PIERRE BRONSGEEST – Ballinamore was de plaats waar 25 jaar geleden de eerste finale van start ging. En eerlijk gezegd is er niet veel veranderd; de gezelligheid en de warmte van de Ieren is juist eerder toegenomen. Zeven jaar geleden werd hier voor het laatst een finale van King of Clubs gevist. Morgen, dinsdag 27 augustus, gaat de King Of Clubs 2019 van start. Een mooie aanleiding om nog eens terug te blikken op King Of Clubs 2018 middels een uitgebreid verslag.

Voorafgaand aan de finale van de King of Clubs (KOC) zijn de vangsten hoopvol, net als het weer trouwens. Hoewel in de aanhef wordt benadrukt dat qua sfeer de tijd stilgestaan lijkt te hebben in Ierland, is dat qua ontwikkeling zeker niet zo. Zo moeten leef- en schepnetten bijvoorbeeld dagelijks ontsmet worden om overdraging van bacteriën en virussen te voorkomen. Een goede zaak!

De eerste wedstrijddag

Er werd gevist op vier sectoren: Sector A ‘The Rocks’ op Lough Scur, sector B ‘Connolly’s shore’ Garadice Lake, sector C ‘Deeps’ op Garadice Lake en sector D ‘Derrycasan’. Direct na de loting zwerven de deelnemers uit door het prachtige Ierse landschap naar de sectoren.

Op de nieuwe sector ‘Derrycassen’ wist Giovanni Janssen met de vaste stok met regelmaat voorn te vangen en af en toe een mooie hybride. Hij hield dat tot het eind vol en won de sector met 8.900 gram. Op de sector ‘Deeps’ hadden de vissers het moeilijk! Alles werd uit de kast gehaald en Pascal van der Venne won uiteindelijk met 4.040 gram.

Wat een prachtige sector is ‘The Rocks’; hier werd gestreden tussen Rick Buitenhuis, Bert van Gerven en Raymond Kivits. Rick had de vis kort bij zich gekregen en viste met drie deeltjes 5.440 gram bij elkaar, goed voor een derde plaats in de sector. Met 100 gram meer wist Bert van Gerven ook met de vaste stok tweede te worden met 5.500 gram. De winst ging hier naar Raymond Kivits met 6.200 gram.

Op ‘Connoly’s Shore’ ontwikkelde de wedstrijd zich gelijkmatig, met diverse kanshebbers op de sectorwinst. Uiteindelijk wist Peter van Lieshout met 6.300 gram te winnen voor Jos Jansen met 5.750 gram.

De tweede wedstrijddag

Het weer knapte gelukkig op, een zonnetje kwam er door, maar de wind bleef. Met name op de sectoren Deeps en Rocks deed deze van zich spreken.
Met name op Deeps werd het een spannend gevecht tussen Andre Multem, Peter van Lieshout en Martin Marico. De ene top na de andere ging krom en er werden mooie hybriden en grote baarzen gevangen. Het was uiteindelijk Martin Marico die met 7.020 gram winnaar werd.

Derrycasan is nog niet op stoom. Hopelijk gebeurt dat wel de komende dagen. Vandaag was het hier met name een strijd om kleine vis, die uiteindelijk werd gewonnen door Jan Willem Plekkenpol met 3.860 gram, tweede werd Martijn Kroes met 3.450 gram en derde Jeff Jacobs met 3.050 gram.

Op Connolly’s Shore stond de wind schuin op de visstekken. Direct was er vis voor Jeroen Gruys, Sipke Golstein, Raymond Kivits en later ook Ron van Oven. De eindsprint werd hier belangrijk, het ging om grammen. Sipke Golstein werd eerste met 4.940 gram, tweede Raymond Kivits met 4.900 gram, derde Ron van Oven 4.740 gram en vierde Jeroen Gruys met 4.660 gram.

Ook op the Rocks had de wind grote invloed. Giovanni Janssen zat op nummer 8 vol in de wind. Prachtige taferelen, maar hij kon niet opboksen tegende eerste drie nummers. Met de vaste stok was het hier goed toeven voor Otto Versteeg die de winst pakte met 5.580 gram, voor Jan Hendrickx die tweede werd met 4.500 gram en derde werd hier Peter Costerus met 4.000 gram.

De derde dag

De spanning vanmorgen bij de loting van de kantnummers voor de derde dag was duidelijk voelbaar. Net als de harde wind en motregen die het op alle sectoren de hengelaars moeilijk maakten

Op de sector Derrycasan werd direct bij het begin op de steiger vis gevangen, maar Michel Diepstraten had echt een vliegende start op nummer 9, naast de steiger! In het begin wisten zowel André Multem, Martin Snijders en Maurice de Smet nog te volgen, maar Michel hield de vis 5 uur lang aan de praat! Uiteindelijk ving hij 17.610 gram te vangen, tweede werd Martin Snijders met 5.100 gram en derde Maurice de Smet met 4.870 gram.

Op sector de Rocks hield de wind echt huis! Op nummer 8 was het Francis McGoldrick die zelfs met drie deeltjes kleine voorn in een rap tempo wist te vangen. Na 1,5 uur had hij er 80 in zijn net! Op de nummers 1, 2 en 4 ging het ook hard met respectievelijk Stephan Wauters, Martijn Kroes en Jan Willem Plekkenpol. Francis verhoogde het tempo en wist uiteindelijk 350 voorntjes te vangen met een gewicht van 9.800 gram. Tweede werd Martijn Kroes met 7.900 gram en derde Stéphane Wauters met 7.500 gram.

Op de sector Connoly’s stond de wind de eerste uren in de rug en werd er overal een visje gevangen, maar was het met name spannend op de nummers 1 t/m 3! Bevist door Jan Frederickx, Lee Munro en Andy Nuyts. Het was Lee Munro die bleef doorvangen na het draaien van de wind en hij werd eerste met 8.240 gram, Andy Nuyts tweede met 5.600 gram en derde Jan Frederickx met 5.300 gram.

Op de sector Deeps stond de regen en wind op een gegeven moment recht in je gezicht, koude handen en problemen met het inwerpen als gevolg. Het werd schrapen! De eindstrijd ging hier tussen Ron van Oven, Jeroen Gruys en jawel de leider in het klassement Raymond Kivits. Ron van Oven ving iets meer hybriden en werd winnaar met 4.150 gram, tweede werd Jeroen Gruys met 3.580 gram en derde Raymond Kivits met 2.770 gram!

Top-6 na drie dagen:

1. Raymond Kivits – 6 punten – 13.870 gram
2. J.W. Plekkenpol – 7 punten – 13.780 gram
3. Martijn Kroes – 8 punten – 13.650 gram
4. Martin Snijders – 9 punten – 16.160 gram
5. Peter van Lieshout – 9 punten – 15.740 gram
6. Ron van Oven – 9 punten – 11.070 gram

Bij deze wedstrijd telt het beste resultaat van drie dagen, slechtste resultaat valt af.

De beslissende vierde wedstrijddag

De laatste dag van de Beet King Of Clubs werd een thriller van de bovenste plank. Minimaal 10 hoofdrolspelers streden tot werkelijk de laatste minuut op de vier sectoren van deze geweldige finale. De leider in het klassement na drie dagen, Raymond Kivits trok het beste nummer op de sector Derrycasan. Een droom om op nummer 8 de laatste dag te mogen vissen. Ron van Oven, vierde in het klassement viste vanaf de steiger op nummer 5. De overige kanshebbers Jan Willem Plekkenpol, tweede in het klassement en Martijn Kroes, derde in het klassement trokken de nummers 6 en 5 op Connolly’s. Genoeg hengelvernuft voor een finale op het hoogste niveau.

Spanning om te snijden

Natuurlijk geeft het extra druk als je op de eerste plaats staat, maar alles leek rustig. Na een uur vissen had Raymond echter nog geen beet gehad! Na anderhalf uur ving hij zijn eerste visje. Iets verder op nummer 5 op de steiger zat Ron van Oven en hij wist met enige regelmaat mooie hybride en voorn te vangen. Net als Sipke Golstein die ze net iets dikker ving.

Op de sector the Rocks zat Andre Multem op nummer 3 en moest opboksen tegen Michel Diepstraten en John van Gastel op de nummers 2 en 1. Dat werd een geweldig gevecht, drie man met de korte stok op voorn. Het ging over en weer. Prachtig om te zien!

De eindsprint

Met nog een half uur te vissen werd het spannend. Op de sector Deeps wist Lee Munro te winnen met 6.840 gram. Goed voor een totaal van 7 punten en 18.280 gram. De sector Derrycasan was niet de uitverkoren sector voor Raymond Kivits. Hij haalde alles uit de kast en kwam niet verder dan 1.190 gram. Dat bracht hem op 6 punten en 13.870 gram. Deze sector werd uiteindelijk gewonnen door Sipke Golstein met 5.690 gram, een totaal van 7 punten en 12.260 gram. Ron van Oven kanshebber op de eindoverwinning werd tweede met 5.430 gram, goed voor een totaal van 6 punten 14.320 gram. Op de sector the Rocks nam Andre Multem tegen het einde een voor sprong en werd hier eerste met 9.440 gram dat zijn totaal op 6 punten en 20.840 gram bracht.

Nu moet het gebeuren

De twee kemphanen Martijn Kroes en Jan Willem Plekkenpol vissen naast elkaar en hebben beiden nog kans op de eindoverwinning! Martijn moest minimaal tweede worden, maar dat lukte niet. Hij werd vierde met 7.120 gram. Zijn totaal 8 punten en 18.470 gram. Nu naar zijn buurman Plekkenpol. Hij onderhield een hoog tempo met de feeder op een afstand van ruim 60 meter. De ene baars na de andere kwam richting het schepnet. De vis in het weegnet, ruim 50 baarzen en diverse voorns en hybride deden de weegschaal uitslaan tot een gewicht van 9.120 gram. Goed voor een tweede plaats in de sector en zijn totaal werd 5 punten met 16.680 gram. Genoeg voor de overall winst!

Top-10 einduitslag

De totale prijzenpot voor deze KOC met 33 deelnemers bedraagt € 8240, waarvan € 1500 voor de winnaar.

1. Jan Willem Plekkenpol – 5 punten – 16.680 gram;
2. Andre Multem, – 6 punten – 20.840 gram;
3. Ron van Oven – 6 punten – 14.320 gram;
4. Raymond Kivits – 6 punten – 13.870 gram;
5. Lee Munro – 7 punten – 18.280 gram;
6. Sipke Golstein – 7 punten – 12.260 gram;
7. Martijn Kroes – 8 punten – 18.470 gram;
8. Peter Costerus – 8 punten – 12.010 gram;
9. Martin Snijders – 9 punten – 16.160 gram;
10. Peter van Lieshout – 9 punten – 15.740 gram.

Matchvissen met de vaste montage, hoe doe je dat? Er is een grote groep vissers waarvoor het vissen met de dobber de essentie van het vissen is. Voor sommigen is het vissen met de matchhengel het summum van het dobbervissen. Zo’n echte liefhebber is topwedstrijdvisser Lucien de Rade. In deel 1 vist hij op een ondiepe polderwetering met de vast montage.

Het belooft een hete dag worden en daarom is Lucien al vroeg in de morgen op de stek. Op dit water is dat, zeker op een zomerse dag, verreweg de beste periode van de dag. Het betreft een circa 30 meter brede polderwetering die vele kilometers lang is en hier in een bredere kom vol lelies stroomt. Wat hier zwemt? “Eigenlijk het gehele arsenaal aan witvis: brasem, blank- en ruisvoorn en ook best wat zeelt. Langs de oevers staat riet en groeien lelievelden, het is maximaal 1,5 meter diep en de bodem is zacht. ”

Waarom de Matchhengel?

Laten we direct in huis vallen: matchvissen is niet de makkelijkste witvistechniek. Zo kunnen wind en stroming ernstige spelbrekers zijn. In veel situaties vis je met een feederhengel veel productiever en vang je meer.

Waarom dan toch matchen? Ten eerste is het een troef in wedstrijdverband in de categorie dobber, waarbij je naast de vaste hengel dus ook met de match mag vissen. Tijdens sommige (internationale) wedstrijden is de match doorslaggevend gebleken ten opzichte van de vaste hengel.  Maar bovenal is het een geweldig leuke vistechniek.

Vissen op een zachte bodem

Terug naar de sessie van vandaag: die zachte bodem is een eerste horde om te nemen.

“Ik wil dat de ballen grondvoer bij het raken van het water uit elkaar breken, zodat er een tapijt van aas op de zachte bodem ligt. Knetterharde ballen zakken weg in de modder en dat is niet ideaal.”

Om die reden voegt Lucien ook dode maden aan het voer toe, aangevuld met caster en geknipte wormen. Een tiental ballen gaan met behulp van een werppijp dicht tegen de lelies aan de overzijde te water, ongeveer op 25 meter.

Net als bij het vissen met de vaste stok maakt hij een tweede voerplek aan. Schuin naar links, op ongeveer 12 meter afstand, schiet Lucien met regelmaat los aas in het water. Het idee: starten met kleine vis, zoals voorn, op de dichtbij stek. Ondertussen de verre plek rust gunnen en hopen op grote vis.

[irp posts=”19422″ name=”Welke vaste hengel voor karper?”]

Matchvissen vast of schuivend?

In dit artikele behandelen we het matchvissen met de vaste montage, maar wanneer kies je voor schuivend?

Bij de vaste montage zit de dobber gefixeerd op de hoofdlijn. Daardoor is je visdiepte beperkt en afhankelijk van de hengellengte. Met een 4 meter lange lijn onder de dobber kun je immers niet inwerpen. Het fixeren van de dobber kan middels klemmen tussen rubber stuitjes of loodhagels, maar dat wil bij zwaardere dobbers wel eens gaan schuiven. Het best gebruik je speciale match connectors.

Wanneer Lucien de ‘dichtbij hengel’ erbij pakt, valt de grote molenspoel op, gevuld met 18/00 nylon; een grote spoel is erg belangrijk om relatief lichte dobbers makkelijk te kunnen werpen.

Aan het uiteinde van de hoofdlijn koopt Lucien een maat 22 Cresta wartel. Hier komt de onderlijn in te hangen: ongeveer 35 cm en van 10/00 nylon, met een Gamakatsu LS 1310N maat 16 als haak. De slanke dobber draagt 6 gram, daarvan bevindt zich 5,5 gram op de dobber, waardoor je dus nog 0,5 gram op de lijn moet aanbrengen om deze perfect uit te loden.

Net boven de wartel knijpt Lucien een klein loodhageltje en daar ongeveer 40 cm boven het bulklood, bestaande uit meerdere loodhagels. Met loodhagels ben je flexibeler dan met een olivette. De montage is zo uitgepeild dat de helft van de onderlijn op de bodem ligt.

