PAUL GARNER- We zijn nu aangekomen bij mijn favoriete periode van het jaar voor het barbeelvissen, waarbij korte avondsessies tot in het donker de beste kansen bieden. De barbelen zijn zich aan het volvreten en hebben nu een fantastische bronzen gloed. Barbeel gedraagt zich voorspelbaar in deze tijd van het jaar. Als je je trip kunt plannen tijdens mild, regenachtig weer, is succes bijna gegarandeerd. Dit is het moment dat barbelen zich aan het volstoppen zijn.

Barbeel tactiek

Helaas hebben we niet altijd de tijd om te gaan vissen als de omstandigheden perfect zijn. Dus hoe maken we het beste van die trips waarbij de vis minder trek heeft? Tijdens de laatste paar jaar heb ik me met deze kwestie bezig gehouden en heb ik mijn barbeelvisserij aangepast om het beste uit de gegeven condities te halen. Vaak is de meest consistente tactiek, in alle behalve de slechtste condities, om spaarzaam te zijn met boilies en deeg. Dit is een verbazend flexibele benadering en ook nog eentje die de grotere exemplaren kan selecteren.

Simpel voer voor barbeel

Hoewel boilies vrij prijzig lijken en lastig zelf te maken, heb je er voor een barbeelsessie in deze tijd van het jaar niet veel nodig. Dus zijn ze eigenlijk een van de zuinigste aassoorten die je kunt gebruiken. Als ik een avond aan een stek zit, drop ik elke tien minuten een paar boilies, om de barbeel attent te maken op het gratis maaltje. Zeer regelmatig bevis ik diverse stekken een uurtje en dat maakt het mogelijk elke stek van wat voer te voorzien, en elk uur nog wat extra voordat ik op een stekje ga vissen.

Omdat ik zo’n kleine hoeveelheid aas gebruik, is het zeer belangrijk te weten dat het blijft liggen op de plek waar ik het hebben wil. Het aas met een katapult naar het midden van de rivier schieten, staat gelijk aan het snel meegevoerd zien worden. Zoek naar stekken bij een stroomnaad waar het  voer in het langzamer stromende deel kan blijven liggen of gebruik een aasdropper om het zeer precies te plaatsen.

Welk aas gebruik ik voor barbeel?

Mijn vuistregel bestaat er uit dat hoe hoger het water staat en hoe troebeler het is, hoe groter het aas is dat ik zal gebruiken. In de kern betekent dit een zo klein aas als mogelijk gebruiken; 8 mm aas is niet te klein. In normale herfstomstandigheden zal mijn doorsnee aas uit 15 mm boilies bestaan en bij hoogwater zet ik graag aas in zo groot als een walnoot.

Dezelfde logica gaat op voor de tijd van de dag. Op het midden van de dag vis ik met klein aas en in het donker zijn de grotere aassoorten aan zet. Deze regels gaan vooral op als ik niet heb kunnen voorvoeren. Want algemeen genomen, hoe meer voer de vis al is tegengekomen dankzij het voorvoeren, hoe minder ik me druk maak over de aasgrootte. Er is natuurlijk geen reden waarom je niet hetzelfde aas zou gebruiken als waarmee je hebt gevoerd, maar heb het wel in verschillende formaten voor de verschillende omstandigheden.

Flexibel deeg

Deeg heeft veel voordelen, het grootste is dat je a la minute het formaat  kunt aanpassen waarmee je voert of aan de haak doet. Het moet een hele rare dag zijn, wil ik geen bal deeg bij me hebben als ik op barbeel vis, het is zo veelzijdig. Een laagje over een boilie voor extra attractiewaarde of juist als extra grote bal als haakaas om de kleine vis te ontmoedigen, deeg geeft je zoveel extra opties in vergelijking met alleen een boilie.

De meeste voer- en aasfabrikanten bieden deeg aan dat past hun boilielijnen en voor mij is dat essentieel. Als je liever niet zelf aan de slag gaat, koop het dan kant en klaar. Maar het is goedkoper en, ik denk ook, effectiever als je zelf je deeg maakt. Het geeft je totale controle over de consistentie, versheid en smaaklevel.

Aan ieder begin van de herfst besteed ik een avond om mijn barbeelaas voor de komende maanden te maken, de vriezer vullend met verschillende soorten ballen deeg die passen bij diverse boilies. Een klomp ter grootte van een vuist is ideaal voor een sessie. Ik bewaar dit aas in luchtdichte zakken om het in topconditie te houden. Op deze manier blijft het de hele winter goed en is er geen gedoe om voor elke trip nieuw deeg te maken.

Barbeel flavours

Er zijn hele debatten gaande over wat voor barbeel de beste wintersmaken en -geuren zijn en iedere barbeelvisser heeft zijn eigen voorkeur. Dit zegt mij dat barbeel in ieder geval een brede smaak heeft, hoewel sommig aas nog steeds duidelijk de voorkeur kan hebben. Ik denk dat de echte test eruit bestaat een smaak te vinden die vangt tijdens erg koude en zeer slechte omstandigheden. Een aassoort die consequent vangt tijdens een slechte visserij, zal het altijd goed doen.

Zoete, romige smaken zoals Scopex hebben een goede winterscore en het is de moeite waard er wat intense zoetstof aan toe te voegen om de smaak nog beter te laten uitkomen. Aan de andere kant van het spectrum, ik heb tijdens echt ijskoude dagen een verbazend aantal barbelen gevangen aan deeg met een paar druppeltjes pepermuntolie. Er moet dus wel iets zijn wat barbeel erg lekker vindt aan deze doordringende, penetrante olie.

Verkassen

Een ander groot voordeel van vissen met deeg of boilies is dat je licht bepakt bent en veel stekken kunt afvissen. Een uur per stek moet meestal voldoende zijn voor een aanbeet op een boilie. Dat betekent dat ik regelmatig kan verkassen op zoek naar de vis. In vergelijking met een andere standaardbenadering: het kan tijd kosten een stek op te bouwen met klein voer, zoals maden en casters, waardoor je feitelijk lang vast staat op deze ene stek. Als het koud is ga ik liever achter de vissen aan, liever dan lange tijd moeten hopen dat ik de goede stek heb gekozen. Dus kies ik meestal voor de boilietactiek.

Snelle tip – Boilie/deeg combo

Mijn normale haakaas bestaat uit een boiliekussentje aan de hair met een plukje deeg er omheen. De boilie raakt niet los, dus zelfs als kleine vis het deeg wegplukt, vis ik nog steeds effectief. Het perfecte haakaas krijg je door het deeg om de boilie en de haak te kneden, laat de haakpunt vrij.

10 minuten recept – Boiliekussentjes

Mijn zelfgemaakte boilies zijn afgeplat, wat helpt ze op de bodem te houden. Aas in deze vorm maken is eenvoudiger dan ronde boilies en je hebt er weinig gereedschap voor nodig.

Ook interessant voor jou:

[irp posts=”18413″ name=”Barbeel vangen op kleine rivieren”]

[irp posts=”19843″ name=”Nachtvissen op Barbeel”]

Matchvissen met de schuivende montage, hoe doe je dat? Deze keer zet Lucien de Rade zijn uitrusting neer aan de oevers van het prachtige riviertje de Linge. Op grote afstand vist hij hier met een grote, schuivende matchdobber op een diepte van ruim 4 meter. Deze techniek wordt ook wel het vissen met de slider genoemd.

In deel 1 van deze serie viste Lucien op een ondiepe polderwetering met een vaste dobbermontage en matchhengel. Door de geringe waterdiepte was het mogelijk om zijn dobber te fixeren op de lijn, net zoals bij een vaste hengel, en alsnog goed te kunnen werpen en drillen. Die dag werd het een schitterende demonstratie met volop mooie, bronzen brasems.

Hoe vis je op diep water met de dobber en werphengel?

Vandaag is de situatie anders. Lucien heeft een stek uitgekozen aan het riviertje de Linge. Uit eerdere sessies weet Lucien dat het water hier ruim 4 meter diep is. Een dobber kun je op zo’n diepte wel vastzetten op de lijn, maar de montage is vanuit een praktisch oogpunt niet te werpen. Zelfs niet met een 4,20 meter lange matchhengel. Ook tijdens het drillen en scheppen ga je zo tegen problemen aanlopen. De oplossing: een schuivende dobbermontage, ook wel de slider genoemd!

Hoe peil je de dobbermontage uit?

Stap 1 is het peilen van de stek. Tijdens reportages gaan we vaak met niet de minste witvissers op pad en het is opvallend hoe belangrijk zij dit vinden; of het nu gaat om het vissen met een dobber of met de feeder. Een klein geultje kan bijvoorbeeld net een spot zijn waar van nature meer natuurlijk voedsel ligt. Een hotspot waar vissen met vertrouwen azen. Aan de andere kant: wie zegt dat zo’n plek een hotspot is… misschien ligt deze wel vol met afgestorven waterplanten, prut en bladeren.

Speciaal voor het peilen heeft Lucien een oude matchhengel omgebouwd tot peilhengel. Op de hoofdlijn zit, van boven naar beneden, een nylon stuitje, kraaltje, matchdobber en 3 loodjes. De loodjes bestaan uit een kleine loodhagel van 1 gram, een iets grotere loodhagel van 4 gram en tot slot een 15 grams lood. Op matchdobbers kom je vaak codes tegen die iets zeggen over het draagvermogen en het eigen gewicht, in dit geval staat op de dobber ‘3+15 gr’.

Wat betekent dit? Het eerste getal staat voor het eigen gewicht van de dobber, dus in dit geval weegt deze 3 gram. Het tweede getal staat voor de hoeveelheid verzwaring die nodig is om de dobber perfect uit te loden, in dit geval dus 15 gram lood.

Omdat er 20 gram lood op de lijn zit, zal de dobber altijd op dit gewicht onder worden getrokken. Werp je de peildobber en verdwijnt deze onder water, dan is de waterdiepte groter dan de afstand van het lood tot het stuitje. Blijft de dobber plat op het oppervlak liggen, dan is de afstand van het stuitje tot het lood groter dan de waterdiepte. Staat de dobber met het puntje van de antenne net boven water, dan staat deze op exact de waterdiepte.

Hoe bepaal je de juiste visdiepte en visafstand?

Lucien laat het in de praktijk zien. In het midden van het water ligt een diepere vaargeul, maar eigenlijk is deze vrijwel zo plat als een pannenkoek. Als de dobber van de peilhengel naar tevredenheid op een stek staat, laat Lucien deze in het water liggen en pakt zijn ‘vishengel’ erbij.

Deze werpt hij ongeveer 5 meter verder dan de dobber staat. Vervolgens plaats hij de lijn achter de lijnclip. Met een aantal slingerslagen staat de dobber precies naast de peildobber. De visafstand is dus geregeld, dat is werpen tot op de clip en vijf slingerslagen binnen halen. Tezamen met een richtpunt aan de overkant vis je ‘spot on’.

WEKELIJKS DE LAATSTE ARTIKELEN IN JE MAILBOX? – SCHRIJF JE IN VOOR DE NIEUWSBRIEF!

Nu is het enkel nog zaak om de vishengel op de juiste diepte af te stellen. Lucien draait de peilhengel binnen en legt hiervan een gestrekte lijn van lood tot stuitje op het gras. Hiernaast plaats hij de montage van de vishengel. De haak legt hij tegen het lood, het stuitje verplaatst hij naar boven. Wanneer de twee stuitjes exact gelijk liggen, vist hij feitelijk met een staande haak, zo nauwkeurig kun je de vishengel instellen. Omdat hij met ongeveer 15 cm van de onderlijn op de bodem wil vissen, schuift hij het stuitje ook 15 cm naar boven. Wat een perfecte en handige manier om snel en nauwkeurig te peilen!

Welk voer gebruik je bij het matchvissen?

De hengel en montage is klaar; nu is het tijd om het voer te maken! Wanneer je bij de bodem vist, dan wil je dat de voerballen pas op de bodem uiteen breken. De samenstelling van het voer en de waterdiepte zijn belangrijke factoren. Omdat Lucien op ruim 4 meter water vist gebruikt hij ‘rivierklei’ als verzwarend en bindend element. In een emmer gaan gelijke delen rivierklei, Vijver Geel en Turbo Classic, allemaal uit het gamma van Marcel Van Den Eynde. Met behulp van een accuboormachine met mixer wordt het geheel tegelijkertijd gemengd en bevochtigd. Als los aas voegt Lucien een handje dode maden, casters en wormenstukjes toe.

Hoe gevoelig is matchvissen met de schuivende montage?

De montage ziet er op het eerste oog lomp uit; de dobber, het lood en de lijndikte is in vergelijking met een vaste hengel aanpak een stuk groter, zwaarder en dikker. Je vervalt dan snel in de veronderstelling dat verfijnd vissen niet mogelijk is. Dit wordt echter vrijwel direct door Lucien onderuit gehaald, want al bij de eerste inzet is het raak; een klein voorntje heeft de made gepakt. Het vis je is nauwelijks 10 cm lang, maar zorgde voor een duidelijke aanbeet op de dobber!

Matchvissen met de schuivende montage

In de daarop volgende uren vangt Lucien een netje mooie blankvoorns, wat kleine en iets grotere brasems. Lucien geeft grift toe dat je hier met een feederhengel meer vis zult vangen, maar met een dobber op zo’n afstand; het is gewoon een schitterende en leuke techniek! Zo zonnig en droog deze zomerse dag begon, zo donker wordt het in de middag. Als de donkergrijze wolken steeds dichterbij komen, wordt voor de zekerheid de weer-app op de telefoon bekeken… Er komt noodweer aan, tijd om de spullen in te pakken!

Visstekken: vissen op de Linge

Tijdens deze sessie heeft Lucien plaatsgenomen op de Lingedijk, om precies te zijn op de westoever tussen Arkel en Gorinchem. Dit deel van de Linge mag je bevissen wanneer je in het bezit bent van een VISpas. Hier is de Linge nog breed en bevaarbaar voor schepen. Ook de visstand is enorm gevarieerd. Hoe meer je naar het oosten gaat, des te smaller wordt de Linge. In het oostelijke deel van de Betuwe is de Linge niet meer dan een brede sloot met kraakhelder water en veel planten.

Hoe ziet de schuivende montage er uit?

Stuitje gemaakt van 25/00 Gorilla Red nylon, plastic kraaltje met klein gaatje waar het stuitje nooit doorheen past, Rive 3+15 slider, loodhagels en een Cresta miniwartel maat 20 waar de onderlijn met een lusverbinding in gehangen wordt.

HENGEL: 4,2 meter lange matchhengel.

HOOFDLIJN: 24/00 mm Gamakatsu G-Line Flex.

ONDERLIJN: 40 cm 12/00 G-Line Neo met een Gamakatsu LS1310 in de maat 14 tot en met 18.

Lees ook:

[irp posts=”19953″ name=”Matchvissen met de vaste montage”]

Normaal gaan we met JVS Cityfishing naar openbaar water, deze keer niet.  We zijn afgereisd naar de Slothoevevijver, een commercial vijver in Brabant. De visserij op commercials is niet meer weg te denken uit Nederland. Voor wie wedstrijden vist zijn het immers ideale wateren. Er is altijd wel een vis te vangen en gelijke kansen voor iedereen!

