maar ik houd het bij de noodzakelijke zaken.
Tot zover deel 4 van de Zeevissen Start-up die momenteel in Zeehengelsport editie 378 te lezen is. In het laatste deel 5 van deze serie, dat op 16 september 2021 verschijnt, gaat Martijn in een groot artikel in op de laatste prangende vragen. Wil je daar niks van missen, zorg dan voor een abonnement: klik hier.
Als ‘pensionado’ liep Kees de Vet altijd al met een plan om wat langer naar het Deense eiland Langeland te gaan; alle tijd te hebben om wat te struinen en niet het risico lopen dat je net een weekje treft waarop het regent of de wind verkeerd staat. Zo gezegd zo gedaan. Met zijn vrouw trok de pensionado naar het mooie viseiland en deed hier verslag van op de website van ‘de Langelandvissers.
Weerzien met de Faergegardens Camping en de haven van Spodsbjerg…
De camping was geregeld en de datum afgesproken. Op 1 juli hebben we de bus aan geslingerd en gingen we onderweg naar het mooie Denemarken. Na wat gebruikelijke ‘stau’ bij Hamburg, reden we in 1x door naar Spodsbjerg. Het voelde als thuiskomen, met de mooie camping, de haven en het stadje weer in zicht.
Bij Hans en Nieske Keller namen we na aankomst een koude versnapering op hun 47-jarig huwelijk. Na het biertje de camper op de plek gezet en de tent ervoor, en daarna de boot en trailer klaargezet voor het grote avontuur.
Ik had van tevoren de jachthaven al besproken via de site en gevraagd of een man op leeftijd een beetje voor in de haven mocht afmeren, en dat is gelukt, ik krijg plek 1 recht voor de webcam. Konden ze me gelijk een beetje in de gaten houden!
Veel vismogelijkheden op Langeland…
Weerzien met vrienden en campinggasten…
Kees Michielsen (van de website Langelandvissers) zou zaterdag overdag aankomen dus mooi de tijd om wat voor elkaar te maken op gebied van hengels, de apparatuur (Lowrance 7 TI en de Raymarine Element 7) die ik dit jaar heb aangeschaft. Kees zou met zijn sterke Subaru 4WD mijn boot, een Warrior 165 met een 60 pk Yamaha viertakt, wel een handje kunnen helpen om mij in de haven te loodsen, dacht ik zo en dat lukte gelukkig ook.
De Lowrance 7 TI is uitgerust met een Navionics kaart met dieptelijnen en de Raymarine Element 7 fungeerde als visfinder, dieptemeter en sidescan.
Onze Faergegardens Camping is vlak bij de haven dus kun je dit lopend af. Het is een mooie schone camping met in een afgesloten ruimte vriezers voor de gasten, een schoonmaakplaats voor vis, nette douches en wc’s die goed schoon zijn en netjes worden onderhouden, een speeltuintje voor de kids, familiedouches, speelruimtes, een tv zaaltje en wifi , wat niet altijd een goed signaal gaf, maar daar wordt aan gewerkt. Al bij al een prima stek, maar wel reserveren! Veel Denen kamperen door de corona in eigen land, dus het was druk op de camping, maar wel gezellig druk.
De zelfgemaakte botlepels deden het goed…
Toen mijn vismaat Kees arriveerde zijn we gelijk aan het vissen geslagen, we hebben wat stekken afgezocht en ook meteen wat gul en platvis gevangen, onder meer met de zelfgemaakte botlepels van Kees. Het was even oefenen maar ze werkten zeker. We hadden tevens wat aas van firma Lobbezoo mee, ook wat nieuw spul erbij waar Frank van Lobbezoo mee bezig was, om eens te testen.
Op 12 meter diepte is er overal wel een platvisje te vangen. Wanneer de wind sterker werd dan 4 Bft dan bleven we een beetje onder de kant; links de haven uit, achter de bosjes. Niet ver weg dus.
Kees is ook fanatiek zeeforelvisser vanaf de kant dus we hebben wat stekken afgestruind die vermeld staan op de Langelandvissers site bij het onderwerp ‘kantvissen’. Kees had een forel en ik vang nog even een klein geepje, die waren er ook weer zat. Ik kocht nog een hengeltje bij de hengelsportzaak maar mocht even met de Shimano Lesath spinhengel van Kees vissen. Dan voel je het verschil wel bij het vissen; soepel, betere beetregistratie, en superlicht. Ligt er maar net aan hoeveel je wil betalen.
Kees vist met een 270 cm hengel met werpgewicht 10 tot 40 gram. Als aas de Savage Gear Inline Sandeel tussen 14 en 21 gram.
De Lesath van Kees viste prima…
En het avondeten was meteen geregeld…
Het is heerlijk om ‘s avonds even van de kant op forel te vissen, een stukje te rijden en Langeland verkennen en wild te spotten. We zien reeën, hazen, fazanten en nog wat beesten die je in Nederland amper ziet. Kees vertrok al vroeg (5 uur) om in alle rust achter de forellen aan te gaan. En wat ik hoorde achter de herten aan, stak er 1 plotseling over, gelukkig goed af gelopen. Hij had er wel twee, waarvan we lekker hebben gegeten. Als je een klein rookbakje meeneemt, kun je meemaken dat bijna elke verse zeevis goed smaakt.
Omdat we vlak bij de haven zaten gingen we aan het eind van de dag even bij de haven zitten om te kijken wat de andere vissers mee terugnamen. Je ziet dan ook een hoop geklungel met de trailers en boten. Ook verbazing als je ziet waarmee mensen de zee op durven, soms met rubberbootjes met 6 pk, en vier man erin, of bootjes met rotte motoren die amper kunnen starten. Als je wil vissen en met een veilige boot wil varen, huur er dan eentje bij IBI-bootverhuur, die worden goed onderhouden.
Of ga mee met een opstapboot, dan krijg je uitleg, aas aan boord en kans op een visje en als je mazzel hebt met een schipper die Nederlands spreekt – soms met een accent.
Ook is het leuk om met de Denen in gesprek te komen en te horen waar ze vissen en waarmee ze vissen. In de regel met zware shads met loodkoppen tot 250 gram. De meesten zijn lid van de zeevisclub Sjællands Småbådsfiskeklub. Deze heeft meer dan 200 leden met boten. Ze vissen op Langeland en bij Nyborg bij de brug. Hier stonden best veel netten. Volgens de berichten nemen de grote beroepsvissers het ook niet zo nauw en zetten hun netten dichtbij sportvissers uit die een kabeljauw vangen. Zoiets wringt natuurlijk wel met het toerisme en de varende sportvissers, hopelijk blijft dit onder de aandacht.
Meer lezen over dit Langeland avontuur? Klik dan hier om het volledige verslag te lezen!
Koen de Bièvre is bij de lezers van Zeehengelsport bekend als auteur van diverse artikelen over bootvissen, proefvaarten en techniek, en actief bij de Bootvisvereniging Zuid-West Nederland – oftewel de Deltavissers. Uitgave nummer 451 van Deltavissers, het ledenblad van Bootvisvereniging Zuid-West Nederland, was een gedenkwaardige uitgave. In de rubriek Masterclass vertelt hij erover.
Nummer 451…
“Ja, die editie 451 was de allerlaatste uitgave. Na 41 jaar is het doek onherroepelijk gevallen over de papieren versie van de ‘Deltavissers’. Een lange periode. Reeds enkele maanden na de oprichting van de vereniging in februari 1979, werd besloten om een clubblad uit te geven. Van 1979 tot en met 2014 was het een maandblad. Van 2015 tot en met 2018 verscheen Deltavissers tweemaandelijks en de laatste twee jaar was het een kwartaalblad. Dus 451 bladen, vol met verhalen, verslagen en relevante berichtgeving. Op het hoogtepunt van de vereniging telden we ruim 1.600 leden en maandelijks gingen er evenveel bladen de deur uit.
================================================
================================================
De rode draad door het gehele bestaan van Deltavissers, was de vraag om kopij. Met de jaren werd de vraag een kreet, de kreet werd een schreeuw en de schreeuw werd een smeekbede. Met andere woorden, het werd steeds moeilijker om een zinvol blad uit te geven. De laatste 20 jaar heb ik dat blad met hart en ziel gemaakt, letterlijk. De redactie deelde ik de eerste 10 jaar met Hank Perrée, u allen bekend, de vormgeving en lay-out heb ik meer dan 20 jaar gedaan. Ik ben best wel trots op het afgelegde parcours. Maar, zo blijkt maar weer, niets is voor altijd en we gaan nu de digitale toer op. In plaats van een boekje, ontvangen onze leden nu de ‘Deltavissers Nieuwsbrief’ in hun digitale brievenbus. Deze manier van werken maakt dat we weer snel kunnen communiceren, bij wijze van spreken zelfs dagelijks als het moet. Maar we laten onze oudere leden die geen computer, tablet of smartphone hebben niet achter. Zij kunnen zich nog altijd opgeven bij de penningmeester en krijgen dan een uitgeprinte nieuwsbrief op papier thuis gestuurd.
Koen versleet zelf aardig wat bootjes als Delta 498 onder naam ‘Dzjeems’…
Hoe kom je als Vlaming bij een Nederlandse vereniging in het bestuur en neem je de redactie op?