Peilen

Een dobber uitloden is niet zo moeilijk, maar nauwkeurig peilen is een stuk lastiger wanneer je hiervoor de montage gebruikt waarmee je vist. “Ik zie soms vissers er knijploodjes bijzetten om dit goed te kunnen zien, maar bespaar jezelf moeite en neem een oude hengel die je omtovert tot peilhengel. Simpelweg een stuitje op de lijn, gevolgd door een kraal, een flinke ongelode 15 grams dobber en 20 gram lood”, Aldus Lucien.

“Het lood is te zwaar voor de dobber. Bij een te ondiepe afstelling is de dobber niet zichtbaar, bij een te diepe afstelling gaat de dobber plat liggen. Als je de dobber goed hebt afgesteld, dan weet je exact hoe diep het is. Op de kant kun je jouw montage hier naast leggen en de dobber heel precies vastzetten op de visdiepte die je wilt, bijvoorbeeld exact met een staande haak of met de onderlijn 20 cm op de bodem. Met dank aan Jan van Schendel voor deze tip.”

Lijn ontvetten

Na 10 minuten komen de eerste aanbeten op de gevoelige, slanke dobber. Lucien vangt in het volgende kwartier een reeks kleine voorntjes, maar de beten zetten niet echt door. Na nog eens 10 minuten vindt hij het welletjes. “Ik ga het op de andere plek proberen.

Om deze plek te bevissen pakt hij een tweede hengel erbij. Het principe van de montage is hetzelfde, maar is op enkele punten wel gewijzigd. Omdat er verder geworpen moet worden is de dobber zwaarder; een 10 grams Didier Delannoy dobber van de firma Rive. “De antenne is van carbon gemaakt en daardoor heel stijf en kaarsrecht. Dat is met wat verder werpen erg handig, het gooit heel precies.

[irp posts=”12512″ name=”Karpervissen met de Matchhengel”]

Met een iets kromme antenne krijgt een dobber al snel een afwijking. De ene keer vliegt deze mooi recht vooruit, de andere keer weer naar links of naar rechts. Ook de hoofdlijn is een stapje dikker, in dit geval 20/00. Het is belangrijk dat je de hoofdlijn regelmatig ontvet zodat deze net gaat zinken. In dit geval een sprayfles met een oplossing afwasmiddel.

‘Waarom al die moeite als er ook snel zinkende feederlijnen zijn’, vraag je misschien af?

Deze zijn echter niet aan te bevelen omdat de lijn dan echt met een bocht van de dobber naar de hengeltop loopt. Het best gebruik je een daarvoor ontwikkelde dobbervis nylon.”

Het duurt even voor er activiteit van de stek tegen de lelies aan de overzijde van het water komt. De dobber komt prachtig uit het water en zeilt vervolgens onder water. Met een ferme zwaai aan de hengel trekt Lucien het carbon in een ronde curve, die vervolgens een paar seconden goed krom blijft staan.

Het typische langzame gebonk wat volgt wijst op grotere vis, waarschijnlijk een brasem. Langzaam dirigeert Lucien de vis richting het schepnet, maar onder de kant besluit de vis naar rechts te duiken, richting de lelies. Als de vis aan een 10/00 onderlijn dit weet te bereiken, dan is het bijna zeker gedaan. Vlak voor het eerste lelieblad weet Lucien de vis te keren; de eerste brasem van de dag wordt geschept.

Werptechniek

Na het beazen van de haak vliegt de montage richting de overzijde van de wetering. “Nee, dit ging niet goed”, mompelt Lucien, terwijl hij de montage snel weer binnen draait.

Het aas zit om de dobber geslagen en de onderlijn zit in de war. Het valt gelukkig mee, de schaar hoeft er niet aan te pas te komen.

“Dit krijg je wanneer je de montage niet goed afremt. Het is essentieel dat de montage in een gestrekte lijn in het water komt. Daartoe moet je de montage afremmen, hierbij speelt ook de werptechniek een rol.”

Als Lucien het demonstreert is goed te zien dat hij de montage heel rustig werpt; niet met kracht, maar met souplesse. Nadat de dobber door de lucht vliegt brengt hij de hengel weer iets verticaler, de lijn bereikt de lijnclip en samen met de zachte top van de matchhengel ‘legt’ hij de montage bijna geruisloos in het water. ‘Lobben’ zoals één van zijn leermeesters Jan van Schendel het ook wel noemt.

In een daaropvolgende beweging duwt hij de top onder water en draait hij met twee slingerslagen de lijn deels onder water en strak.

Spot on!

Om precies op de stek te vissen maak je gebruik van de lijnclip en een richtpunt, maar daarmee ben je nog niet klaar! Omdat je bij het matchvissen na het neerkomen van de montage de lijn strak draait, haal je de montage dus dichterbij. Hoe weet je of je teveel of te weinig lijn binnen haalt? Je kunt een vast aantal slingerslagen hanteren, maar het kan nog preciezer! Nadat de dobber naar tevredenheid ligt, brengt Lucien met een speciale markeerstift een witte markering op de lijn aan. Als deze markering tussen het startoog en het volgende oog zit, dan ligt de montage spot on!

Leren van de meester

Om de brasem aan de praat te houden voert Lucien nog enkele balletjes voer bij. Zodoende komt hij over grootmeester Alan Scotthorne te spreken, één van de vissers die Lucien goed volgt in zijn doen en laten. Van zo’n goede visser kun je veel leren. “Tijdens een internationale wedstrijd staat er gewoon 60 man publiek alleen al te kijken hoe hij voert.

Ik heb het zelf ook gezien, het is bovendien één van de beste matchvissers ooit. Ongelooflijk hoe precies hij de voerballen op zijn stek schiet. Op het EK in België in 2014, dat was op het kanaal Pommerœul-Condé, voerde hij eerst ongeveer 40 kleine ballatjes op ongeveer 1 bij 1 meter.

Vervolgens kwamen er 10 ballen voer tevoorschijn, doorspekt met los aas. Deze schoot hij alle tien precies midden in de voerplek, recht op zijn dobber. En dan hebben we het niet over een afstand van 20 meter, maar veel verder, ongelooflijk! Dankzij de matchhengel won Engeland dat EK.

Het is schitterend om te zien hoe de dobber langzaam op de wind parallel langs de lelies naar links drift, om opeens met een schok iets naar boven te komen, dan zeilt deze langzaam schuin weg! Na die eerste brasem volgen de aanbeten elkaar in geleidelijk tempo op. Goudgekleurde brasems van tot dik 2 kg zwaar. “Nu kun je je wel voorstellen dat ik deze matchvissen zo mooi vind, misschien wel de leukste manier van vissen die er is!”.

Blind staren

Bij een vaste hengel visserij is het turen naar een dobberantenne soms al een beproeving, kun je je voorstellen dat je de dobber op 25 of 40 meter in de gaten moet houden. Natuurlijk is de antenne veel dikker, maar alle beetjes helpen. Gebruik een goede polaroid zonnebril.

https://youtu.be/YkJnkVVPJOg

Lees ook:

[irp posts=”19977″ name=”Matchvissen met de schuivende montage”]

[irp posts=”19428″ name=”Welke haken heb je bij commercial vissen nodig?”]

Wanneer vang je blankvoorn? Blankvoorn is het gehele jaar vangbaar. Let wel op, of het voorn vissen in het voorjaar, zomer, najaar en winter betreft, want afhankelijk van het seizoen kunnen ze zich op andere plekken verscholen houden. Dit item beantwoord de vragen: wanneer moet je op voorn vissen en waar moet je wanneer voorn vangen?

Voorn vissen in het voorjaar?

In deze tijd zijn blankvoorns goed te vangen. Nadat ze de wintermaanden vaak op ‘beschutte’ plaatsen hebben doorgebracht, trekken ze in het voorjaar weer naar wat meer open water en zijn daar tot aan de paaitijd soms heel goed te vangen. Vooral de avonduren zijn bijzonder geschikt.

Voorn vissen in de zomer en het najaar?

Eigenlijk beginnen de blankvoorns, gezien vanaf de paaitijd, nu pas goed te azen. Op veel wateren zijn ze maandenlang amper zichtbaar aanwezig geweest, maar vanaf ongeveer eind juli of begin augustus komt daar verandering in. Het lijkt wel of blankvoorns een hersteltijd nodig hebben na de paaitijd. Voor ons vissers lijken ze soms wel niet meer te bestaan.

Einde zomer en najaar lijkt het wel of de voorns zich beginnen vol te vreten richting de winter. Overal lijken ze zich nu op te houden, want je vangt ze werkelijk overal. Kanalen, rivieren maar ook meren en putjes, werkelijk allerlei wateren kunnen interessant zijn.

Voorn vissen in de winter?

In de periode vanaf ongeveer half oktober tot aan begin maart zwemmen zowat alle voorns bij elkaar op beschutte plaatsen. Met name zijkanaaltjes en havens langs grotere waterwegen zijn nu de absolute hotspots.

Vaak is het wel zaak om in deze wateren de hotspots te vinden. De vissen liggen vaak geconcentreerd bij elkaar. Zoek bijvoorbeeld naar plaatsen met beschutting, zoals bewoonde boten.

Lees nog meer over vissen op voorn!

JAN VAN SCHENDEL  – Als we spreken over de internationale wedstrijdvisserij van de afgelopen 10 jaar, dan is zonder twijfel de grootste ontwikkeling de opkomst van de feedervisserij. Hoe is dat zo gekomen? Dat begon 9 jaar geleden, toen er voor het eerst een apart WK feedervissen werd georganiseerd. Inmiddels is dit uitgegroeid tot het tweede grootste kampioenschap. Ik zou er totaal niet van staan te kijken als dit kampioenschap doorgroeit naar het grootste kampioenschap van allemaal.

Waarom zou je gaan feedervissen?

De reden voor dit alles is eigenlijk heel simpel. Feedervissen is relatief goedkoop en bovendien enorm doeltreffend. Of het nu stroomt of waait; onder alle omstandigheden kun je het aas aan de haak stil tegen de bodem aanbieden, vlakbij de plek waar ook wat voer ligt. Nou, probeer dat maar eens net zo effectief te doen met de vaste stok of, nog erger, met een match- of bolo-hengel. Bovendien kun je de vissen bereiken op visafstanden die absoluut onbereikbaar zijn met welk ander vistuig ook.

Met name in Midden- en Oost Europa, waar heel veel stromende wateren zijn, is het feedervissen enorm in ontwikkeling. Maar ook buiten Europa, zoals in Zuid-Afrika spreekt deze visserij bijzonder aan. Feedervissen is daar vele malen meer populair dan ons klassieke vaste hengel vissen. Het zal niet lang meer duren totdat ook in dat werelddeel ‘zone-kampioenschappen’ tussen verschillende landen georganiseerd gaan worden; zo zal het feedervissen straks heel waarschijnlijk meer internationaal zijn dan welke andere discipline in de wedstrijdvisserij dan ook.

De geboorte van feedervissen

Al deze ontwikkelingen zijn deels begonnen doordat het feedervissen internationaal erkend is door het organiseren van een wereldkampioenschap. We hebben het dan over een tijdspannen van de afgelopen 10 jaar. Toch was het feedervissen in Nederland al veel langer populair. Je zou kunnen zeggen dat wij het eerste land op het Europese vasteland waren waar met de feeder werd gevist. België volgde vrijwel meteen; ons wedstrijdcircuit is nu eenmaal met elkaar vermengd. Met name in die eerste ‘feeder-jaren’ kwamen veel Belgen naar Nederland om aan onze wedstrijden mee te doen.

Het feedervissen is in Nederland ontstaan in 1980. In het jaar daarvoor was er een serie wedstrijden in waarbij een aantal van de finalisten zich kwalificeerden voor het meedoen aan een heus Iers Visfestival: het Fermanagh Bass Festival. Ik was zelf een van de gelukkigen die deze trip meemaakten, hoewel ik daar zelf heel weinig van het feedervissen heb gezien.

Bij dit festival waren alle vismanieren toegestaan en zo ook het feedervissen. Dat feedervissen bleek bijzonder doeltreffend en met name de meegereisde journalisten waren lyrisch over deze nieuwe techniek. Er waren ook enkele hengelsportwinkeliers betrokken bij deze reis. Toen Pierre Bronsgeest, destijds hoofdredacteur van Beet,  en Jaap Muda, de toenmalige eigenaar van Wout van Leeuwen Hengelsport, de visserij beginnen te promoten en naar Nederlands maatstaven producten werden ontwikkeld, was de geboorte van het feedervissen bij ons een feit.

Nederland feedermekka

Het duurde daarna niet lang voordat er ook bij ons ‘open wedstrijden’ werden georganiseerd. In eerste instantie vooral nog in het westen van Nederland; daarbij werden vaak vangstgewichten behaald waar we vroeger alleen maar van konden dromen. Als wedstrijdvisser zag ik meteen deze nieuwe ontwikkelingen. Bovendien moest ik het feedervissen wel onder de knie zien te krijgen, want ik viste vaak wedstrijden in met name Ierland; daar was dat feedervissen zowat de meest beoefende vismanier.

Pas later besefte ik dat Nederland zo ongeveer het Mekka was voor het feedervissen. Met onze vele brasems (in die jaren was er een soort van brasemexplosie) en de vele grote, open wateren waarbij er altijd een hoop waterbeweging was, moest dat feedervissen wel de absolute nummer 1 vismanier gaan worden. Nou, dat is ook precies wat er is gebeurd sindsdien. In heel veel andere landen ligt dat trouwens heel anders en dat heeft vooral te maken met het aanwezige visbestand en simpelweg de visomstandigheden. Uiteraard is het feedervissen vooral gebaseerd op een bodemvisserij en dus op bodem azende vissen.

Later ontstond er wel belangstelling voor deze visserij. Zo werkte ik jarenlang maandelijks samen met een Frans hengelsportblad, Declic Peche, waarbij het altijd ging om het feedervissen. Frankrijk kent overigens ontelbaar veel viswateren waarbij het feedervissen bij uitstek de beste vismanier is en dan zijn de ontwikkelingen uiteindelijk absoluut niet tegen te houden.

Is feedervissen te overheersend geworden? 

Zoals bijna altijd komen de ontwikkelingen overgewaaid vanuit Groot-Brittannië, maar het gekke is dat de feedervisserij daar nooit zo overheersend is geweest als bij ons. Daar was het gewoon één van de mogelijke vismanieren, niet meer en niet minder. In Nederland werd het feedervissen tijdens vrijwel alle open wedstrijden volledig overheersend. Ik ken dan ook heel wat top-wedstrijdvissers die niet eens meer een vaste stok of match-hengel bezitten! Waarom zou men? Alle open wedstrijden worden toch beslist met het feedervissen.

Als wedstrijdvisser vind ik dat weleens jammer. Ik ben altijd een voorstander geweest van open wedstrijden. Dat neemt niet weg dat misschien het systeem van gescheiden wedstrijden, zoals je ziet in de meeste andere landen, ervoor zou hebben gezorgd dat er in ons land nu meer dobbervissers overgebleven zouden zijn.