Ik bezocht deze vijver hier niet voor de eerste keer. Enkele dagen voorafgaand aan dit bezoek viste ik er een koppelwedstrijd. Er werd toen prima gevangen, met bijna 37 kilo werden Mandy Swart en ik 2^e in ons vak. Dat was volgens mij het laagste vangstgewicht wat een prijs opleverde. En dat zijn echt veel vissen!  De F1’s wegen misschien gemiddeld 300 tot 400 gram en de gewone karpers wegen gemiddeld genomen ongeveer een kilo. Veel vis dus!

Hoewel ik het gevoel had dat we de geviste wedstrijd tactisch niet helemaal goed hadden aangepakt, leek het me leuk om alles nog eens op precies dezelfde manier over te doen. Dat betekende vissen op verschillende visafstanden. Allereerst tegen het eiland, althans op zo’n meter van de oever ervan. Daar is het water ongeveer 1 meter diep, De oever is vrij steil aflopend vanaf het eiland gezien en het idee was dan ook om pal tegen die oplopende kant te vissen.

De tweede visafstand was tegen de behoorlijk steil aflopende eigen oever. Waar ik viste was het ruim 2 meter diep en dat op zo’n 5 meter uit de oever! Net een meter verder wordt de maximale diepte van het water bereikt met ongeveer 2,7 meter diepte.

De Slothoevevijvers in Vinkel bestaan al langer. Er ligt al enkele jaren een vijver die vol zit met vooral F1 karper en karpertjes. Ik was daar al eens voor een clinic met de Nationale jeugdteams en de visserij was toen ronduit fantastisch. Ik hoorde toen over de plannen van een nieuwe vijver, die is inmiddels dus af!

Het eerste wat opvalt wanneer je de vijver ziet is de rechthoekige vorm, met in het midden een reeks van eilandjes met overal openingen daartussen. Daar is echt wel goed over nagedacht. Aan beide lange kanten van het water liggen de visplekken. Vanaf iedere visplek is het mogelijk om vlakbij de eilandjes te vissen met een 13 meter vaste hengel. Ook voor wedstrijden is dat natuurlijk ideaal want alle deelnemers hebben zoveel mogelijk vergelijkbare omstandigheden.

Weinig voer

Ik besloot om op de korte visafstand een hoeveelheid van zo’n 150 ml (een halve cup) aan te voeren met geknipte wormen, maïs en ook wat 4 mm pellets. Vanwege de steil aflopende oever moest dat uiterst secuur gebeuren en om er absoluut zeker van te zijn dat ik op de juiste plek zou vissen, bevestigde ik een elastiekje op het hengeldeel dat ik in de hand had tijdens het vissen.

Ik begon daarna met vissen tegen het eiland. Ik bevestigde een pole cup op de hengeltop en zo voerde ik constant en bij iedere nieuwe inzet wat maïskorrels en later ook 4 mm pellets. Als je erover nadenkt belachelijk weinig voor de vele vissen die hier rondzwemmen.

Het belangrijkste verschil tussen het vissen op dit soort wateren ten opzichte van het vissen op natuurlijke wateren is de manier van voeren. Bijna altijd maak je op de natuurlijke wateren een voerstek waarna het wachten is totdat de vissen de voerstek hebben gevonden. Op dit soort vijvers echter kun je er veel meer vanuit gaan dat de vissen niet meer hoeven te worden aangelokt. Ze zwemmen bijna altijd al in de buurt.

Teveel vissen tegelijk aanlokken is heel vaak een recept voor vals gehaakte vissen en veel teveel onrust op de plek. Daarom werkt het voeren via een pole cup vaak zo goed. Constant kleine hoeveelheden aas bijvoeren, vlakbij de plek waar de dobber in het water staat, zal de in de buurt zwemmende vissen continu geïnteresseerd houden, zonder daarbij een overvloed aan vissen aan te lokken.

Ultrakort

Het duurde vrij lang voordat de eerste aanbeten kwamen tegen het eiland en stuk voor stuk waren de gevangen vissen F1 karpers. Wat zijn dat toch prachtige vissen! Carassio’s, giebels en ook de F1’s, allemaal lijken ze familie van elkaar te zijn en deze vissen zijn werkelijk gemaakt voor dit soort wateren.

F1’s worden niet veel groter dan 2 kilo en het zijn echte vechters. Hun kenmerk is bovendien dat ze nog steeds azen bij behoorlijk koude temperaturen, dus ook tijdens de herfst en winter zijn ze meestal nog goed vangbaar. Na een tijdje besloot ik om over te stappen naar de korte visafstand en meteen kreeg ik daar volop aanbeten. Het frustrerende was echter dat de vissen echt heel moeilijk te vangen waren tegen die steile oever.

Uiteindelijk lukte het me om veel meer aanbeten te verzilveren door te vissen met een ultra korte afstand tussen dobber en hengeltop en dan niet zozeer de haak te zetten bij een aanbeet, maar simpelweg de hengel op te lichten. Door de ultra korte opslag kon ik exact de plek uitkiezen waar de maïskorrel op de haak precies de bodem raakte, zonder met heel veel overdiepte te vissen. Wat een verschil maakte dat zeg!

In de kant

Uiteindelijk kreeg ik er nog een visafstand bij. Dat gebeurde toevallig nadat ik een op de haak gezette maïskorrel vlak tegen de oever in het water liet zakken, waarna ik enkele hengeldelen wilde opsteken. Op het moment dat ik dat deed haakte ik een flinke F1 die dus vlakbij de oever het haakaas had gepakt.

Ik besloot daarna om constant enkele maïskorrels bij te voeren, werkelijk vlak onder de oever op misschien 2 meter uit de kant. Daar waar normaal het leefnet in het water ligt.

Bizar hoeveel vis er vlak onder de oever zat en dat gebeurt heel vaak op dit soort wateren. Ik viste hier met flink wat overdiepte en legde eigenlijk gewoon de lijn van dobber tot haak zodanig in het water dat alles pal tegen de oplopende oever lag. Daar ving ik een tijdje echt goed en bovendien bleken het zowel de gemiddeld grootste F1’s te zijn. En hier ook karpertjes!

Analyse

Terugkijkend op die sessie zou mijn aanpak zeker anders zijn. Die eilandstek was prima, denk ik. Die zou ik aanhouden. Maar de stek op kortere afstand zou ik veranderen. Ik zou nu de plek kiezen waar de volledige diepte van het water is bereikt.

Ik zou het daarmee voor mezelf veel gemakkelijker maken omdat de bodem veel vlakker zou zijn daar. Daarnaast zal ik in een toekomstige sessie zeker ook weer een stek extreem kort aanvoeren. Maar in plaats van recht voor mijn voeten dan iets meer schuin opzij.

Vanaf het begin van een wedstrijd steeds kleine beetjes maïs om daar dan het laatste wedstrijdgedeelte op te gaan vissen.
Al met al waren het een paar heerlijke visuurtjes hier en waren het ook vooral interessante en leerzame uurtjes! Ik vis al heel lang en vaak op natuurlijk water en probeer nu steeds meer te leren over deze visserij.

Geloof me, het vissen op dit soort vijvers is echt iets anders! Anders, maar ook heel mooi. Voor iedereen die een dag gaat vissen lijkt het me belangrijk dat er simpelweg iets te vangen valt. Nou, dat kan tegenwoordig nergens beter dan op dit soort wateren waar je eigenlijk zowat vangstgarantie hebt! Ik kan het iedereen aanraden!

WEBSITE SLOTHOEVEVIJVER

https://youtu.be/7JoPTKiQPy8

PAUL GARNER– De kortere dagen en de dalende watertemperaturen zetten alle witvis aan om nog even goed te eten voordat de karige maanden weer aanbreken. Vrijwel zonder uitzondering, netten vol witvis zijn er te vangen in deze beste vistijd van het jaar. Een soort die het meest met de herfst wordt geassocieerd is de brasem en voor mij de specimen brasems. Vanaf nu tot december, zolang de omstandigheden mild blijven, zijn brasems erg goed vangbaar, met elke herfst weer prachtfoto’s van grote vangsten en grote vissen.

Specimen brasems

Ik ga in deze tijd van het jaar graag specifiek achter de grote specimen brasems aan, maar dezelfde regels gelden eigenlijk voor elk formaat vis: zorgvuldig voeren met aas van goede kwaliteit in plaats van een berg goedkope meuk te storten. Dit laatste werkt prima als de scholen brasems groot zijn en er honderden monden te voeden zijn. Een groot voerbed neerleggen of zelfs voorvoeren om de vis langer op een plek te houden zijn goede keuzes. Als de vis minder talrijk is en aanbeten uiterst schaars, dan gaat kwaliteit op zeker boven kwantiteit.

Kers op de taart

Mijn benadering van brasemvissen in de herfst bestaat uit zo min mogelijk voeren, in balans met het aantal aanbeten dat ik verwacht. Zeer vaak vis ik door tijdens de nacht, dus heb ik ook haakaas nodig dat stevig genoeg is om tijdens de donkere uren op de haak te blijven zitten. Ik stel me mijn rig en haakaas voor als de ‘kers op de taart’, het meest attractieve ding op de stek. Dus de brasems die dankzij het voer komen kijken, zullen, ik hoop liever eerder dan later, het haakaas vinden omdat het meer opvalt.

[irp posts=”7795″ name=”Specimen hunten op brasem”]

Mijn voer bestaat uit veel kleine partikels die de brasems op de stek zullen houden zonder ze te verzadigen. Kleine pellets zijn een goede start – 3 mm halibut pellets zijn ideaal, want ze zijn erg attractief en ze zullen de brasems ook nog wel even bezig houden. Een goede portie maden mag er bij, geknipte wormen mag ook als je dat liever hebt. Uiteindelijk doe ik er wat boiliekruimels bij van dezelfde smaak als de boilies die ik als haakaas gebruik. De brasems krijgen een voorproefje van het aas zonder ze af te vullen.

Deze mix wordt accuraat met de spod gebracht naar het gebied waar ik wil vissen. Een licht bevoerde plek van ongeveer tien vierkante meter is ideaal, wat neerkomt op ongeveer twintig spodladingen, oftewel ongeveer een kilo voer.

Met deze gedekte tafel heb ik twee opties die ik kan gebruiken voor de kers op de taart. In beiden zit een bijgeknipte boilie, omdat ik er zeker van kan zijn dat die de nacht meegaat. Plastic maïskorrels zijn een geweldig alternatief, ofwel in combinatie met een miniboilie voor de balans. Ik heb mijn haakaas graag helder gekleurd dus ik gebruik vaak gele of zandkleurige aasjes.

Method bommen

Ik zou gokken dat ik waarschijnlijk meer specimen brasems aan de method feeder heb gevangen dan aan welke feeder tactiek ook, maar het is de laatste jaren een beetje uit de gratie geraakt. De method heeft veel voordelen. De korf geeft die belangrijke aantrekkingskracht vlakbij het haakaas. Ik gebruik graag een trilobe (Bait Up) korf, liever dan een platte korf, omdat er meer lokvoer in past. Omdat de rig nu meer symmetrisch is, werpt hij accurater.

[irp posts=”15183″ name=”Mega brasems 7 en 8 kg+”]

Mijn method korven zijn gevuld met lokvoer op basis van vismeel, vrij plakkerig zodat het onder water vrij langzaam uit elkaar valt. Het laatste wat ik wil als de hengels er urenlang in liggen, is dat het lokvoer snel uiteenvalt. Als dit gebeurt zal de eerste brasem die voorbij komt het voer verstoren en het in de wervelingen laten wegdrijven van de korf. Een combinatie van de helft vismeel lokvoer en de helft gecrushte pellets geeft een mix die beter kleeft dan alleen het lokvoer.

Ik voeg geen ander haakaas aan de mix toe omdat ik zeker niet wil dat per ongeluk een pellet of een made de haakpunt maskeert. Ik vertrouw volledig op de lokvoermix.

Karpertactieken

Er kunnen in deze tijd van het jaar nog steeds veel planten staan in zandwinputten, wat het gebruik van de method minder effectief kan maken. Niet alleen zal de korf planten pakken tijdens de dril van een vis, hij kan ook verborgen raken onder het wier op de bodem. Als ik denk dat dit aan de hand is, dan schakel ik over naar een karperstijl set-up en gebruik een PVA stick lokvoer geregen op de haaklijn voor die belangrijke concentratie van aantrekkelijkheid.

De stick op de haaklijn rijgen in plaats van aan de haak te hangen, maakt dat de rig tijdens de worp minder snel in de knoop raakt – belangrijk als je de hengels ’s nachts wil laten liggen. In de PVA stick gaat weer de eenvoudige mix van vismeel lokvoer en gecrushte pellets, stevig aangedrukt.

Met zoveel vissoorten die op het moment zo mooi te belagen zijn, kan het lastig zijn een keuze te maken. Brasem is toch nog steeds een van m’n favorieten, want er zijn weinig mooiere momenten dan een dikke bronzen rug over de netrand te zien schuiven. Met deze simpele tactiek is grote brasem vangen nooit gemakkelijker geweest.

Snelle tip – bevroren maden voer

Levende maden trekken vaak kleine baars en voorn aan, die ze dan snel opruimen voordat de brasems arriveren. Ik gebruik daarom dode maden en alles wat ik overhoud gaat in diepvrieszakken, alvast klaar voor het brasemvissen in de herfst.

10 minuten specimen brasem recept

1 Mix vismeel lokvoer en pellet poeder half om half.

2 Voeg een theelepel superzoet Betalin toe aan een glas van het water waar je aan het vissen bent.

3 Voeg een soeplepel molasse toe aan het water.

4 Giet de vloeistof langzaam bij de lokvoermix, goed roeren totdat het gaat plakken.

5 Doe wat van dit lokvoer in een PVA stick.

6 Duw het lokvoer in de PVA vorm en pers het er aan de andere kant van de buis uit.

7 Knoop de PVA stick dicht met een halve knoop zodat het voer onder druk blijft staan.

8 Trek de haaklijn door de PVA stick.

CHECK ALLE BRASEM ARTIKELEN

JAN VAN SCHENDEL – Eigenlijk is augustus een iets andere maand geworden voor me als dat ik had gepland. Het lukte me niet om het aantal wedstrijden te vissen dat ik in gedachten had, maar goed, ik heb er nog altijd 6 gevist. De resultaten waren wat je noemt ‘wisselend’. Enkele keren m’n sector gewonnen en een keer zelfs de wedstrijd maar ook twee keer een echte ‘ketser’ erbij. Geen probleem, de visserij op commerciële visvijvers is prachtig, maar je moet wel constant volledig bezig zijn ermee als je echt wilt meedoen op topniveau en dat lukt me gewoon niet met al het coachwerk erbij. Het plezier is er niet minder om zo kan ik iedereen verzekeren. Tevens vond ook het WK in Servië plaats; lees hoe het ons daar verging in dit aparte artikel!

Ik maak me trouwens best wel zorgen over de ontwikkelingen in de wedstrijdvisserij. Toen ik ergens in augustus eens de beschikbare wedstrijden na zocht voor een weekend vond ik sowieso helemaal niets voor de natuurlijke visserij op kanalen en rivieren. Dat is echt ongekend voor deze tijd van het jaar. Ik besef natuurlijk best dat ik een wedstrijd heb kunnen missen misschien omdat ik niet helemaal in ‘het wereldje’ zit op dit moment, maar zo weinig te vissen wedstrijden in dit jaargetijde is echt bizar. Niks, of bijna niks te vissen in wat het hoogseizoen van het wedstrijdvissen was, kan nooit een goede ontwikkeling zijn.