Al snel na mijn aansluiting bij de vereniging in 1987, begon ik stukjes te schrijven voor het clubblad. In die tijd had dat nog echt, zonder oneerbiedig te willen zijn, een doe-het-zelf-look. Van opleiding ben ik reprograaf-drukker en vandaag ben ik nog altijd werkzaam als DTP-er. Het was ook in die periode dat de pc overal zijn intrede begon te doen en er handige, betaalbare, professionele software beschikbaar kwam. Ik bezorgde mijn stukjes dan ook volledig uitgewerkt, gelay-out en gezet aan de redactie. Die stukjes gingen over bootvissen, visvakanties en zo meer. Steeds wanneer er wat gebeurde wat me niet zinde op politiek vlak of bij (toen nog) de NVVS (nu Sportvisserij Nederland) schreef ik een stukje, als het kon met humor, als het moest met pure azijn of een combinatie van beide. Op een gegeven moment werd ik benaderd door de secretaris of ik geen zitje in het bestuur wilde opnemen. Ik heb de boot toen nog afgehouden, een bestuursfunctie interesseerde me toen helemaal niet. Ondertussen verhuisde het clubblad naar een kwaliteitsdrukkerij en zag ik mogelijkheden om Deltavissers voor hetzelfde geld een veel nettere, strakkere look te geven. Ik heb toen een proefnummer in elkaar gezet en aan het bestuur voorgesteld. Met de hulp van Hank, werd na een bezoek van een bestuursdelegatie aan het exotische Brasschaat voor een demo, toch voor de nieuwe look gekozen. Na een poos als ‘meewerkend lid’ de lay-out verzorgd te hebben, wilde ik meer. Dat A5-je moest volgens mij een A4 worden. Het is uiteindelijk Hank Perrée geweest die me over de streep getrokken heeft. “Als je zo ver wil gaan met veranderingen, dan kom je maar mee aan tafel zitten ook.” Bij de volgende Algemene Ledenvergadering was er een zitje vacant, ik heb me bij de secretaris aangemeld en de rest is geschiedenis.
Koen met een Zeeuwse ‘stingray’…
Een mooi artikel van Rinus Visser in dat laatste nummer blikt nog eens terug op al die uitgaven. Wat valt je hierin allemaal op, nu jullie eenmaal kunnen terugblikken tot aan nummer 1 wat verscheen in augustus 1979?
Rinus Visser, al 42 jaar onze penningmeester en het enige stichtend lid binnen ons bestuur, is uiteraard het best geplaatst om zo’n overzicht te maken. Hij heeft werkelijk alles van heel dicht bij meegemaakt. De hoogdagen én de mindere momenten. Als eindredacteur is hij ook steeds nauw bij het blad betrokken geweest. Het blad is steeds met zijn tijd meegegaan. Van ouderwetse stencils tot kwaliteitsvol drukwerk. Maar de inhoud is in principe eigenlijk altijd hetzelfde gebleven – enkel de vorm is geëvolueerd. Als je terug kijkt zie je dat ook bij de bootvisserij in het algemeen. Veel is veranderd en toch is er in de kern helemaal niets veranderd. Er is niets wat zo op een bootvisser lijkt als een andere bootvisser! Vroeger met drie truien en twee jassen over elkaar om de koude te trotseren, nu in een lekker warm, comfortabel drijfpak, maar nog steeds een bootvisser. De omkadering van de bootvisser is veranderd, ten goede, zeer zeker, maar in wezen is de bootvisser nog altijd dezelfde. Zo zal het ook zijn met de Digitale nieuwsbrief. Zelfde inhoud, andere vorm.”
Tot zover een deel uit het Masterclass artikel uit de Zeehengelsport die nu in de winkel ligt en bij de abonnees op de schoorsteenmantel. Wil je niks missen van deze artikelen, zorg dan dat je een abonnement hebt: klik hier voor een aanbieding.
Iedere beweging van de hengeltop is niet altijd een aanbeet. Dat geldt al helemaal voor de brasemvisserij. Vooral voordat de vissen eenmaal goed gaan azen, zwemmen ze vaak rond de voerplek en daarbij raken ze ook soms de lijn waarmee je vist. Jan van Schendel weet er alles van…
door Jan van Schendel
Lijnzwemmers horen erbij. Het zijn indicaties dat de vissen rond de voerplek zwemmen. Probeer niet aan te slaan op die valse aanbeten, want dat resulteert dan vaak in het weer verdwijnen van de vissen, die vertrouwen het niet langer. Funest natuurlijk.
Geduld is een schone zaak…
Geduld en wachten is het credo! Zeker brasems bijten zich vaak vast, dus geen paniek! Het dringende advies dat ik ooit kreeg (toen ik nog niet eens wist wat een lijnzwemmer was) om op mijn ‘handen te gaan zitten’. Het was één van de beste tips die ik ooit heb gekregen!
Jan van Schendel: ‘De beste tip die ik ooit heb gekregen.”
Peter Ouwendijk staat bekend als globetrotter, big-gamevisser en als vertegenwoordiger van de IGFA en NCRZ-lid weet hij het een en ander van grote vissen en bijzondere vissen. In zijn Zeehengelsport rubriek ‘Game On!’ schrijft hij over deze zaken. Maar ook in het Nederlandse viswater komt hij bijzondere vissen tegen…
“Vanochtend ging bij mij de wekker af om 3.30 uur om bij het eerste ochtendgloren samen met mijn goede vriend Klaas de Pikewhisperer het water op te gaan. Klaas zegt: ik weet een stek waar wij vorig jaar Donald Duck zijn tegengekomen! Ik trek mijn wenkbrauwen op en zeg: goed plan hoor maar eet jij voor je gaat vissen de volgende keer iets minder paddo’s want je gaat er heel raar van praten! Wacht jij maar af zegt Klaas met een onbegrijpelijke grijns…
Lang hoefden we niet te wachten, de eerste snoek van 80 cm liet zich verleiden door een rubberen Roach en mocht na een korte drill weer terug het water in. Dan gaan wij nu de inzet verhogen , zegt Klaas en vervangt de Roach voor een 37 cm lange rubberen Pike. Nou zeg; je hengel staat al gelijk krom van het kunstaas!
Nog geen kwartier later breekt de hel los en krijgen we een gigantische beuk op de rubberen Pike. De hengelsteun breekt bijna spontaan af, de super strakke trolhengel staat in een keer zo krom als een hoepel, de reel laat een krijsend geluid horen en de gevlochten lijn loopt er als een tierelier af. Kortom, het is tijd voor een pittig gevecht!
Ik probeer de hengel uit de steun te rossen maar door de spanning op de lijn is dat makkelijker gezegd dan gedaan. De andere hengels zijn door Klaas inmiddels binnengedraaid. Ik heb de hengel uit de steun en de drill kan beginnen. Deze grootmoeder blijkt een massieve en krachtige vis die zich pas na een heldhaftige strijd gewonnen geeft om vervolgens, na inmiddels al in het grote rubberen schepnet van Klaas te zijn beland, toch nog een laatste keer probeert te ontsnappen door zichzelf te onthaken en als een raket uit het net te springen. Gelukkig laat de Pikewhisperer zich niet verrassen en gaat met het net mee omhoog waardoor Grandma keurig in de boot belandt..
We weten nu waar hij woont!…
De grijns op het gezicht van Klaas wordt steeds groter en hij zegt: je boft weer geweldig Ouwendijk, dit is inderdaad Donald Duck, kijk maar eens naar die misvormde bovenkaak die precies op een eendenbek lijkt. Klaas zegt: mijn vismaat Dennis heeft exact deze snoek vorig jaar op 50 meter afstand van deze plek gevangen en we hebben hem toen de bijnaam Donald Duck gegeven, nou jij weer! Enigszins perplex antwoord ik: dan hoop ik oprecht Klaas dat jij volgend jaar Donald voor de derde keer mag vangen, je hoeft niet meer te zoeken, we weten nu eindelijk waar hij woont!
Gevangen aan 37 cm groot rubber…
Ga jij nog vissen in de vakantie? Wat een vreemde vraag eigenlijk; wanneer je sportvisser bent ga je júist vissen in de vakantie, tenzij je natuurlijk duidelijke afspraken maakt met je gezin omdat je sowieso bijna elke dag of week al vist. Maar goed: er zijn zoveel nieuwe sportvissers bijgekomen, en die willen precies doen wat Anja Groot ook doet, namelijk een stoeltje langs de rivier de Lek zetten, een steuntje in het zand en daarop een N-Gauge feederhengeltje plaatsen en vis vangen!
Meer moet dat niet zijn!
Klinkt dat nog te moeilijk? Dan legt onze meervoudig wereldkampioene en prostaffer van het merk Guru dat graag nog een keer duidelijk uit in onderstaand filmpje. Veel is er niet voor nodig aan materiaal en voer – en je kunt met de feederhengel en een schuivende montage mooie vakantievissen vangen vanuit je luie stoel. ‘Meer moet dat niet zijn’, zouden de Belgen zeggen, en gelijk hebben ze.
Klik hieronder om het filmpje te bekijken.
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
In de zomermaanden en het najaar zie je, zeker wanneer je op een kade of dijk rondkijkt op zoek naar een stek, geregeld jonge visjes in schooltjes rondzwemmen. Deze zwemmen altijd in de nabijheid van een goede schuilplaats, zoals pijlers, steenstort, basaltblokken of kademuren. Ze voelen zich er veilig, maar zijn ze dat ook wel? Er liggen immers altijd rovers op de loer, zoals makreel…
Tekst & foto’s: Martijn Dekkers
Bijna alle vissen langs de Nederlandse kust zijn rovers en het grootste gedeelte van hun dieet bestaat uit juveniele visjes. Die rovers weten uitstekend waar ze moeten zijn om hun buiken rond te eten. Je kunt er dus gif op innemen dat ze ook in de buurt van deze scholen kleine vis verblijven of dat ze hier regelmatig op bezoek komen.