Om nog even op Groot-Brittannië, en dan met name Engeland, terug te komen; sinds er internationale kampioenschappen worden georganiseerd is het feedervissen daar enorm in populariteit toegenomen. Ook daar worden feederwedstrijden georganiseerd, waardoor je een specialisme binnen het wedstrijdvissen krijgt.

Feederen op kleine vis

Als je het feedervissen nu onder de loep neemt, dan blijkt dat wij ons heel vaak moeten aanpassen tijdens internationale kampioenschappen. Het is natuurlijk prachtig dat wij allemaal 90 of misschien wel 100 meter ver kunnen werpen, maar wat heb je eraan wanneer je beseft dat we sinds de geboorte van het WK feedervissen zelden verder dan 50 meter hoeven te vissen. Bovendien zie je heel vaak dat er gevist dient te worden op wat wij ‘kleine vis’ noemen.

In ons gedeelte van Europa hebben we natuurlijk veel brasems, maar er zijn zo ook landen waar je nooit een brasem zult tegen komen. Afgelopen jaar tijdens het WK feedervissen in Portugal werd Italië vooral wereldkampioen door het vissen op alvers. Het jaar daarvoor speelden katvisjes een grote rol. Al met al zijn er meer WK’s beslist met visafstanden tot 15 meter, dan de feedertechniek die wij gewend zijn! Je ziet overigens steeds meer topvissers die zich bekwamen in het feedervissen. Alle Britse topvissers hebben de feedervisserij onder de knie, maar je ziet ook steeds meer hetzelfde fenomeen elders in Europa, dat is begrijpelijk natuurlijk!

Leer van combi feeder en vaste hengel!

Feedervissen is erg leuk om te doen en iedere wedstrijdvisser zal toch geïnteresseerd zijn om zo doeltreffend mogelijk te kunnen vissen. Ik hoor in ons land heel vaak dat ‘je maar één ding goed kunt doen’. Nou geloof me, je kunt heel veel leren uit het feedervissen. Dit zal je ook helpen bij de dobbervisserij, en andersom  trouwens ook. Bovendien, een echte visser is toch automatisch geïnteresseerd in alle aspecten van zijn sport? Een ding is zeker: het feedervissen heeft nog lang niet de top van zijn populariteit bereikt, neem dat gerust van mij aan!

JON ARTHUR – Als iedereen dezelfde aanpak hanteert, dan is het misschien wel een goed idee om eens wat anders te doen om de vis te verrassen. Op alle commercials waar ik tegenwoordig kom vissen zie ik vissers met name pellets in het water schieten. Ik weet het, het is gemakkelijk en succesvol. Heb jij ooit gedacht aan gepureerde maïs?

Maïspap kan perfect werken op zonnige dagen, zoals vandaag. De karpers liggen hoog in het water en moeten op de ene of andere manier worden verleid. Natuurlijk kun je maïspap ook combineren met de meer gebruikelijke aanpak met pellets. Vandaag vis ik op een water waar ik nog niet eerder heb gevist. Marshes, een commercial op het prachtige Bishops Bowl Fishery, midden in Engeland. Een ideale testsituatie om mijn eenvoudige en doeltreffende aanpak met maïspap te laten zien!

Geluid lokt vissen aan!

We weten allemaal dat vissen, en met name karpers nieuwsgierig zijn. Om die reden kunnen ze soms goed reageren op geluid. Het geluid van vallende pellets of maden is een manier om hun smaakpapillen alvast te prikkelen. Hardere geluiden als een bal lokvoer of een cup vol aas van een hoogte laten vallen werken vaak ook prima.

Als je ooit hebt gekeken wat er gebeurt wanneer een zwerm vogels over een water vliegt terwijl ze ontlasten en hopelijk jouw hoofd missen, dan heb je waarschijnlijk weleens gezien dat het niet lang duurt voordat de vissen op onderzoek uitgaan om te zien wat daar zo’n commotie heeft gemaakt. Vissen zijn dol op die gratis mitrailleursalvo’s vol voedsel. In mijn gedachte werkt mijn topcupje met maïspap net zo!

Ook een ‘wolk’ lokt vis aan

Door een cup maïspap van een hoogte in het water te laten vallen, maak je een hoop lawaai. Feitelijk maak je de vissen er hiermee op attent dat er wat te snaaien valt. Er zijn wel een aantal dingen waar je rekening mee moet houden. Allereerst de kleur. Persoonlijk vind ik een felgeel gekleurde mix in deze tijd van het jaar wel prettig. Een bewezen kleur die al de nodige dikke vissen op de kant heeft gebracht. Andere opties zijn wit of rood, maar tijdens mijn visserij op witvis in stromend water heb ik gezien dat een gele wolk net wat langer in de bovenste waterlagen blijft hangen en dus is die bij mij favoriet.

Dan het volgende punt van aandacht: de consistentie. Voeg gerust veel water aan de mix toe! Het papje mag behoorlijk nat zijn, zodat je nog maar net in staat bent om de pap met je handen in de polepot te krijgen. Om de consistentie goed te krijgen maak ik mijn lokvoer aan zoals ik dat altijd doe en zeef het daarna om klonten te verwijderen. Vervolgens voeg ik extra water toe. Het zal je verbazen hoeveel water deze mix nog kan hebben. Waarschijnlijk verdubbelt het volume van het lokvoer!

Hoe maak je maispap?

Vandaag maak ik gebruik van een zakje Dynamite Swim Stim F1 Sweet, een sterk geurend vismeelmengsel. Een geelkleurig lokvoer waar ook nog eens melkpoeders in verwerkt zijn, wat het wolkend effect ten goede komt. Met een zakje van dit spul kom je een heel eind tijdens een sessie. Iets wat ik soms toevoeg om het wolkend effect te bevorderen is Dynamite Sweet Tiger Liquid. Probeer dat maar eens uit, gooi maar eens een heel klein beetje van deze vloeistof in het water en zie hoe lang er een prachtige wolk in het water hangt.

Mijn laatste ingrediënt: een blikje maïs! ‘Maar maïs zinkt toch als een baksteen naar de bodem?’, hoor ik je denken. En dat klopt ook, maar niet als je het bewerkt zoals ik doe, dus eerst door een blender halen! Om dit te doen heb ik een handige handblender gekocht die ik mee neem naar het water. In enkele seconden heb je een heel blik maïs gedecimeerd tot pap.

Natuurlijk zou je dit ook thuis met een elektrische blender kunnen doen en de maïspap in een bakje meenemen. Wanneer je een klein handje van dit spul in het water gooit ontstaat er een wolk. En in deze wolk zweven maïsvelletjes en kleine eetbare deeltjes rond. Ik denk dat deze deeltjes de grotere vissen geïnteresseerd houden. En dat is alles wat betreft mijn voermengsel! Lokvoer, een liquid, maïspap en veel… heel veel water!

Voeren met de pole cup

Mijn onderlijn om in het ondiepe te vissen kan niet eenvoudiger. De dobber die ik gebruik is een Mick Wilkinson Cookie, een erg fijn, subtiel handgemaakt dobbertje dat in totaal vijf nummertjes 11 loodhagels kan dragen. Vandaag hangen die loodjes in een bulk direct boven het 15 cm lange onderlijntje. De dobber plaats ik op een 18/00 lijn, de onderlijn is gemaakt van 14/00 en geknoopt met een maat 18 Preston KKM-B haak. Qua topelastiek is de witte Daiwa Hydro een hele goede allrounder.

Het laatste essentiële stuk gereedschap is de polepot. Persoonlijk ben ik voor deze visserij fan van de zachte Preston Cad Pots. Tijdens het vissen wissel ik regelmatig tussen het medium en het grootste formaat. Welke pot je ook gebruikt, zorg er in ieder geval voor dat er gaatjes in de bodem zitten om te voorkomen dat het papje vacuüm zuigt. Hierdoor komt het papje er altijd gemakkelijk uit.

Fragiel haakaas

Vandaag presenteer ik een 6 mm pellet en een 4 mm Dynamite Durable pellet aan de baitband. Een geplette maïskorrel of twee tot drie maden zijn ook goede opties. Vandaag zijn er echter te veel voorns aanwezig om met zulk fragiel aas te vissen. Bij tijd en wijle explodeert mijn stek haast van de activiteit van voorns en dat vind ik helemaal niet erg! Ik weet bijna zeker dat deze kleinere vissen ook grotere vissen aantrekken.

Natuurlijk kun je dit voertje eventueel ook met de hand voeren wanneer je bijvoorbeeld korter bij de kant wilt vissen. Dat is wat ik vandaag op 5 meter heb gedaan, voordat ik aan de slag ging op 13 meter. Het is wel verstandig om het mengsel iets steviger te houden als je er met de hand mee wilt gaan voeren. Let er wel op dat de ‘ballen’ bij impact met het water uiteenspatten, dat is cruciaal voor deze tactiek. Nog beter is het als je voerballen midden in de lucht uit elkaar vallen en er zo als een regen van maïsderrie op het water valt.

Omdat ik dit water nog niet eerder heb bevist, wilde ik graag zien hoe dichtbij de vissen durfden te komen. Op 5 meter ving ik een aantal lijvige karpers, maar met name de kroeskarpers kwamen zonder schroom dicht onder de kant. Deze normaliter zeer schuwe vissen komen mijn haakaas op 50 cm diepte halen waar het twee meter diep is. Als dat geen bewijs is van het potentieel van deze tactiek…!

Pellet alternatief

Na een groot aantal prachtige vissen op vijf meter valt me plots op dat er een aantal karpers rondzwommen in het midden van het water. Door met mijn vaste hengel op 13 meter te vissen kan ik ze bereiken. Er zijn slechts twee potjes met mijn pap nodig om de vis op mijn stek te krijgen. Vissen van tussen de 1 en 2 kilo, heerlijk! Als ik moet wachten op een aanbeet dan schiet ik gewoon een of twee katapultjes met pellets richting de stek.

Om de stek op gang te krijgen liet ik een grote pot pap van een meter boven het water op de stek vallen. Toen de karpers dat eenmaal in de gaten hadden, schakelde ik om naar een pot van medium formaat zodat ik de karpers sneller kon vangen. Iedere keer als ik een beetje pap in het water laat vallen, probeer ik mijn haakaas middenin die voerwolk aan te bieden. De aanbeten volgen elkaar in rap tempo op. Toegegeven: door deze manier van vissen word je wel een beetje vies, maar het is een erg leuke visserij. Een prachtig alternatief voor het constant schieten van pellets.

Lees ook:

[irp posts=”6763″ name=”Commercial technieken onder de loep”]

[irp posts=”14571″ name=”De Basis van het Method Feederen”]

TIM JANSSEN & LEON HAENEN – Barbeel is een van de sterkste en mooiste riviervissen die in onze Europese wateren voorkomt. In dit artikel richten we ons op de kleinere rivieren. Barbeel vangen: we doen graag een en ander uit de doeken!

In onze zoektocht naar de barbeel nemen we jullie mee naar de meest geschikte locaties en de meest geschikte situaties om ze te vangen. Wij passen onze montages en de volledige strategie altijd aan de omstandigheden aan. Die flexibele houding en de bereidheid om aanpassingen te doen aan de manier waarop en waarmee je vist, dragen enorm bij aan de succesfactor. Zeker op de momenten als het lastig is om ze te verleiden.

Vraag 1 – Wat is een goede barbeelstek?

Het is natuurlijk belangrijk om zeker te weten dat er in de rivier die je wilt gaan bevissen een populatie aan barbeel huist. Wanneer je eenmaal weet op elke rivier je wilt gaan vissen, dan kan Google Maps een perfect hulpmiddel zijn om nieuwe stekken te zoeken. Geloof me, er bestaat niets mooiers dat je eigen stek zelf uitzoeken. Via Google Maps kun je heel gemakkelijk mooie bochten in de rivier vinden en vaak kun je zelfs ontdekken waar het dieper en minder diep is. Zeker op kleinere rivieren, zoals de Roer, de Semois in België en de Duitse Lippe, maken we er zelf veelvuldig gebruik van.

Vraag 2 – Hoe pak je het aan op troebel water?

Als eerste maken wij onderscheid tussen helder en gekleurd water. Als we op een rivier gaan vissen met troebel water dan gaan we steevast uit van de volgende uitgangspunten. Troebel water zorgt er voor dat de barbeel minder argwanend te werk gaat. Ervaring leert dat de barbelen snoeihard aanbijten in troebel water; ze zien minder en gaan ook minder voorzichtig te werk. Ze foerageren op de rivierbodem en komen daarbij jouw haakaas tegen. Vrijwel zonder uitzondering wordt dit aas bij troebel water veel fanatieker opgezogen en dat uit zich meestal in een keiharde aanbeet.

Vraag 3 – Hoe maak je een geurspoor?

Om hier optimaal van te profiteren, gaat onze voorkeur uit naar een vastloodmontage. We gebruiken hiervoor de unleaded leader van Avid Carp in combinatie met een helicopterrig montage van Korum. Als onderlijn kun je fluorocarbon of de nylon barbelline gebruiken. Aan de helicopterrig monteren we een voerkorf waar we geweekte pellets in vastdrukken. Deze zorgen voor een constant reukspoor in het troebele water. Daarbij ontsnapt af en toe een pellet uit de korf en daardoor ontstaat er ook een ontzettend interessant voerspoor. Twijfel er dus niet aan om na een periode van regen te gaan vissen in een chocoladekleurige rivier: hoe bruiner, des te beter! Op troebel water geldt natuurlijk wel: je kunt pas succesvol zijn als je op de juiste stek vist. Anders is het een zinloze missie. Ga dus bij helder water je stekken bepalen voor de troebelwatervisserij.

Vraag 4 – Hoe vis je op helder water?

Helder water vereist een subtielere aanpak. Ondanks het feit dat er altijd uitzonderingen op de regel zijn, weten we uit eigen ervaring dat barbelen lastiger te verleiden zijn in helder water. Ze raken sneller verschrikt; als een barbeel geschrokken reageert, en hij was onderdeel van een school op je voerplek, dan vertrekken meestal de anderen ook verschrikt van de stek.

In helder water vissen we het liefst met een running rig montage. Een schuivende montage waarbij de lijn vrij kan bewegen. De voerkorf wordt met behulp van een zogenaamde running rig kit verbonden op de hoofdlijn. De onderlijn is vaak van fluorocarbon of nylon voor een zo onzichtbaar mogelijke presentatie.

Vraag 5 – Alles verfijnder?

Vaak is kleiner aas en een kleinere haak de ultieme combinatie om de barbelen te vangen. In helder water gebruiken we meestal maden en hennep als voer en vissen we ook graag met maden. In helder zijn maden met afstand het beste barbeelaas, maar vergeet ook 8 mm pellets of maximaal 12 mm boilies niet als haakaas.