Op de commerciële vijvers is altijd wel ergens een wedstrijd natuurlijk maar ook zijn dat regelmatig competities waaraan de meeste vissers die zich specialiseren in deze visserij wel op de een of andere manier meedoen en dan blijft er ook daar al snel weinig ruimte over voor een open wedstrijd.

Nummer 1181 geloot

Al met al nemen de aantallen wedstrijdvissers in ieder geval zeker niet toe de laatste jaren. Het is echt nog niet zo lang geleden dat je ieder weekend wel ergens een wedstrijd kon vissen met 100 of meer deelnemers en vaak meer dan een tegelijk. Kom daar tegenwoordig maar eens om. Ik heb ooit als jonge visser nog eens nummer 1181 geloot tijdens een Nederlandse viswedstrijd. Dat soort aantallen deelnemers gaan we nooit meer zien. Ik zou al heel blij zijn als het nog eens nummer 181 zou kunnen zijn zelfs. Beter kan ik het niet omschrijven.

Reislustige vissers

Volgens mij is er behoefte aan goede vangsten en goed georganiseerde wedstrijden. Kijk bijvoorbeeld eens naar hoeveel Nederlandse wedstrijdvissers tegenwoordig een of meerdere reizen per jaar maken naar wedstrijden in het buitenland. Dat is echt een nieuwe ontwikkeling.

Zelf heb ik nooit anders gedaan vroeger en ik kwam toen zelden of nooit een andere Nederlandse wedstrijdvisser tegen. Nu zat ik eens een beetje te tellen en kwam ik tot de conclusie dat er op dat moment, eind augustus, minimaal 50 Nederlandse wedstrijdvissers in Ierland aan het vissen waren. En dan heb ik het nog niet eens over de meer op de commerciële vijvers gerichte vissers die naar Engeland reizen om daar wedstrijden te vissen. Daarvan zijn er ook tientallen inmiddels.

Behoefte aan goede organisatie

De goede vangsten waarover ik het hierboven had heb je niet echt in de hand natuurlijk. Met name in Ierland is in dit jaargetijde vaak veel vis te vangen, vooral voorn en ook wel wat brasempjes, afhankelijk van waar precies je vist. Toch zijn de gewichten normaal gesproken nu ook weer niet zo heel veel hoger dan wat er regelmatig ook in Nederland te vangen is. Daarom denk ik dat de behoefte aan goed georganiseerde en wat grotere wedstrijden er nog zeker wel is. Ik zou me er zeker meer mee bemoeien ook als ik niet zoals nu gewoon veel tijd kwijt ben met al het coachwerk.

Topcompetitie Kanaal door Voorne

Verder was er eind augustus ook weer een Topcompetitie-weekend. Er werd gevist in het Kanaal door Voorne. Er was speciaal gekozen om daar iets vroeger in het jaar te vissen omdat we het gevoel hadden dat we afgelopen jaar iets te laat waren daar. Eind augustus moest wel ideaal zijn. Nou op zich was het dat ook wel. Het was zelfs bloedheet tijdens dat weekend. Op zich prachtig maar wel betekende dat ook dat de aanwezige brasems daar een wel hele grote rol speelden tijdens de wedstrijden.

Persoonlijk zie ik het veel liever dat er tijdens zo’n wedstrijd veel meer voorn is te vangen. Bij zo’n visserij worden de ‘afwachters’ wat minder beloond en komen wat meer de technische vissers aan bod. Heel veel anders zou de uitslag er misschien toch niet uitzien trouwens want ik vind het verschil tussen de toppers en de rest van de deelnemers wel erg groot. Dat blijkt telkens weer.

PETER URSCHELER – Eerder gaven we al antwoord op de vraag ‘hoe bevestig je een method feeder‘. In dit vervolgdeel gaan we verder in op de vraag ‘hoe vis je met de method feeder’. Hoe werkt de method , welk gewicht method heb je nodig en tot slot welk voer moet je gebruiken?

Hoe werkt de method feeder?

De method feeder werkt als een zelfhaaksyteem. Het haakaas wordt verstopt in het voer en zodra de vis dit oppakt, haakt hij zich zelf aan het gewicht van de korf en de weerstand van de onder- en hoofdlijn. In de volgende 6 stappen laat ik je zien hoe ik het haakaas in het voer verstop.

Welk gewicht method feeder?

Het gewicht method feeder is voor een groot deel afhankelijk van de visafstand.

• Voor het vissen op korte afstanden, tot 20 meter, gebruik ik een 20 gram method feeder.
• Wanneer ik verder moet vissen, schakel ik over naar een 30, 45 of zelfs een 60 gram method feeder.

Welk voer voor de method feeder?

Het is belangrijk dat het voer tijdens de worp niet loskomt van de method. Daarom gaat voor het method feederen mijn voorkeur uit naar een echt method voer met fijne voerdeeltjes, in dit geval de Match Method mix van Sonubaits. Om het geheel goed te laten plakken mix ik daar doorheen 2 mm sticky pellet.

Lees ook:

[irp posts=”19428″ name=”Welke haken heb je bij commercial vissen nodig?”]

[irp posts=”19422″ name=”Welke vaste hengel voor karper?”]

Nachtvissen op barbeel word nog niet heel veel toegepast en dat is jammer, want wat er tussen de avondschemer en de ochtendschemer gebeurt is zeker de moeite waard, zo heeft Martijn Dekkers ondervonden.

Waar vis je op barbeel?

De zoektocht naar barbeel begint bij velen op het internet. Laat je niet gek maken door alle informatie die op je afkomt! Onthoud om te beginnen drie punten: rivieren, stroming en kiezels, de rest komt later. Wie met deze trefwoorden op zoek gaat naar een stek zal barbeel tegenkomen. De barbeel heeft een serieuze voorkeur voor (grove) kiezels op de bodem en schuwt de stroming dus niet.

Iedere rivier heeft zo zijn eigen bekende barbeelstekken; veel vissers weten ondertussen dat je hier barbeel kunt verwachten. Ook bij een hoge hengeldruk komen hier nog geregeld vissen boven. Maar barbeel is niet gek, ook zij leren het klappen van de zweep kennen: er heerst zeker dressuur! Nu zijn er allerlei onderlijnmontages, hakingstechnieken, aassoorten enzovoorts bedacht om de barbelen alsnog te foppen.

Vissen in de nacht, de tijd dat barbelen normaal gesproken met rust gelaten worden, komt niet vaak naar voren. Jammer, want al dat voer dat overdag op de stek belandt wordt echt wel opgegeten hoor…

Nachtvissen op barbeel – nacht 1

Het zal ergens in augustus geweest zijn; onze eerste nachtelijke barbeelsessie. Om de lat niet te hoog te leggen kozen we voor een aantal kribben waarvan we weten dat ze barbeel opleveren. We beginnen halverwege de middag en kiezen ieder voor een andere krib, zo vissen we er zes af, echter nog zonder resultaat. Hopelijk wordt vannacht de grote vraag beantwoord: zitten ze er wel, maar vangen we ze alleen in de nacht?

Wanneer de avond valt kiezen we er voor om op de middelste krib de nacht door te brengen. Echt veel vertrouwen hadden we eerlijk gezegd niet meer, zeker als er rond middernacht nog niets is gebeurd. Maar dan gaat plots de knop om… Een keiharde aanbeet, gevolgd door een mooie dril, levert de eerste nachtbarbeel op. Niet heel groot, maar meer dan welkom!

“EN DOOR…”

We twijfelen nog even of het een toevalstreffer betreft, maar al snel volgt barbeel nummer twee. Weliswaar een kleintje, maar dit duidt er wel op dat de barbelen in de nacht azen. Het lijkt me dan ook sterk dat ze overdag niet aanwezig waren op de stek…

De gedachte gaat al snel uit naar barbelen die zich veilig wanen in de nacht en zonder schroom al het voedsel van de bodem opzuigen. De kers op de taart volgt rond een uurtje of 3 in de nacht. Ik ben ondertussen aardig gebroken, toch zal ik me nog even moeten focussen op deze brute vis.

De lijn loopt haast kaarsrecht naar beneden, de diepte in. Met ongelofelijke krachten probeert de barbeel de stenen te bereiken. Het valt niet mee om in het donker de vis uit de stenen te houden. Ik kan er aardig wat druk op houden.

Na een prachtig gevecht schuift het net onder een dikke barbeel die net de tachtig centimeter niet aantikt, wat een bak. Wat een mooie visserij!

[irp posts=”18413″ name=”Barbeel vangen op kleine rivieren”]

Hoe vis je ’s nachts op barbeel?

Ondertussen weten we dat de nachtvisserij niet het hele jaar effectief is. Wanneer het water in het voorjaar begint op te warmen en de eerste barbelen overdag worden gevangen, loont het nog niet echt de moeite om ’s nachts te gaan vissen.

Anders is het in de zomer, dan zijn ze 24/7 te vangen, maar in het najaar gaat het pas echt los in de nacht. Wie al een tentje wilt opzetten en verwacht te gaan slapen zal af en toe toch bedrogen uitkomen, de aanbeten kunnen elkaar snel opvolgen!

Als je in het donker op barbeel gaat vissen, dan ga je beter niet alleen op pad. Overdag is het vaak al lastig op de kribben, laat staan wanneer het donker is. Zorg er dus voor dat je met zijn tweeën bent zodat je elkaar kunt helpen.

Vaak is het toch wat behelpen op zo’n kribkop. En natuurlijk kun je vanuit het kribvak vissen, maar dan staat er veel meer lijn uit en heb je minder controle over gehaakte (grote) vissen. Vandaar dat ik er toch voor kies om vanaf kribkoppen te vissen.

Actief of passief vissen op barbeel?

Het is heerlijk om overdag lekker met weinig materiaal wat kribben af te struinen. Uurtje hier, uurtje daar. In de nacht kies ik er zelf voor om passief te vissen. Ik heb vertrouwen in mijn stekken. Is het niets? Dan heb ik pech. Verkassen in het donker is namelijk niet zonder risico’s! Vaker dan verwacht gebeurt het dat we pas na een paar uur de eerste beet krijgen, maar dan komen er vaak wel een paar achter elkaar.

De stekken die ik uitkies voor de nacht zijn stekken waarvan ik zeker weet dat er barbeel gevangen kan worden. Om het een beetje eerlijk te houden tossen mijn vismaat en ik om de eerste vis, de volgende is dan voor de ander.

“STATISCH OP Z’N KARPER’S”

De statische visserij is bijna gelijk aan die van het vissen op karper. Om je in het donker niet suf te staren op de top kies ik er voor mijn hengels in de piepers te leggen. De heavy feederhengels worden voorzien van stevige molens, in mijn geval baitrunners die ik ook voor het vissen op karper gebruik. Bij deze nachtvisserij is het handig om gebruik te maken van zelfhakende systemen met vaste lood montages. Het aas wordt op een hair bevestigd, puur voor een betere inhaking.

Het grootste en tevens allerbelangrijkste verschil tussen het vissen op barbeel en het vissen op karper is de lengte van de onderlijn. Waar je bij het vissen op karper een rig gebruikt van 15-30 cm gebruik je bij het vissen op barbeel een lengte van minimaal 130 cm, zelf ga ik zelden korter dan anderhalve meter. Ik maak de onderlijnen van 32 of 35/00 fluorocarbon. Dit kan tegen een stootje en in tegenstelling tot gevlochten onderlijnmateriaal schuurt het niet meteen kapot wanneer er een steen of rotsblok geraakt wordt. Een (karper)haakje maat 8 volstaat.

Zelf gebruik ik wel altijd een stukje krimpkous of speciale line aligner voor een goede inhaking. Check regelmatig op scherpte, bij het indraaien van de montage kan de haakpunt van alles tegenkomen en daardoor bot worden… opletten dus!

Wel aas en voer voor barbeel?

We kunnen het aas onderverdelen in twee groepen: zacht en hard aas. Onder het zachte aas verstaan we alle soorten kaas en worst. Beide super voor de barbeel, helaas met een nadeel voor de nachtvisserij, het moet geregeld ververst worden. Vis je actief de nacht door? Dan is het natuurlijk geen probleem om met deze aassoorten te vissen.

Wie toch even plat gaat en zeker wil zijn dat zijn aas niet door witvis of een halve aanbeet van de hair verdwijnt, kan beter een harder aas inzetten. Denk dan aan pellets, die blijven, afhankelijk van de watertemperatuur, enkele uren aan de haak zitten. Wil je 100% zekerheid dat het aas de hele nacht aan de hair blijft hangen? Vis dan met boilies. Kies deze niet te groot; 14 mm is zeker groot genoeg.

Barbeel is gek op de reuk en smaak van knoflook, dat is geen geheim meer. Zoals eerder beschreven is hij ook gek op worst, een logische stap dus om het eens met salami te proberen! Blijkt dat even een super aasje te zijn! Niet alleen omdat het vele malen steviger is dan lunchworst en kaas, maar vooral omdat de barbelen er soms helemaal gek op zijn. Het is al regelmatig het aasje geweest dat de dag of nacht heeft gered! Het is ook prima bestand tegen gefriemel van witvis en in de nacht betrouwbaar. Het blijft echt wel aan de hair zitten.

“BARBEEL IS GEK OP KNOFLOOK”

Of wat te denken van een combinatie van een blokje kaas en een pellet? Pak een blokje oude kaas, maak er met een boortje ter dikte van je pellet een holte in en druk je pellet er stevig in. Nu heb je een blokje kaas met de geur van de pellet. Super stevig op de hair te zetten en net even wat anders dan anders.
Een goede tip voor wie graag met zacht aas vist: snijd het aas thuis al in blokjes en vries ze in, dan komen ze bevroren op de bodem aan en blijven ze opmerkelijk langer hangen!

Is voorvoeren nuttig?

Voorvoeren op barbeel kan heel goed, een paar avonden op een rij een kilootje voer op een bepaalde stek doet wonderen. Maar houd er wel rekening mee dat anderen hier ook kunnen gaan zitten. Door de afstand die ik moet rijden voer ik niet voor. Ik verspreid een halve kilo lokvoer, verrijkt met maïs, gebroken boilies, pellets en wat losse, hele boilies over de stek en vis daar gewoon midden in.

Levert dat in de eerste anderhalf uur geen vis op dan werp ik wat verder stroom afwaarts, het kan zijn dat het voer wat weg gestroomd is. Mocht je het geluk hebben een paar aanbeten te krijgen, voer dan wat bij, maar niet te veel. Ze moeten je haakaas natuurlijk wel kunnen vinden.

Het droge lokvoer mix ik met polentabloem, dit zorgt voor een betere binding. Op die manier vallen er stevige ballen op de bodem en zullen ze langzamer oplossen, exact wat we willen. Nachtvissen op barbeel is een erg leuke en efficiënte manier van vissen, zeker op de stekken waar al regelmatig gevist wordt. Je zult versteld staan van de mogelijkheden!