Licht bepakt, veel heb je niet nodig…
Een van die rovers is onze makreel. De makreel is een van de toppers uit de Noordzee! Waarom? Hij is niet moeilijk aan de haak te krijgen, heeft de vechtlust van een tonijn, is zeer smakelijk en zwemt altijd in groepjes of zelfs hele scholen!
Wie wil genieten van een makreel vist lekker licht. Met een licht spinhengeltje, een klein molentje dat gevuld is met een nylon lijntje vanaf 18/00 of een gevlochten lijn vanaf 8/00. Verder wat aas en een koffertje met kleinmateriaal; dat is eigenlijk alles wat je nodig hebt voor het vangen van een makreel.
In dat koffertje stop je wat dobbertjes tot 20 gram, wat haakjes maat 2 of 4, stoppertjes, kraaltjes, een schaartje en onderlijnmateriaal van 30/00 nylon of fluorocarbon. Een handdoek, emmer en fileermes zijn ook erg nuttig.
Een aanlegkade met open verbinding naar groot zout water, ideaal beginpunt.
Havens zijn veruit mijn favoriete makreelstekken. Ze zijn diep, hebben veel schuilplaatsen voor de jonge visjes en kennen weinig stroming. Een must is wel dat de haven een open verbinding moet hebben met zee of een ander groot zout water met open verbinding naar zee.
Gewoon lekker licht met één haak: een makreel van 30 tot 40 cm geeft dan supersport!
Makrelen kun je verwachten in alle waterlagen. Zoeken naar de juiste diepte is dan ook van groot belang. Vandaar dat we de dobber schuivend bevestigen. Aan de wartel onder de dobber komt een onderlijn van 1,50 meter met onderaan de haak. Persoonlijk vis ik het liefst met glimmende haken, makrelen zijn immers echte zichtjagers die iets dat glimt op grote afstand zien schitteren. Als aas gebruik je het beste een reepje vis, liefst van verse makreel. Kun je daar niet aankomen pak dan een verse forel of een zager. Heb je eenmaal makreel gevangen, gebruik die dan als aas.
Veel materiaal heb je niet nodig, maar zorg wel voor een scherp mes om slanke visstripjes mee te snijden. Wanneer je één makreel hebt gevangen, levert dat voldoende visreepjes op voor de hele dag.
De meeste makrelen vangen we binnen een straal van 20 meter van de kades of andere obstakels. Dat is niet ver nee. De diepte waarop we beginnen met vissen is een inschatting, op half water is perfect om mee te beginnen. Na een half uurtje nog geen aanbeet? Ga dan wat dieper of ondieper. Geef niet te snel op want heb je ze eenmaal gevonden dan heb je er zo een paar te pakken. Is het echt niets, dan verhuis je naar de andere kant van de haven, of je zoekt een andere stek. Houd wel goed in je achterhoofd dat makrelen altijd in beweging zijn – ze zwemmen dus constant rondjes in de havens, en vandaar dat aanbeten vaak ook in vlagen komen.
Nog steeds denken veel vissers dat jagende makrelen altijd gepaard gaat met geweld aan de oppervlakte en duikende meeuwen, maar dat is absoluut niet zo. Dat gebeurt enkel wanneer ze de aasvissen naar het oppervlak drijven. De meeste vreetpartijen vinden gewoon plaats ruim onder het oppervlak en daar merkt niemand iets van.
En als het donker wordt; de horsmakreel!
Getij speelt een geringe rol in de havens, ga dus wanneer het je uitkomt. Ochtenden en avonden zijn de beste tijden. Wanneer het echt donker is, stoppen de makrelen met jagen. Maar niet getreurd, zijn ‘neefje’ de horsmakreel voelt zich prima thuis in het donker en neemt het stokje niet zelden over.
Neem je makreel mee naar huis, maak ze binnen het half uur schoon (ook de kieuwen verwijderen) en leg ze direct koel. Alleen dan komen ze vers in de pan terecht.
Dit Artikel van Toen verscheen eerder in Zeehengelsport nummer 373.
“Wat is dat, dat heb ik hier nog nooit gezien?” Middy-vissers staan er niet meer van op te kijken wanneer mede-vissers reageren als ze voor het eerst deze creatie zien van Middy. Is het een dobber of een voerkorf?
Tja, beide eigenlijk. Het is een voerkorf aan een dobber voor de oppervlaktevisserij. De Pellet Feeder Float is er in 10 en 12 gram en de bedoeling is om er geweekte pellets in te doen die dan onder de waterdruk uit de korf vallen en de vis lokken. Met een onderlijn en haakaas in de buurt krijg je al snel beet wanneer de vis interesse toont. De vis haakt zichzelf vaak al door de tegendruk van de dobber.
In plaats van pellets kun je ook gewoon grondvoer of zelfs maden erin doen. Het is even wennen maar deze grappige aanbieding is wel degelijk een serieuze (gepatenteerde!) aanbieding van Middy waarmee je zeker op de commercials je voordeel kunt doen. Klik hier voor meer info.
Het zijn heus niet de kleinste vissen die erin trappen…
Grote kisten met scharnierend deksel en meestal in de kleuren zwart of blauw. Iedere zeevisser kent ze. Ze zijn allang niet meer alleen maar van het merk Shakespeare. De kisten worden gesjouwd over de schouder, op de rug gedragen, of gereden op slimme strandkarren. John Willems probeert orde te scheppen in de chaos door de kisten van twee georganiseerde zeevissers onder de loep te nemen.
We openen de viskist van John Beun en dit bakje ligt bovenop. Deze bevestigt John meteen aan de zijkant van de viskist bij aankomst op de stek.
Tekst & foto’s: John Willems i.s.m. John Beun en Mark Nijman
Als je kijkt naar de indeling van mijn eigen viskist dan ga je niets leren. Het is meer een soort vergaarbak zonder vaste indeling. Steevast mik ik er in wat ik nodig denk te hebben – om er op de stek achter te komen dat het er al in zat, samen met een enigszins groen uitgeslagen boterham van de vorige sessie!
Gelukkig heb ik kunnen zien hoe het veel beter kan. De viskisten van Mark Nijman en John Beun zijn super georganiseerd. De mannen beoefenen ieder hun eigen visserijen, waardoor er totaal andere indelingen zijn. Beginnende zeevissers kunnen hier absoluut van leren, maar zo’n notoire rommelkont als ik ook…
Onder de bak bevindt zich een platte tas.
We beginnen met de viskist van John Beun. Deze wedstrijdvisser pur sang is ongelofelijk goed voorbereid. John vist meestal vanaf het strand, maar als lid van IJZZV ook regelmatig in het Noordzeekanaal. Nu de vangsten langs de waddendijken aantrekken is hij ook daar regelmatig te vinden.
Als we zijn kist open doen kijken we tegen een platte tas aan met daarboven een bak. De bak wordt direct aan de buitenkant van zijn kist gehangen. In de bak zien we hakenstekers, een goede schaar en dito tang, een rol pleisters (te gebruiken bij verwonding werpvinger) en een rol van z’n favoriete fluorocarbon. Ik ben blij om hakenstekers te zien. John en ik zijn uitgesproken voorstanders van het gebruik van hakenstekers, zodat de vis – die je niet ter consumptie mee neemt – onbeschadigd terug gezet kan worden.
De platte tas blijkt molens en spoelen te beschermen tegen zand en zout. John vist het liefst met een nylon hoofdlijn. Getaperd, of voorzien van een getaperde voorslag. Gevlochten lijn vist gevoeliger bij actief zoeken van vis tot tachtig meter ver in een mooi zwin. In het deksel van de tas een aantal onderlijnen met afhouders. Deze gebruikt hij vrijwel nooit, maar ‘beter mee verlegen dan om verlegen’.
Tot zover een deel van het artikel over viskisten dat je kunt lezen in de Zeehengelsport 378 die momenteel in de winkels ligt. Abonnees hadden hem al in huis natuurlijk, en dat is ook de snelste manier om hem te lezen. Interesse in een abonnement? Klik hier.
De viskist van Mark Nijman is een plaatje om te zien. Je leest de indeling met uitleg in de Zeehengelsport 378 die nu bij de abonnees en in de winkel ligt.
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Om het hele artikel te lezen, heb je een abonnement nodig op Beet Magazine. Ben je al abonnee? LOGIN om verder te lezen. Nog geen abonnement?
Lees onbeperkt online + 6x Beet Magazine thuis op de mat: € 62,50
--
Pluk de dag
Bij de houtkachel warm ik mijn koude lijf en maak ik de balans op. Het is begin april en al twee dagen zeer slecht weer. Slagregens, hagelbuien en natte sneeuw met stormachtige wind. Het wisselt met het uur. Geen hond waagt zich buiten. De watertemperatuur is ver beneden peil. Toch ving ik vanmiddag in amper tien minuten tijd mijn vis. Met de pen nog wel. Op zeventig centimeter water in een labyrint van tweeduizend hectare vochtig landschap. Een kleine opklaring bood me een kans die ik gelijk plukte. Terwijl het vuur knettert besef ik hoeveel er is veranderd in de jaren dat ik hier vis.
Tekst & foto’s: Ewout Smeerdijk
Mijmerend pak ik de fotoboeken en de notities van de afgelopen jaren erbij. Wat ik terugzie is veel beleving. Wat ik teruglees is veel geploeter. Nu, tien jaar later, weet ik precies waar ik zijn moet. Zelfs onder barre omstandigheden. In de loop der jaren is een koud voorjaar meermaals heel succesvol gebleken. Mijn oog valt op een van de oude krijgers uit het begin. Als er één de eerste op de plassen had moeten zijn, dan was die het wel. Wat een prachtig monument. In mijn eerste artikel uit de serie (Dé Karperwereld 113) stipte ik de vangst kort aan. Dat verhaal staat op papier maar heb ik nooit gepubliceerd. De cirkel is rond. Het is er tijd voor. Mijn gedachten gaan terug naar tien jaar geleden.