Een ander aspect bij heldere, ondiepe, kleinere rivieren is dat je als visser ook een stuk voorzichtiger te werk zult moeten gaan. Als jij de vis ziet, dan kunnen ze jou ook gewoonweg zien… Ga daar altijd van uit. Zeker als je niet ver uit de oever vist, dan is verstoppen, voorzichtig lopen en zacht praten echt bevorderlijk voor het eindresultaat. Ook het dragen van opzichtige kleuren kan de vissen alarmeren. Ze zijn er gewoonweg op ingesteld om alert te zijn voor allerlei zaken die tot ‘gevaar’ kunnen leiden.

Vraag 6 – Hoe gebruik je maden voor barbeel?

Maden zullen zowel op hele grote als op kleine rivieren altijd barbeel op de mat brengen. Wanneer we met maden voeren in de voerkorf, dan is het erg zinvol deze met behulp van sticky maggot te laten plakken. Hierdoor blijven ze net iets langer in de voerkorf zitten en komen er eigenlijk constant een of twee maden los vanuit de voerkorf: dit werkt echt fantastisch! Maak eerst de maden vochtig met een plantensproeier. Daarna strooi je de sticky maggot poeder over de maden en meng je het geheel goed door elkaar. Niet te zuinig zijn met het gebruik van het poeder en water. De maden gaan heel sterk aan elkaar kleven. Je scheurt eenvoudigweg een stuk madenkleefsel los en propt dit in je voerkorf. Het is even oefenen voor de juiste verhoudingen, maar als je hier eenmaal mee werkt, wil je nooit meer zonder aan het water verschijnen.

Vraag 7 – Wat is de ideale combinatie?

Wanneer we met maden voeren, dan vissen we over het algemeen ook met maden. Op kleinere rivieren, zoals de Grensmaas, is dit met afstand het allerbeste aas. Je moet echter wel bereid zijn om enkele liters mee te nemen en te voeren. Met een half litertje ga je het niet redden. Wij geloven daarnaast heilig in het voeren van particles. Naast de maden brengen wij steevast ook gekiemde hennep en casters, meestal als een mengsel. Het is een ideale combinatie om in een gesloten madenkorf hennep en casters te voeren en aan de onderlijn een stuk of vier kronkelende maden te monteren. Voordat we de casters gaan gebruiken stoppen we ze altijd eerst in een bak met water. Hierdoor komen alle drijvende casters aan het oppervlak drijven. Die wil je niet in je voerkorf hebben. Deze kunnen er namelijk voor zorgen dat de vis stroomafwaarts wordt gelokt.

Vraag 8 – Kun je ook pellets voor barbeel inzetten?

Wij gebruiken bij onze barbeelvisserij ook heel veel pellets in alle soorten en maten. In het pakket van Sonubaits vind je een heel breed scala aan kwaliteitsproducten voor de barbeelvisserij, variërend van pellets tot flavours. Voordat we starten met vissen weken we de pellets. We voegen water toe aan de pellets en laten dit water ook weer direct weglopen uit de voerbak. Dan laten we de pellets tien minuten rusten. Hierdoor worden ze iets zachter en zijn ze beter in staat om een extra flavour op te nemen. Dan voegen we de flavour toe en is het geheel klaar voor gebruik. Vaak voegen we aan dit geheel ook gekiemde hennep toe.

Vraag 9 – Barbeel vangen met luncheonmeat?

Op rivieren waar de hengeldruk laag is, kan luncheonmeat voor de allergrootste verrassingen zorgen. Je koopt eenvoudigweg een blikje spam of luncheonmeat en snijdt dit in blokjes. Hapklare blokjes die prima aan de hair gemonteerd kunnen worden. Wij gebruiken voor de montage de zogenaamde screws van Korum. We hebben nog geen product gezien dat minimaal even goed in staat is om het redelijk zachte vlees voor langere tijd aan de hair te houden. In de voerkorf stoppen we dan een mix van fijngesneden vleesblokjes, gemixt met hennep en casters.

Vraag 10 – Is barbeel gevoelig voor een weeromslag?

Barbeel vangen op kleinere rivieren is meestal redelijk gemakkelijk als je eenmaal weet waar ze zwemmen. We zijn echter afhankelijk van een aantal factoren die we vooraf niet in de hand hebben. Wij kunnen meestal onze visdagen niet uitkiezen en moeten het doen met de omstandigheden die gelden op de dag dat we tijd hebben om te gaan.

Zo zijn barbelen zeer gevoelig voor een weeromslag. Als je gaat vissen op een dag waarin het weer de dag ervoor omslaat van warm naar koud, of van lange tijd droog naar regen, dan reageren de vissen daar vaak op door niet meer te bijten. Dat wil niet zeggen dat je niet hoeft te gaan, maar het betekent vaak dat je het moet hebben van een bijtmoment of een zogenaamd bijtuurtje.

Vraag 11 – Hoe speelt de watertemperatuur een rol?

Barbelen houden er niet van als het water opeens veel kouder wordt. Een paar graden kan al een groot verschil uitmaken. Als de lagere temperatuur echter weer een paar dagen aanhoudt, dan worden ze vanzelf weer actief. Het lijkt wel of ze even moeten acclimatiseren op de lagere temperaturen. We vangen barbeel in watertemperaturen tot 5 graden Celsius. Als het water nog kouder is, dan worden ze meestal zeer passief en eten tijdelijk niks meer. Maar onthoud dit, je kunt met een gerust hart van huis gaan vanaf 5 graden watertemperatuur. We hebben barbeel al gevangen bij buitentemperaturen ver onder het vriespunt. Een thermometer meenemen naar de waterkant is in de winterse omstandigheden geen overbodige luxe. Hier zijn hele handige producten voor op de markt.

Barbelen bijten niet slechter of beter tijdens een hoge- of lagedrukgebied. Net als vele andere vissen duurt het even voordat ze zich hebben aangepast aan een nieuwe situatie, dat is althans onze ervaring. Dus vooral bij de omslag van laag naar hoog of omgekeerd kan het vissen veel lastiger zijn, maar als het lage drukgebed eenmaal een aantal dagen aanhoudt, dan hervatten de vissen hun vreetgedrag weer en kun je barbeel vangen.

Vraag 12 – Hoe bouw je een voerplek op?

Op kleinere rivieren is het ontzettend zinvol om je geduld te bewaren. Met andere woorden, wil je barbeel vangen? Begin dan niet direct met vissen, maar voer eerst de volgende stappen uit. Je prepareert het hennep, de casters en pellets. Misschien wel een lokvoer dat je wilt gaan voeren. Als dit gereed is voer je met korte tussenpozen van een minuut je voerplek aan. Je bouwt op het gemak en in alle rust de stek op; je blijft constant voeren, maar gaat nog niet vissen.

Vraag 13 – Hoe breng je het voer?

Wij gebruiken op kleinere wateren graag een zogenaamde baitdropper. Met behulp van dit voergereedschap kun je heel snel en erg precies voer naar je stek brengen en daarmee heel snel de stek opbouwen. Als je de stek voldoende hebt aangevoerd, minimaal een kwartier, wacht je zeker een half uur voordat je start met vissen. Wij brengen soms een paar liter hennep, casters en pellets op de stek. Wellicht is het een idee om tijdelijk iets verder stroomopwaarts te vissen en de aangevoerde stek met rust te laten.

Vraag 14 – Wat willen we met deze tactiek bereiken?

Als de barbelen eenmaal het vertrouwen op de stek hebben, zullen ze zich vol overgave op het vreten storten. Ze worden veel minder vatbaar voor een soortgenoot die gehaakt wordt. Ze raken in een soort van vreetroes en laten zich dan door niets of niemand storen. Het werkt echt ontzettend goed, maar je moet wel het geduld op kunnen brengen om zolang niet te vissen. Je kunt dan, als je rustig vist en kalm drilt, meerdere vissen uit de aanwezige groep achter elkaar vangen. Geef het even de tijd en je zult zien dat deze tactiek meer dan zijn vruchten afwerpt! Als je te snel start, dan raken de aanwezige vissen vaak achterdochtig. Als je dan een barbeel haakt, dan reageren de overige barbelen enorm verschrikt.

Vraag 15 – Hoe goed kan barbeel ruiken en smaken?

Net als vele andere vissen kunnen barbelen ruiken. Niet zoals wij mensen dat doen, maar via speciale gaten boven de bek. Het water dat hierdoor heen stroomt passeert enkele hele gevoelige receptoren die onze flavours op afstand kunnen waarnemen. En geloof ons, barbelen kunnen ontzettend goed ruiken.

Het is dus heel erg belangrijk dat je het aas goed van een flavour voorziet. Ga niet te zuinig om met het gebruik ervan, want eenmaal in het water raakt dit erg verdund. Een ander bewijs voor het feit dat ze vreselijk goed kunnen ruiken: ze weten jouw 8 mm pellet feilloos te vinden in water dat chocoladebruin is… en of dat knap is!

Vraag 16 – Hoe goed kan barbeel trillingen waarnemen?

Daarnaast hebben barbelen een zeer goed gehoor en zijlijnorgaan. Ze zijn in staat om de kleinste trillingen waar te nemen. Waak er dus voor dat je niet al trappelend over de keien je stek benadert. De aanwezige vissen zijn direct gealarmeerd en zullen niet zo snel actief worden als wanneer je voorzichtigheid in acht neemt en als een echte jager te werk gaat.

Lees ook:

[irp posts=”7391″ name=”Barbeel zo veel je wil”]

[irp posts=”1477″ name=”Megavangst monsterbarbeel”]

RICHARD VAN DEN BROECK – Vissen, en dan bedoel ik gaan vissen, vind je natuurlijk altijd leuk. Maar iedereen heeft wel een favoriet water -een plas, sloot of rivier- dat iets extra heeft, een toegevoegde waarde. Dat kan de omliggende natuur zijn, een speciale belevenis, een supervangst, het onvoorspelbare, het magische. En soms is het gewoon niet te verklaren waarom een trip naar dat bepaalde viswater je de dag voordien al raar laat functioneren. Je eetlust is gestoord, je geliefde TV programma kan je niet in je stoel houden, je gaat nog maar eens je klaargezette spullen controleren. Natuurlijk vat je die nacht pas de slaap net voor die wekker gaat rinkelen.

Voor mij is dat ene speciale water, dat na al die jaren nog als een magneet aan me trekt, de Maas. Omdat ik vissen op rivier, onberekenbaar levend water, toch altijd iets meer avontuur vind dan je spullen neerpoten op een doordeweeks kanaal of afgesloten plas, waar je bijna zeker kunt voorspellen wie of wat nu je dobber gaat ondertrekken, of je feedertip laat hoepelen.

Waarom juist de Maas en niet die machtige Waal of IJssel, waar de vangsten zeker niet onderdoen? Deze rivieren zijn me een beetje te grof, te ruig en soms voor mijn oude knoken iets te moeilijk bereikbaar. Of misschien is het gewoon liefde voor de rivier die als een rode draad zowat mijn ganse vissersleven doorkruist.

Natte droom

Toen ik, nu bijna een halve eeuw geleden, mijn eerste stappen waagde in het nationale wedstrijdcircuit, was de Maas zowat de ultieme natte droom van elke wedstrijdvisser. Drommen Vlaamse wedstrijdvissers, toppers met duivenpoep en muggenlarven, plukten de prijzentafels kaal en laafden zich aan de rijkdom van dikke voorns in Nederlands Limburg.

Maar ook in eigen land, en wel het Waalse landsgedeelte, waren de legendarische voornvangsten in Ivo Ramet een trekpleister. Veel later, toen we ontdekten dat langzaam varen met een stel pluggen achter de boot niet alleen in Ierland maar ook op de Bergse Maas voor spektakel en adrenaline  kon zorgen, kreeg die Maas nog meer grip op mij. En dan, niet zo gek lang geleden, zeg maar mijn feederperiode, mocht ik na een Belgisch kampioenschap in die discipline, op de Maas bij Tianghe het podium op klauteren. Toch mijlpalen in een vissersleven, vandaar misschien mijn affectie met deze machtige rivier.

De Maas bij Lanaye

De Maas ontspringt in Frankrijk en is met zijn 925 km best een aardige streep water. Bij Givet – Hastiere (circa 45 km de Hoge Maas genoemd) komt ze België binnen, via Namen stroomt ze naar Ternaaien (Lanaye), waar ze net voorbij de taalgrens de Grensmaas vormt en onbevaarbaar is. Het Albertkanaal brengt soelaas voor de beroepsscheepvaart, maar voor de hengelsport is deze grillige onberekenbare Maasstrook een ware uitdaging.

Ik moet toegeven, ik was mijn grote liefde een beetje uit het oog verloren. Maar toen ik een selectiewedstrijd van onze internationalen ging volgen op de befaamde wedstrijdstrook te Lanaye, was de vonk meteen terug. Bijna gans de week voordien was er op de trainingen grof vis gevangen. Twee dagen voor de selecties opende de hemelpoorten en viel het water met baken uit de hemel.

De Maas is een regenrivier, zij wordt voornamelijk gevoed door regenwater, maar teveel is teveel. Vissen met de vaste hengel, een verplicht nummer, was haast niet meer mogelijk. Vlagdobbers van 50 gram gierden met een rotvaart over de voerplek. Als je jezelf koest hield en je beperkte tot de oeverzone, pakweg zes meter ver, kon je die mega vlagdobbers nog enigszins staande houden. Tegen alle verwachting in zag ik op deze afstand nog joekels van brasems vangen. Bronzen vechtmachines die vlot de stroming als bondgenoot maakten en haast niet te drillen waren. Ik dacht toen aan: feederhengels, ankerkorven en wormen…

Deze strook ligt niet alleen aan onze Belgische taalgrens, maar hier vormt de Maas ook de landsgrens met Nederland, wat zelfs met boeien op het water wordt aangeduid. De bereikbaarheid van de Maas kan hier (met de auto) plaatselijk een probleem vormen. Wanneer je in Lanaye (Ternaaien) de Rue du Cimetiére neemt, vind je hier ‘het Chalet’: een echt visserslokaal met ruime parkeergelegenheid. Via een poortje ben je in een paar stappen bij de Maas!

Arthur Le Pecheur

Zijn naam is eigenlijk Arthur Praet, maar iedereen in het Maasdistrict en ver daarbuiten kent hem als Arthur Le Pecheur. Wat hij niet weet over de Hoge Maas… dit kun je kwijt op de achterkant van een postzegel en is waarschijnlijk onbelangrijk. Arthur nodigde Remi Heymans, begenadigd feedervisser en lid van de nationale selectie, en Richard uit voor een sessie op deze onvoorspelbare Maasstrook.

We namen eerst een kijkje te Hastière. Hier nog net op Belgisch grondgebied aan de brug van Heer (linkeroever) is het in het voorjaar en de zomer erg goed vissen. Hier toonde Arthur ons een huisje dat pal aan de Maasoever staat en dat per week of maand voor vissers beschikbaar kan zijn, kijk op www.gitesdewallonie.be.