Martijn Dekkers

RICHARD VAN DEN BROECK – Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar als je als wedstrijdvisser op de voor jou bestemde plek aanbelandt, speur je eerst het wateroppervlak of er zich daar wat roert wat eventueel aanspraak zou kunnen maken op je bewaarnet, om vervolgens de concurrentie in ogenschouw te nemen. Gaat van makkie, valt nog mee, link, tot bloedlink. Bloedlink, of noem het maar een haast onoverkomelijke hindernis is Benny Mertens.

Solo, of met zijn vaste gabber Wesley Wuyts (koppelmaat) beiden trouwens A internationals, hebben geen zwakke plek. Kortbij of héél ver, dikke brokken op een hap wormen, of friemelen met muggenlarven. En daarbij zijn ze indien nodig razendsnel. Zo strandde Benny tijdens het WK in Servië verleden jaar met 165 katvisjes op 120 gram van snelheidsduivel Felix Scheuermann, die toch aangezien wordt als de onklopbare van het internationale feedercircuit.

Over Benny

Benny heeft zoals de meeste toppers een vaste hengel verleden, van ukkie tot niet zo gek lang geleden, maakte hij het vijvercircuit onveilig, tot hij in het feedervissen een nieuwe uitdaging vond. Benny maakt nu zowat vijf jaar deel uit van de vaste kern A internationalen.

Fort van Wommelgem

“Voor leuke foto’s kunnen we best naar het vestingwater van het fort van Wommelgem”, zegt Benny tegen mij. Hij zag aan mijn blik dat dit voor mij niemandsland was. Het was inderdaad een oase van rust in de schaduw van de grootstad. Rond heel het fort mooie ruime visplaatsen en nergens verder dan 75 meter afstand van je wagen. “Inwoners van Wommelgem en 60+’ers betalen € 10 voor een jaarvergunning, woon je buiten de gemeente, dan betaal je € 25”, deed Benny mijn mond verder openvallen. Een habbekrats voor al dat moois.

Stekken

Wat hengelkeuze betreft maakt het weinig uit, ik vis al een hele poos met Dutch Master feeders vervolgt hij, terwijl hij zijn 40 grams hengel optuigt. Het water is hier ongeveer 45 tot 50 meter breed en zowat 3 meter diep. Eigenlijk kun je hier kiezen tussen twee afstanden. Op driekwart; ongeveer 30 meter dus, en als het hier wedstrijd is loont het vaak om tegen de overzijde te vissen. Heb je overhangende struiken tegenover je, dan ben je het heertje. Vis er maar strak tegenaan, of beter nog er net onder (wel een uitdaging). Bij wedstrijddrukte trekt de vis zich daar graag terug.

Zin en onzin over wormen.

Benny had een viertal korfjes voorgevoerd, maar het was toch even wachten tot de tip aangaf dat er vis gearriveerd was op de visplek. Twee korfjes later ging de tip resoluut krom, het zware bonken op de lichte hengel beloofde een beste vis. “Het fort staat bekend om zijn dikke brasems”, verduidelijkte Benny. “En nog een maandje verder krijg je met regelmaat karper op bezoek.” Die brokkenmakers vertoonden nu duidelijk paaigedrag, je zag ze regelmatig net onder het wateroppervlak voorbij stomen.

Benny vist hier steevast met twee wormpjes aan de haak. Toch wel mijn geliefkoosde aas gaf hij aan. Mestwormpjes? “Nee, eigenlijk nooit, gewoon twee kleine dendro’s die ik uit de voorraad knipwormen kies, wel graag rood en levendig. Met stip mijn favoriete visserij!”

Over lokvoer

Het meest ‘schimmig’ doen vissers altijd over hun voedersamenstelling. Wel bij dat kransje absolute toppers is dat meestal niet het geval, ze hechten meer belang aan ‘de krenten’ dan aan het brood. Natuurlijk moet je samenstelling oké zijn, kleefkracht, geur, kleur, maar verwacht niet het onmogelijke, is er geen azende vis aanwezig, dan zit je voor Piet snot.

Door actief te vissen, kun je natuurlijk de aandacht trekken, een geurspoor is dan nooit verkeerd. Ik heb Benny nu waar ik hem hebben wil.” Geloof je in additieven?”, vraag ik hem. Even terzijde, Benny is bedrijfsleider van een stevige Confiserie handel (of hoe noem je zo een fabriek waar truffels, pralines, paaseieren en meer van dat spul over de band gaan?)

Hij is natuurlijk als geen ander bekend met essences en geurstoffen die je tong prikkelen, aardbei, pistache, vanille, noem het maar…”Is dat ook zo met vissen Benny?” “Ja, ik geloof heilig in een vleugje vanille extract. Kun je ook niet verbergen”, lacht hij, “mijn auto en ik stinken uren in de wind naar dat spul. Verder doe ik goede zaken met Turbo Zwart en Supercrack Brasem uit het gamma van M. V D Eynde.

Bij al mijn samenstellingen gaat 1/3 broodmeel dat ik altijd zelf maak. Op cultuurwater kun je aan vismeel niet meer voorbijgaan (karper). Daar ga ik voor één derde vismeel (Expanda Gold,) een derde Supercrack brasem en natuurlijk een derde broodmeel.

Wat kleuren betreft, op helder water, en dat kom je steeds vaker tegen, zeker een donkere mix. Op echt diep water is volgens mij de kleur van minder belang.”

Nieuwpoort de Bloso plas.

Benny vervolgt: “Mijn uitverkoren water? Eigenlijk overal, als er maar veel vis te vangen is! Kijk mijn thuiswater is het zeekanaal in Willebroek, maar ik ben erg graag in Nieuwpoort.” Logisch, want daar heeft Benny een mooie visboot liggen.

Maar die boot komt steeds minder uit de haven, de teruglopende vangsten en het steeds meer afhankelijk zijn van de weersomstandigheden zijn daar mede schuldig aan. “Dan richt ik mijn aandacht maar op die knappe Bloso plas. Een topwater, vissen met muggenlarven aan de allerlichtste combinatie om je snelheid aan te scherpen, helemaal top. En, het feedervissen en het internationaal ook aanwezig willen zijn, slurpen zowat al mijn vrije tijd op.

Zo kan ik op bepaalde piekperiodes zeker niet weg van de zaak voor meerdaagse hengelfestivals.” Het voorbije jaar was voor Benny een echt ‘boerenjaar’, twee WK’s gevist, knappe overwinning met het team van de drielandenontmoeting in Duitsland (Duitsland – Nederland – België) en als kers op de taart de eindoverwinning in Beker van Vlaanderen.

Iedereen welkom

Toch nog even naar dat schitterende vestingwater van het fort van Wommelgem. Houd er wel rekening mee dat er zondag zowat altijd een wedstrijd is, maar er blijft altijd een strook beschikbaar voor recreatievissers. Er zijn een veertigtal knap aangelegde visplaatsen beschikbaar.

Niets let je om een wedstrijdje mee te draaien, er is een sector voor de vaste hengel liefhebber en een feederstrook (de feeder blijkt steeds populairder te worden). En nog een belangrijke tip: houd de oevers netjes, er wordt streng toezicht gehouden.

Techniek

Benny Mertens is een adept van flinterdunne feedertopjes, het is niet alleen je beetindicator, je tip moet zowat alles aangeven wat er daar op je voerplek gebeurt. Vergelijk het met een haast verzopen dobberantenne.

Het nadeel is dat die topjes erg kwetsbaar zijn(!) Als ik maar één hengel mocht kiezen dan is dat deze (Dutch Master 40 gram) En dan graag met zo een wit topje (0,5 oz), kun je natuurlijk niet mee weg bij sterke stroming. Met deze combinatie kun je erg geraffineerd tot op pakweg 45/50 meter vissen.

Mijn voorslagen knoop ik met Shimano Technium 22/00 voor het lichte spul, tot 30/00 voor het grovere werk. Mijn onderlijnen zijn meestal 70 cm lang, en Preston Reflo 13/00 is zowat standaard mijn brasemsnoertje.

Als haak graag Tubertini Serie 18, maatje 14. Volgens de FIPS regels moeten we schuivend vissen (de voerkorf moet vrij kunnen schuiven over de hoofdlijn, zodat bij lijnbreuk de vis de korf kwijt kan), maar ik vind dat een vaste montage (de onderlijn bevestigd in een lus) een betere beetregistratie geeft…

Kijk dit is natuurlijk de montage die ik nu gebruik en die toch wel het meest aan de bak komt. Gaan we natuurlijk een stel wormen zwiepen aan het Ketelmeer, of met een ankerkorf de bodem van de IJssel omploegen dan komt er natuurlijk ‘heavy stuff’ aan te pas.

In dit item geeft Peter Urscheler antwoord op de vraag: hoe bevestig je een method feeder? Hij laat je de 3 meest gebruikte systemen zien! Niet alle method feeders zijn hetzelfde en bevestig je op dezelfde manier op of aan de lijn. Lees ook ‘hoe vis je met een method feeder’.

Wat is een method feeder?

Een methof feeder is een platte voerkorf waar je fijne deeltjes voer en kleine pellets (die goed plakken) mee kunt voeren. Het method feeder systeem is een zelfhaaksysteem. Je verstopt het haakaas in het voer. Zodra de vis dit oppakt haakt hij zichzelf.

Hoe monteer je een method feeder?

METHODE 1 – METHOD MET ELASTIEK

Wanneer je gebruikt maakt van een method met intern elastiek, een zogenaamde elasticated stem, monteer je middels een  speldwartel de hoofdlijn aan de method.

METHODE 2 – Montage method feeder met een Inline quick change bead

METHODE 3 – Montage met een schuifende quick change bead

Stap 5. Leg de lus van de onderlijn om het haakje.

Hoe wissel je van method feeder?

• Wanneer ik vis met de elasticated method feeders gebruik ik een speldwartel waardoor ik snel kan wisselen met method.
• Wanneer ik het ICS inline systeem gebruik dan schuif ik bijvoorbeeld de method korf er af en zet ik er een pellet korf op. Hiervoor hoef je geen lijnen door te knippen en kun je in een hand omdraai je korven wisselen.

Ook interessant om te lezen!

[irp posts=”19434″ name=”Hoe vis je met de method feeder?”]

[irp posts=”19428″ name=”Welke haken heb je bij commercial vissen nodig?”]

[irp posts=”19422″ name=”Welke vaste hengel voor karper?”]

DJON OKKERSE – Het is half april wanneer ik vanuit de in de bloei staande Betuwe afreis naar mijn visvriend Reggy de Vries. Hij staat net zoals ik te popelen en heeft zijn gear al in de auto geladen, we laden samen mijn spulletjes erbij en vertrekken snel richting het zuiden voor een paar dagen barbeelvissen op de Franse Maas.

We rijden grotendeels binnendoor en we genieten van de prachtige natuur in de Ardennen. Voor we het weten staan we al ruim voor de middag aan de rivier de Franse Maas. Het huis van een bekende Engelse barbeelkoning en zijn gastvrije prinses was helaas al volgeboekt voor deze week. Daarom hebben we, anders dan vorig jaar, een hotelletje geboekt. We hebben een paar uur de tijd voordat we kunnen inchecken in het hotel. Van vorig jaar weet ik nog een fraaie stek en we besluiten om daar het visavontuur te starten.

De vorige week heeft het flink geregend en daardoor is er een mooie stroming op de rivier. We tasten het water af en besluiten dat we 130 grams voerkorven moeten gebruiken. De montage bestaat uit 90 cm fluorcarbon onderlijn met haakmaat 10 en een 12 mm pellet op de hair. Het voer bestaat uit fijne babycorn, gekiemde hennep, 4 mm pellets en een vleug knoflook/chili olie.

We hebben vooraf besloten bij een aanbeet om en om te drillen; we genieten meteen al volop en krijgen beide prachtige aanbeten. De brasem zijn hier prachtig gaaf en hebben bijna alle het formaat van een deurmat.

We vissen op barbeel, dus besluiten we dat ze niet meetellen voor ‘om de beurten drillen’. In deze uurtjes weten we meteen elk wat mooie brasems en ook barbeel te landen. Dat geeft een goed gevoel!

Kopvoornmissers

In het hotel pakken we de koffers uit en onder het genot van een plaatselijk biertje bespreken we de tactiek voor de avondvisserij. In het dorp waar ons hotel ligt loopt de Maas er in een lus omheen en vlak voordat hij het dorp verlaat is hij aan de kanten vrij ondiep, ik schat tot zo’n 5 meter uit de kant 1.30 meter diepte. Met zonnig weer, en dat hebben we, zie je de kopvoorn op zo’n 4 meter uit de oever liggen.

We vissen met twee hengels en 80 grams korven gevuld met het restant voer van de middag en brengen wat extra mais. Op de haak vissen we met maden en mais. In de hooguit twee uur dat we hier vissen krijgen we mooie aanbeten, maar helaas weten we er niet 1 te landen! Behalve een paar misslagen, typisch kopvoorn. Ook lijden we onderlijnbreuk op de met scherpe stenen bezaaide rivierbodem. Gelukkig vissen we met een systeem waarbij het lood bij lijnbreuk van de hoofdlijn direct vrijkomt. Wij vissen nooit de korf in een zogenaamde lus, gewoon een stuitje boven de korf is voldoende.

Achteraf gezien hebben we hier een foute inschatting gemaakt. We hadden beter met een wat lichter gekozen vast druppellood uit het handje kunnen vissen, waarbij we het voer dan met de katapult op de plek hadden kunnen schieten. Altijd moeilijk hoor, een onbekend water. Om 20.00 uur ruimen we op en schuiven we ergens aan tafel.

De Barbaar

Na een Frans ontbijt staan we om 9.00 uur op een voor ons nieuwe stek in een volgend stuwvak. Omdat we wat verder van een stuw vissen, kunnen we hier met 100 grams korven vissen. We maken gebruik van de brugpijlers, waar we achter vissen; hier ontstaat door werveling extra zuurstof. We zitten vlak achter mijn hengels. De hengels van Reggy plaatsen we zo’n 50 meter stroomopwaarts en staan op beetverklikkers.

Het voertje wordt vers bereid en op de haak vissen we met 12 mm vismeelpellets en 12 mm Sonubaits Code Red boilies. In de ochtend mogen we al tientallen vissen landen en de meeste aanbeten zijn op de stroomafwaarts gelegen hengel. In de middag wordt het een stuk rustiger en vangen we ook vis aan de stroomopwaarts gelegen hengel.

Nu moeten we wat meer moeite doen en wanneer we wat gaan dippen met de mierzoete DSK Barbel Special en deze afwisselen met de hartig door mijzelf gekookte garnalenfond komen de aanbeten terug. Samen vangen we deze dag tientallen prachtige barbelen en bijna evenzoveel brasem.

Terwijl Reggy staat te drillen vraagt een grijs bebaarde man hem in gebrekkig Frans waar een pinautomaat te vinden is. Reggy roept om mijn hulp, waarna de man plots roept “Oh, jullie zijn ook Nederlanders, haha!” We maken kennis met Jan, een aangemeerde schipper uit Nederland. Hij ligt hier noodgedwongen een week voor anker met zijn boot De Barbaar. Geen schipbreuk, maar een defecte sluis wat stuwvakken stroomopwaarts.