Op mijn netvlies gebrand
Na een koud voorjaar was het eind mei plots erg warm geworden. Een dag eerder was ik met mijn vrouw en kinderen op paaiende karpers gestuit. Enkele tientallen in totaal, in een veld vol waterlelies en wier. Het waren overwegend schubkarpers, met een handvol spiegelkarpers en drie echt hele grote vissen. Overdonderd had ik het spektakel aanschouwd. Puur toevallig waren we die ochtend op exact het juiste moment op de juiste plek geweest. Ik had een zeldzaam inkijkje gekregen in een deel van het bestand.
Apart van de meute rolde een massieve schubkarper over de flank door het groen. Het was in het ondiepe deel gebeurd, tussen het wier. De grote bruine schubben fonkelden in het zonlicht. Er leek geen einde te komen aan de lengte van deze vis. Pal ernaast doorbrak ook de flank van een immens grote spiegelkarper het oppervlak. Minder lang, maar minstens zo robuust. Paaiend doken ze zij aan zij tussen de bladeren. Er was veel minder gespartel en gespetter dan bij de rest. Dit was topklasse van twee vissen, die feilloos wisten welke dans zij samen opvoerden. Op de flank van de spiegelkarper prijkten vuistgrote, gitzwarte schubben met dikke gouden randen. Hoewel ik de vissen maar één keer zag en het niet langer dan een paar seconden duurde, stond het beeld op mijn netvlies gebrand. “Zijn dat de hele grote vissen?”, vroeg mijn driejarige zoon toen. “Ja jongen, dat zijn dé grote vissen…”
Voor- en nadelen
Nu was ik terug. Zonder gezin en met een hengel. Voor dag en dauw. In de hoop om opnieuw een glimp op te vangen van de karpers. Tot mijn verbazing was het veld met waterlelies vrijwel verlaten. Het enige dat nog blijk gaf van de paai de dag ervoor, waren een paar geknakte stelen, een aantal omgekeerde bladeren en een koppel eenden dat zich al snaterend tegoed deed aan een deel van het kuit. Alle karpers leken zo op het eerste gezicht weer te zijn verdwenen, opgelost in het mysterie dat ik probeerde te ontrafelen. Waarschijnlijk waren ze de middag en avond of zelfs een gedeelte van de nacht door gegaan. Daarna was het even plots voorbij als dat het was ontstaan. Mijn nieuwsgierigheid naar waar de karpers gebleven waren was groot.
Opvallend was dat ze tot dicht bij de boot durfden te komen
In het eerste zonlicht van de dag had ik de boot geruisloos tot in het midden van het bladerdek laten drijven. Vervolgens hield ik mij zo stil mogelijk om te zien wat er zou gebeuren. Er zat nog een klein aantal karpers, hoewel het mij de achterblijvers leken. Amper rijp genoeg om deel te nemen aan het spektakel van gisteren. In alle rust zwommen ze tussen de planten door. Opvallend was dat ze tot dicht bij de boot durfden te komen. Een spiegel met wat grove losse schubben op zijn rug zwom er zelfs gemoedelijk onderdoor. Op zichzelf was ik daar blij mee.
De boot had even veel voor- als nadelen. Het was een uitstekend vervoermiddel, maar kon ook een handicap zijn voor een aanpak dichtbij met de pen. De romp vormde een klankkast en resoneerde ieder geluid als een slag op een drumstel. Ook al had ik er een vloer in gemonteerd en materiaal met doeken bekleed, iedere beweging klonk onder water door. Wanneer ik het klittenband van een tas opende of de dop van een thermosfles losschroefde, was er gelijk een reactie bij de karpers waar te nemen. Van kieuwdeksels die versnelden of borstvinnen die verstarden tot een abrupte wijziging in koers of het zich in de diepte laten wegzakken. Hardere geluiden, zoals het verzetten van mijn stoel of het verplaatsen van een tas waren fataal. Dan verdwenen ze voor langere tijd uit beeld.
Nietszeggende uithoek
Stilzitten en uiterst behoedzaam bewegen was het devies. De ervaring leerde dat ik deze ingespannen manier van vissen hooguit vier tot vijf uur aaneengesloten volhield. Daarna werd het fysiek lastig. Aan de haak kneedde ik een homp deeg en op de stek strooide ik er wat geplette brokken omheen. Het was een attractief goedje. Gemaakt van vismeel, lever, watervlooien en kreeftjes met een scheut vissige olie. In de uren die volgden zag ik een zestal karpers passeren. Allemaal zwommen ze rustig voorbij en soms strak langs de pen. Niet een maakte aanstalten om het aas op de bodem te bekijken. Zelfs de brasems lieten het aas deze keer wonderwel met rust, waardoor de antenne van de pen fier overeind bleef. Ook een broodkorst en brokken aan het oppervlak bleven onberoerd. Dit ging zo niet werken.
Waar zouden die karpers van gisteren gebleven zijn? Noem het intuïtie, een zesde zintuig of een dosis geluk, na al dat zoeken en observeren leidde de som der delen mij er op enig moment koersvast naartoe. Naar een ogenschijnlijk nietszeggende uithoek aan het uiteinde van het gebied waar ik de karpers had zien paaien.
Een zacht, constant briesje uit het noorden blies een kleine kabbel precies die hoek in. Onderweg nam het op zijn beurt van alles mee. Toen ik met mijn neus de wind volgde kwam ik er terecht. In de hoek stonden losse rietstengels en een klein veld met waterlelies. Langs de rand ervan dreef een smalle kraag met wat drijfvuil. De hoek werd gevormd door een verweerde houten wand, die het water ervoor scheidde van een kreek erachter. Een kreek vol kikkers, waterslangen en de meest prachtige libellen.
Pal onder mijn voeten
De plek kende ik goed, want ik was er al vaak geweest. Aan de rand van de lelies was het diep en stond er een kleine twee meter water. Dat liep tussen de lelies snel en schuin op naar amper vijftig centimeter onder de kant. Het was een interessante plek. Mede doordat ik de boot er de oever in kon varen en verscholen achter hoge graspollen de stek vanaf de kant kon benaderen en bevissen. Dat deed ik ook nu. Zonder materiaal kroop ik uiterst behoedzaam door het gras richting de hoek en tot mijn grote verrassing vond ik ze daar, tussen de leliebladeren in het ondiepere gedeelte. Doorgaans was het water er donker en troebel van het veen, maar nu keek ik er glashelder tot op de bodem. Daar zag ik acht forse schubkarpers zwemmen en ze waren bijzonder actief.
Strak tegen de oever, voor de houten damwand, zwommen nog drie schubkarpers
Vanuit de diepte kwamen ze om beurten de waterlelies ingezwommen, om vervolgens om te keren en terug de diepte in te glijden. Het leek alsof ze naar iets op zoek waren en aandachtig patrouilleerden. Vastberaden. Toen ik op mijn knieën voorzichtig vooroverboog en wat sprieten van een graspol opzij duwde om te kunnen zien wat er gebeurde, stokte mijn adem. Strak tegen de oever, voor de houten damwand, zwommen nog drie schubkarpers. Er zat er een zo dicht in de kant dat ik hem zou kunnen aanraken als ik mijn hand uit zou steken. Vanachter het gras had ik ze eerder nog niet gezien en hoelang ze er zaten wist ik ook niet, maar ze zwommen pal onder mijn voeten in de kant.
Het waren drie oude schubkarpers van gelijk formaat. Dicht onder het oppervlak werd er fanatiek geaasd. Met hun borstvinnen draaiden ze geregeld om hun as, terwijl de kieuwdeksels driftig op en neer bewogen en hun bekken gulzig heen en weer stulpten. Het azen ging met grote, snelle teugen, zonder dat ik kon zien waar deze vissen nu zo enthousiast op aasden. Het was alsof ze grote slokken water naar binnen zogen. En toen viel het kwartje. De wind, die al dagen constant uit dezelfde richting blies, stuwde wolken met watervlooien naar deze uithoek. De lekkernij hoopte zich daardoor in grote concentraties op tegen de oever. Dat verklaarde ook het opvallend heldere water op deze plek.
Als walvissen die zich tegoed deden aan plankton, waren de karpers vol overgave aan het azen. Dat gold overigens alleen voor de drie karpers kort in de kant, want de acht in het diepere water erachter zwommen weliswaar hoog heen en weer maar aasden amper. Het was alsof de drie karpers onder de kant als eerste aan de beurt waren, omdat zij kennelijk de oudste rechten hadden. Behoedzaam kroop ik terug naar de boot om mijn hengel en vistas te halen. Ingespannen zat ik daarna op mijn knieën achter de graspol, te kijken naar het schouwspel dat zich voltrok. De observaties waren leerzaam en intrigerend.
Verzin een list
Een van de schubkarpers zwom, of eigenlijk was het meer een kwestie van draaien, een vaste route langs vier grote leliebladeren. Bij een van die bladeren draaide hij steeds met zijn lippen gulzig slurpend tot vlak tegen de rand van het blad. Op die plek had ik mijn haak geplaatst met een rijtje kattenbrokjes aan een elastiekje, in de ijdele hoop dat hij zich zou vergissen. Dat gebeurde niet. Het natuurlijke voedsel had veruit zijn voorkeur. Iedere keer als hij in zijn draai langs de rand van het blad kwam, verstevigde ik mijn greep op het handvat en zette ik mij schrap voor de aanslag die uiteindelijk niet nodig bleek. De brokjes werden keer op keer genegeerd. Voorzichtig tilde ik de lijn uit het water en legde ik de verzadigde kattenbrokken op de kant.