Brasem, kopvoorn en sneep en helaas in de oeverzone ook van die zwartbekgrondels. Als de Maas wat te onrustig is (stroming) kun je 500 meter verder in het aanloopkanaal naar de sluis van Hastière vissen. Vanaf oktober een echte hotspot voor dikke voorns. Dan is er nog ‘Hastière plage’, de rechteroever, een mooi gazon waar in de zomer veel families gaan picknicken en vissen. Er is zelfs een kleine speelplein en bootjesverhuur. Maar onderschat deze visplek niet, wel wat meer stroming, maar voor de vaste hengel of feeder (en voor de vrouw en de kids) een leuke plek.

Een visvergunning voor Wallonië kun je in Hastière op het postkantoor halen, maar je kunt ze ook online bestellen.

De Franse Maas bij Givet

Maar nu gaan we zelf vissen, naar mijn favoriete stek, even verder op Frans grondgebied. Arthur had niet overdreven, het was hier ‘pico-bello’: een knappe, vlakke grasstrook tot vlak bij de rivier en de auto vlak bij je. Arthur ging het met de vaste hengel proberen en Remi en ik zouden natuurlijk een voerkorf te water laten. Na al die jaren kan zo een nieuwe stek Richard nog altijd een beetje zenuwachtig maken; toen ik de draad voor de derde keer door de piepkleine oogjes van mijn hengel had gewurmd, doorbraken Arthur zijn voerballen al het gladde Maasoppervlak.

Remi zou het op 30 meter proberen, een stevige gele mix met voornamelijk casters. Een greepje kleine maden zou het hier goed doen volgens Arthur. Richard, altijd een beetje eigenwijs, koos voor een zwarte mix. De krenten in de pap waren hier ook casters en een flinke kluit geknipte wormen.

Ik ga voor sneep

Ik ging voor 45 meter. “Wat van ver komt is vaak groter, zeker met die kluit wormen” gniffelde ik. Arthur zijn voerplek werd onmiddellijk ingenomen door een bende klein spul. Alvers en minivoorntjes onderschepten het aas al tijdens het afzinken.

Op vaste hengel afstand stond zowat 4 meter water, op de feederafstand mag je er een paar meter bij tellen. De bodem was daar best grillig en ongelijk, maar dit heb ik altijd liever dan een saaie, gladde zandbodem. Het is even zoeken naar een ‘proper’ plekje, maar doorgaans tref je hier meer vis aan.

Remi wist een aantal leuke snepen te netten, ikzelf ving wat brasem. Niet echt van het slag om rode oortjes van te krijgen, maar ik was niet ontevreden. En Arthur viste zich in het zweet op dat kleine spul, dat maar niet van wijken wist.

Toch gaan we beslist terug naar Givet: verhalen van de grote meervallen die er al gevangen zijn, de flinke klappen van de roofbleien die met regelmaat Arthur zijn alverpopulatie de daver aandeed. En niet om zijn minst de heerlijke pot spaghetti die Arthur zijn vrouw Lieve ons achteraf voorzette.

Vergunningen

Een vergunning kun je in Givet bij Tony Pêche kopen, deze hengelsportzaak vind je op Route de Bon Secours. Het roofvisseizoen is gesloten van 26/01 tot 01/05, vissen uit een bootje vissen mag, maar deze zijn hier helaas niet te huur. Heb je een korte (of lange) vakantie op het oog, met aangepast verblijf: www.valdardennetourisme.com/noscommunes/givet.aspx

Voertip voor de Maas

Arthur, die hier in het circuit aardig aan zijn trekken komt, wist ons nog een voertip mee te geven waar zeker de snepen voor uit de bol gaan.

• Wielco Gold Line kanaal – 1000 gram
• Wielco Gold Line Voorn – 1000 gram
• Coco Belge (bruin cocosmeel) – 500 gram
• Donkere leem – 500 gram

In twee tijden bevochtigen en door de zeef drukken, niet te zuinig zijn met dode maden en/of pinkies onder het voer. Bij aanvang de helft als basis gebruiken en daarna met regelmaat een balletje bij werpen.

De Watersportbaan in Gent is een gekend water in het wedstrijdcircuit. Zowel met de vaste hengel als met de feederhengel kun je er goed vis vangen, maar wat nu als je die twee naast elkaar zet? Wat is dan de meest effectieve tactiek? De meer allround vaste hengel, of toch de gerichte aanpak op grotere vis met de feeder? Een experiment dat Kim Baert en Kris Huybrechts van Arca zeker niet schuwden!

Kim en Kris zijn op papier meer dan aan elkaar gewaagd. Kim is lid van het Belgische internationale damesteam en Kris vist al heel wat jaartjes mee op het hoogste niveau in het feederteam. De taakverdeling laat zich wat dat betreft dan ook eenvoudig raden. Kim zal uitpakken met een vaste hengel, terwijl Kris met korfjes zal zwieren.

Bombarie

Qua aanpak oogt die van Kris iets subtieler, hij brengt een korf of zes naar zijn gekozen 33 meter, terwijl Kim een bal of 12 met grof geweld in het water laat plonzen. Stevig aangeknepen voerballen die langzaam open moeten breken, gevuld met muggenlarven.

Om toch ook al wat sneller kans op vis te maken cupt Kim nog twee minder compacte kleinere balletjes voer op de stek die als het goed is meteen openbreken en zo al hun lekkers direct prijsgeven. “Wat dat betreft is dit een vreemd water. In normale situaties moet je gokken: voorn of brasem. Hier kan het allebei en door elkaar! Dus is mijn aanpak niet heel erg toegespitst op een van beide vissoorten”.

Dat is bij Kris toch echt wel anders. Die kiest met zijn voer op vismeelbasis heel bewust voor een aanpak die gericht is op het vangen van grote vis. “Op de een of andere manier lokt een vismeelvoer echt alleen maar grote vis aan. Je krijgt zelden voorns of andere kleine vissen op je stek.” Desondanks is het haakaas bij beiden wel gelijk. Ze kiezen in het begin allebei voor muggenlarven op de haak.

Kims voerrecepten

Kim mengt drie Arca Eurofish voeders in gelijke delen door elkaar, te weten: Eurofish Canal, Gros Gardon en Master Pro Mix Noir. Er komt geen boormachine aan te pas. “Ik wil de textuur van het voer in mijn handen voelen, alleen dan kan ik perfect bepalen of en hoeveel water er nog bij moet”, legt ze uit. Om het voer nog iets donkerder te maken gaat er nog wat potgrond doorheen.

“Potgrond is licht van gewicht, maar wel mooi donker van kleur, perfect voor nu. In de winter zou ik eerder kiezen voor zwarte leem.” Uiteraard gaat het voer voor gebruik tweemaal door de zeef zodat er geen grove delen meer inzitten. Dan een geheim van de smid. Kim blijkt bezeten van voer en voorbereiding, ze laat niets aan het toeval over en kiept nog een beetje versgemalen anijs door haar voer. ’s Winters voeg ik daar ook nog dille en tijm aan toe, alles versgemalen!

Het voerrecept van Kris

Kris kiest voor eenvoud en kiest als basis voor een lokvoer uit de Bait-Tech stal om precies te zijn: ‘The Juice Groundbait’. Een voer op vismeelbasis, maar ook met zoete ingrediënten. Dit voer mengt hij met een boormachine samen met Eurofish Groundbait en tot een klontloos geheel.

“Met een boormachine is de noodzaak om te zeven niet zo aanwezig. Die machine klopt alle klonten er wel uit!” Als het water nog koud is voeg ik daar leem aan toe zodat het voer extra mooi wolkt en iets zwaarder en natuurlijker van kleur is.

Een flinke voorn

Ondanks dit alles blijft het bij beiden wat stil in het begin. Ongeduldig begint Kim meteen met het schuiven van haar montage, iets meer overdiepte, een andere topset die iets meer lood draagt voor een meer statische aanbieding. Uiteindelijk komt de eerste aanbeet aan een montage met iets overdiepte. Een subtiel, licht dobbertje en het onderlijntje ligt een centimeter of 10 op de bodem. Een vrij statische, maar wel natuurlijke aanbieding! Immers als een brasem flink met zijn vin wappert zal de vers de vase met haak wel opwaaien. De eerste aanbeet is van een flinke voorn, een mooi begin!

Kris bijt ondertussen nog op een houtje en wacht nog steeds op zijn eerste aanbeet. “Ze zijn duidelijk niet los”, merkt hij op. “Sinds kort werkt dat vismeelvoer hier bijzonder goed. Tijdens de laatste internationale wedstrijd hier pakte iedereen plots uit met vismeelvoer, daarna ging dat hier plots als een speer.”

Strike op de verkeerde baan

Vandaag blijkt wat dat betreft toch een ander verhaal te zijn. Kim vangt ondertussen regelmatig kleine vis, terwijl Kris nog steeds op zijn eerste aanbeet wacht. Zijn top is weliswaar al krom gegaan en ook heeft hij al brasemslijm aan zijn handen zitten, maar die vis heeft Kris zijn haakaas nooit tot zich genomen. Hij sleepte een afgebroken montage achter zich aan en die is blijven haken achter Kris zijn feederkorf. Qua gevoel een beetje alsof je een strike gooit met bowlen, maar dan op de verkeerde baan. Een raar soort van voldoening.

Om te kijken of er iets te forceren valt besluit Kris zijn voertempo iets op te schroeven. Van eens in de 8-10 minuten brengt Kris nu binnen 5 minuten drie korven en werpt daarna om de vijf minuten opnieuw. En jawel, dat levert hem de eerste paar knappe platten op! Maar komt dat door de verandering in tactiek, of berust dit plotse succes toch ergens anders op?

Vrijheidsbeeld

Het lijkt erop dat de brasems hier op de Watersportbaan ineens aan het azen zijn geslagen, want ook Kim vangt nu een klein serietje brasems kort na elkaar. Zo is het voor Kris natuurlijk lastig concluderen, maar besluit hij toch maar door te zetten met ietsje regelmatiger voer brengen. Kim cupt nog eens twee los aangeknepen voerballen om ervoor te zorgen dat ze de vis op de stek houdt.

Meteen nadat ze deze balletjes gecupt heeft wordt haar muggenlarve gegrepen. In eerste instantie lijkt er wederom een flinke brasem in aantocht te zijn, maar onder de kant blijft de vis diep en dan wordt het elastiek plots wel erg ver uit de hengeltop getrokken… Karper! Als dit maar goed gaat, met een 10/00 hoofd- en 08/00 onderlijn in combinatie met 1 mm elastiek, voorzichtig drillen dus!

Kim laat zich niet gek maken en blijft rustig, houdt druk op de vis en wacht geduldig tot deze moe is. Meermaals komt de vis kort onder haar viskist, maar omhoogkomen doet hij nog niet. Om de druk ietsje op te voeren gaat Kim er maar bij staan, het geeft een komisch beeld. Kim met haar hengel in haar hand kaarsrecht omhoog. Een soort van modern vrijheidsbeeld. Uiteindelijk wordt Kims geduld uitbetaald en kan het net onder een schubkarper van bescheiden formaat. Gebouwd als een raket, vandaar die onwaarschijnlijk lange dril!

Langste eind

De vaste hengel trekt vandaag aan het langste eind en is duidelijk het meest effectief, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit altijd zo is. Op dagen wanneer de vis goed aast kan het maar zo zijn dat een feederhengel de beste keuze is. Als je gericht en in een redelijk tempo grote vis kunt vangen ben je lastig te kloppen!

Lees ook:

[irp posts=”13331″ name=”Vissen op de IJzer spaarbekken met de stok en feeder”]

[irp posts=”13296″ name=”Witvissen op visvijvers – Hoe pak je dat aan?”]

De maand juni begint zoals hij sinds ‘ik weet niet meer hoe lang’ begint: met mijn verjaardag…ergens in het buitenland. Ik kan me niet meer herinneren of ik op die dag ooit eens thuis was. Ieder jaar is dan er wel het een of ander kampioenschap of zoals nu, de trainingsmissie voor het Europees Kampioenschap in Noord Ierland. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik klaag absoluut niet. Ik vind het tegenwoordig wel best dat die dag zo geruisloos mogelijk voorbij gaat en ja dat heeft met de leeftijd te maken.

Precies op deze dag hebben we de volgens mij best mogelijke trainingsdag in Noord Ierland. Het complete Ierse nationale team komt 3 dagen trainen op het parkoers dat hierna gesloten wordt tot de aanvang van de officiële trainingsweek die aan elk internationaal kampioenschap vooraf gaat. En hoewel het misschien niet helemaal gebruikelijk is kan Frans van Berkel aansluiten en meevissen op deze laatste dag van ons verblijf. Ergens in je eentje trainen is soms misschien mooi maar dat is ook totaal anders dan tijdens wedstrijdomstandigheden. Nu vissen we met 9 mensen op een rij wat een veel beter beeld geeft van de werkelijke vissituatie.

Taai

Waar Frans in de dagen ervoor nog best goed vis had weten te vangen, vallen de vangsten nu gewoon tegen. De onderstroomse kopplek vangt nog zo’n 4,5 kilo aan voorns, baarzen en hybrides. De staartplek vangt een kilo minder en tussenin vangt Frans nog ruim 2 kilo aan hele kleine visjes. Maar waren er ook mensen met amper of geen vis. Nou na zo’n dag weet je dan wel genoeg.

Er zou ons een heel taai EK staan te wachten en daarop zouden we ons moeten voorbereiden. Als op de morgen van onze terugreis ook nog eens alle sluizen opengaan om al het regenwater weg te leiden naar zee ben ik helemaal overtuigd van de taaie missie die voor ons ligt.

Hoe dan ook waren we blij dat we dit hadden meegemaakt. Je moet gewoon bij dit soort wedstrijden vooraf weten wat je kan verwachten. Zo maar op goed geluk beginnen aan zo’n kampioenschap kan natuurlijk wel maar meestal is het vragen om problemen.

Verslaafd

Na de Ierland-trip volgden twee relatief rustige weken waarin ik 6 wedstrijden viste. Op zich ging dat prima trouwens. Samen met Jan Zekveld winnen we een koppelwedstrijd op de Slothoeve en ook win ik mijn sector enkele keren op de Berenkuil. Nu schreef ik vorige maand over een gemiddeld gewicht van rond de 30 kilo, deze maand is dat helemaal bizar met een gemiddeld gewicht van bijna 49 kilo. Nou, dat heb ik al sinds vele jaren niet meer meegemaakt, als dat ooit al eens eerder is gebeurd. Bijna allemaal F1’s bovendien en maar een enkele karper. Op de warmere dagen azen die vissen soms tot pal aan het wateroppervlak en dan heb je een prachtige actieve visserij.

Ik verbaas me steeds meer over deze visserij en begin er aardig verslaafd aan te raken. Nu ben ik dat aan ieder soort visserij wel maar mijn favoriete visserij is toch altijd geweest het vangen van zoveel mogelijk vis zoals vroeger in Ierland. Dit is natuurlijk iets totaal anders maar ook op commercials kan je niet actief genoeg vissen en voeren. Het is gewoon fantastisch om te doen.