[irp posts=”7391″ name=”Barbeel zo veel je wil”]

Trotten

We gaan terug naar ons hoteldorp en besluiten om de avond te wijden aan de kopvoornvisserij. Ditmaal gaat Reggy het wat subtieler aanpakken; vissen uit het handje met een 60 grams druppellood. We hebben een voertje aangemaakt van kleine pellets, hennep, wat maden en mais. Bij deze visserij houd je de (pen)hengel in de hand zodat je bij een aanbeet direct kunt aanslaan.

Zelf hijs ik me in het waadpak en vis met een stevige 15 ft matchhengel met centrepin. Ik gebruik hier een 6 grams floatdobber, 22/00 lijn en een haakje 12 met hierop maden of mais. Na iedere tweede drift breng ik een klein beetje voer (maden en hennep) mee. Circa 10 meter voor mij ligt een rioolpijp en wanneer deze begint te spuien, zie je de kopvoorn er direct op afkomen.

We krijgen na het eerste uur controle op de Carte de la Peche, en ik besef dat deze in mijn andere vistas in het hotel ligt… Reggy herinnerd mij er aan dat deze online per e-mail is bevestigd, dus kunnen we deze op de telefoon tonen. Gelukkig neemt de controleur hier genoegen mee en wenst ons een fijne avond toe. Ondanks de vele pogingen lukt het ons niet een kopvoorn te vangen, wel mag ik met de centrepin riviergrondel, blankvoorn, serpeling en een alver haken.

Topvangsten

De volgende ochtend besluiten we om naar deze stek terug te keren met het voornemen tot het schemer door te vissen. De barbelen geven direct al thuis en het vreemde is dat deze nu starten op de stroomopwaarts gelegen hengels.

Wanneer het Reggy zijn beurt is gaat de stroomafwaarts gelegen hengel helemaal krom en spint de beetrunner zijn melodie! Niet veel later ligt een sterke 70’er barbeel van ruim 8 lb op de mat ligt: een topper! Ook vangen we beide eindelijk een prachtige kopvoorn en ik mag mijn pb daarbij verbeteren met een schitterende 57 cm!

Schipper Jan komt regelmatig even langs voor een babbel en serieus gesprek waarbij hij een stukje van zijn leven uitlicht. Jan verteld dat hij 6 jaar geleden zijn vrouw heeft verloren aan botkanker en dat hij sindsdien alleen reist. Tijdens de laatste bootreis met zijn vrouw heeft zij hiervan een volledig verslag geschreven met alle vaarinfo, bijzondere belevenissen en natuurlijk prachtige sprekende foto’s.

Later in de middag krijgen we de eer om dit te mogen inkijken en ik kan je vertellen, dat maakte best wel indruk! We mogen deze dag, ondanks dat de avond wat tegenviel, afsluiten met tegen de dertig barbelen, 16 brasems en enkele kopvoorns vangen; achteraf de beste dag van de vakantie.

Foetsie

De een na laatste dag, wat vliegt de tijd om, besluiten we wederom een nieuwe stek te proberen. We instaleren ons inmiddels geroutineerd en komen tot de conclusie dat we wat materiaal missen… Blijkbaar zijn we de avond ervoor in het donker de net nieuwe rolling onthaakmat van Reggy en mijn zo geliefde barbel spoon landingsnet vergeten. Stom van ons, altijd nog een laatste keer de stek controleren na het opruimen! Reggy rijdt tevergeefs nog terug, en ook Jan de Schipper heeft helaas niets gevonden. De spulletjes zijn al foetsie! Gelukkig hebben we alles dubbel mee en tegen de tijd dat Reggy terug is sta ik al de eerste barbeel te drillen.

Het is wederom 28 graden en er is volop zon. Dit heeft ook zo zijn invloed op de rivier, want de afvoer van de stuw is wat zuiniger. Daarom kiezen we de nieuwe stek wat dichter bij een stuw, waar we 140 g voerkorven met ons beproefd receptje het water in werpen.

We vangen weer heel veel vis; dubbele runs met barbeel, brasem en barbeel met brasem. Ook vangen we kopvoorns, voor de middag al tientallen. We zijn er gewoon heerlijk druk mee samen.

[irp posts=”7064″ name=”Barbeel beulen”]

Alles zwemt

Met het ongekende zomerse weer, en dat in april, dragen we beide een polo en korte broek. Wanneer het Reggy zijn beurt is, gaat er een hengel krom en aan de aanbeet is goed te zien dat het om een barbeel gaat. We zijn inmiddels geoefend: een paar ferme tikken en dan flink doorbuigen met een spinnende spoel is barbeel, een paar tikjes en vervolgens een slappe lijn is brasem, twee flinke tikken met een licht buigende hengel is kopvoorn.

Reggy begint aan zijn dril en uit het niets komt ineens een schip langs. Vanwege de defecte sluis waren we dit niet gewend. Ik ren snel naar de andere hengels en probeer zo de lijnen op tijd in te draaien. Vlak voordat ik de laatste hengel wil indraaien krijg ik beet. Ik loop met mijn hengel over de kant in de richting van Reggy en het schepnet. Terwijl we allebei een barbeel staan te dirigeren naar het enige net wat we nog hebben, horen we vlak voor Reggy’s voeten een klein plonsje. O nee, de autosleutels liggen in het water!

Die bleken door een gaatje in Reggy zijn broekzak in het water beland… We laten de vissen weer zwemmen en leggen de elektronische sleutel zonder batterij in de zon te drogen. Gelukkig loopt alles goed af en staan we samen, alsof er niets gebeurd is op de foto met onze vangst.

Niet veel later komt er nog een schip voorbij en dat blijkt de Barbaar van Jan te zijn. De meleur bij de sluis blijkt verholpen, we zwaaien Jan uit en wensen hem een goede reis en behouden vaart.

Afscheid

Op de laatste avond hebben we in een plaatselijk restaurant genoten van een Plate du Charcuterie en een Entrecote Grille. We hebben voor de laatste ochtend het ontbijt overgeslagen en in het dorp bij de Boulangerie wat lekkere broodjes ingekocht, zodat we vroeg aan het water zouden zijn. We zijn weer terug op de stek van gisteren en we vissen tot 2 uur in de middag. Wederom met de hengels flink uit elkaar opgesteld, wat ons gedurende de hele vakantie lekker fit houd.

Tijdens deze ochtend krijgen we bezoek van dezelfde controleur die mij twee dagen eerder (terwijl ik in mijn waadpak stond) ook al om de Carte de La Peche gevraagd heeft. Blijkbaar was ik voor hem ineens onherkenbaar en met een ferme zwaai, zoals die van een FBI agent in een Amerikaanse gangsterfilm, slaat hij zijn pasje met daarin zijn id licentie open. Man, man, wat stoer! Reggy lag meteen dubbel van het lachen en na een korte uitleg van hoe en wat aan het adres van de controleur viel het kwartje weer.

Tegen twee uur in de middag nemen we met een goed gevoel afscheid van de Meuse en kunnen we wederom tientallen barbelen en brasem bijschrijven in ons logboek. Inmiddels zijn we weer thuis en kunnen we terugkijken op een heel gezellig en geslaagd visavontuur.

Tekst en Foto’s: Djon Okkerse

[irp posts=”18413″ name=”Barbeel vangen op kleine rivieren”]

PIERRE BRONSGEEST – Ballinamore was de plaats waar 25 jaar geleden de eerste finale van start ging. En eerlijk gezegd is er niet veel veranderd; de gezelligheid en de warmte van de Ieren is juist eerder toegenomen. Zeven jaar geleden werd hier voor het laatst een finale van King of Clubs gevist. Morgen, dinsdag 27 augustus, gaat de King Of Clubs 2019 van start. Een mooie aanleiding om nog eens terug te blikken op King Of Clubs 2018 middels een uitgebreid verslag.

Voorafgaand aan de finale van de King of Clubs (KOC) zijn de vangsten hoopvol, net als het weer trouwens. Hoewel in de aanhef wordt benadrukt dat qua sfeer de tijd stilgestaan lijkt te hebben in Ierland, is dat qua ontwikkeling zeker niet zo. Zo moeten leef- en schepnetten bijvoorbeeld dagelijks ontsmet worden om overdraging van bacteriën en virussen te voorkomen. Een goede zaak!

De eerste wedstrijddag

Er werd gevist op vier sectoren: Sector A ‘The Rocks’ op Lough Scur, sector B ‘Connolly’s shore’ Garadice Lake, sector C ‘Deeps’ op Garadice Lake en sector D ‘Derrycasan’. Direct na de loting zwerven de deelnemers uit door het prachtige Ierse landschap naar de sectoren.

Op de nieuwe sector ‘Derrycassen’ wist Giovanni Janssen met de vaste stok met regelmaat voorn te vangen en af en toe een mooie hybride. Hij hield dat tot het eind vol en won de sector met 8.900 gram. Op de sector ‘Deeps’ hadden de vissers het moeilijk! Alles werd uit de kast gehaald en Pascal van der Venne won uiteindelijk met 4.040 gram.

Wat een prachtige sector is ‘The Rocks’; hier werd gestreden tussen Rick Buitenhuis, Bert van Gerven en Raymond Kivits. Rick had de vis kort bij zich gekregen en viste met drie deeltjes 5.440 gram bij elkaar, goed voor een derde plaats in de sector. Met 100 gram meer wist Bert van Gerven ook met de vaste stok tweede te worden met 5.500 gram. De winst ging hier naar Raymond Kivits met 6.200 gram.

Op ‘Connoly’s Shore’ ontwikkelde de wedstrijd zich gelijkmatig, met diverse kanshebbers op de sectorwinst. Uiteindelijk wist Peter van Lieshout met 6.300 gram te winnen voor Jos Jansen met 5.750 gram.

De tweede wedstrijddag

Het weer knapte gelukkig op, een zonnetje kwam er door, maar de wind bleef. Met name op de sectoren Deeps en Rocks deed deze van zich spreken.
Met name op Deeps werd het een spannend gevecht tussen Andre Multem, Peter van Lieshout en Martin Marico. De ene top na de andere ging krom en er werden mooie hybriden en grote baarzen gevangen. Het was uiteindelijk Martin Marico die met 7.020 gram winnaar werd.

Derrycasan is nog niet op stoom. Hopelijk gebeurt dat wel de komende dagen. Vandaag was het hier met name een strijd om kleine vis, die uiteindelijk werd gewonnen door Jan Willem Plekkenpol met 3.860 gram, tweede werd Martijn Kroes met 3.450 gram en derde Jeff Jacobs met 3.050 gram.

Op Connolly’s Shore stond de wind schuin op de visstekken. Direct was er vis voor Jeroen Gruys, Sipke Golstein, Raymond Kivits en later ook Ron van Oven. De eindsprint werd hier belangrijk, het ging om grammen. Sipke Golstein werd eerste met 4.940 gram, tweede Raymond Kivits met 4.900 gram, derde Ron van Oven 4.740 gram en vierde Jeroen Gruys met 4.660 gram.

Ook op the Rocks had de wind grote invloed. Giovanni Janssen zat op nummer 8 vol in de wind. Prachtige taferelen, maar hij kon niet opboksen tegende eerste drie nummers. Met de vaste stok was het hier goed toeven voor Otto Versteeg die de winst pakte met 5.580 gram, voor Jan Hendrickx die tweede werd met 4.500 gram en derde werd hier Peter Costerus met 4.000 gram.

De derde dag

De spanning vanmorgen bij de loting van de kantnummers voor de derde dag was duidelijk voelbaar. Net als de harde wind en motregen die het op alle sectoren de hengelaars moeilijk maakten

Op de sector Derrycasan werd direct bij het begin op de steiger vis gevangen, maar Michel Diepstraten had echt een vliegende start op nummer 9, naast de steiger! In het begin wisten zowel André Multem, Martin Snijders en Maurice de Smet nog te volgen, maar Michel hield de vis 5 uur lang aan de praat! Uiteindelijk ving hij 17.610 gram te vangen, tweede werd Martin Snijders met 5.100 gram en derde Maurice de Smet met 4.870 gram.

Op sector de Rocks hield de wind echt huis! Op nummer 8 was het Francis McGoldrick die zelfs met drie deeltjes kleine voorn in een rap tempo wist te vangen. Na 1,5 uur had hij er 80 in zijn net! Op de nummers 1, 2 en 4 ging het ook hard met respectievelijk Stephan Wauters, Martijn Kroes en Jan Willem Plekkenpol. Francis verhoogde het tempo en wist uiteindelijk 350 voorntjes te vangen met een gewicht van 9.800 gram. Tweede werd Martijn Kroes met 7.900 gram en derde Stéphane Wauters met 7.500 gram.

Op de sector Connoly’s stond de wind de eerste uren in de rug en werd er overal een visje gevangen, maar was het met name spannend op de nummers 1 t/m 3! Bevist door Jan Frederickx, Lee Munro en Andy Nuyts. Het was Lee Munro die bleef doorvangen na het draaien van de wind en hij werd eerste met 8.240 gram, Andy Nuyts tweede met 5.600 gram en derde Jan Frederickx met 5.300 gram.

Op de sector Deeps stond de regen en wind op een gegeven moment recht in je gezicht, koude handen en problemen met het inwerpen als gevolg. Het werd schrapen! De eindstrijd ging hier tussen Ron van Oven, Jeroen Gruys en jawel de leider in het klassement Raymond Kivits. Ron van Oven ving iets meer hybriden en werd winnaar met 4.150 gram, tweede werd Jeroen Gruys met 3.580 gram en derde Raymond Kivits met 2.770 gram!

Top-6 na drie dagen:

1. Raymond Kivits – 6 punten – 13.870 gram
2. J.W. Plekkenpol – 7 punten – 13.780 gram
3. Martijn Kroes – 8 punten – 13.650 gram
4. Martin Snijders – 9 punten – 16.160 gram
5. Peter van Lieshout – 9 punten – 15.740 gram
6. Ron van Oven – 9 punten – 11.070 gram

Bij deze wedstrijd telt het beste resultaat van drie dagen, slechtste resultaat valt af.

De beslissende vierde wedstrijddag

De laatste dag van de Beet King Of Clubs werd een thriller van de bovenste plank. Minimaal 10 hoofdrolspelers streden tot werkelijk de laatste minuut op de vier sectoren van deze geweldige finale. De leider in het klassement na drie dagen, Raymond Kivits trok het beste nummer op de sector Derrycasan. Een droom om op nummer 8 de laatste dag te mogen vissen. Ron van Oven, vierde in het klassement viste vanaf de steiger op nummer 5. De overige kanshebbers Jan Willem Plekkenpol, tweede in het klassement en Martijn Kroes, derde in het klassement trokken de nummers 6 en 5 op Connolly’s. Genoeg hengelvernuft voor een finale op het hoogste niveau.

Spanning om te snijden

Natuurlijk geeft het extra druk als je op de eerste plaats staat, maar alles leek rustig. Na een uur vissen had Raymond echter nog geen beet gehad! Na anderhalf uur ving hij zijn eerste visje. Iets verder op nummer 5 op de steiger zat Ron van Oven en hij wist met enige regelmaat mooie hybride en voorn te vangen. Net als Sipke Golstein die ze net iets dikker ving.

Op de sector the Rocks zat Andre Multem op nummer 3 en moest opboksen tegen Michel Diepstraten en John van Gastel op de nummers 2 en 1. Dat werd een geweldig gevecht, drie man met de korte stok op voorn. Het ging over en weer. Prachtig om te zien!