De zon stond hoog aan de hemel en het was inmiddels ruim voorbij het middaguur. Hoeveel tijd er precies was verstreken wist ik niet. Zonder dat ik er erg in had gehad was de temperatuur flink opgelopen, terwijl ik mijn wollen trui nog aan had. Het was onderhand minstens vijfentwintig graden. Mijn keel voelde aan als schuurpapier en het zweet droop van mijn rug en hoofd en prikte in mijn ogen achter de zonnebril. Met de trui uit en een fles koud water achter mijn kiezen kon ik ook weer helder nadenken. Nog niet eerder was ik er zo dichtbij geweest, maar op deze manier zou het mij niet gaan lukken. Ik moest hoe dan ook wat anders proberen te verzinnen.
De boel compleet op zijn kop
Het enige wat ik nog kon bedenken was een worm. Daarvan had ik er een paar in een bakje zitten. Dat had ik bij toeval in de tas gestoken die ochtend. Van al het aas dat ik bij mij had was ik plotseling erg verheugd met dat kleine bakje wormen. Om ze drijvend aan te kunnen bieden, reeg ik er vier met een stukje foam aan een hair. De kronkelende kluwen plaatste ik voorzichtig aan de rand van het bewuste blad. Met de hengel in de hand en mijn zenuwen tot het uiterste gespannen zat ik weer achter de graspol verscholen. Binnen enkele seconden verstomden de geluiden om mij heen en beperkte mijn blikveld zich weer tot de vierkante meter waarin de leliebladeren, de drijvende wormen en de karpers zichtbaar waren.
Als antennes staken ze plots naar voren en wezen ze in de richting waar mijn wormen
De oude schubkarpers waren nog even fanatiek aan het azen, hoewel het er nu nog twee waren. De derde had zich gevoegd bij de vissen erachter. Toen een van de twee karpers met zijn kop richting het bewuste lelieblad draaide, reageerden zijn baarddraden direct. Als antennes staken ze plots naar voren en wezen ze in de richting waar mijn wormen als een octopus onder de rand van het lelieblad waren gekropen. Met een kleine bijstelling van zijn borstvinnen verruimde de karper zijn baan en nam hij de wormen al slurpend in zijn draai mee. Terwijl zijn brede kop onder het volgende lelieblad verdween kringelde mijn lijn er rustig achteraan.
De karper had in eerste instantie niet door wat er gebeurde. Hij raakte uit balans en rolde over zijn flank terwijl een deel van zijn kop en lijf in dezelfde haal uit het water werden getild. Bijna lag hij tussen mijn voeten in het gras, zo dichtbij had ik de haak gezet. Verbijsterd keken we elkaar voor het eerst in de ogen. Kort daarna stond de boel compleet op zijn kop.
De karper was woest en probeerde met krachtige staartslagen richting het diepere water te komen. De splitcane sloeg dubbel en uit alle macht remde ik de spoel van de centrepin. Onder geen beding mocht ik ruimte geven. Ondanks de stevige nylonlijn zou ik hem nooit meer terug kunnen halen wanneer hij zich tussen de dikke stengels door naar het diepere water zou vlechten. De vierkante meter waarop hij al die tijd had liggen azen werd wild omgeploegd en van het heldere water bleef niets over. In een wolk van donkere veenmodder sneed hij een aantal leliestengels af en vocht snoeihard. Het vergevingsgezinde bamboe hielp om de harde klappen onder de top soepel op te vangen. Na een krachtmeting van een paar minuten buitelde de schubkarper proestend door het oppervlak en gleed over de houten rand van het uitgestoken net. Voldaan keek ik tussen de mazen en daar lag, tussen wat stroken wier en gerafelde stukken waterlelie, mijn allereerste, zeer begeerde schubkarper van de plassen. En wat voor een. Van alle karpers die er zwommen had ik voor een eerste vangst waarschijnlijk geen mooier en unieker exemplaar kunnen treffen. Terwijl ik het net de kant op tilde, droop de historie ervan af.
Achter de norse kop vol met krassen en lijnen stak een langgerekt lijf met een brede staartwortel en twee grote, ronde staartlobben. Zijn flanken waren vergeeld en de kleuren waren er diep in verzonken. In het schubbenkleed zaten her en der wat oude littekens en donkere plekken, als een landkaart van zijn belevenissen door de jaren heen. Op de randen van zijn lippen was het vel versleten, net als op de eerste drie vinstralen van de gerafelde rugvin. De grauwe stukjes been accentueerden daar zijn markante lijf. Het was een hele oude krijger die trots zijn rugvin omhoogstak en knorrende geluiden maakte terwijl ik hem fotografeerde, alsof hij wilde zeggen dat hij nog lang niet klaar was met zijn ronde op de plassen. Het was me gelukt. Eindelijk!
Een hagelbui die tegen de ramen slaat brengt mijn gedachten terug bij het moment van nu. Bijna tien jaar na de vangst van de oude krijger. Er is veel veranderd. Attractief deeg gebruik ik niet meer, omdat de brasems te talrijk zijn. De splitcane is verruild voor dikwandig carbon. Mijn ziel kan het na Leviathan en Moloch niet meer aan om nog een biels van formaat te verspelen. De betrouwbare slip van de oude Shakespeare heeft de centrepin gepasseerd en vanwege de dikke nylonlijn experimenteer ik zelfs met een nieuwe molen met grote spoel. Ook de geliefde ‘tenchlifters’ zijn verruild voor ragfijn balsa dat nauwelijks nog lood vraagt. Of voor een schuifloodje als de omstandigheden dat vereisen. In plaats van de boot ben ik vaak met de kano op pad. Geruisloos trek ik die heimelijk ergens op de kant, op de plekken waarvan ik weet dat de karper er dichtbij verscholen ligt. Dagen en soms weken zoeken en proberen met talrijke sessies zonder een aanbeet, zijn nu gerichte vismomenten met een grote kans van slagen. Veel langer dan een uur of drie duurt het vaak niet. Veel meer dan een handje voer vraagt het vaak niet. Zo bleek ook vandaag. Na tien minuten gleed de pen soepel onder. Een juweeltje van een spiegelkarper bracht de warmste kleuren boven water in een grauw decor van hagel, sneeuw en wind. Het zou de eerste blijken te zijn van een geweldige serie dit voorjaar.
Veel zeevissers zoeken in de zomer de makreel op. Je kunt ze tegenkomen bij pieren, langs basaltdijken, eigenlijk overal waar zout water is en waar jonge prooivis rondzwemt. Natuurlijk zijn ook de charterboten speciaal op zoek naar de makreel. Maar er is nog een mooi visje, dat eigenlijk onterecht als ‘tweede keus makreel; wordt bestempeld, namelijk de horsmakreel. Momenteel misschien nog wel makkelijker en massaler te vangen dan de makreel…
De horsmakreel (Trachurus trachurus) is een straalvinnige zeevis, die gemiddeld wat kleiner is dan de makreel. Die ‘hors’ ziet er, net als de makreel, prachtig uit. Ondanks de Nederlandse naam is het geen familie van de makreel. Sterker nog; hij is eerder verwant aan de pompano’s en de jacks. Gemiddeld is de vis tussen de 22 en 30 cm. Lang. De Atlantische horsmakreel leeft in de Middellandse zee en in een deel van de Atlantische oceaan van Midden-Afrika tot aan Noorwegen.
Match the hatch! Ze jagen vooral op ‘zeebliek’ deze periode…
De vis is niet populair bij vishandelaren, en ook zeevissers laten hem meestal links liggen, maar dat is beslist onterecht. Zeker, als sportvis is hij niet zo sterk als een zeebaars of een flinke makreel, maar je moet ze dan ook niet bevissen met zwaar materiaal. Een lichte spinhengel in de klasse 10-30 gram werpvermogen, en een licht kunstaasje eraan, of een klein lepeltje met daarboven een zijlijntje met een deltavisje of een kunstvlieg, staat gelijk aan een leuke visserij.
En dan is er nog het culinaire aspect. Vertel het maar niet aan een Japanner dat je de horsmakreel eigenlijk niet lust of altijd terug gooit. Ze lachen je vierkant uit. In Japan wordt de horsmakreel (‘Aji’) op handen gedragen. Goed, ze zijn daar vaak ook wat groter dan hier, maar de culinaire boeken over de horsmakreel zijn er bijna niet te tellen. Het is bovendien een vette vis vol gezondheid. Zeker, er zit wel wat graat aan, maar dat is even uitzoeken hoe je ze het beste fileert, ofwel je schuift ze goed gemarineerd of anderszins geprepareerd in de oven en scheidt het vlees van de graten zodra hij in zijn geheel op je bord ligt.
Jazeker, tegen de avond jagen ze op hun felst…
Zoals we al zeiden, de horsmakreel vind je momenteel jagend langs pieren en dijken aan de kust. Ze jagen soms samen met zeebaars en makreel op plaatsen waar veel prooivisjes zitten. Wil je je uitrusting simpel houden, gebruik dan makreelpaternosters of haringpaternosters. Maar paternosters met 5 of 6 haken zijn beslist niet nodig, tenzij je natuurlijk een diner voor 20 man wil organiseren. Ben je eerder een sportvisser dan een panvisser, knip dan wat zijlijntjes van die paternoster af en laat er twee aanzitten. Knoop aan het einde een jigkopje met een klein (4 cm) shadje, of een lepeltje, en zoek aan het einde of tegen de avond (!) de veelbelovende stekken op. Op de Noordpier zie je er tegen de avond veel mensen al op anticiperen, bijvoorbeeld halverwege bij de oude pier. Horsmakreel is een echte schemeringvis in tegenstelling tot de makreel.