Beat Bob Nudd

Kort voor het vertrek voor het EK naar Noord Ierland is er deze maand nog iets heel bijzonders geweest waarbij ik was betrokken. Beet organiseerde samen met Browning een wel heel speciale wedstrijd, genaamd Beat Bob. Ik heb jarenlang bijna wekelijks gevist met Bob Nudd en ben altijd goed bevriend gebleven met hem dus dit was sowieso al speciaal en bovendien ben ik vroeger in twee verschillende periodes bij Browning als gesponsorde visser betrokken geweest. Ik ben altijd werkelijk prima behandeld en zoiets vergeet ik dus nooit. Leuk dan ook dat ik betrokken raakte bij de organisatie van deze wedstrijd.

Allereerst was er een visdag gepland met Bob en als visstek voor die dag hadden we gekozen voor De Berenkuil. Dat werd natuurlijk een prachtige dag met heel veel vis. Bob heeft veel ervaring met het vissen op dit soort wateren, veel meer dan ik in ieder geval, en ik was benieuwd naar zijn aanpak. Nou die was op zich redelijk hetzelfde als wat ik daar wekelijks zie. Wel was het interessant om te zien hoe hij de risico’s van het te dichtbij de overkant vissen heel eenvoudig wist te beperken door gewoon weg te blijven van de gevaarlijke plekken en de vissen iets verder uit de oever te lokken.

Bob is in al die jaren werkelijk geen haar veranderd. Ik ken heel veel mensen die graag vissen maar een grotere liefhebber als Bob ben ik nooit tegengekomen. Wel is hij nog veel professioneler geworden. Logisch ook, hij doet dit soort werk tegenwoordig zowat dagelijks. Ook Mandy en Twan Swart waren aanwezig bij deze visdag als ambassadeurs van Browning. Bob gebruikte zelfs hun materiaal. Ik weet bijna zeker dat zij net zo hebben genoten op deze dag als ik zelf. Bob is altijd een echte gentleman geweest en dat bleek ook nu weer. Wat een topper!!

Stroming

Als viswater voor de wedstrijd Beat Bob hadden we gekozen voor de (stille) Hollandsche IJssel in Haastrecht, een prachtig riviertje dat hier dwars door het stadje loopt. Geen van de deelnemers wist dit echter vooraf. Het idee van de wedstrijd was namelijk om zoveel mogelijk te vissen ’met gelijke wapens’ en onder dezelfde omstandigheden. Iedereen gebruikte dus hetzelfde materiaal, inclusief de dobbers, loodjes en haken. Ook kreeg iedereen exact hetzelfde voer en aas.

De Hollandse IJssel is maximaal net aan 30 meter breed maar wel relatief diep, ergens tussen de 3 en 3,5 meter. Ik had er vooraf zelf wel gevist en gemerkt dat hier gigantisch veel vis zit……maar ik zat toen wel alleen langs het water natuurlijk. Op de zondag voor de wedstrijd was ik nog even bij het parkoers en er was in de dagen daarvoor best wat regen gevallen. Ik zag toen dat het daar behoorlijk kan stromen. Vaak gebeurde dat echter niet, zo was me verzekerd.

Er was op de wedstrijddag een voorbereidingsperiode van 3 uur omdat alle deelnemers eerst de te gebruiken lijnen moesten maken. Tijdens deze voorbereiding stond het water gewoon stil. Ideaal dus. Toen de wedstrijd begon voer er een groot jacht midden op het parkoers dus ik besloot even te wachten met het geven van het startsignaal. Het jacht voer voorbij, ik gaf het signaal voeren en vissen, alle deelnemers voerden en…….vanaf dat moment stroomde het de gehele dag flink.

Genieten

Vrijwel meteen werden er enkele vissen gehaakt en ik zag een prachtige wedstrijd helemaal voor me. Ook Bob haakte binnen 20 seconden al een brasem. Toch vielen de vangsten daarna behoorlijk tegen.

Tja, alles was goed voorbereid, alles klopte ook, alleen de visserij heb je niet helemaal in eigen hand. Zo jammer dat de vissen deze dag niet net ietsje beter wilden meewerken. De visdag was misschien dan iets minder visrijk dan verwacht, het werd nog steeds een bijzonder interessante wedstrijd.

Ik had eigenlijk wel te doen met Bob die het middelste nummer had toebedeeld gekregen als onderdeel van het format van de wedstrijd. Eigenlijk had hij geen schijn van kans tegen vooral de uiteinden van het parkoers. Nou als er iemand was langs de waterkant die daar totaal niet mee zat dan was het wel Bob. Hij probeerde gewoon te vangen wat hij kon en genoot verder van de dag.

Iedereen met een hoger vangstgewicht dan Bob mocht de complete uitrusting die werd gebruikt tijdens de visdag houden en uiteindelijk waren er zo 8 vissers die Bob wisten te verslaan. Bovendien waren er nog enkele prachtige prijzen te winnen voor de beste 3 deelnemers van de dag. Ik weet zeker dat alle deelnemers echt hebben genoten van deze Beat Bob die trouwens werd afgesloten met een heerlijke barbecue bij de Vlisterstee in Vlist waar ook de loting en de prijsuitreiking was.

Eigenaar Robert had me beloofd dat het goed zou zijn. Nou, het was meer dan goed. Uiteraard reikte Bob zelf de prijzen uit. Ik weet zeker dat hij ‘blij’ was dat een aantal vissers meer had weten te vangen dan hij zelf op deze dag. Daarna was het al snel tijd om hem naar Schiphol te brengen. Hij had alweer heel snel een andere wedstrijd …..waar hij trouwens zijn sector zou weten te winnen. Wat een prachtig voorbeeld voor iedereen in onze sport is die man!!

‘Lokale grond’

Meteen na Beat Bob is het tijd om naar Noord Ierland te vertrekken voor het E.K., absoluut een van de hoofddoelen van dit jaar voor mij als coach. Het team was al ter plaatse. Normaal rijd ik altijd met een van de auto’s en al het materiaal. Nu voor deze ene keer dus niet, mede ook omdat meteen na het EK er nog een wedstrijd ging volgen, namelijk het Meerlanden toernooi in Oostenrijk. Collega Stefan en ik arriveerden op de zaterdag en het bleek meteen dat de Bann, het viswater voor dit E.K., nog steeds flink stroomde. Ik verwachtte echt geen goede visserij. Enkele leden van het Engelse team waren aan het vissen op ‘het zwarte pad’ nabij Newferry, iets bovenstrooms van het EK parkoers en zij vingen trouwens wel redelijk vis. Toch bleef ik volop twijfels houden.

Zelf oefenden we op de zondag op een plek die ons was aangewezen door Derek Buckly, een vriend uit vroegere tijden die daar woont en als geen ander de vissituatie ter plaatse kent. We hadden daar een nuttige en ook best goede training. Ook nog best wat vissen gevangen trouwens. Ook vonden we daar mooie grond die we tijdens de hele week bleven gebruiken in ons voer. Dit is al vaak gebeurd in mijn jaren als coach, het is een soort bijgeloof geworden. Hoe vaak heeft ‘lokale grond’ al een rol gespeeld bij het winnen van medailles, overal in Europa? Al heel vaak.

Zalm

Op de maandag stroomde het water nog steeds maar Derek verzekerde ons dat dit later zou veranderen. Dat bleek ook precies te kloppen en vanaf de maandagmiddag stond het water tijdens de gehele week bijna stil. Precies zoals verwacht werd het een hele taaie oefenweek qua vangsten. Wat voorns, enkele baarzen, een hele enkele hybride en alleen voor Ramon Pasmans tijdens een oefensessie 2 kleine brasempjes. Overal langs het parkoers was dit vergelijkbaar, alleen in trainingbox 1, pal tegen de brug bij Portglenone, werd wat beter gevangen. Ook werd er regelmatig hier en daar een forelletje gehaakt en werd er zelfs een zalm gevangen maar game-fish, zoals forel en zalm hier worden genoemd, telt niet mee bij deze wedstrijden.

Je kon gewoon zien dat er niet echt veel vis op het parkoers aanwezig was en dan weet je al bijna dat later in de week de visserij alleen maar moeilijker wordt. De vissen die er wel zitten raken namelijk verzadigd en worden nog moeilijker te vangen. Het eerste uur van de wedstrijd zou op veel plekken het meest belangrijke worden.

Kansloos

Op de eerste wedstrijddag was ik zeker niet gelukkig met de loting. Met name in de B-sector niet waar Meindert de Boer precies terecht kwam op een van de twee plaatsen waar tijdens de hele trainingsweek werkelijk nooit meer was gevangen dan 500 gram, zelfs niet aan het begin van de trainingsweek. De hele week was er door iedereen gesproken over die plekken en precies daar zat Meindert. Niet te geloven maar goed. Meindert viste er trouwens een prima wedstrijd en kwam weg van die plek met 6 klassementspunten. Veel beter dan ik ooit had durven hopen.

Eigenlijk hadden we overal best redelijk gevist. In de tussenstand na de eerste wedstrijddag stonden we 6^e op niet eens zo’n grote afstand van de medailles. Op Frankrijk na waren heel veel van de topfavorieten aardig uitgegleden. Dat maakte alles wel nog meer gecompliceerd om de achterstand in te halen. Uit ervaring weet ik dat in zo’n situatie vaak op de tweede dag het hele klassement aardig door elkaar wordt geschud maar ook dat je juist daardoor net niet genoeg meer kan inhalen. Hoe dan ook zouden we zelf een geweldige dag moeten vissen om nog een medaille te kunnen winnen.

Ook op de tweede wedstrijddag vond ik onze loting zeker niet geweldig. We hadden wel een staartplek in een van de vakken maar verder was het niet bijzonder. Wat alles nog veel moeilijker maakte was dat precies de landen die we moesten inhalen allemaal zaten op de goede lage nummers in het A vak waar een goede sectoruitslag bijna zeker was. Zelf zaten we daar pal in het midden met Stefan Hooiman. Zeker niet ideaal allemaal, maar goed.

Heel lang leek het erop dat we kansloos waren voor de medailles. Wel zag het er vanaf het begin van de wedstrijd naar uit dat Ramon Ansing kansen had op een individuele medaille. Constant stond hij aan de leiding in zijn sector en toen hij ook nog twee flinke hybrides wist te vangen kon hij een sectoroverwinning bijna niet meer mislopen. Dat samen met zijn 2^e plek in zijn sector op de eerste dag gaf niet alleen kansen op een medaille maar zelfs op de winst!

Los voer

Zelf stond ik op een ander parkoersgedeelte en hoorde ik via de mobilofoons goede berichten uit het A vak van Stefan Hooiman maar verder zeker niet iets dat ons nog een teammedaille kon gaan opleveren. Zowel in het B, het D en het E vak zag de situatie er lang niet echt goed uit.

We vingen vrijwel allemaal iedere dag de vissen een eind boven de bodem. Dat varieerde van 30 centimeter of 50 centimeter tot soms zelfs wel een meter boven de bodem. Volgens mij waren er niet zoveel teams die dit ook bemerkt hadden. Met nog een uurtje te gaan hoorde ik plots een bericht dat Peter Post in het E vak goed reactie kreeg op het bijcuppen van los voer. Het wolkje wat naar de bodem zakte lokte bij hem zeker vissen naar zijn plek en in een ommezien verbeterde zijn positie in zijn sector gigantisch.

Bij mij in het B vak werkte dit bij Meindert ook fantastisch nadat zijn plek voor een lange tijd wel uitgestorven leek. Ook Meindert ving in korte tijd zo een aantal hele belangrijke vissen. Uit het A vak kwamen op hetzelfde moment ook steeds positievere berichten en leek Stefan Hooiman op weg naar een hele goede klassering. Tijdens het laatste half uur van de wedstrijd wist ik dat we op medaillekoers zaten, of beter gezegd dat we kansen hadden. Het was alleen de vraag of het allemaal genoeg zou zijn.

Podiumplek

Nou, genoeg was het. Stefan Hooiman bleek voor zijn plek een werkelijk ongelooflijk goede 3^e plaats in de sector behaald te hebben, Meindert in het B vak viste zich naar een 4^e plek, Ramon Ansing won dus inderdaad het C vak. In D bleef de situatie slecht op een dramatisch slechte plek met meer bomen in het water dan vissen. Maar wel werd het daar in plaats van de bijna ingecalculeerde laatste of voorlaatste plek toch nog een 11^e plaats in de sector en in het E vak viste Peter Post zich naar een ook niet verwachte 5^e plaats in de sector. Met 24 punten wonnen we daarmee de tweede wedstrijddag. Er waren nog heel wat concurrenten voor de medailles. Spanje waren we voorbij, zo bleek al snel. Ierland ook. Bijna hadden we het na de eerste dag onbereikbaar geachte Frankrijk zelfs nog ingehaald.

Heel lang dacht ik dat we ook Litouwen voorbij waren maar dat bleek een misrekening. Zij hadden ook een prima tweede wedstrijddag na ook al een hele goede eerste dag. Tot mijn verbazing wonnen zij het eindklassement met slechts 49 klassementspunten. Echt een voor iedereen verrassende uitslag maar volledig verdiend. Je ziet dit soort dingen steeds vaker. Steeds meer teams zijn tegenwoordig gewoon erg goed. Frankrijk werd uiteindelijk tweede met 55 punten en wij behaalden brons met 58 punten, vrij ruim nog voor het thuisland Ierland dat 4^e werd. Een podiumplek voor ons dus na een prima week. Prachtig!!

Er was nog veel meer te vieren. Er bleek geen enkele visser te zijn die op allebei de dagen zijn sector had gewonnen en Ramon Ansing eindigde op 3 klassementspunten……..

Al met al duurde het nog een tijdje voordat we het zeker wisten maar deze 3 punten bleken genoeg te zijn voor de individuele Europese titel van Ramon. Tja, zoiets is wel een prachtmoment natuurlijk. Bizar mooi ook!

Piepjong

Ramon Ansing is iemand die, zoals ik het altijd zeg, helemaal ‘leeft’ voor zijn sport. Nu ken ik best wel wat vissers in ons land die veel doen voor hun sport maar geloof me, dat staat amper in verhouding met wat Ramon er al jarenlang allemaal voor doet en laat. Al jaren snappen we als coaches heel goed dat Ramon een uniek talent is en daarom krijgt hij ook al jaren lang de kansen die hij gewoon verdient.

We hebben daarop best wel eens wat kritiek gekregen en dat mag. Iedereen mag erover denken zoals hij/zij wil natuurlijk. Toch, getwijfeld hebben we nooit en Ramon bewees zijn waarde voor de verschillende teams waarvan hij deel uitmaakt door niet alleen gewoon prima te functioneren in zowel de feeder- als ‘dobber’teams waarvan hij deel uitmaakte maar ook door vaak prima te presteren.