De eindsprint

Met nog een half uur te vissen werd het spannend. Op de sector Deeps wist Lee Munro te winnen met 6.840 gram. Goed voor een totaal van 7 punten en 18.280 gram. De sector Derrycasan was niet de uitverkoren sector voor Raymond Kivits. Hij haalde alles uit de kast en kwam niet verder dan 1.190 gram. Dat bracht hem op 6 punten en 13.870 gram. Deze sector werd uiteindelijk gewonnen door Sipke Golstein met 5.690 gram, een totaal van 7 punten en 12.260 gram. Ron van Oven kanshebber op de eindoverwinning werd tweede met 5.430 gram, goed voor een totaal van 6 punten 14.320 gram. Op de sector the Rocks nam Andre Multem tegen het einde een voor sprong en werd hier eerste met 9.440 gram dat zijn totaal op 6 punten en 20.840 gram bracht.

Nu moet het gebeuren

De twee kemphanen Martijn Kroes en Jan Willem Plekkenpol vissen naast elkaar en hebben beiden nog kans op de eindoverwinning! Martijn moest minimaal tweede worden, maar dat lukte niet. Hij werd vierde met 7.120 gram. Zijn totaal 8 punten en 18.470 gram. Nu naar zijn buurman Plekkenpol. Hij onderhield een hoog tempo met de feeder op een afstand van ruim 60 meter. De ene baars na de andere kwam richting het schepnet. De vis in het weegnet, ruim 50 baarzen en diverse voorns en hybride deden de weegschaal uitslaan tot een gewicht van 9.120 gram. Goed voor een tweede plaats in de sector en zijn totaal werd 5 punten met 16.680 gram. Genoeg voor de overall winst!

Top-10 einduitslag

De totale prijzenpot voor deze KOC met 33 deelnemers bedraagt € 8240, waarvan € 1500 voor de winnaar.

1. Jan Willem Plekkenpol – 5 punten – 16.680 gram;
2. Andre Multem, – 6 punten – 20.840 gram;
3. Ron van Oven – 6 punten – 14.320 gram;
4. Raymond Kivits – 6 punten – 13.870 gram;
5. Lee Munro – 7 punten – 18.280 gram;
6. Sipke Golstein – 7 punten – 12.260 gram;
7. Martijn Kroes – 8 punten – 18.470 gram;
8. Peter Costerus – 8 punten – 12.010 gram;
9. Martin Snijders – 9 punten – 16.160 gram;
10. Peter van Lieshout – 9 punten – 15.740 gram.

Matchvissen met de vaste montage, hoe doe je dat? Er is een grote groep vissers waarvoor het vissen met de dobber de essentie van het vissen is. Voor sommigen is het vissen met de matchhengel het summum van het dobbervissen. Zo’n echte liefhebber is topwedstrijdvisser Lucien de Rade. In deel 1 vist hij op een ondiepe polderwetering met de vast montage.

Het belooft een hete dag worden en daarom is Lucien al vroeg in de morgen op de stek. Op dit water is dat, zeker op een zomerse dag, verreweg de beste periode van de dag. Het betreft een circa 30 meter brede polderwetering die vele kilometers lang is en hier in een bredere kom vol lelies stroomt. Wat hier zwemt? “Eigenlijk het gehele arsenaal aan witvis: brasem, blank- en ruisvoorn en ook best wat zeelt. Langs de oevers staat riet en groeien lelievelden, het is maximaal 1,5 meter diep en de bodem is zacht. ”

Waarom de Matchhengel?

Laten we direct in huis vallen: matchvissen is niet de makkelijkste witvistechniek. Zo kunnen wind en stroming ernstige spelbrekers zijn. In veel situaties vis je met een feederhengel veel productiever en vang je meer.

Waarom dan toch matchen? Ten eerste is het een troef in wedstrijdverband in de categorie dobber, waarbij je naast de vaste hengel dus ook met de match mag vissen. Tijdens sommige (internationale) wedstrijden is de match doorslaggevend gebleken ten opzichte van de vaste hengel.  Maar bovenal is het een geweldig leuke vistechniek.

Vissen op een zachte bodem

Terug naar de sessie van vandaag: die zachte bodem is een eerste horde om te nemen.

“Ik wil dat de ballen grondvoer bij het raken van het water uit elkaar breken, zodat er een tapijt van aas op de zachte bodem ligt. Knetterharde ballen zakken weg in de modder en dat is niet ideaal.”

Om die reden voegt Lucien ook dode maden aan het voer toe, aangevuld met caster en geknipte wormen. Een tiental ballen gaan met behulp van een werppijp dicht tegen de lelies aan de overzijde te water, ongeveer op 25 meter.

Net als bij het vissen met de vaste stok maakt hij een tweede voerplek aan. Schuin naar links, op ongeveer 12 meter afstand, schiet Lucien met regelmaat los aas in het water. Het idee: starten met kleine vis, zoals voorn, op de dichtbij stek. Ondertussen de verre plek rust gunnen en hopen op grote vis.

[irp posts=”19422″ name=”Welke vaste hengel voor karper?”]

Matchvissen vast of schuivend?

In dit artikele behandelen we het matchvissen met de vaste montage, maar wanneer kies je voor schuivend?

Bij de vaste montage zit de dobber gefixeerd op de hoofdlijn. Daardoor is je visdiepte beperkt en afhankelijk van de hengellengte. Met een 4 meter lange lijn onder de dobber kun je immers niet inwerpen. Het fixeren van de dobber kan middels klemmen tussen rubber stuitjes of loodhagels, maar dat wil bij zwaardere dobbers wel eens gaan schuiven. Het best gebruik je speciale match connectors.

Wanneer Lucien de ‘dichtbij hengel’ erbij pakt, valt de grote molenspoel op, gevuld met 18/00 nylon; een grote spoel is erg belangrijk om relatief lichte dobbers makkelijk te kunnen werpen.

Aan het uiteinde van de hoofdlijn koopt Lucien een maat 22 Cresta wartel. Hier komt de onderlijn in te hangen: ongeveer 35 cm en van 10/00 nylon, met een Gamakatsu LS 1310N maat 16 als haak. De slanke dobber draagt 6 gram, daarvan bevindt zich 5,5 gram op de dobber, waardoor je dus nog 0,5 gram op de lijn moet aanbrengen om deze perfect uit te loden.

Net boven de wartel knijpt Lucien een klein loodhageltje en daar ongeveer 40 cm boven het bulklood, bestaande uit meerdere loodhagels. Met loodhagels ben je flexibeler dan met een olivette. De montage is zo uitgepeild dat de helft van de onderlijn op de bodem ligt.

Peilen

Een dobber uitloden is niet zo moeilijk, maar nauwkeurig peilen is een stuk lastiger wanneer je hiervoor de montage gebruikt waarmee je vist. “Ik zie soms vissers er knijploodjes bijzetten om dit goed te kunnen zien, maar bespaar jezelf moeite en neem een oude hengel die je omtovert tot peilhengel. Simpelweg een stuitje op de lijn, gevolgd door een kraal, een flinke ongelode 15 grams dobber en 20 gram lood”, Aldus Lucien.

“Het lood is te zwaar voor de dobber. Bij een te ondiepe afstelling is de dobber niet zichtbaar, bij een te diepe afstelling gaat de dobber plat liggen. Als je de dobber goed hebt afgesteld, dan weet je exact hoe diep het is. Op de kant kun je jouw montage hier naast leggen en de dobber heel precies vastzetten op de visdiepte die je wilt, bijvoorbeeld exact met een staande haak of met de onderlijn 20 cm op de bodem. Met dank aan Jan van Schendel voor deze tip.”

Lijn ontvetten

Na 10 minuten komen de eerste aanbeten op de gevoelige, slanke dobber. Lucien vangt in het volgende kwartier een reeks kleine voorntjes, maar de beten zetten niet echt door. Na nog eens 10 minuten vindt hij het welletjes. “Ik ga het op de andere plek proberen.

Om deze plek te bevissen pakt hij een tweede hengel erbij. Het principe van de montage is hetzelfde, maar is op enkele punten wel gewijzigd. Omdat er verder geworpen moet worden is de dobber zwaarder; een 10 grams Didier Delannoy dobber van de firma Rive. “De antenne is van carbon gemaakt en daardoor heel stijf en kaarsrecht. Dat is met wat verder werpen erg handig, het gooit heel precies.

[irp posts=”12512″ name=”Karpervissen met de Matchhengel”]

Met een iets kromme antenne krijgt een dobber al snel een afwijking. De ene keer vliegt deze mooi recht vooruit, de andere keer weer naar links of naar rechts. Ook de hoofdlijn is een stapje dikker, in dit geval 20/00. Het is belangrijk dat je de hoofdlijn regelmatig ontvet zodat deze net gaat zinken. In dit geval een sprayfles met een oplossing afwasmiddel.

‘Waarom al die moeite als er ook snel zinkende feederlijnen zijn’, vraag je misschien af?

Deze zijn echter niet aan te bevelen omdat de lijn dan echt met een bocht van de dobber naar de hengeltop loopt. Het best gebruik je een daarvoor ontwikkelde dobbervis nylon.”

Het duurt even voor er activiteit van de stek tegen de lelies aan de overzijde van het water komt. De dobber komt prachtig uit het water en zeilt vervolgens onder water. Met een ferme zwaai aan de hengel trekt Lucien het carbon in een ronde curve, die vervolgens een paar seconden goed krom blijft staan.

Het typische langzame gebonk wat volgt wijst op grotere vis, waarschijnlijk een brasem. Langzaam dirigeert Lucien de vis richting het schepnet, maar onder de kant besluit de vis naar rechts te duiken, richting de lelies. Als de vis aan een 10/00 onderlijn dit weet te bereiken, dan is het bijna zeker gedaan. Vlak voor het eerste lelieblad weet Lucien de vis te keren; de eerste brasem van de dag wordt geschept.

Werptechniek

Na het beazen van de haak vliegt de montage richting de overzijde van de wetering. “Nee, dit ging niet goed”, mompelt Lucien, terwijl hij de montage snel weer binnen draait.

Het aas zit om de dobber geslagen en de onderlijn zit in de war. Het valt gelukkig mee, de schaar hoeft er niet aan te pas te komen.

“Dit krijg je wanneer je de montage niet goed afremt. Het is essentieel dat de montage in een gestrekte lijn in het water komt. Daartoe moet je de montage afremmen, hierbij speelt ook de werptechniek een rol.”

Als Lucien het demonstreert is goed te zien dat hij de montage heel rustig werpt; niet met kracht, maar met souplesse. Nadat de dobber door de lucht vliegt brengt hij de hengel weer iets verticaler, de lijn bereikt de lijnclip en samen met de zachte top van de matchhengel ‘legt’ hij de montage bijna geruisloos in het water. ‘Lobben’ zoals één van zijn leermeesters Jan van Schendel het ook wel noemt.

In een daaropvolgende beweging duwt hij de top onder water en draait hij met twee slingerslagen de lijn deels onder water en strak.

Spot on!

Om precies op de stek te vissen maak je gebruik van de lijnclip en een richtpunt, maar daarmee ben je nog niet klaar! Omdat je bij het matchvissen na het neerkomen van de montage de lijn strak draait, haal je de montage dus dichterbij. Hoe weet je of je teveel of te weinig lijn binnen haalt? Je kunt een vast aantal slingerslagen hanteren, maar het kan nog preciezer! Nadat de dobber naar tevredenheid ligt, brengt Lucien met een speciale markeerstift een witte markering op de lijn aan. Als deze markering tussen het startoog en het volgende oog zit, dan ligt de montage spot on!

Leren van de meester

Om de brasem aan de praat te houden voert Lucien nog enkele balletjes voer bij. Zodoende komt hij over grootmeester Alan Scotthorne te spreken, één van de vissers die Lucien goed volgt in zijn doen en laten. Van zo’n goede visser kun je veel leren. “Tijdens een internationale wedstrijd staat er gewoon 60 man publiek alleen al te kijken hoe hij voert.

Ik heb het zelf ook gezien, het is bovendien één van de beste matchvissers ooit. Ongelooflijk hoe precies hij de voerballen op zijn stek schiet. Op het EK in België in 2014, dat was op het kanaal Pommerœul-Condé, voerde hij eerst ongeveer 40 kleine ballatjes op ongeveer 1 bij 1 meter.

Vervolgens kwamen er 10 ballen voer tevoorschijn, doorspekt met los aas. Deze schoot hij alle tien precies midden in de voerplek, recht op zijn dobber. En dan hebben we het niet over een afstand van 20 meter, maar veel verder, ongelooflijk! Dankzij de matchhengel won Engeland dat EK.

Het is schitterend om te zien hoe de dobber langzaam op de wind parallel langs de lelies naar links drift, om opeens met een schok iets naar boven te komen, dan zeilt deze langzaam schuin weg! Na die eerste brasem volgen de aanbeten elkaar in geleidelijk tempo op. Goudgekleurde brasems van tot dik 2 kg zwaar. “Nu kun je je wel voorstellen dat ik deze matchvissen zo mooi vind, misschien wel de leukste manier van vissen die er is!”.

Blind staren

Bij een vaste hengel visserij is het turen naar een dobberantenne soms al een beproeving, kun je je voorstellen dat je de dobber op 25 of 40 meter in de gaten moet houden. Natuurlijk is de antenne veel dikker, maar alle beetjes helpen. Gebruik een goede polaroid zonnebril.

https://youtu.be/YkJnkVVPJOg

Lees ook:

[irp posts=”19977″ name=”Matchvissen met de schuivende montage”]

[irp posts=”19428″ name=”Welke haken heb je bij commercial vissen nodig?”]

Wanneer vang je blankvoorn? Blankvoorn is het gehele jaar vangbaar. Let wel op, of het voorn vissen in het voorjaar, zomer, najaar en winter betreft, want afhankelijk van het seizoen kunnen ze zich op andere plekken verscholen houden. Dit item beantwoord de vragen: wanneer moet je op voorn vissen en waar moet je wanneer voorn vangen?

Voorn vissen in het voorjaar?

In deze tijd zijn blankvoorns goed te vangen. Nadat ze de wintermaanden vaak op ‘beschutte’ plaatsen hebben doorgebracht, trekken ze in het voorjaar weer naar wat meer open water en zijn daar tot aan de paaitijd soms heel goed te vangen. Vooral de avonduren zijn bijzonder geschikt.

Voorn vissen in de zomer en het najaar?

Eigenlijk beginnen de blankvoorns, gezien vanaf de paaitijd, nu pas goed te azen. Op veel wateren zijn ze maandenlang amper zichtbaar aanwezig geweest, maar vanaf ongeveer eind juli of begin augustus komt daar verandering in. Het lijkt wel of blankvoorns een hersteltijd nodig hebben na de paaitijd. Voor ons vissers lijken ze soms wel niet meer te bestaan.

Einde zomer en najaar lijkt het wel of de voorns zich beginnen vol te vreten richting de winter. Overal lijken ze zich nu op te houden, want je vangt ze werkelijk overal. Kanalen, rivieren maar ook meren en putjes, werkelijk allerlei wateren kunnen interessant zijn.

Voorn vissen in de winter?