Een ondergewaardeerd visje in Nederland…
Wees voorzichtig met onthaken. Het is een stekelig visje en moeilijk vast te houden. Vanaf het midden tot de staart hebben ze een scherpe stekelige middellijn. In Japan gebruiken ze vaak een speciale zachte Aji Gripper om ze vast te houden. Je kunt ze net als een baars met je duim in de bek vasthouden, maar dan scheurt het nog wel eens uit omdat ze nogal spartelen en omdat ze een kwetsbaar ‘vliesbekje’ hebben.
En wat dat culinaire aspect betreft, je hoeft het maar te googelen en je krijgt een rits makkelijke recepten om dit gezonde visje klaar te maken. Probeer ze maar eens te bakken en daarna een halfuurtje in een mengsel van water, azijn en Kikkoman te leggen. Succes!
Gwyll Mead met een horsmakreel op een 1-5 spinhengeltje en een klein jigkopje met een kleine softbait.
Eind 2016 ontmoette Cedric Goossens de Franse Maxime en Alexis in Nederland. De twee zijn bezeten van ‘rock fishing’; een visserij met kunstaas vanaf de rotsachtige kustlijn van Normandië. Bij deze visserij focussen zij zich op lipvissen. Lekker gemaakt door schitterende foto’s van vissen met de meest fantastische kleuren ging Cedric met ze mee.
Tekst & foto’s Cedric Goossens
“Je zult zien dat de aanbeten van lipvis zoals die van snoekbaars zijn, maar dan harder!” Deze woorden van Maxime blijven zich maandenlang herhalen in mijn hoofd. Zo lang leef ik toe naar deze trip, eindelijk kan ik dan aan den lijve ondervinden hoe bruut lipvissen zijn. Ondanks hun leeftijd kun je Maxime en Alexis gerust pioniers noemen op het gebied van rock fishing. Concreet betekent dat voor mij dat ik me geen betere gidsen kan wensen dan deze twee jonge gasten!
Na het maandenlang toeleven naar deze trip is het moment dan eindelijk daar. Ik ben er, de zoektocht naar lipvis begint!
Prachtige uitzichten.
Via Airbnb regelden we een slaapplek op een zeilboot in het plaatsje Cherbourg. Filmkenners zullen dit plaatsje misschien kennen als laatste vertrekpunt van de Titanic, meer kan ik er helaas niet over vertellen. Veel van het plaatsje heb ik niet gezien. Met een goede reden, want ik heb er enkel gevist en geslapen! Iets waar ik overigens totaal geen spijt van heb.
Ik weet al dat lipvis een soort van structuur is, hij houdt van rotsen en andere obstakels. Om die reden gebruik ik een 8 cm Fox Rage Tiddler die ik aan een texas hook heb bevestigd. Als werpgewicht maak ik gebruik van een kogelvormig inline loodje. De onderlijn moet redelijk schuurbestendig zijn. Lipvissen komen uit hun schuilplaats tussen de rotsen vandaan om hun prooi te pakken en keren dan liefst zo snel mogelijk weer terug. Dus je wilt een onderlijn die wel tegen een stootje kan. Fluorocarbon van 25 tot 28/00 is daar een prima keuze voor. Qua hengel ga ik voor licht: een Fox Rage Rock & Street van 1-8 gram. Achteraf gezien is deze hengel voor écht grote lipvissen misschien wat te licht.
Een mooie verblijfplaats…
We zochten naar dieper water met rotsachtige structuren. Daar visten we onze softbaits zo dicht mogelijk bij de bodem. Het duurde niet lang voordat de eerste lipvis mijn aas greep. Wát een prachtige vis. Ik sta met mijn mond vol tanden te kijken naar de schoonheid van deze visjes. Afhankelijk van hun omgeving kunnen ze er verschillend uitzien. Ze kunnen rood, groen of bruin zijn, alles is mogelijk. Aan dit lichte materiaal vechten ze bovendien ook nog eens ongenadig hard!
Ook kleine lipvissen zijn ‘great fun’.
Het leuke aan lipvis is ook dat je ze de hele dag door kunt vangen, maar als je dan toch een periode aan moet wijzen die het best is dan is dat afgaand water. Zodra de rotsen net droog beginnen te vallen worden die kleurrijke rovers grijpgraag! De kleine Tiddler die de hele dag al succesvol is geweest laat het nu plots afweten, een tijdlang heb ik al geen goede aanbeten meer gehad. Ze vallen alleen het staartje aan, zonder daarbij gehaakt te worden. Daarom schakel ik over; ik verwissel de 8 cm Tiddler voor een 5 cm lang finesse softbaitje aan een 2 grams loodkopje. Waarschijnlijk was dit de beste beslissing die ik gedurende die week heb gemaakt want de 5 volgende worpen leverden alle 5 vis op! We bewaarden de vissen in het net zodat we een memorabele foto van dit moment konden maken.
De visserij overtreft mijn stoutste verwachtingen, dit is echt ontzettend gaaf! Schitterende vissen, knalharde aanbeten en gedurende de hele dag actie. Dat had ik voorhand wel gehoopt, maar niet verwacht!
Ze komen in allerei kleurpatronen…
Terwijl we een oude militaire gracht verkennen zie ik plots het silhouet van wat een zalmachtige lijkt te zijn. Even twijfel ik, moet ik dit wel doen? Als het echt een zalm is, dan kan het maar zo zijn dat deze uitrusting veel te licht is. Ik besluit het er toch op te wagen en gooi mijn weedless gerigde shad vlakbij de vis. Direct grijpt de vis de shad, maar spuugt hem ook weer uit. Met wat snelle halen simuleer ik een vluchtreflex. Dat werkt, de vis versnelt en ik zie hoe de vis zijn bek opent, in dat gat zie ik mijn aas verdwijnen. Vet! Vanaf dat moment is er geen twijfel meer mogelijk, dit is een zalm! Mijn ultra light set wordt tot het uiterste getest, maar uiteindelijk kan ik de zalm landen. Hoe hij hier terecht is gekomen weet ik niet, maar hij ziet er wat ondervoed uit. Desalniettemin ben ik er meer dan blij mee, niet wetende wat deze trip allemaal nog meer voor me in petto heeft!
Na die eerste dagen vol lipvis op de rotsen waren mijn maatjes wat moe en besloten uit te rusten, maar toen Maxime en Alexis mij vroegen of ik zin had om mee te gaan zeebaarzen hoefde ik niet na te denken: natuurlijk! Ik had de voorgaande dagen al wel zeebaars gevangen, maar dan was het bijvangst tijdens het vissen op lipvis. Nu gaan we gericht aan de slag in de haven, in de duistere nacht. De beste stek blijkt een verlichte brug over het water te zijn. Daar jaagt zeebaars op kleine aasvis die aangetrokken wordt door het kunstlicht. Op de stek aangekomen bruist het wateroppervlak van leven. Nog terwijl ik mijn hengel in orde maak haakt Maxime de eerste vis al. Bij mij dreunt de eerste baars er ook al op tijdens de eerste worp: wat een gekkenwerk! Hoewel de vis maar 35 cm meet is hij echt heel sterk. In vergelijking met zoetwatervissen zijn deze vissen van het zoute toch echt heel wat sterker! Na nog een aantal sterke baarzen geven we er de brui aan, we zijn moe en gaan slapen.
Stevige vechters…
Gedurende heel deze trip zien we steeds harders van mooi formaat. In iedere haven komen we ze tegen. We hebben ze de complete inhoud van onze kunstaasdozen voorgeschoteld, maar het eindigde steeds hetzelfde. Ze hebben er totaal geen interesse in, of schrikken er zelfs enorm van. Dat gaat knagen, we willen hoe dan ook minstens één harder vangen.
We winnen advies in bij Maxime en Alexis. Volgens hen moeten we het niet zozeer in kunstaas zoeken, maar is brood het antwoord! Voeren met brood, stroomopwaarts inwerpen en het korstje met de haak erin verstopt naar ze toe laten drijven. Dat zou de truc moeten zijn. De visserij lijkt enorm op de kopvoorn visserij die ik thuis ook doe! Net als die omnivore kopvoorns is het bij harder ook zaak om ze stilletjes te besluipen. Ze zijn enorm schuw. We volgen het advies van onze vrienden en al snel hebben we een school harders aan het azen gekregen. Als we er een haken blijkt over wat voor een vechtlust deze baasjes beschikken, niet normaal! Harde en oneindig lange runs worden afgewisseld met enorm harde kopstoten. Niet goed voor je hart, maar wat een lol! Nu we het trucje doorhebben blijkt het eigenlijk niet heel moeilijk te zijn. We vangen een mooi aantal harders en op een gegeven moment vangen we er zelfs drie tegelijk, wat een prachtig moment!
Zo’n hele week van de ene naar de andere rotspunt, door hoog wier, onder de witte rot kliffen , in havens, bij hoog en laag water. Het is een totale verandering van wat ik in ‘mijn’ België gewend ben. De omgeving was hier zo mooi dat ik denk dat de trip al geslaagd zou zijn zonder het vangen van vis. Kun je nagaan, de visserij was nog eens fantastisch ook! Ik kan iedereen aanbevelen dit eens te proberen. Ikzelf ben er hoe dan ook aanstaande zomer weer te vinden, het is echt verslavend!
Is het warm en windstil en zie je de karpers aan of net onder het wateroppervlak liggen of cruisen, dan kan het vissen met een zig rig of een pop-up met een afwijkend drijvend aasje heel effectief zijn. Een leuke manier van vissen om de zomer door te komen!