Voor visbegrippen is hij nog steeds piepjong, maar toch eindigde hij al in de top 10 op zowel het E.K. als het WK dobbervissen en ook op het WK Feedervissen. Er zijn niet zo heel veel vissers op de wereld die hem dat kunnen nazeggen. Nu dus deze eerste winst met de Individuele Europese titel. Echt schitterend gewoon en een bewijs dat er altijd een moment komt in onze sport dat er een keer uitkomt wat er in zit wanneer je goed genoeg bent. Eerder dit jaar in Zuid Afrika bij het WK Feedervissen was er ook een kans na de vakwinst op de eerste dag waarna er een kansloze missie volgde op de tweede dag na een dramatisch slechte loting. Dit was de tweede kans en het resultaat staat. Echt prachtig!!

Al met al was juni dus een prachtige maand, zoveel is wel duidelijk. Tijd om even na te genieten? Nou niet echt eigenlijk. Meteen na aankomst vanuit Ierland alweer de volgende wedstrijd, het Meerlanden toernooi in Oostenrijk. De oudste internationale wedstrijd die we hebben. In mijn volgende Witvis Inside lezen jullie er meer over.

RICHARD VAN DEN BROECK – Vroeger, heel lang geleden (zo beginnen zowat alle sprookjes) was een dagje vissen naar Nederland zowat de ultieme belevenis voor vissend Vlaanderen. Hank, Dordrecht, Willemstad, om er maar een paar te noemen, werden tijdens de weekends ware bedevaartsoorden. Het was die tijd dat je vier hengelaars en hun spulletjes nog in een doorsnee auto kwijt kon. Na een gouden tip houdt Richard nu een visweekend in de kop van Noord-Holland. 

Ik had ook het geluk om een plaatsje te mogen veroveren in zo’n ‘visauto’. Dolle pret, we vingen ons klem aan brasem en voorn. Was het eens wat minder, wat ook in dit eldorado wel eens gebeurde, dan kon dat de pret niet drukken. De week daarop was het weer klamme handjes en een slapeloze nacht voor het grote avontuur.

Oude Sluis

Jaren later, toen we afdropen van een in de soep gelopen visvakantie in Noord-Italië (op een half opgedroogd riviertje na was er geen water te bespeuren), kwamen we na een gouden tip in Noord-Holland terecht. 

Oude Sluis, een minuscuul plaatsje tussen Schagen en Den Helder, maar wel omgeven door een hoop schitterend viswater, althans dat ontdekten we later. Ik ving op het Oude Veer, een prachtig viswater omgeven door brede rietkragen, mijn eerste snoekbaarzen en mijn eerste metersnoek. Op de sloot achter Oude sluis, en wel bij het befaamde spoorbruggetje, ving ik een rasechte boerenkarper van 4 kg. Een lachertje als je nu dat gewicht uitspreekt, maar een slanke bronzen torpedo en loeiend sterk!

Friemelspul

Op brasem visten we toen nauwelijks, we lagen met ons bootje tegen de rietkraag aan en visten met twee werphengels met aasvis op snoekbaars. Aasvisjes vingen we met een hengeltje pal naast de boot tegen het riet. Er stond daar amper een meter water, maar met af en toe een greepje paneermeel lukte dat aardig. Tot de brasem de boel kwam verpesten, de aanbeten van het klein grut vielen weg en de eerste aasbelletjes melden zich. Massieve, bronzen, puntgave brasems sloopten in no time onze friemelspulletjes.

Zijperboezem

Nu, meer dan dertig jaar later, en de wijsheid dat het Oude Veer eigenlijk Boezem van de Zijpe heet, stond ik weer bij die imposante wuivende rietkragen, want wind heeft daar in de kop van Noord-Holland vaak vrij spel. Eigenlijk was er in al die tijd weinig veranderd.

Ik herkende nog met gemak de hotspots waar we op snoekbaars lagen; het diepe gat bij de primitieve trailerhelling en aan de overzijde het langzaam aflopende talud even voorbij de grote inham in de rietkraag.

Collega-vissers zag je nu ook niet of nauwelijks. Een enorme keuze aan viswater en mogelijkheden, en voor liefhebbers van het zilte, de zee ook vlak in de buurt. Voor een dagtrip vanuit Belgenland met het huidige fileprobleem toch even te ver. Maar een aanrader met stip voor een verlengd weekend of een midweeksessie. Brasem, en dan graag in combinatie met de feederhengel, stond nu wel bovenaan op mijn verlanglijstje. 

Dikke brokken

Langs de Lagedijk, de weg die vlak langs het water loopt en je van Oude Sluis naar Kleine sluis of Anna Paulowna voert, waren nu een zestal ruime vissteigers geplaatst. De auto kun je vlak achter je parkeren en door de beschutting van de hoge aanplanting zit je hier vaak uit de wind. Die steigers zijn dan ook de plekken waar je het vaakst andere vissers ontmoet. Vanaf die steigers is het goed vissen met de vaste hengel, er loopt een geul van pakweg 260 cm diep. Zo op krap 20 meter uit de oever loopt het dan terug op naar een ondiepe plaat, waar amper 150 cm water staat. Je kunt op die plaat best een visje vangen, maar voor de dikke brokken zul je eroverheen moeten naar dieper water. Met 50 meter zat ik ruim achter het talud dat afliep naar circa vijf meter diepte.

Na de derde korf liep mijn top krom, knappe, puntgave mokkende brasems moest ik voorzichtig over het talud loodsen. Soms liep de voerkorf vast in de kleilaag, maar met wat kunst en vliegwerk, even de druk op de lijn volledig laten wegvallen, kwam de buit meestal binnen. Moet het gezegd worden dat wormen er het best in gingen?

Giebels 

Wanneer je de weg langs het water even volgt richting Oude Sluis, dan heb je net voorbij de ‘trailerhelling’ prima visplaatsen. Je hebt hier direct dieper water, ongeveer zes meter, en ook hier de auto vlak achter je. Hier was het ook direct raak, en raar maar waar, we vingen tussen de brasems door een aantal knappe giebels. Ikzelf hield het bij wormen en mijn maatje ging het stel te lijf met de method en miniboilies.

De wateren in de kop van Noord-Holland zijn op het eerste gezicht niet direct ideaal kunstaas- en snoekwater; vaak een beetje dik, bruin water en weinig waterplanten. Het is eerder een snoekbaars- en brasembiotoop. Toch ving ik er (vroeger) niet veel maar wel grote snoeken, wat kenmerkend schijnt te zijn voor dit soort water.

De grote sloot en de polders achter Oude Sluis zouden volgens onze informatie tegenwoordig beslist de moeite zijn om er een stukje kunstaas door te trekken. Behoudens de sloten en vijvers in de bebouwing van Kleine Sluis en Anna Pauwlowna (HSV ‘t Voorntje) volstaat de VISpas.

Noordhollandsch Kanaal

Wedstrijdvissers zullen het je bevestigen: het Noordhollandsch Kanaal is een van de topwateren in Nederland. Dit water zou ook ik maar meteen eens aan de tand voelen. Ik maakte het mij niet al te moeilijk en zocht het vlakbij. Van Oude Sluis naar Het Zand is maar een paar kilometer, net voor de brug in het dorpscentrum van het Zand ging ik rechtsaf de Kanaalkade op. Voorbij de bewoonde kom lag een kleine industriezone waar het gemakkelijk parkeren en vissen was.

Bende

Ik had me dit kanaal toch iets imposanter voorgesteld. Toch was dit kanaal ooit in 1824 met zijn 80 km lengte, 40 meter breed en zes meter diep, het breedste en diepste kanaal ter wereld! Ik viste er pal tegen de overkant, een meter of vier uit de oever. En ook hier was het direct feest. Meer afwisseling in de vangsten dan op het Oude Veer. Brasem, winde, voorns en kolblei waren ook hier tuk op wormen. Toen er een potig en diep geladen binnenschip vis en voer van mijn visplek wegzoog, dacht ik dat de pret over was. Maar zie, na een paar flink gevulde voerkorven was de hongerige bende terug.

Dit kanaal en Oude Veer zijn twee absolute topwateren en aanraders met een stip. Maar vlakbij heb je ook nog de Van Ewijcksvaart, het Amstelmeer, Balgzandkanaal en zo kan ik nog wel even doorgaan…

Het Kinselmeer

Ik had op deze midweektrip beloofd om ook even een voerkorf te water te laten op mijn vismaat zijn favoriete brasemstek: het Kinselmeer. Dit water wordt bij Durgerdam alleen door de Uitdammerdijk gescheiden van zijn grotere broer het Markermeer. Even voorbij de laatste woonhuizen, waar de smalle weg vlak langs de dijk loopt, kun je langs een zandweg met de auto tot vlak bij het water rijden. Hier zijn een paar visplekken die je niet zullen teleurstellen en waar je vaak enigszins beschut zit tegen de wind. 

Ik viste hier op twee plaatsen en diep is het hier nergens, toen ik op 40 meter afstand wilde tellen, om enigszins mijn diepte te bepalen, kwam ik nergens verder dan 1, 2, en 3… Maar ook hier weer volop knappe brasems.

Het Kinselmeer is alleen maar langs de kant van het Markermeer gemakkelijk te bereiken, langs de overzijde is een natuurgebied en verder moeilijk toegankelijk. Zelfs langs de Markermeer kant is het even zoeken om je auto vlakbij de visstek te kunnen parkeren, maar het loont de moeite!

Dag twee reed ik even verder, waar een aantal knappe visplekken tussen het oeverriet lagen. Vlakbij de scherpe bocht aan de Uitdammerdijk kon je goed parkeren. Op dag twee kwam mijn vismaat even mee een hengeltje uitwerpen. We vingen ons helemaal klem en ook nu waren er geen andere vissers te bespeuren.

Volgens vismaat Peter zie je hier af en toe een tentje staan van karpervissers, maar verder is het Kinselmeer zowat voor jou alleen.

JAN VAN SCHENDEL – Het is een druk maandje geweest. Mei begon met het organiseren van de laatste van de 3 Anglo-Dutch visfestivals aan het Kanaal door Voorne (Don Slaymaker Memorial). Samen met een Engelse kennis van me doe ik dat nu voor het 22^ste jaar en het zijn telkens weer hele leuke wedstrijden. In principe zijn het Engelse wedstrijden waaraan ook Nederlandse vissers kunnen meedoen. Bovendien hebben we bijna altijd ook wel een flink aantal Belgische en ook enkele Duitse deelnemers.

Tja, meer ideaal kan de situatie voor de Engelsen eigenlijk niet zijn. De Engelse vissers hoeven amper te reizen nadat ze van de ferry komen in Rotterdam of Hoek van Holland. Vakantiepark Citta Romana net buiten Hellevoetsluis is de ideale verblijfplaats voor hun. De vangsten zijn overigens de laatste jaren misschien niet slecht maar zeker niet meer wat ze ooit zijn geweest. Het gaat in deze tijd van het jaar bijna uitsluitend om brasems en het lijkt dat er gewoon steeds minder aanwezig zijn. Wel zijn die vissen groter dan ooit. Er zijn er dit jaar heel wat gevangen van tegen de 3 kilo en 2 kilo zijn ze bijna allemaal. Jan Weening won overigens dit laatste festival met over de 4 wedstrijddagen een vangst van toch altijd nog ruim boven de 100 kilo. Er was ruim 60 kilo nodig voor een eindprijs.

Het valt me trouwens ieder jaar weer op hoe fantastisch de deelnemers zijn bij dit soort wedstrijden. De Engelse vissers klagen werkelijk nooit. Als er al eens een foutje wordt gemaakt of er is een probleem, dan wordt gewoon een oplossing gevonden en je hoort er niemand meer over. Al hebben de mensen nog zo slecht gevangen, altijd is er hulp bij het wegen en het is onvoorstelbaar hoeveel bedankjes je als mede-organisator na afloop krijgt.

Trots

Nog iets wat ieder jaar weer gebeurt: Citta Romana is ambassadeur van een stichting die ervoor zorgt dat terminaal zieke en vaak nog jonge kinderen met hun families de tijd die ze nog hebben zo aangenaam mogelijk kunnen doorbrengen. Wij organiseren een verloting voor de deelnemers waarvan de totale opbrengst naar datzelfde doel gaat. In soms maar 15 minuten halen we vaak meer geld op zo dan er in heel Hellevoetsluis wordt opgehaald via de jaarlijkse collecte. Daar ben ik nu trots op! Dat krijgen we als vissers ieder jaar toch maar weer mooi voor elkaar!

Beat Bob

Verder ben ik ook bezig geweest met de organisatie van Beat Bob. Dat belooft al met al een hele leuke dag te worden. Ik ga nog niets zeggen over het gekozen wedstrijdwater maar ik ben wel erg benieuwd naar de vangsten straks. Ik heb er iets langer dan een uurtje gevist en echt goed vis gevangen en ook nog eens allerlei soorten. Als de vissen die dag ook zo gaan bijten dan wordt het een prachtige dag. Daarvan ben ik overtuigd.

30 kilo

Ook heb ik deze maand best wel wat wedstrijdjes in vijvers gevist en ik heb gemerkt, dat dat in deze tijd van het jaar zeker geen straf is. Nu het wat warmer is geworden begint de vis echt veel beter te bijten en dan zijn wedstrijden op dit soort wateren echt een aanrader. Ik heb afgelopen maand 9 wedstrijden gevist en in totaal ruim 275 kilo vis gevangen. Dat is ruim 30 kilo per wedstrijd. Nou, dan is vissen gewoon prachtig!! Wel moet ik erbij zeggen dat voor mij lang nog niet altijd alles volledig goed loopt. Ik heb nu wel een aantal goede resultaten behaald maar veel te vaak gaat het toch nog volledig mis.

‘Klantvriendelijk’

Je kunt ook zoveel fouten maken op dat soort wateren. Vooral door de wisselende weersomstandigheden zitten de aanwezige vissen telkens weer op andere dieptes, dus als je een keer goed hebt gevangen en je volgt de wedstrijd daarna blind dezelfde tactiek, dan kan het zo maar helemaal fout lopen omdat dan alles toch weer heel anders is. Ook de best te gebruiken aassoorten veranderen regelmatig. Maïs en wormen werkten voor mij nog het best. Met die aassoorten vang je alle vissoorten die rondzwemmen in dat soort wateren. Pellets zijn trouwens ook onmisbaar. In ieder geval kan ik best begrijpen dat dit soort visserij steeds meer populair wordt. Er is altijd wel vis te vangen, je hoeft zelden of nooit ver te lopen en heel vaak zijn de wedstrijden erg ‘klantvriendelijk’ met zelfs een pauze zodat iedereen iets kan eten.

Tempo vissen

Zelf beperk ik me vooral tot Aquavita, De Berenkuil en De Slothoeve, allemaal mooie wateren waar in dit jaargetijde een leuke vangst bijna gegarandeerd is. Ook Tom’s Creek is trouwens een prachtige locatie. Voor de echte freaks zijn er natuurlijk nog veel meer prima mogelijkheden met soms zelfs nog veel meer te vangen vis. Ik beperk me zelf het liefst tot het dobbervissen omdat die visserij me het meest aanspreekt en het meest actief is. Een ding is zeker, ik heb niet altijd de mogelijkheden van dit soort wateren goed ingeschat. Zelfs voor die vissers die op internationaal niveau willen vissen valt er hier best veel te leren. Op de put bij de Slothoeve, waar de minste wedstrijden worden gevist, op de ‘oude’ put dus, zit bijvoorbeeld enorm veel kleine giebel. Een betere plaats om te leren op tempo te vissen ken ik in heel Nederland niet. Behalve dat sta ik er echt van te kijken hoe ‘technisch’ met name de visserij is op de F1’s. Het is gewoon een prachtige visserij.