In de periode vanaf ongeveer half oktober tot aan begin maart zwemmen zowat alle voorns bij elkaar op beschutte plaatsen. Met name zijkanaaltjes en havens langs grotere waterwegen zijn nu de absolute hotspots.

Vaak is het wel zaak om in deze wateren de hotspots te vinden. De vissen liggen vaak geconcentreerd bij elkaar. Zoek bijvoorbeeld naar plaatsen met beschutting, zoals bewoonde boten.

Lees nog meer over vissen op voorn!

JAN VAN SCHENDEL  – Als we spreken over de internationale wedstrijdvisserij van de afgelopen 10 jaar, dan is zonder twijfel de grootste ontwikkeling de opkomst van de feedervisserij. Hoe is dat zo gekomen? Dat begon 9 jaar geleden, toen er voor het eerst een apart WK feedervissen werd georganiseerd. Inmiddels is dit uitgegroeid tot het tweede grootste kampioenschap. Ik zou er totaal niet van staan te kijken als dit kampioenschap doorgroeit naar het grootste kampioenschap van allemaal.

Waarom zou je gaan feedervissen?

De reden voor dit alles is eigenlijk heel simpel. Feedervissen is relatief goedkoop en bovendien enorm doeltreffend. Of het nu stroomt of waait; onder alle omstandigheden kun je het aas aan de haak stil tegen de bodem aanbieden, vlakbij de plek waar ook wat voer ligt. Nou, probeer dat maar eens net zo effectief te doen met de vaste stok of, nog erger, met een match- of bolo-hengel. Bovendien kun je de vissen bereiken op visafstanden die absoluut onbereikbaar zijn met welk ander vistuig ook.

Met name in Midden- en Oost Europa, waar heel veel stromende wateren zijn, is het feedervissen enorm in ontwikkeling. Maar ook buiten Europa, zoals in Zuid-Afrika spreekt deze visserij bijzonder aan. Feedervissen is daar vele malen meer populair dan ons klassieke vaste hengel vissen. Het zal niet lang meer duren totdat ook in dat werelddeel ‘zone-kampioenschappen’ tussen verschillende landen georganiseerd gaan worden; zo zal het feedervissen straks heel waarschijnlijk meer internationaal zijn dan welke andere discipline in de wedstrijdvisserij dan ook.

De geboorte van feedervissen

Al deze ontwikkelingen zijn deels begonnen doordat het feedervissen internationaal erkend is door het organiseren van een wereldkampioenschap. We hebben het dan over een tijdspannen van de afgelopen 10 jaar. Toch was het feedervissen in Nederland al veel langer populair. Je zou kunnen zeggen dat wij het eerste land op het Europese vasteland waren waar met de feeder werd gevist. België volgde vrijwel meteen; ons wedstrijdcircuit is nu eenmaal met elkaar vermengd. Met name in die eerste ‘feeder-jaren’ kwamen veel Belgen naar Nederland om aan onze wedstrijden mee te doen.

Het feedervissen is in Nederland ontstaan in 1980. In het jaar daarvoor was er een serie wedstrijden in waarbij een aantal van de finalisten zich kwalificeerden voor het meedoen aan een heus Iers Visfestival: het Fermanagh Bass Festival. Ik was zelf een van de gelukkigen die deze trip meemaakten, hoewel ik daar zelf heel weinig van het feedervissen heb gezien.

Bij dit festival waren alle vismanieren toegestaan en zo ook het feedervissen. Dat feedervissen bleek bijzonder doeltreffend en met name de meegereisde journalisten waren lyrisch over deze nieuwe techniek. Er waren ook enkele hengelsportwinkeliers betrokken bij deze reis. Toen Pierre Bronsgeest, destijds hoofdredacteur van Beet,  en Jaap Muda, de toenmalige eigenaar van Wout van Leeuwen Hengelsport, de visserij beginnen te promoten en naar Nederlands maatstaven producten werden ontwikkeld, was de geboorte van het feedervissen bij ons een feit.

Nederland feedermekka

Het duurde daarna niet lang voordat er ook bij ons ‘open wedstrijden’ werden georganiseerd. In eerste instantie vooral nog in het westen van Nederland; daarbij werden vaak vangstgewichten behaald waar we vroeger alleen maar van konden dromen. Als wedstrijdvisser zag ik meteen deze nieuwe ontwikkelingen. Bovendien moest ik het feedervissen wel onder de knie zien te krijgen, want ik viste vaak wedstrijden in met name Ierland; daar was dat feedervissen zowat de meest beoefende vismanier.

Pas later besefte ik dat Nederland zo ongeveer het Mekka was voor het feedervissen. Met onze vele brasems (in die jaren was er een soort van brasemexplosie) en de vele grote, open wateren waarbij er altijd een hoop waterbeweging was, moest dat feedervissen wel de absolute nummer 1 vismanier gaan worden. Nou, dat is ook precies wat er is gebeurd sindsdien. In heel veel andere landen ligt dat trouwens heel anders en dat heeft vooral te maken met het aanwezige visbestand en simpelweg de visomstandigheden. Uiteraard is het feedervissen vooral gebaseerd op een bodemvisserij en dus op bodem azende vissen.

Later ontstond er wel belangstelling voor deze visserij. Zo werkte ik jarenlang maandelijks samen met een Frans hengelsportblad, Declic Peche, waarbij het altijd ging om het feedervissen. Frankrijk kent overigens ontelbaar veel viswateren waarbij het feedervissen bij uitstek de beste vismanier is en dan zijn de ontwikkelingen uiteindelijk absoluut niet tegen te houden.

Is feedervissen te overheersend geworden? 

Zoals bijna altijd komen de ontwikkelingen overgewaaid vanuit Groot-Brittannië, maar het gekke is dat de feedervisserij daar nooit zo overheersend is geweest als bij ons. Daar was het gewoon één van de mogelijke vismanieren, niet meer en niet minder. In Nederland werd het feedervissen tijdens vrijwel alle open wedstrijden volledig overheersend. Ik ken dan ook heel wat top-wedstrijdvissers die niet eens meer een vaste stok of match-hengel bezitten! Waarom zou men? Alle open wedstrijden worden toch beslist met het feedervissen.

Als wedstrijdvisser vind ik dat weleens jammer. Ik ben altijd een voorstander geweest van open wedstrijden. Dat neemt niet weg dat misschien het systeem van gescheiden wedstrijden, zoals je ziet in de meeste andere landen, ervoor zou hebben gezorgd dat er in ons land nu meer dobbervissers overgebleven zouden zijn.

Om nog even op Groot-Brittannië, en dan met name Engeland, terug te komen; sinds er internationale kampioenschappen worden georganiseerd is het feedervissen daar enorm in populariteit toegenomen. Ook daar worden feederwedstrijden georganiseerd, waardoor je een specialisme binnen het wedstrijdvissen krijgt.

Feederen op kleine vis

Als je het feedervissen nu onder de loep neemt, dan blijkt dat wij ons heel vaak moeten aanpassen tijdens internationale kampioenschappen. Het is natuurlijk prachtig dat wij allemaal 90 of misschien wel 100 meter ver kunnen werpen, maar wat heb je eraan wanneer je beseft dat we sinds de geboorte van het WK feedervissen zelden verder dan 50 meter hoeven te vissen. Bovendien zie je heel vaak dat er gevist dient te worden op wat wij ‘kleine vis’ noemen.

In ons gedeelte van Europa hebben we natuurlijk veel brasems, maar er zijn zo ook landen waar je nooit een brasem zult tegen komen. Afgelopen jaar tijdens het WK feedervissen in Portugal werd Italië vooral wereldkampioen door het vissen op alvers. Het jaar daarvoor speelden katvisjes een grote rol. Al met al zijn er meer WK’s beslist met visafstanden tot 15 meter, dan de feedertechniek die wij gewend zijn! Je ziet overigens steeds meer topvissers die zich bekwamen in het feedervissen. Alle Britse topvissers hebben de feedervisserij onder de knie, maar je ziet ook steeds meer hetzelfde fenomeen elders in Europa, dat is begrijpelijk natuurlijk!

Leer van combi feeder en vaste hengel!

Feedervissen is erg leuk om te doen en iedere wedstrijdvisser zal toch geïnteresseerd zijn om zo doeltreffend mogelijk te kunnen vissen. Ik hoor in ons land heel vaak dat ‘je maar één ding goed kunt doen’. Nou geloof me, je kunt heel veel leren uit het feedervissen. Dit zal je ook helpen bij de dobbervisserij, en andersom  trouwens ook. Bovendien, een echte visser is toch automatisch geïnteresseerd in alle aspecten van zijn sport? Een ding is zeker: het feedervissen heeft nog lang niet de top van zijn populariteit bereikt, neem dat gerust van mij aan!

JON ARTHUR – Als iedereen dezelfde aanpak hanteert, dan is het misschien wel een goed idee om eens wat anders te doen om de vis te verrassen. Op alle commercials waar ik tegenwoordig kom vissen zie ik vissers met name pellets in het water schieten. Ik weet het, het is gemakkelijk en succesvol. Heb jij ooit gedacht aan gepureerde maïs?

Maïspap kan perfect werken op zonnige dagen, zoals vandaag. De karpers liggen hoog in het water en moeten op de ene of andere manier worden verleid. Natuurlijk kun je maïspap ook combineren met de meer gebruikelijke aanpak met pellets. Vandaag vis ik op een water waar ik nog niet eerder heb gevist. Marshes, een commercial op het prachtige Bishops Bowl Fishery, midden in Engeland. Een ideale testsituatie om mijn eenvoudige en doeltreffende aanpak met maïspap te laten zien!

Geluid lokt vissen aan!

We weten allemaal dat vissen, en met name karpers nieuwsgierig zijn. Om die reden kunnen ze soms goed reageren op geluid. Het geluid van vallende pellets of maden is een manier om hun smaakpapillen alvast te prikkelen. Hardere geluiden als een bal lokvoer of een cup vol aas van een hoogte laten vallen werken vaak ook prima.

Als je ooit hebt gekeken wat er gebeurt wanneer een zwerm vogels over een water vliegt terwijl ze ontlasten en hopelijk jouw hoofd missen, dan heb je waarschijnlijk weleens gezien dat het niet lang duurt voordat de vissen op onderzoek uitgaan om te zien wat daar zo’n commotie heeft gemaakt. Vissen zijn dol op die gratis mitrailleursalvo’s vol voedsel. In mijn gedachte werkt mijn topcupje met maïspap net zo!

Ook een ‘wolk’ lokt vis aan

Door een cup maïspap van een hoogte in het water te laten vallen, maak je een hoop lawaai. Feitelijk maak je de vissen er hiermee op attent dat er wat te snaaien valt. Er zijn wel een aantal dingen waar je rekening mee moet houden. Allereerst de kleur. Persoonlijk vind ik een felgeel gekleurde mix in deze tijd van het jaar wel prettig. Een bewezen kleur die al de nodige dikke vissen op de kant heeft gebracht. Andere opties zijn wit of rood, maar tijdens mijn visserij op witvis in stromend water heb ik gezien dat een gele wolk net wat langer in de bovenste waterlagen blijft hangen en dus is die bij mij favoriet.

Dan het volgende punt van aandacht: de consistentie. Voeg gerust veel water aan de mix toe! Het papje mag behoorlijk nat zijn, zodat je nog maar net in staat bent om de pap met je handen in de polepot te krijgen. Om de consistentie goed te krijgen maak ik mijn lokvoer aan zoals ik dat altijd doe en zeef het daarna om klonten te verwijderen. Vervolgens voeg ik extra water toe. Het zal je verbazen hoeveel water deze mix nog kan hebben. Waarschijnlijk verdubbelt het volume van het lokvoer!

Hoe maak je maispap?

Vandaag maak ik gebruik van een zakje Dynamite Swim Stim F1 Sweet, een sterk geurend vismeelmengsel. Een geelkleurig lokvoer waar ook nog eens melkpoeders in verwerkt zijn, wat het wolkend effect ten goede komt. Met een zakje van dit spul kom je een heel eind tijdens een sessie. Iets wat ik soms toevoeg om het wolkend effect te bevorderen is Dynamite Sweet Tiger Liquid. Probeer dat maar eens uit, gooi maar eens een heel klein beetje van deze vloeistof in het water en zie hoe lang er een prachtige wolk in het water hangt.

Mijn laatste ingrediënt: een blikje maïs! ‘Maar maïs zinkt toch als een baksteen naar de bodem?’, hoor ik je denken. En dat klopt ook, maar niet als je het bewerkt zoals ik doe, dus eerst door een blender halen! Om dit te doen heb ik een handige handblender gekocht die ik mee neem naar het water. In enkele seconden heb je een heel blik maïs gedecimeerd tot pap.

Natuurlijk zou je dit ook thuis met een elektrische blender kunnen doen en de maïspap in een bakje meenemen. Wanneer je een klein handje van dit spul in het water gooit ontstaat er een wolk. En in deze wolk zweven maïsvelletjes en kleine eetbare deeltjes rond. Ik denk dat deze deeltjes de grotere vissen geïnteresseerd houden. En dat is alles wat betreft mijn voermengsel! Lokvoer, een liquid, maïspap en veel… heel veel water!

Voeren met de pole cup

Mijn onderlijn om in het ondiepe te vissen kan niet eenvoudiger. De dobber die ik gebruik is een Mick Wilkinson Cookie, een erg fijn, subtiel handgemaakt dobbertje dat in totaal vijf nummertjes 11 loodhagels kan dragen. Vandaag hangen die loodjes in een bulk direct boven het 15 cm lange onderlijntje. De dobber plaats ik op een 18/00 lijn, de onderlijn is gemaakt van 14/00 en geknoopt met een maat 18 Preston KKM-B haak. Qua topelastiek is de witte Daiwa Hydro een hele goede allrounder.

Het laatste essentiële stuk gereedschap is de polepot. Persoonlijk ben ik voor deze visserij fan van de zachte Preston Cad Pots. Tijdens het vissen wissel ik regelmatig tussen het medium en het grootste formaat. Welke pot je ook gebruikt, zorg er in ieder geval voor dat er gaatjes in de bodem zitten om te voorkomen dat het papje vacuüm zuigt. Hierdoor komt het papje er altijd gemakkelijk uit.

Fragiel haakaas

Vandaag presenteer ik een 6 mm pellet en een 4 mm Dynamite Durable pellet aan de baitband. Een geplette maïskorrel of twee tot drie maden zijn ook goede opties. Vandaag zijn er echter te veel voorns aanwezig om met zulk fragiel aas te vissen. Bij tijd en wijle explodeert mijn stek haast van de activiteit van voorns en dat vind ik helemaal niet erg! Ik weet bijna zeker dat deze kleinere vissen ook grotere vissen aantrekken.

Natuurlijk kun je dit voertje eventueel ook met de hand voeren wanneer je bijvoorbeeld korter bij de kant wilt vissen. Dat is wat ik vandaag op 5 meter heb gedaan, voordat ik aan de slag ging op 13 meter. Het is wel verstandig om het mengsel iets steviger te houden als je er met de hand mee wilt gaan voeren. Let er wel op dat de ‘ballen’ bij impact met het water uiteenspatten, dat is cruciaal voor deze tactiek. Nog beter is het als je voerballen midden in de lucht uit elkaar vallen en er zo als een regen van maïsderrie op het water valt.