Een Kevin Nash Zig Aligner Kit…en zig imitatie-insecten van PB Products.
Een stuk foam aan de hair kan al werken, maar in combinatie met brood of een een drijvende brok wordt het nog aantrekkelijker…
Ook al zijn de karpers lui en hebben weinig trek om te azen, uit pure nieuwsgierigheid wordt zo’n klein opvallend aasje dan toch even ‘geproefd’. Pakken is hangen! Zorg daarom dat de haak vlijm- en vlijmscherp is en niet teveel wordt afgeschermd door het haakaas.
Hoe maak je een zig rig: bekijk hieronder het filmpje van The Carp Whisperer.
Hoewel er natuurlijk bij het ‘ziggen’ veel met drijvende kunst-insecten wordt gevist die altijd goed aan de haak blijven zitten, is het natuurlijk ook een goede manier om er op deze manier een broodkorst of drijvende brok mee aan te bieden op half water. Met behulp van een stukje foam of piepschuim bij de brok of de korst kun je het brood of de brok beter drijvend maken.
Een stuk brood(korst) is instant herkenbaar, maar een stukje imitatiebrood, ofwel een stuk nepbrood blijft wat langer op de haak zitten, ook dit kun je gebruiken.
Wat voorvoeren met drijvende brokken helpt extra…
Drijvende honden- of kattenbrokken kun je eenvoudig voeren om de karpers er aan te laten wennen. Deze kun je natuurlijk ook prima als pop-up of aan de zig-rig bevestigen, al dan niet met behulp van wat foam voor extra drijfvermogen. Succes!
Zeevisser Albert Corporaal reisde al 30 jaar naar Denemarken op vakantie met een gezelschap vrienden. Zijn ervaringen over de trips rondde hij steevast af met een verslag. Nu heeft hij deze verslagen gebundeld en in een e-Book van 472 pagina’s verzameld, die door iedereen gedownload kan worden.
De kabeljauwstand in Denemarken is een veelbesproken onderwerp.
“Van ieder jaar maakte ik een verslag in de vorm van een hoofdstuk. Dat vond ik gewoon een mooie afronding van elke vakantie. Dit verslag deelde ik met mijn mede-reizigers en vismaten. Er wordt me wel eens gevraagd: waarom Denemarken? Ik denk dat de grote aantrekkingskracht van Denemarken haar oorsprong vindt in mijn kinderjaren. We gingen met onze ouders en goede vrienden van hen sinds 1958, jarenlang kamperen op Texel: van uit Den Helder staken we met een vrij kleine boot vol fietsen over naar Oudeschild en dan fietsend naar Den Hoorn. We kwamen dan al fietsend dwars over het eiland met haar tuunwallen en schapeboeten heen en die herinnering van toen doet me nu heel sterk aan Denemarken denken: een golvend en afwisselend landschap met haast overal merkbaar de wind, wadden of zee.
De mooiste huizen konden worden gehuurd met de fraaiste uitzichten over zee…
De behoefte om elke trip af te sluiten met een verslag, is ook wel een soort beroepsdeformatie. Ik heb in mijn loopbaan (in advies-beheer-beleid bij LNV heb ik 20 jaar als ecoloog-wetenschappelijk onderzoeker gewerkt aan twee universiteiten – RUN en WUR Wageningen) geleerd dat je belangrijke gebeurtenissen goed moet afsluiten (‘afhechten’). En dat deed ik wat betreft het vissen in de vorm van een jaarlijks visverslag dat ik zo in de loop van december naar de deelnemers toezond. Eerst was het een vrij summier verslag, maar gaandeweg werden dat behoorlijk omvangrijke verhalen met veel aandacht voor hetgeen Denemarken meer te bieden heeft dan het succesvol vissen op zee. En de laatste 20 jaar, wat versterkt door mijn beroepsdeformatie, heb ik zowat alles opgetekend wat we jaarlijks al vissend beleefden.
Met eigen boot, huurboot of charterboot – het kan allemaal.
Bagenkop in het zuiden van Langeland…
We begonnen 30 jaar geleden met vissen op de Kleine Belt en visten jaren achtereen steeds medio september. Regelmatig werden we in september overvallen door guur winters weer met harde wind en buien van natte sneeuw. De vangsten waren prima, grote aantallen en bij de kabeljauw vielen ook de grote exemplaren (70 cm-plus) op die er dagelijks gevangen werden. Vanaf de kant werd er toen veel haring gevangen. Een jaar of vijf geleden besloten we de Kleine Belt qua viswater te verlaten: de gevangen aantallen lieten te wensen over en wát er gevangen werd was onder of nog maar nét aan de maat; er werd in het begin streng op gecontroleerd, weten we uit ervaring. Al weer een jaar of wat vissen we op de Langelands Belt (oost van het eiland Langeland): qua platvis (schol, bot en schar) gaat dat uitstekend met echt mooie vis, met de rondvis gaat het ronduit slecht: kabeljauw vang je er in die periode nauwelijks, evenmin wijting van betekenis. In die 30 jaar zagen we trouwens het winterse weer vervangen worden door regrelmatig optredens ‘Indian summers’. We zagen lipvissen en pietermannen komen, en koolvis en schelvis gaan.
De oude brug bij Middelfart; een zekerheid op mooie gul in vroegere jaren.
Natuurlijk lonkten ook andere vislanden ons wel. We overwogen ruim 10 jaar geleden om maar eens naar een ander gebied te gaan en verkozen Noorwegen. Het was, zo bleek achteraf, een warm en rustig najaar in wording en alle vooruitzichten kwamen totaal anders uit. Misschien dat het te warm was, maar er werd nauwelijks kabeljauw gevonden, wel een nieuwkomer (voor ons althans) met de leng van heel goede lengte. Veel gevlekte lipvis en koekoekslipvis, beide met mooie kleuren. Reisjes naar andere landen werden wel geopperd, maar we gingen er als groep nooit naar toe: enkelen van ons gingen wel vissen naar de Canarische eilanden, weer met een heel ander visbestand, waar grote ‘roggen’ toe behoren en veel andere soorten.
Opkomst van lipvissen zoals de kliplipvis.
Vroeger gingen veel Denemarkengangers voor de kabeljauw naar DK. Maar op wat stekken in Langeland en de Øresund na is dat natuurlijk iets wat in 30 jaar tijd wel verminderd is. Toen we 30 jaar geleden begonnen vingen we tamelijk veel kabeljauw met grote aantallen maatse vissen en altijd in die week wel diverse vissen van 70 centimeter of meer. En eigenlijk kon je op allerlei manieren wel aan kabeljauw komen: door geankerd te vissen, door te driften, op allerlei dieptes, variërend van 15 tot 80 meter (de variatie in de Kleine Belt) en onze ervaring sloot naadloos aan bij ervaringen van vissers die in de jaren daarvoor hier gevist hadden. Een jaar of vijf geleden was het tij al helemaal gekeerd.
De auteur tijdens een Deense power-nap…
Ik krijg veel vragen over het vissen in Denemarken. Ik kan natuurlijk vooral spreken over de regio’s waar ik geweest ben, maar voor alles geldt dit: bereid je steeds goed voor, lees je van tevoren in, bekijk via internet de viservaringen van anderen of bevraag mensen met ervaring. Zorg dat je ‘alles’ goed in orde hebt: eten, drinken en drank (hoewel in Denemarken eigenlijk alles te koop is, namen we vrijwel alles mee), zorg voor een zeewaardige boot met toebehoren en reddingsvesten, draag ze ook, zorg voor een zeewaardige boot of huur die (zoek de betreffende sites op, er zijn er genoeg en betaalbaar), zorg voor goed aas (levend, pieren, zagers of witjes, schelpaas, wulkenvlees, imitaties, dood aas kan ook, ingezouten gaat prima), huur een huisje nabij de kust (een paar kilometer rijden is geen punt) of aan de kust (vaak wat duurder). Zowel in Kolding, Middelfart als in Spodsbjerg kun je overigens prima aas (zeepieren, zagers) vers kopen. Gelet op de prijs moet je het aas een beetje kleiner maken en zo mogelijk over de dag verdelen en we visten wel met relatief goedkope alternatieven als Noordse garnalen of Noordzee-garnalen. Als regio’s kunnen we aan de oostzijde van Denemarken vooral de Kleine Belt en Langeland aanbevelen: er zijn daar ook veel openbare hellingen.”
Het e-Book, met een omvang van 472 pagina’s, is gratis te downloaden op https://issuu.com/anniekco/docs/dk-ebook2021
Langeland als bestemming in de afgelopen jaren…
Ze komen er weer aan – of zijn er al – van die zomerse dagen waarbij je afvraagt of je wel het water op moet om op snoek te gaan vissen. Het is makkelijk om nee te roepen, maar waar ligt de grens in wat nog verantwoord voor de snoek is? Het is en blijft een eigen verantwoordelijkheid die je wel zelf aan moeten kunnen. Voorop staat natuurlijk het belang van de vis.
De regenboog krijg je er soms gratis bij…
Tekst & foto’s: Bertus Rozemeijer
Laat ik er geen doekjes om winden en maar eerlijk bekennen dat ik vrij lang doorga met het vissen op zomerse snoek. Misschien heeft dat ook een beetje te maken met de toch al pittig lange geschiedenis die Esox en ik met elkaar delen. Begin jaren ’70 was er niemand die je kon vertellen hoe je groot water aan moest pakken. Beeld maar in: geen visvinders, geen elektromotoren, nul info in de bladen en internet was nog heel ver weg. We moesten zelf uitvinden waar en hoe je snoek op groot water vangen kon en hoe je met die vis om moest gaan.