E.K. Senioren

Hoewel het qua internationale visserij een tijdje rustig is geweest, komen er nu verschillende toernooien aan met als eerste kampioenschap het E.K. Senioren op de rivier de Bann in Noord Ierland. Afgelopen week ben ik daar geweest met een van de teamleden, Frans van Berkel, voor enkele trainingsdagen op het helemaal nieuw aangelegde parkoers. Onvoorstelbaar hoeveel geld daarvoor beschikbaar is. Ik denk dan ook dat dit de voornaamste reden is waarom we juist daar vissen in deze tijd van het jaar. Ik kan wel betere plaatsen bedenken voor zo’n kampioenschap. Gevangen zal er zeker worden, maar totaal niet de gewichten die daar gevangen worden tijdens het najaar en eigenlijk de gehele winterperiode.

In mijn komende column ga ik terugkomen op deze wedstrijd. Ik ben erg benieuwd of en hoe we ons staande kunnen houden daar. Ik ben in ieder geval blij dat ik er geweest ben afgelopen week. We weten nu in ieder geval wat we kunnen verwachten bij het E.K.

Voor nu, vang ze en tot over een maand!!

PAUL DE WAL – Twijfelend staar ik naar het water. Dit vissen op winde moest wel de meest onlogische manier zijn, die ik ooit ging proberen. Met een sceptisch gevoel scheur ik een snee brood in stukjes en gooi het met moeite drie meter van de krib af. De hengel laat ik nog onopgetuigd op de stenen liggen, ik kon me niet voorstellen dat ik die vandaag nodig zou hebben. Terwijl ik de zak brood maar weer dichtknoop, hoor ik iets achter me. Het zal toch niet…? Vanuit mijn ooghoek zie ik nog net een klein kolkje verschijnen, tussen de inmiddels tegen de stenen aangedreven broodkorsten. Niet meer dan een paar seconden zijn er vervolgens nodig om mijn vertrouwen in deze visserij van 0 naar 100% te doen stijgen…

Zo zag een jaar of twee geleden mijn eerste ‘korsten op winde’ poging eruit. Van een vismaat had ik gehoord dat het prima mogelijk was om bakken van windes te vangen aan een drijvend broodkorstje op de rivier. De eerste poging werd snel gepland en pakte dus direct goed uit. Toeval? Nee, zeker niet. De volgende pogingen gingen eigenlijk nog beter en ik kan niet anders stellen dan dat deze visserij zowel erg leuk als eenvoudig is. Het enige wat je moet doen is je huidige opvattingen aan de kant zetten en de stap durven wagen om op de rivier te gaan korstvissen.

Stekkenkeuze

Het korstvissen op winde heb ik eigenlijk uitsluitend gedaan op de rivier en de daarmee in verbinding staande wateren. Hoewel er op erg veel wateren winde voorkomt, denk ik dat er nergens zoveel en zo groot zwemmen als op de grote rivieren van ons land. En of je het dan over de Waal, de Lek of de Maas hebt, overal is het mogelijk en overal zwemt ook een goed bestand aan grote winde. 

Echter zijn al deze rivieren gigantische wateren en zijn er wel degelijk een paar dingen waar je rekening mee moet houden… want waar moet je immers beginnen? Zelf richt ik me voornamelijk op kribben. Deze hoeven niet aan veel voorwaarden te voldoen om een goede ‘windekrib’ te zijn, maar toch enkele. Allereerst is het belangrijk dat het kribvak over het algemeen ondiep is; gemiddeld zo’n een tot twee meter. Deze kribvakken liggen bijna altijd bij (erg) lange kribben. Deze lange kribben vind je eigenlijk in elke buitenbocht van alle eerder genoemde rivieren. Wanneer je Google Maps (of een waterkaart) erbij pakt, is het bijzonder eenvoudig om een dergelijke krib te vinden. Zie je een of meerdere lange kribben naast elkaar liggen en bevinden ze zich in de buitenbocht van de rivier? Dan zijn de bijbehorende kribvakken vrijwel zonder uitzondering erg ondiep en daarmee een uitstekende stek voor het korstvissen op winde! 

Eenvoud

Het materiaal en de techniek van deze visserij is verrassend eenvoudig. Je hebt er echt niet veel voor nodig. Allereerst de hengel: het is vooral belangrijk dat deze niet te kort is. Alles vanaf 270 cm is in principe geschikt, maar de hengel mag gerust 300 tot 330 cm lang zijn. Denk aan een lichte penhengel of matchhengel. Hoe lichter de hengel, hoe beter. Hierop komt een werpmolentje dat past bij de hengel(lengte) met daarop 18 tot 20/00ste nylon. Het geheel wordt afgemaakt met een karperhaakje, rond, maat 6… eenvoudiger kan bijna niet, toch? Het enige wat ik verder meeneem is een rugzak met wat extra materiaal en één of twee broden, een landingsnet met een lange steel om over de stenen te kunnen komen en een onthaakmatje. 

In tegenstelling tot wat ik destijds verwachtte, is deze visserij eigenlijk net zo simpel als het materiaal. Wanneer je bij de krib aankomt, het liefst aan het begin van de avond, begin ik vaak halverwege. Je pakt twee sneden brood en scheurt ze in stukjes. Het liefst van gemiddeld formaat; je kunt zo’n acht tot tien mooie stukjes uit een snee brood halen. Deze gooi je vervolgens zo ver mogelijk van de krib af. Niet dat je veel verder dan een meter of vier komt, maar dat is niet erg. Voer aan beide kanten van de krib en beaas je haak alvast met een broodkorst, zodat alles klaar is. 

Werpen

Blijf goed naar het gevoerde brood kijken en laat je niet misleiden door de golven en de stroming. Je zult zien dat de stukken brood uit elkaar gaan drijven en dat het volgen ervan steeds lastiger wordt. Eigenlijk duurt het nooit lang voordat er een of meerdere windes beginnen te azen. Werp niet direct op het eerste kolkje of de eerste azende vis, maar wacht nog even.

In tegenstelling tot karper, zijn windes vrij onvoorspelbaar in hun aasgedrag aan de oppervlakte. Al veel te vaak heb ik een worp gemaakt naar een azende vis, die nog voordat mijn aas in de buurt kwam alweer een paar meter verderop zwom. Wanneer je ziet dat een of meerdere windes bij een aantal stukken brood blijven ‘hangen’, kun je je worp maken.

Probeer je korst voor een seconde het water te laten raken zodat deze wat meer werpgewicht krijgt en werp hem vervolgens met beleid over de azende vissen heen. Gooi liever een paar meter te ver dan te dichtbij. Wanneer je ziet dat de vissen blijven azen, trek je voorzichtig je korst terug naar deze vissen. Doe dit zeer langzaam en rustig, zodat de korst goed op de haak blijft zitten en de vis niet schrikt. Zeer vaak is het dan binnen enkele seconden raak… de korst wordt naar binnen gewerkt, je wacht een seconde en zet dan rustig de haak. Wat volgt is een mooi gevecht met een grote rivierwinde!

Groot

Van origine ben ik eigenlijk een roofvisser, maar tussen 1 april en het laatste weekend van mei moet ik me noodgedwongen toch op andere visserijen richten. Vissen op winde is één van de leukste en mooiste manieren voor mij om de gesloten tijd door te komen. Op een zonnige dag of avond aan de rivier zitten is al prachtig, maar wanneer je tegelijkertijd op vrij eenvoudige wijze grote vissen kunt vangen, dan wordt het een heerlijke bezigheid.

En ja, groot zijn ze. Op een of andere manier selecteer je met deze oppervlaktevisserij enkel de grote windes en zijn vissen van 50 of zelfs bijna 60 centimeter meer regel dan uitzondering. Hoewel stukjes brood in de grote rivier strooien de eerste keer echt onnozel voelt, is het de poging zeker waard!

Het boegbeeld van witvissend Nederland is Jan van Schendel, een specialist pur sang. Met dit icoon trekken we door Nederland voor de mooiste visstekken en dan liefst in een stedelijke omgeving. Zo zijn steden als Amsterdam, Dordrecht, Rotterdam, Breda inmiddels de revue gepasseerd. Nu was het tijd voor een meer dorpsachtig karakter, de Blankershove in Oud Gastel. 

Tekst Jan van Schendel, foto’s en film redactie

Ik heb erg naar vandaag uitgekeken. Eindelijk kan ik dan zelf aan de slag op dat leuke water waar we laatst een jeugdclinic hebben gegeven. Tijdens deze vaste hengel clinic werd er echt leuk vis gevangen. Met name kleine vis, maar af en toe toch ook bliek, brasem en giebel! Grotere vissen werden regelmatig gehaakt, maar die waren onhoudbaar aan dat fijne materiaal. Ik dacht dat dit beter moest kunnen en dus wilde ik erg graag terug naar dit water, maar dan gewapend met feedermateriaal zodat ik ook die powervissen zou kunnen temmen.

Strijdparcours

De Blankershove in Oud Gastel is een prachtig viswater dat zo’n 15 tot 20 jaar geleden is gegraven als retentiewater voor de woonwijk die hier is gebouwd. Je kunt dit soort wateren overal in Nederland tegenkomen. Natuurlijk volgde er snel een visuitzetting en zo is er hier een prachtig en divers visbestand met volop voorns, blieken, brasems, giebels, karpers en zelfs grote roofbleien ontstaan!

De Blankershove wordt beheerd door HSV ’t Bliekske uit Oud Gastel, maar is opgenomen in de landelijke lijst van viswateren. Iedereen die in het bezit is van een Vispas mag er dus vissen! Je vist hier aan de rand van een woonwijk, houd dus rekening met de omwonenden. Het is een schitterend viswater waar jong en oud terecht kan om te komen vissen, laten we dat vooral zo houden! Lees het geldende reglement en houd jezelf eraan, zo blijft deze prachtige plaats voor iedereen toegankelijk.

Hoe dan ook besluit ik om vandaag een van de smallere gedeeltes van dit meer te bevissen. Zo kan ik strak tegen de overkant, vlakbij de overhangende struiken vissen. Juist onder die struiken verwacht ik dat het barst van de karpers en giebels, het hoofddoel vandaag. Mijn aanpak is echt op karpers en giebels gefixeerd, maar of dat ook gaat lukken moet vandaag gaan uitwijzen.

De omschakeling

Ik start de dag met de methodfeeder, een geijkte methode om giebels en karpers te strikken. Ik maak een methodvoertje van Sonubaits aan en als haakaas heb ik vandaag keuze uit miniboilies, pellets, dode maden en mais. De verhalen die ik over deze vijver hoor zijn erg goed. Met name met de methodfeeder zou een netje vis vangen geen probleem moeten zijn… Wat heet, de laatste tijden is daar hier extreem goed mee gevangen. 

Dan dient zich iets aan wat we maar wat vaak terugzien bij het vissen. Met hoge verwachtingen heb je een heel plan uitgestippeld, de vissen springen nog net je net niet in, maar vervolgens lijkt het resultaat vies tegen te vallen. Met andere woorden, wat ik ook probeer, niets lijkt te werken met de methodfeeder. Ik kom niet verder dan wat lijnzwemmers en een schitterende giebel. Verder gebeurt er niets.

En dat is niet wat ik had verwacht. Om een lang verhaal kort te maken, ik geef de methodfeeder twee uur de kans, waarna ik de stellige indruk krijg dat het anders moet. Ik besluit om met een schuivende, standaard voerkorf te gaan vissen in combinatie met een iets langere onderlijn. Op de haak rijg ik wat wormen, het voer laat ik hetzelfde, ik voeg er alleen wat geknipte wormen aan toe. Het resultaat laat niet lang op zich wachten. Sterker nog, het levert een immens verschil op met de situatie van zojuist.

Vanaf het moment dat ik de eerste worp maak staat mijn hengeltop niet meer stil. De top beweegt niet door de vurig gehoopte karpers en giebels, maar door wat kleinere vissen. Heel af en toe een wat grotere brasem, maar vooral blieken. Stuk voor stuk prachtige, zilverkleurige, puntgave blieken. Echt fantastisch mooie vissen!

Experiment

Echt bizar hoe groot het verschil is met eerder vandaag. Ik vang plots echt goed! Als extra experimentje monteer ik een onderlijntje met een hair waar ik de wormen op rijg. Om heel eerlijk te zijn komen de ge-hair-rigde wormen niet echt uit de verf. Ik kan eigenlijk weinig verschil merken tussen deze montage en de montage met de wormen direct op de haak. Met beide methodes mis ik wat aanbeten, maar ik denk dat dit vooral komt doordat de vissen op de stek aan de kleine kant zijn. Zo’n zelfhakend systeem met een hair rig komt toch het best tot zijn recht als de te vangen vissen net een slag groter zijn. Zo blijkt nu.

Later in de sessie schakel ik na verloop van tijd toch weer terug naar de montage waar ik mee begonnen ben; de method feeder. Het is nu al wat later in de middag en het zou zo maar kunnen zijn dat de grotere vissen nu wel beter azen. Vrijwel meteen vang ik nog een schitterende giebel en helaas verspeel ik er ook nog een. Die snelle actie is natuurlijk hoopvol. Maar toch blijft het bij die twee aanbeten, ik krijg nog wat lijnzwemmertjes maar actie waarop ik moet reageren blijft uit.

En eigenlijk is dat ook wel logisch. Dit water is ontzettend ondiep en warmt om die reden snel op. Tijdens warme dagen als vandaag azen de vissen dan toch vaak het best wanneer het wat koeler is, in de vroege ochtend en late avond dus. Deze hitte heeft absoluut effect op het aasgedrag van de vissen, maar toch beleef ik een ontzettend leuke dag hier. Ik vang weliswaar niet waar ik voor gekomen ben. Maar langzaam maar zeker vult mijn leefnet zich met mooie blieken en ben ik toch tevreden aan het eind van de dag. Die karpers en giebels komen de volgende keer wel weer.

Pook

Voor deze visserij heb je absoluut geen poken van hengels nodig. Het tegendeel juist eerder. Hengels met een zachte actie werken veel beter en fijner. Mijn 3,30 meter JVS Patriot is zo’n hengel, een genot om mee te drillen! Verder is het aan te bevelen om met nylon te vissen. Zeker in geval van methodfeederen en giebels en karpers is beetregistratie geen enkel punt. De vissen haken zichzelf en je hengel wordt zowat van de steun getrokken. Dan is dat beetje demping van die nylon lijn wel zo fijn!