Omdat ik dit water nog niet eerder heb bevist, wilde ik graag zien hoe dichtbij de vissen durfden te komen. Op 5 meter ving ik een aantal lijvige karpers, maar met name de kroeskarpers kwamen zonder schroom dicht onder de kant. Deze normaliter zeer schuwe vissen komen mijn haakaas op 50 cm diepte halen waar het twee meter diep is. Als dat geen bewijs is van het potentieel van deze tactiek…!

Pellet alternatief

Na een groot aantal prachtige vissen op vijf meter valt me plots op dat er een aantal karpers rondzwommen in het midden van het water. Door met mijn vaste hengel op 13 meter te vissen kan ik ze bereiken. Er zijn slechts twee potjes met mijn pap nodig om de vis op mijn stek te krijgen. Vissen van tussen de 1 en 2 kilo, heerlijk! Als ik moet wachten op een aanbeet dan schiet ik gewoon een of twee katapultjes met pellets richting de stek.

Om de stek op gang te krijgen liet ik een grote pot pap van een meter boven het water op de stek vallen. Toen de karpers dat eenmaal in de gaten hadden, schakelde ik om naar een pot van medium formaat zodat ik de karpers sneller kon vangen. Iedere keer als ik een beetje pap in het water laat vallen, probeer ik mijn haakaas middenin die voerwolk aan te bieden. De aanbeten volgen elkaar in rap tempo op. Toegegeven: door deze manier van vissen word je wel een beetje vies, maar het is een erg leuke visserij. Een prachtig alternatief voor het constant schieten van pellets.

Lees ook:

[irp posts=”6763″ name=”Commercial technieken onder de loep”]

[irp posts=”14571″ name=”De Basis van het Method Feederen”]

TIM JANSSEN & LEON HAENEN – Barbeel is een van de sterkste en mooiste riviervissen die in onze Europese wateren voorkomt. In dit artikel richten we ons op de kleinere rivieren. Barbeel vangen: we doen graag een en ander uit de doeken!

In onze zoektocht naar de barbeel nemen we jullie mee naar de meest geschikte locaties en de meest geschikte situaties om ze te vangen. Wij passen onze montages en de volledige strategie altijd aan de omstandigheden aan. Die flexibele houding en de bereidheid om aanpassingen te doen aan de manier waarop en waarmee je vist, dragen enorm bij aan de succesfactor. Zeker op de momenten als het lastig is om ze te verleiden.

Vraag 1 – Wat is een goede barbeelstek?

Het is natuurlijk belangrijk om zeker te weten dat er in de rivier die je wilt gaan bevissen een populatie aan barbeel huist. Wanneer je eenmaal weet op elke rivier je wilt gaan vissen, dan kan Google Maps een perfect hulpmiddel zijn om nieuwe stekken te zoeken. Geloof me, er bestaat niets mooiers dat je eigen stek zelf uitzoeken. Via Google Maps kun je heel gemakkelijk mooie bochten in de rivier vinden en vaak kun je zelfs ontdekken waar het dieper en minder diep is. Zeker op kleinere rivieren, zoals de Roer, de Semois in België en de Duitse Lippe, maken we er zelf veelvuldig gebruik van.

Vraag 2 – Hoe pak je het aan op troebel water?

Als eerste maken wij onderscheid tussen helder en gekleurd water. Als we op een rivier gaan vissen met troebel water dan gaan we steevast uit van de volgende uitgangspunten. Troebel water zorgt er voor dat de barbeel minder argwanend te werk gaat. Ervaring leert dat de barbelen snoeihard aanbijten in troebel water; ze zien minder en gaan ook minder voorzichtig te werk. Ze foerageren op de rivierbodem en komen daarbij jouw haakaas tegen. Vrijwel zonder uitzondering wordt dit aas bij troebel water veel fanatieker opgezogen en dat uit zich meestal in een keiharde aanbeet.

Vraag 3 – Hoe maak je een geurspoor?

Om hier optimaal van te profiteren, gaat onze voorkeur uit naar een vastloodmontage. We gebruiken hiervoor de unleaded leader van Avid Carp in combinatie met een helicopterrig montage van Korum. Als onderlijn kun je fluorocarbon of de nylon barbelline gebruiken. Aan de helicopterrig monteren we een voerkorf waar we geweekte pellets in vastdrukken. Deze zorgen voor een constant reukspoor in het troebele water. Daarbij ontsnapt af en toe een pellet uit de korf en daardoor ontstaat er ook een ontzettend interessant voerspoor. Twijfel er dus niet aan om na een periode van regen te gaan vissen in een chocoladekleurige rivier: hoe bruiner, des te beter! Op troebel water geldt natuurlijk wel: je kunt pas succesvol zijn als je op de juiste stek vist. Anders is het een zinloze missie. Ga dus bij helder water je stekken bepalen voor de troebelwatervisserij.

Vraag 4 – Hoe vis je op helder water?

Helder water vereist een subtielere aanpak. Ondanks het feit dat er altijd uitzonderingen op de regel zijn, weten we uit eigen ervaring dat barbelen lastiger te verleiden zijn in helder water. Ze raken sneller verschrikt; als een barbeel geschrokken reageert, en hij was onderdeel van een school op je voerplek, dan vertrekken meestal de anderen ook verschrikt van de stek.

In helder water vissen we het liefst met een running rig montage. Een schuivende montage waarbij de lijn vrij kan bewegen. De voerkorf wordt met behulp van een zogenaamde running rig kit verbonden op de hoofdlijn. De onderlijn is vaak van fluorocarbon of nylon voor een zo onzichtbaar mogelijke presentatie.

Vraag 5 – Alles verfijnder?

Vaak is kleiner aas en een kleinere haak de ultieme combinatie om de barbelen te vangen. In helder water gebruiken we meestal maden en hennep als voer en vissen we ook graag met maden. In helder zijn maden met afstand het beste barbeelaas, maar vergeet ook 8 mm pellets of maximaal 12 mm boilies niet als haakaas.

Een ander aspect bij heldere, ondiepe, kleinere rivieren is dat je als visser ook een stuk voorzichtiger te werk zult moeten gaan. Als jij de vis ziet, dan kunnen ze jou ook gewoonweg zien… Ga daar altijd van uit. Zeker als je niet ver uit de oever vist, dan is verstoppen, voorzichtig lopen en zacht praten echt bevorderlijk voor het eindresultaat. Ook het dragen van opzichtige kleuren kan de vissen alarmeren. Ze zijn er gewoonweg op ingesteld om alert te zijn voor allerlei zaken die tot ‘gevaar’ kunnen leiden.

Vraag 6 – Hoe gebruik je maden voor barbeel?

Maden zullen zowel op hele grote als op kleine rivieren altijd barbeel op de mat brengen. Wanneer we met maden voeren in de voerkorf, dan is het erg zinvol deze met behulp van sticky maggot te laten plakken. Hierdoor blijven ze net iets langer in de voerkorf zitten en komen er eigenlijk constant een of twee maden los vanuit de voerkorf: dit werkt echt fantastisch! Maak eerst de maden vochtig met een plantensproeier. Daarna strooi je de sticky maggot poeder over de maden en meng je het geheel goed door elkaar. Niet te zuinig zijn met het gebruik van het poeder en water. De maden gaan heel sterk aan elkaar kleven. Je scheurt eenvoudigweg een stuk madenkleefsel los en propt dit in je voerkorf. Het is even oefenen voor de juiste verhoudingen, maar als je hier eenmaal mee werkt, wil je nooit meer zonder aan het water verschijnen.

Vraag 7 – Wat is de ideale combinatie?

Wanneer we met maden voeren, dan vissen we over het algemeen ook met maden. Op kleinere rivieren, zoals de Grensmaas, is dit met afstand het allerbeste aas. Je moet echter wel bereid zijn om enkele liters mee te nemen en te voeren. Met een half litertje ga je het niet redden. Wij geloven daarnaast heilig in het voeren van particles. Naast de maden brengen wij steevast ook gekiemde hennep en casters, meestal als een mengsel. Het is een ideale combinatie om in een gesloten madenkorf hennep en casters te voeren en aan de onderlijn een stuk of vier kronkelende maden te monteren. Voordat we de casters gaan gebruiken stoppen we ze altijd eerst in een bak met water. Hierdoor komen alle drijvende casters aan het oppervlak drijven. Die wil je niet in je voerkorf hebben. Deze kunnen er namelijk voor zorgen dat de vis stroomafwaarts wordt gelokt.

Vraag 8 – Kun je ook pellets voor barbeel inzetten?

Wij gebruiken bij onze barbeelvisserij ook heel veel pellets in alle soorten en maten. In het pakket van Sonubaits vind je een heel breed scala aan kwaliteitsproducten voor de barbeelvisserij, variërend van pellets tot flavours. Voordat we starten met vissen weken we de pellets. We voegen water toe aan de pellets en laten dit water ook weer direct weglopen uit de voerbak. Dan laten we de pellets tien minuten rusten. Hierdoor worden ze iets zachter en zijn ze beter in staat om een extra flavour op te nemen. Dan voegen we de flavour toe en is het geheel klaar voor gebruik. Vaak voegen we aan dit geheel ook gekiemde hennep toe.

Vraag 9 – Barbeel vangen met luncheonmeat?

Op rivieren waar de hengeldruk laag is, kan luncheonmeat voor de allergrootste verrassingen zorgen. Je koopt eenvoudigweg een blikje spam of luncheonmeat en snijdt dit in blokjes. Hapklare blokjes die prima aan de hair gemonteerd kunnen worden. Wij gebruiken voor de montage de zogenaamde screws van Korum. We hebben nog geen product gezien dat minimaal even goed in staat is om het redelijk zachte vlees voor langere tijd aan de hair te houden. In de voerkorf stoppen we dan een mix van fijngesneden vleesblokjes, gemixt met hennep en casters.

Vraag 10 – Is barbeel gevoelig voor een weeromslag?

Barbeel vangen op kleinere rivieren is meestal redelijk gemakkelijk als je eenmaal weet waar ze zwemmen. We zijn echter afhankelijk van een aantal factoren die we vooraf niet in de hand hebben. Wij kunnen meestal onze visdagen niet uitkiezen en moeten het doen met de omstandigheden die gelden op de dag dat we tijd hebben om te gaan.

Zo zijn barbelen zeer gevoelig voor een weeromslag. Als je gaat vissen op een dag waarin het weer de dag ervoor omslaat van warm naar koud, of van lange tijd droog naar regen, dan reageren de vissen daar vaak op door niet meer te bijten. Dat wil niet zeggen dat je niet hoeft te gaan, maar het betekent vaak dat je het moet hebben van een bijtmoment of een zogenaamd bijtuurtje.

Vraag 11 – Hoe speelt de watertemperatuur een rol?

Barbelen houden er niet van als het water opeens veel kouder wordt. Een paar graden kan al een groot verschil uitmaken. Als de lagere temperatuur echter weer een paar dagen aanhoudt, dan worden ze vanzelf weer actief. Het lijkt wel of ze even moeten acclimatiseren op de lagere temperaturen. We vangen barbeel in watertemperaturen tot 5 graden Celsius. Als het water nog kouder is, dan worden ze meestal zeer passief en eten tijdelijk niks meer. Maar onthoud dit, je kunt met een gerust hart van huis gaan vanaf 5 graden watertemperatuur. We hebben barbeel al gevangen bij buitentemperaturen ver onder het vriespunt. Een thermometer meenemen naar de waterkant is in de winterse omstandigheden geen overbodige luxe. Hier zijn hele handige producten voor op de markt.

Barbelen bijten niet slechter of beter tijdens een hoge- of lagedrukgebied. Net als vele andere vissen duurt het even voordat ze zich hebben aangepast aan een nieuwe situatie, dat is althans onze ervaring. Dus vooral bij de omslag van laag naar hoog of omgekeerd kan het vissen veel lastiger zijn, maar als het lage drukgebed eenmaal een aantal dagen aanhoudt, dan hervatten de vissen hun vreetgedrag weer en kun je barbeel vangen.

Vraag 12 – Hoe bouw je een voerplek op?

Op kleinere rivieren is het ontzettend zinvol om je geduld te bewaren. Met andere woorden, wil je barbeel vangen? Begin dan niet direct met vissen, maar voer eerst de volgende stappen uit. Je prepareert het hennep, de casters en pellets. Misschien wel een lokvoer dat je wilt gaan voeren. Als dit gereed is voer je met korte tussenpozen van een minuut je voerplek aan. Je bouwt op het gemak en in alle rust de stek op; je blijft constant voeren, maar gaat nog niet vissen.

Vraag 13 – Hoe breng je het voer?

Wij gebruiken op kleinere wateren graag een zogenaamde baitdropper. Met behulp van dit voergereedschap kun je heel snel en erg precies voer naar je stek brengen en daarmee heel snel de stek opbouwen. Als je de stek voldoende hebt aangevoerd, minimaal een kwartier, wacht je zeker een half uur voordat je start met vissen. Wij brengen soms een paar liter hennep, casters en pellets op de stek. Wellicht is het een idee om tijdelijk iets verder stroomopwaarts te vissen en de aangevoerde stek met rust te laten.

Vraag 14 – Wat willen we met deze tactiek bereiken?

Als de barbelen eenmaal het vertrouwen op de stek hebben, zullen ze zich vol overgave op het vreten storten. Ze worden veel minder vatbaar voor een soortgenoot die gehaakt wordt. Ze raken in een soort van vreetroes en laten zich dan door niets of niemand storen. Het werkt echt ontzettend goed, maar je moet wel het geduld op kunnen brengen om zolang niet te vissen. Je kunt dan, als je rustig vist en kalm drilt, meerdere vissen uit de aanwezige groep achter elkaar vangen. Geef het even de tijd en je zult zien dat deze tactiek meer dan zijn vruchten afwerpt! Als je te snel start, dan raken de aanwezige vissen vaak achterdochtig. Als je dan een barbeel haakt, dan reageren de overige barbelen enorm verschrikt.

Vraag 15 – Hoe goed kan barbeel ruiken en smaken?

Net als vele andere vissen kunnen barbelen ruiken. Niet zoals wij mensen dat doen, maar via speciale gaten boven de bek. Het water dat hierdoor heen stroomt passeert enkele hele gevoelige receptoren die onze flavours op afstand kunnen waarnemen. En geloof ons, barbelen kunnen ontzettend goed ruiken.

Het is dus heel erg belangrijk dat je het aas goed van een flavour voorziet. Ga niet te zuinig om met het gebruik ervan, want eenmaal in het water raakt dit erg verdund. Een ander bewijs voor het feit dat ze vreselijk goed kunnen ruiken: ze weten jouw 8 mm pellet feilloos te vinden in water dat chocoladebruin is… en of dat knap is!

Vraag 16 – Hoe goed kan barbeel trillingen waarnemen?

Daarnaast hebben barbelen een zeer goed gehoor en zijlijnorgaan. Ze zijn in staat om de kleinste trillingen waar te nemen. Waak er dus voor dat je niet al trappelend over de keien je stek benadert. De aanwezige vissen zijn direct gealarmeerd en zullen niet zo snel actief worden als wanneer je voorzichtigheid in acht neemt en als een echte jager te werk gaat.

Lees ook:

[irp posts=”7391″ name=”Barbeel zo veel je wil”]

[irp posts=”1477″ name=”Megavangst monsterbarbeel”]