Een warme zomerse dag op het grote water…
Het kleine groepje gelijkgestemde viste wel het seizoen rond op snoek, dus ook in de zomer om in de herfst of winter dezelfde snoeken terug te vangen. Nee, zo groot was het grote water toen nog niet en die echt grove snoek viel echt wel op. Groot water is eigenlijk nog niet eens zo lang geleden als snoekwater ontdekt. Nee hoor, ik was echt de eerste niet, maar begin jaren zeventig van de vorige eeuw was het niet bepaald druk op de grotere plassen…
Hoe warm of koud het water was deed er helemaal niet toe. Er was niemand die je erop aansprak wanneer je hartje zomer in je T-shirt voorbij kwam roeien met twee hengels overboord waarmee een lepel of een plug werd gesleept. Met al dat niet hebben van de hedendaagse luxe werden zomer en winter toch zo’n vijftien metersnoeken gevangen en daar was je best groots op.
Ook de technologie heeft heel het vissen in ons voordeel veranderd en biedt info waar je vroeger alleen maar van kon dromen. Ons klimaat is ook anders geworden dan pakweg veertig jaar geleden, al wil lang niet iedereen dat zo zien. Dit alles bij elkaar – op je elektronica kunnen zien hoe de situatie vistechnisch is en steeds warmer zomerweer – kunnen een reden tot twijfel zijn om wel-of-niet achter de snoek aan te gaan.
Met beleid en geduld weer terugzetten…
Is het verantwoord om in de zomer, bij watertemperaturen hoger dan 20 graden Celsius, op snoek te vissen? Het is niet zo slim om het water op te gaan wanneer het ver boven de twintig graden is. Zomer 2020 liep de watertemperatuur ook op het grote water, zoals Randmeren, op tot ruim boven de 25°C. Dan kan je snoek in de problemen brengen. Zonder visvinder, dus ook zonder een benul van watertemperatuur, merkte je in het verleden wel dat de gevangen snoek het in warm water lastiger had dan in kouder water. Snel handelen was een must om het welzijn van de snoek niet al te veel te schaden.
Tot zover een deeltje uit het interessante artikel van Bertus Rozemeijer dat abonnees vanaf morgen (20 juli 2021) in de bus mogen verwachten. De dagen daarna kun je de editie ook in de winkels tegemoet zien. Met een abonnement hoef je niet naar de winkel natuurlijk, en voor de prijs hoef je het niet te laten: klik hier.
De brasem (Abramis brama) is in onze landen zowat de meest algemeen voorkomende vissoort en er zullen dan ook weinig vissers zijn die nog nooit een brasem hebben gevangen. In de wedstrijdwereld wordt deze vis bijzonder gewaardeerd, hoewel andere vissers het maar ‘slappe vaatdoeken’ en ‘slijmjurken’ vinden. Uit de rijke ervaringen en kennis over de brasem hieronder tien tips van Jan van Schendel om brasem te vangen.
Brasems kunnen in extreem voedselrijke wateren een lengte bereiken tot circa 75 centimeter. De zwaarste met de hengel gevangen brasem woog 10,4 kilo en werd in 2012 gevangen op Ferry Lagoon, Engeland. In Nederland staat het brasem record op 77 cm. Brasems zwemmen bijna overal in Europa, met uitzondering van Spanje en Portugal. De vis voedt zich met name met dierlijk planton, wormpjes, insectenlarven en kleine kreeftachtigen. Behalve de kleinere exemplaren is de vis gemakkelijk te onderscheiden van andere soorten.
1 – VISSEN OP DE BODEM
Brasems zijn echte bodemazers. Ze zullen eerst aarzelend een voerplek ‘aftasten’ voordat ze beginnen te azen. Vaak zwemmen ze in scholen en azen de vissen gezamenlijk nadat ze hun argwaan hebben overwonnen. Dat zijn hele belangrijke zaken om te weten als visser, want op basis van deze wetenschap kun je de vistactiek bepalen.
2 – STOFZUIGERS
Wanneer brasems eenmaal aan het azen zijn, zwemmen ze bijna niet. Ze gaan op dat moment letterlijk met de kop naar beneden richting de bodem staan, zuigen voer van de voerplek naar binnen en filteren totdat alleen het lekkers overblijft. Ook dat is belangrijk om te weten: te weinig voer op de voerplaats en de brasems zijn heel snel weer weg.
3 – WAITING GAME
Het vissen op brasem is heel vaak een kwestie van de lange adem; je moet geduldig kunnen zijn. Natuurlijk kun je ze soms meteen al in het begin van de vissessie vangen, maar dat zijn vaak uitzonderingen, die bijzondere visdagen. In de regel is het wachten, soms lang wachten, maar je kunt er bijna zeker van zijn dat je geduld uiteindelijk beloond wordt. Brasems zijn echte kuddedieren en zwemmen maar zelden alleen. Wanneer je dan eenmaal de vissen hebt aangelokt, vang je vaak meerdere vissen.
The waiting game…
4 – STILLE AASAANBIEDING
Wanneer je uitgaat van de informatie uit de voorgaande tips moet bij het brasemvissen een stille aasaanbieding, zo dicht mogelijk tegen de bodem, vaak wel de beste vismanier zijn. Dat klopt, daarom is juist het feedervissen zo’n succesvolle vismanier voor de brasemvisserij. De haak ligt stil en altijd in de buurt van de voerkorf met inhoud, wat de precieze omstandigheden ook zijn. Verderop in dit artikel kom ik uitgebreider hierop terug.
5 – ZWAARDER BIJ TWIJFEL
Wanneer je met een dobber vist, kan het best gecompliceerd zijn om je aas stil op de bodem aan te bieden. Je hebt soms te maken met stroming en zeker in onze Lage Landen, dikwijls ook met wind. Een gouden tip is om bij twijfel net dat grotere maatje dobber te gebruiken. Een grotere, of beter gezegd, zwaardere dobber heeft meer lood op de lijn nodig. Juist dat extra lood kan ervoor zorgen dat het haakaas toch zo natuurlijk mogelijk op de voerplek ligt.
Welke dobbertypes?
6 – DOBBERTYPES
Er zijn natuurlijk heel veel verschillende dobbertypes te koop en allemaal zijn ze ooit geproduceerd met een bepaalde visserij in gedachten. Wat de ideale dobber is bij het vissen op brasem hangt vaak helemaal af van het type water, want wateren kunnen onderling gigantisch verschillen. Wanneer het water stroomt gaat er niets boven een ‘bolletje’ dobbermodel: een klein rond dobberlichaam met een lange onderantenne en een holle bovenantenne. Op stilstaande wateren, met name op vijvers, is het vaak beter om met een lang en slank dobbermodel met een hele lange en relatief dunne bovenantenne te vissen. Vooral wanneer je vaak te maken krijgt met vissen die het aas vanaf de bodem pakken en ermee naar een hogere waterlaag zwemmen. Die zogenaamde ‘lift-beten’ of ‘opstekers’ worden met zo’n slank model het best geregistreerd.
7 – VLAGDOBBERS
In Nederland en België zijn vlagdobbers niet populair. Op de meeste andere plekken in Europa worden ze vaker dan welk ander dobbertype gebruikt. Vlagdobbers zijn ideaal om in stromend water de montage te blokkeren en dus het aas zo stil mogelijk aan te bieden. Door de platte lollyvorm van het dobberlichaam stroomt het water om de dobber heen, wat extra helpt om deze stabiel in het water te laten staan.
8 – LOODMONTAGES
Bij het witvissen gaat het er om je haakaas op een zo natuurlijk mogelijke manier te presenteren. Dat moet uiteindelijk de vissen verleiden om het haakaas te pakken. Voor een groot gedeelte wordt die presentatie bepaald door de gebruikte loodmontage en daarin zijn allerlei varianten te bedenken die allemaal op bepaalde momenten perfect zijn. Je moet je als visser proberen in te beelden wat er onder water gebeurt en daarnaar handelen. Hoe is de bodem? Waar ligt er een obstakel? Hoe kan ik het aas stil tegen de bodem aanbieden? Geloof me, de vissers die op dit soort vragen de beste antwoorden vinden zijn degenen die het meest succesvol zijn.
Diepte peilen op het laatste loodje…
9 – LOODHAGELS = MEER MOGELIJKHEDEN
Tijdens het vissen moet je altijd kunnen inspelen op de situatie. Die situatie kan anders zijn dan je had verwacht; dat vereist aanpassingen aan het gebruikte materiaal om toch de ideale aasaanbieding te verkrijgen. Zorg er altijd voor dat je gemakkelijk de gebruikte loodmontage kunt aanpassen. Loodhagels zijn hiervoor vaak de beste oplossing. Een of enkele loodjes wat meer naar boven of naar onder op de lijn schuiven kan soms een enorm verschil uitmaken!
10 – PEILEN OP HET ONDERSTE LOOD
Een simpele en goede manier om de juiste visdiepte te bepalen is het uitpeilen op de onderste valloodjes die je op de vislijn hebt geknepen. Je hebt daarvoor wel een knijppeillood nodig. Simpelweg het peillood om de loodjes knijpen, die tegen de onderlijnknoop zijn geschoven en de dobber zo uitpeilen dat de bovenantenne en een stukje dobberlichaam uit het water steken met het peillood op de bodem. Pas daarna is het tijd om de te gebruiken onderlijn te bevestigen. Je weet nu dat het onderlijnlusje en de onderlijn net op de bodem liggen. Afhankelijk van de omstandigheden kun je dan de aasaanbieding ‘fine-tunen’ door iets te schuiven met de valloodjes.
Peilen met het peilloodje…
